คัดลอกลิงก์เเล้ว

Impossible love (Kookmin ft.V)

โดย Asami chan

ผมแอบชอบเพื่อนสนิท เพื่อน....ที่แอบชอบมาข้างเดียวตลอด 8 ปี ผมจะสารภาพรักกับเค้า แต่...เค้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เค้าก็เป็นเพื่อนอีกคนของผมเหมือนกัน ผมเลยจำเป็น..ต้องถอยออกมา

ยอดวิวรวม

277

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


277

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 62 / 21:28 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ผมมีเพื่อนอยู่ 2 คน หนึ่งในนั้นคือคนที่ผมแอบชอบข้างเดียวมาตลอด 8 ปี ผมจะสารภาพกับเค้า แต่.....เค้าชอบเพื่อนผมอีกคน ผมเลยต้องถอยออกมา แต่อีกปัญหาที่ทำให้ผมกำลังทุกข์ คือ
.
.
ผมป่วย
.
.
ผมคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะ

สุดท้ายนี้..ผมก็ยังไม่เคยได้บอกความรู้สึกในใจจากปากของผมให้เค้ารู้

ผมอยากจะบอกเค้าว่า

'กูรักมึง..จองกุก'





เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 13 มี.ค. 62 / 21:28

บันทึกเป็น Favorite


ตอนนี้....


ผมเหมือนกำลังจะตายเลย


อึดอัดจะแย่แล้ว


และก็เจ็บมากด้วย


ทั้งร่างกาย


และ...


ที่หัวใจข้างในของผม


มันเจ็บไปหมดเลย


"จองกุก...กู...คิดถึงมึง"

.

.

.

.

.

(8 เดือนที่แล้ว)


"เฮ้ยมึง มาถ่ายรูปเร็ว"


"ไม่เอาอ่ะ"


"เห้ยไรวะจีมิน วันนี้เราจบมหาลัยแล้วนะเว้ย ยังไม่มีรูปถ่ายด้วยกันเลย มาเร็ว!"


ไอนี่นิ แรงเยอะจริง ลากผมทีนี่เกือบปลิว ก็แหงสิมันตัวใหญ่กว่าผมนี่


สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ 'ปาร์ค จีมิน' ผมมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 คน ไอคนที่ลากผมเมื่อกี้ชื่อว่า 'จอน จองกุก' ส่วนอีกคนที่ยืนยิ้มร่าอยู่ตรงซุ้มดอกไม้ก็คือ 'คิม แทฮยอง' พวกเรา 3 คน เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันตั้งแต่ม.ต้น เราสนิทกันมากถึงขั้นอ่านใจอีกคนได้เลยครับ ไปไหนก็ไปด้วยกัน กินข้าวก็กินด้วยกัน เดินเข้าออกห้องใครก็เหมือนห้องตัวเอง เราอยู่คอนโดครับ อยู่ห้องติดกันเลยเข้าออกห้องได้สะดวก แล้วก็วันนี้...เป็นวันจบปริญญาเอกของพวกเราครับ ผมเป็นคนนึงที่ถ่ายรูปก็ถ่ายได้ แต่ไม่ใช่ถ่ายตอนแดดจ้าๆแบบนี้!


"โอ้ย ร้อนอ่ะมึง"


"อะไรวะ ร้อนแปปเดียวเอง"


จองกุกกอดคอผมส่ายไปส่ายมา ผมก็โยกหัวตามแรงมัน โอ้ย! แรงเยอะชิบ เห็นใจส่วนสูงกูนิดนึง กดซะจะจมลงไปในแขนมันแล้ว


"นะ..ถ่ายรูปกัน เดี๋ยวเลี้ยงหมูกระทะ"


เป็นแทฮยองที่เข้ามาเกลี้ยกล่อมผม พอได้ยินว่ามันจะเลี้ยงหมูกระทะ ผมก็หูผึ่งทันที


"เฮ้ย? จริงอ่ะ"


"อื้อ"


"งั้นก็ได้"


"แหม ไอแทเอาของกินมาล่อ ยอมเชียวนะ"


"เอ้า! ก็นานๆทีไอแทจะยอมเลี้ยงนี่หว่า มีโอกาสก็คว้าไว้ก่อนดิ"


"จะอ้วนเป็นหมูแล้วมึงอ่ะ ดูสิแก้มเป็นก้อนแล้ว"


จองกุกแซวผม พลางเอามือมาหยิกที่แก้มผมแล้วดึงไปมาเล็กน้อยด้วยความหมันเขี้ยว แล้วยีหัวผมทีนึง


ไอบ้ากุก...แบบนี้...กูเขินนะเว้ย


"มาๆถ่ายรูปๆ"


แทฮยองก็กอดคอผมกับจองกุก แล้วยื่นไม้เซลฟี่ออกไปเตรียมกดถ่ายรูป


"เอ้า 1 2 ซั่ม!"


แชะ!


(6 เดือนต่อมา)


(green cafe)


"เหนื่อยโว้ย"


ผมเดินด้วยความเหนื่อยล้าจากภาระที่ทำงานเข้ามาในร้านประจำ แล้วตรงดิ่งไปตรงโต๊ะริมสุดที่มีแทฮยองกับจองกุกนั่งกินเค้กกับกาแฟอยู่


"บ่นมาแต่ไกลเลยนะคร้าบ คุณปาร์ค"


จองกุกเงยหน้าจากแก้วกาแฟแล้วแซวผมตามนิสัยมัน


"ก็กูเหนื่อยนิ หัวหน้าสั่งกูตั้งแต่สากเบือยันเรือรบ ไม่ได้พักเลยเนี่ย"


"เอาน่าสู้ๆมึง พวกกูก็เหนื่อยเหมือนกัน"


แทฮยองตบไหล่ผมเบาๆแล้วยื่นกาแฟเย็นที่น่าจะสั่งไว้ให้ผมดื่ม ผมก็ดูดทีเดียวจนลดไปครึ่งแก้ว


"ช่วงนี้กูปวดหัวบ่อยหว่ะ"


ผมพูดแล้วกุมขมับนวดไปมา ผมไม่รู้เป็นอะไร เดี๋ยวนี้ปวดหัวบ่อย เหนื่อยง่ายทั้งๆที่ไม่ได้ออกแรงทำอะไรเลย นั่งอยู่แต่หน้าคอมทั้งวัน ผมคงนอนน้อยล่ะมั้ง


"มึงก็พักผ่อนเยอะๆละกัน กินยาด้วย"


"เอางี้มั้ย วันหยุดยาวที่จะถึงนี้ไปทะเลกันป่ะ"


จองกุกเสนอประเด็นน่าสนใจขึ้นมา ผมกับแทฮยองก็ทำตาเป็นประกาย


"เอาดิๆ อยากไปอยู่พอดี"


"มึงจะได้ไปพักผ่อนด้วยเนอะจีมิน"


"อื้อ"


"งั้นเดี๋ยวกูจองโรงแรมให้ กูดูไว้ที่นึงแล้ว"


"ฝากด้วยนะมึง"


(บ้านจีมิน)


ผมเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุขเพราะนานๆทีจะได้ไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อน ผมเดินเข้าห้องนอนไป และหยิบไดอารี่ของผมที่เขียนเรื่องราวและความรู้สึกที่ผมมีให้กับจองกุกขึ้นมาจากลิ้นชักหัวนอน


"นานแล้วนะ....ที่ฉันชอบนาย..จองกุก"


ใช่ครับ...ผมเริ่มแอบชอบจองกุกมาตั้งแต่ม.4 ตอนแรกผมก็แค่คิดว่า ผมปลื้มในตัวมันเฉยๆ เพราะมันนิสัยดี คอยช่วยเหลือผมตลอด เวลาผมเสียใจมันก็เป็นคนแรกที่เข้ามาปลอบผม แล้วมันก็เป็นคนที่รู้วิธีการปลอบผมดีที่สุด มันจะชอบดึงผมไปกอดแล้วลูบหัวไปเบาๆ หลังจากนั้นผมก็รู้สึกแปลกๆกับมัน ทั้งรู้สึกเขินเวลามันนั่งใกล้แบบระยะประชิด รู้สึกดีใจเวลาที่มันยิ้มและมีความสุข แต่ถ้ามันเศร้า เสียใจ ผมก็เจ็บแทนมัน ผมรู้สึกอบอุ่นหัวใจเวลาอยู่ด้วยกันกับจองกุก กว่าจะรู้สึกตัวผมก็ชอบมันไปแล้ว ผมชอบมันข้างเดียวมาตลอด แต่ไม่เคยสารภาพกับมันตรงๆสักทีนึง วันที่ไปทะเลเนี่ยแหล่ะ...ผมจะสารภาพรักกับจองกุก!


(1 เดือนต่อมา)


(19.30)


(ทะเลแห่งหนึ่ง)


"อากาศโครตดีเลย~"


ตอนนี้ผม จองกุก และแทฮยองกำลังเดินเล่นตากลมที่ชายหาดหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ผมเลยอาศัยจังหวะนี้แอบไปหยิบไดอารี่ และจะสารภาพรักกับมัน แต่ไอ้แทอยู่ด้วยเนี่ยสิ ไม่กล้าสารภาพต่อหน้ามัน มันได้ล้อตายแน่เลย คงต้องหลอกให้มันไปซื้อของ


"แทฮยอง"


"หือ?"


"มึงช่วยไปซื้อน้ำให้กูหน่อยดิ กูจะไปเอาของที่ห้องแปปนึง"


"อ่า ได้ๆ"


"งั้นกูไปกับแทด้วยละกัน อยากกินไอติมพอดี"


จองกุกทำท่าทีจะเดินไปกับแทฮยอง ผมเลยต้องรีบคว้าแขนร่างสูงไว้ จองกุกก็หันมาขมวดคิ้วใส่ผมเล็กน้อย


"อ่าว อะไรวะจีมิน อ้อ! หรืออยากกินไอติม"


"อะ..เออ"


"เดี๋ยวกูซื้อมาฝาก"


"มะ..ไม่! เดี๋ยวมึงแกล้งกูเอาไอติมเหลวมาให้กูกินอีก เดี๋ยวกูค่อยไปกับมึง"


"เออๆ ก็ได้"


"เอาน้ำเปล่าใช่มั้ยจีมิน"


"อื้อ แต้งกิ้วมาก"


"อ่า"


แทฮยองก็เดินห่างออกไป เลยเหลือแต่ผมกับจองกุกที่ยืนอยู่


"เดี๋ยวมาแปปนึง ไปเอากระเป๋าตังค์แปป"


"เออ เร็วๆนะ กูหนาว"


"เออๆ"


ผมรีบวิ่งมาที่บ้านพักแล้วหยิบไดอารี่มาจากกระเป๋า แต่พอผมออกไปนอกบ้านกลับไม่เห็นวี่แววของจองกุกเลย


"เอ้า ไปไหนวะ"


ผมกำลังจะเดินออกไปตรงชายหาด แต่ก็เหลือบไปเห็นดอกฟอร์เก็ตมีน็อตสีฟ้าสวยตรงกระถางต้นไม้แถวนั้นพอดี


"สงสัยทางโรงแรมคงปลูกไว้แน่เลย"


ผมนั่งลงยองๆมองดอกไม้นั้น แล้วคิดขึ้นมาได้ว่า ดอกไม้นี้เป็นดอกไม้ที่แสดงถึงความรักแท้ และก็ตามชื่อของมัน 'forget me not'


"อย่า..ลืม..ฉัน..นะ"


ผมพูดออกมาเบาๆแล้วคลี่ยิ้มออกมา ผมไม่อยากให้จองกุกลืมผม....ไอบ้า..ผมคิดอะไรอยู่ มันจะลืมผมได้ไง ผมเป็นเพื่อนกับมันมาหลายปีแล้วนะ แต่..ผมก็อยากจะให้ดอกไม้ดอกนี้กับจองกุก


"ขอนิดนึงละกัน"


ผมเด็ดดอกฟอร์เก็ตมีน็อตมาช่อนึงเล็กๆ แล้วเสียบไว้กับไดอารี่


ตึกตึก!


ผมได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินเข้ามาในบ้าน ผมเลยชะโงกหน้าดู ก็เห็นจองกุกเดินเข้ามา ผมไม่รอช้า รีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านทันที แต่ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกัน


"อ่าว ไอ้แทกลับมาแล้วหรอ"


แผนแตกซะแล้วสิ...แต่ไว้ค่อยบอกก็ได้ ผมคิดพลางแล้วแอบฟังพวกมันคุยกัน


"คุยเรื่องไรกันวะ ทำไมเงียบจัง"


ผมเอาหูแนบกับประตู แล้วก็ได้ยินเสียง.....ที่ผมแทบจะทรุดลงไปกับพื้น


"แทฮยอง"


"หือ มีอะไร"


"กู..ชอบมึงนะ"


ผมเบิกตากว้าง ขาอ่อนแรงแทบจะล้มทั้งยืนแต่ก็ต้องพยุงตัวเองไว้ ไม่งั้นคนข้างในคงจะได้ยิน


"กูชอบมึงตั้งแต่ม.4 แล้วอ่ะ"


"ห๊ะ! มะ..มึงพูดอะไรเนี่ย"


"กูชอบมึง แทฮยอง"


"มีง..เล่นอะไรเนี่ย"


"กูไม่ได้เล่น กูพูดจริง"


"......"


"แล้วมึง...คิดเหมือนกูรึเปล่า"


"เอ่อคือ..กูไม่รู้ว่ามันจะกะทันหันแบบนี้"


"มึงหมายความว่า..."


"กูก็ชอบมึงจองกุก"


ผม...ยืนอยู่หน้าประตูด้วยร่างกายที่อ่อนปวกเปียกแต่ก็ต้องพยุงไว้ สุดท้าย น้ำตามันก็ไหลออกมาจนหยุดไม่ได้ ผมโทรไปหาแทฮยองแทนจองกุกเพราะผมทนฟังเสียงมันไม่ได้จริงๆ


ตรู๊ดดด~


(ฮัลโหลจีมิน มึงอยู่ไหนเนี่ย) - แทฮยอง


"คือกู..จะขอไปนอนที่บ้านพักเพื่อนอ่ะ"


(อ่าว เพื่อนมึงมาอ่อ) - แทฮยอง


"อือ เพื่อนเก่ากูอ่ะ เลยอยากคุยด้วยหน่อย มึงนอนกับกุกไปเลยนะ" 


(อ่า งั้นนอนดีๆนะมึง ไม่ใช่ไปกินเหล้าเมาแฮ้งค์ แล้วต้องให้พวกกูไปพยุงนะ) - แทฮยอง


"เออๆ กูไม่เมาแน่"


(เออ ฝันดีเว้ย) - แทฮยอง


ผมกดวางสาย แล้วเดินโซซัดโซเซไปตามชายหาด ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาตามแรงลมของทะเลที่มาปะทะหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา และผมก็ลงไปนั่งกองกับพื้นทราย


"ฮึก ฮือ จะร้องทำไม..ไอจีมิน ฮือ เค้าไม่ได้รักมึงอยู่แล้ว ฮึก มึงนี่มัน ฝันกลางวันชัดๆ"


(2 เดือนต่อมา)


จองกุกก้บแทฮยองก็มาบอกผมว่าพวกมัน 2 คนคบกัน ผมก็ดีใจกับพวกมันด้วย ผมรู้....เวลาผมเห็นจองกุกมีความสุข ผมก็มีความสุขด้วย แต่ครั้งนี้ผมกลับยิ้มแต่ข้างในมันปวดร้าว ราวกับจะถูกบีบให้แตกเป็นเสี่ยงๆ


(green cafe)


"จีมิน"


"....."


"จีมิน!"


"....."


"ไอ้_าจีม!!!"


"ห๊ะ? มึงเรียกกูหรอกุก"


"ก็เออดิ ไอกุกเรียกมึงจนคนอื่นหันมามองมันทั้งร้านแล้ว"


"แล้วมึงเป็นไรเนี่ย ช่วงนี้พวกกูเรียกมึง มึงก็ไม่ค่อยได้ยิน แถมหน้ามึงก็ดูซีดๆด้วย"


"ไม่มีไรหรอกกุก กูคงทำงานมากไป"


"ถ้าไม่ไหวไปหาหมอเลยนะ หรือเรียกพวกกูก็ได้ ห้องอยู่ติดกัน"


"อื้อ ขอบใจมากแท"


หลังจากที่ผมเคยปวดหัวบ่อยๆเมื่อ 8 เดือนที่แล้ว ช่วงนี้อาการแบบนั้นมันกลับมาอีก แต่อาการมันมากขึ้น มีอาเจียนบ้าง บางครั้งก็รู้สึกเหมือนจะเป็นลม หรือไม่ค่อยได้ยินเสียงใครเรียก ตาพร่ามัว ผมเลยตัดสินใจไปหาหมอ เพราะกลัวจะวูบระหว่างทำงาน


(โรงพยาบาล)


"คุณ...มีเนื้องอกในสมองนะครับ"


"....อะไรนะครับ"


"คือ..จากอาการเบื้องต้น และได้เอ็กซเรย์กะโหลกศีรษะของคุณแล้ว พบว่า..มีก้อนเนื้องอกในสมองครับ ดูจากลักษณะของเนื้องอกแล้ว คุณน่าจะเป็นมาหลายเดือนแล้วนะครับ"


"แล้ว..มันจะเป็นอะไรมากมั้ยครับ"


"คุณต้องทำใจดีๆนะครับ....เนื้อชิ้นนี้เป็นเนื้อร้าย ระยะนี้...มันเข้าขั้นระยะ 4-5..."


"แสดงว่า..ผมอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว..ใช่มั้ยครับ"


ผมกำมือแน่น พูดด้วยเสียงสั่นคลอน


"คือ...ถ้าคุณพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่หักโหมทำงาน ทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย เท่านี้คุณก็ยื้อชีวิตของคุณไว้ได้นานครับ บางเคสนี่อยู่เป็น 10ๆ ปีเลยครับ"


"งั้นหรอครับ"


"แต่ทางที่ดี คุณควรจะผ่าตัดดีกว่านะครับ เพื่อชีวิตของคุณเอง"


"ผม..ไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกครับ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ"


"งั้นหมอจะให้ยาทาน แล้วเดือนหน้ามาพบหมออีกรอบนะครับ"


"ครับ"


ผมเดินออกมาจากห้องตรวจ เหมือนสภาพไร้วิญญาณ ผมไม่คิดจริงๆว่าผมจะมาอยู่จุดๆนี้ ตอนนี้ผมบอกได้คำๆเดียวเลยว่า...


ผมกลัว...


ผมไม่คิดว่าวันที่ผมจะจากโลกนี้ไปมันจะมาเร็วขนาดนี้ แต่ว่า...ก็ดีแล้วล่ะมั้ง ผมอยู่ไป ผมก็เจ็บทรมาน แถมจะทำให้จองกุกกับแทฮยองรู้สึกลำบากใจ เพราะถ้าวันนึงมัน 2 คนรู้ความจริงว่าผมป่วยและแอบชอบจองกุก มันจะยิ่งทำให้กุกกับแทยิ่งรู้สึกไม่ดีตามไปด้วย ผมไม่อยากให้ใครทุกข์ทั้งนั้น....ผมทุกข์คนเดียวก็พอ


(หลายวันต่อมา)


(ออฟฟิศที่จีมินทำงาน)


(21.30 น.)


อยู่ดึกอีกแล้วสิเรา หมอก็กำชับให้เราพักผ่อนเยอะๆอยู่ กลับบ้านไปจะนอนให้เต็มที่เลย


"คุณจีมิน จะกลับแล้วหรอครับ"


"ใช่ครับ มีอะไรรึเปล่า"


ผมกำลังลุกเก็บของก็มีพนักงานคนนึงเดินมาหาผม แล้วยื่นแฟลชไดท์อันหนึ่งมาให้.....หัวหน้าสั่งมาแน่ๆเลย


"คือ..หัวหน้าฝากให้คุณช่วยกรอกเอกสารตามในเมลที่ส่งไปให้หน่อยน่ะครับ พอดีคนอื่นเค้าติดงานกันหมด มีแค่คุณที่ว่าง"


"แล้วจะเอาตอนไหนครับ"


"พรุ่งนี้เช้าครับ"


"พรุ่งนี้..เช้า?"


พรุ่งนี้เช้า! แล้วนี่มันกี่โมงฟะ กูไม่ได้นอนพอดี แล้วไอ้เนื้องอกในสมองเนี่ยมันจะหายมั้ย ผมบ่นอุบอิบในใจ แต่ก็พูดออกมาไม่ได้ เพราะหัวหน้านั่งมองผมผ่านกระจกในห้องทำงานของเขา ผมเลยต้องจำใจรับไว้


"ครับ เดี๋ยวผมทำให้"


(บ้านจีมิน)


(01.30 น.)


"โอ้ย กว่าจะเสร็จ หิวจัง ไปซื้ออะไรกินข้างล่างดีกว่า แล้วค่อยขึ้นมานอน"


ผมเซฟงานใส่แฟลชไดท์ แล้วค่อยปิดหน้าจอคอม ผมออกมาจากห้อง พลางมองห้อง 2 ห้องที่อยู่ทางขวามือผม


"ไอกุกกับไอแทไปเที่ยวไม่ชวนกูเลยนะ คอยดูนะ ถ้าไม่ซื้อของฝากกลับมาให้จะงอนให้ดู"


จองกุกกับแทฮยองไปเที่ยวที่หัวหินครับ เห็นบอกจะไป 3 วัน พรุ่งนี้ก็กลับกันแล้วสิ ผมมองบานประตู 2 บานแล้วคลี่ยิ้มเล็กน้อย แล้วเดินลงลิฟท์ไปชั้นล่าง


(มินิมาร์ท)


"พรุ่งนี้หยุดดีกว่าเรา รู้สึกปวดหัวอีกแล้วแหะ"


ผมพูดกับตัวเองแล้วจ่ายตังค์กับพนักงาน เสร็จแล้วก็เดินออกมา พร้อมกับหิ้วถุงที่มีข้าวกล่องกับน้ำเปล่าออกมาจากร้าน 


"อือ.."


แย่ละ รู้สึกเหมือนจะเป็นลม ตาพร่ามัวไปหมดเลย ปวดไปทั้งหัวเลย ขาก็..ไม่มีแรงซะแล้ว


"คุณครั..."


เอ๊ะ? เสียงอะไร


"คุ...."


หูมันไม่ได้ยิน นี่ฉัน.....จะไม่รอดแล้วหรอ


จองกุก
.
.
แทฮยอง
.
.
กูขอโทษนะ


ตุบ!


หลังจากนั้นสติของผมก็ขาดหายไป.....
.
.
.
.
.
(ปัจจุบัน)


เมื่อวานที่ผมเป็นลมหน้ามินิมาร์ท มีคนพาผมมาส่งที่โรงพยาบาล และเป็นที่เดียวกับที่ผมมาตรวจ คุณหมอมาตรวจผม แล้วบอกว่า..อาการของผมมันทวีความรุนแรงขึ้น ต้องผ่าตัดแต่ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้น ผมทำงานยังไม่ถึงปี จะเดือดร้อนไอกุกไอแทก็ไม่ได้ เกรงใจพวกมัน แถมจะทำให้พลอยเครียดไปด้วย และผมก็ไม่มีญาติที่ไหน อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด มีแค่ญาติห่างๆที่ต่างประเทศส่งเงินมาให้แค่นั้น ผมเลยขอพักฟื้นที่นี่ก่อน ถ้าไม่ดียังไง..คงต้องผ่อนจ่าย


"วันนี้...จองกุก..กับแทฮยอง..กลับมาแล้วสินะ"


ผมพึมพำขึ้นมา แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาด้วย มันทั้งดีใจที่เพื่อนผมทั้ง 2 คนมีความสุขแต่เสียใจที่ถ้าเกิดพวกมันรู้..ว่าผมเป็นแบบนี้ พวกมันต้องไม่มีความสุขแน่ๆ


"อึก!"


ผมรีบยกมือขึ้นมากุมหัวใจข้างซ้าย มันเจ็บทรมาน อึดอัดไปหมด


"จองกุก...กู...คิดถึงมึง"


ด้านอ่อนแอของผมมันออกมาอีกแล้ว น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด จนหมอนชุ่มไปหมด


"ทำไมกัน..ทำไม..ถึงคิดถึงแต่จองกุก...พวกเขามีความสุขกันแล้วนะจีมิน...นายน่ะ...ไม่ควรจะคิดเรื่องแบบนี้อีกสิ"


"พี่ชาย"


"หือ?"


ผมได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจากด้านหลัง พอพลิกตัวหันไป ก็เจอหน้าของเด็กน้อยคนหนึ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม


"พี่ชายร้องไห้หรอคะ"


"แล้วหนูชื่ออะไรเนื่ยหืม?"


ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่ง แล้วคลี่ยิ้มให้กับเด็กน้อยที่มองผมด้วยดวงตากลมโต เธอใส่ชุดคนไข้ ก็คงจะไม่สบายสินะ


"พี่บอกหนูก่อนสิ"


"พี่ชื่อจีมินนะ"


"หนูชื่อดาจองค่ะ"


เด็กน้อยยิ้มให้ผม ทำให้เห็นฟันกระต่ายด้านหน้า....เหมือนจองกุกเลย


"หนูให้ค่ะ"


หนูน้อยดาจองยื่นดอกไม้สีฟ้าช่อเล็กๆให้ผม...ดอกฟอร์เก็ตมีน็อต


"หนูเก็บมาจากข้างล่าง มันสวยดีค่ะ หนูให้พี่นะ"


"ขอบคุณนะ"


ผมรับดอกไม้ช่อเล็กจากมือที่ผอมบางของดาจองมาแนบไว้กับอก


"แล้วพี่ก็อย่าร้องไห้อีกนะคะ เดี๋ยวหนูมาคุยกับพี่จีมินใหม่นะ"


"อื้อ..พี่จะรอนะดาจอง"


เด็กน้อยโบกมือเล็กน้อย แล้วกลับไปนอนที่เตียงอีกฝั่ง สงสัยคงจะเพลีย ผมเองก็ล้มตัวลงนอนเหมือนกัน รู้สึกเหมือนจะไปแล้วเลย ในหัวที่มันปวดอยู่ตลอดเวลาเหมือนจะระเบิด ขาที่ด้านชาจนไม่รับรู้อะไร เสียงของดาจองที่พูดคุยกับผมเมื่อกี้มันก็เบาลงจนไม่ได้ยินในที่สุด มันคงถึงเวลาของผมแล้ว


ถึงแม้เวลาสุดท้ายที่ผมกำลังจะไป ไม่มีเพื่อนหรือคนที่ผมรักมาอยู่ข้างๆ ผมก็ไม่โกรธ แบบนี้แหล่ะดีแล้ว ผมไม่อยากเห็นพวกมันร้องไห้ ไม่อยากเห็นพวกมันเสียใจ อยากให้พวกมัน...มีความสุขแทนผม


"จองกุก แทฮยอง กูขอโทษนะ....ที่ต้องไปเร็วขนาดนี้....ขอให้พวกมึงมีความสุขมากๆนะ กูรักพวกมึง"


ผมหลับตาและกำดอกฟอร์เก็ตมีน็อตไว้ในมือ และ...หลับไปโดยที่ไม่ตื่นขึ้นมาอีก


(10 นาทีต่อมา)


(Jungkook part)


แฮ่ก แฮ่ก ไอ้บ้าจีมิน มึงเป็นเนื้องอกทำไมไม่บอกกูวะ


ตอนนี้ผมกลับมาจากไปเที่ยวกับแทฮยอง พอกลับมาเคาะประตูห้องจีมิน ก็ไม่ท่าทีว่าจะมีคนมาเปิดประตู ผมเลยเปิดเข้าไปก็พบว่าไม่ได้ล็อค ผมกับแทฮยองเลยตะหงิดๆใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับจีมินรึเปล่า ผมมองไปรอบๆห้องก็ไปเจอกับไดอารี่เล่มนีงวางอยู่บนโต๊ะ ผมเลยแอบอ่านก็เลยรู้ความจริงทุกอย่าง...ว่าจีมินแอบชอบผมและก็เป็นเนื้องอกในสมองเข้าขั้นรุนแรง ผมกับแทฮยองเลยถามจากคนแถวนั้นก็รู้ว่าจีมินเป็นลมถูกหามส่งโรงพยาบาลเมื่อวาน ผมกับแทฮยองไม่รอช้ารีบวิ่งไปที่โรงพยาบาลทันที

(โรงพยาบาล)


(ห้องรวม 421)

"จีมิน!!"

ผมวิ่งมาด้วยใจเต้นรัว แต่ภาพที่เห็นเมื่อเปิดเข้าห้องมา เตียงๆหนึ่งมีคุณหมอและพยาบาลมาล้อมเตียงทั่วทุกทิศ และก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียงนั้น แต่เธอ..กำลังร้องไห้ เธอไม่ได้ร้องไห้สะอื้นขนาดนั้น แต่สีหน้าของเธอมันดูเศร้า เสียใจ น้ำตาของเธอที่ไหลออกมามันบ่งบอกได้ดี....ว่าเธอรู้สึกยังไง

"หนูหลับไปแปปเดียวเอง ทำไม..พี่ถึงไม่รอหนูหล่ะ หนูอยากเป็นเพื่อนกับพี่ แต่พี่...ไม่อยู่แล้ว พี่จีมิน..."

ผมได้ยินเด็กน้อยคนนั้นเรียกชื่อคนๆหนึ่งขึ้นมา ผมกับแทฮยองรีบถลาตัวเข้าไปที่เตียงนั้นทันที คนไข้ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนั้น...คือคนที่ผมไม่อยากให้เป็น.....แต่...มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเลย....คนที่นอนอยู่คือ..จีมิน

"คุณเป็นญาติของคนไข้หรอครับ"


"ครับ...ผมเป็นเพื่อนของเค้า"

"ผมเสียใจด้วยนะครับ เพื่อนของคุณ...เสียชีวิตแล้วครับ"


แทฮยองนั่งลงไปกองกับพื้นแล้วปล่อยโฮออกมา ส่วนผม..ได้แต่มองหน้าที่ไร้สีเลือด มีคราบนน้ำตาประปรายตามใบหน้า แต่..ใบหน้านั้นยังคงยิ้ม


ทำไม..ทำไมกันจีมิน นายน่ะ..เจ็บขนาดนี้ ทำไมถึงยังยิ้มได้


คุณหมอและพยาบาลคนอื่นก็ค่อยๆเดินทยอยออกไป จากห้องและพาเด็กน้อยคนนั้นออกมาปลอบให้หายตกใจ ในห้อง...เงียบสนิท มีแค่เสียงสะอื้นของแทฮยอง


"จีมิน.....ทำไม..มึงถึงต้องเก็บไว้ด้วย"


ผมเอื้อมไปกุมมือจีมินที่เย็นเฉียบ ระหว่างนั้นผมก็เหลือบไปเห็นดอกฟอร์เก็ตมีน็อตในมือของจีมิน ผมพยายามแกะมือนั้นออก แต่มันแน่นมากเหมือนจีมินต้องการมัน เป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้จีมินมีความสุขได้


"มึงน่าจะบอกพวกกู พวกกูจะได้ช่วยมึง มึงจะได้....ไม่ต้องไปจากพวกกูแบบนี้"


ผมปล่อยโฮออกมา แล้วกุมมือนั้นไว้แน่นกว่าเดิม


ผมนี่มันโง่ จีมินต้องเจ็บมามากแค่ไหน ทั้งร่างกายและจิตใจ ผมน่าจะใส่ใจจีมินให้มากกว่านี้ 


"กูขอโทษ...ฮึก..จีมิน..กูขอโทษ"


แทฮยองพูดปนสะอื้นเดินไปอีกฝั่งของเตียง มองหน้าเพื่อนสนิททั้งน้ำตา ผมรู้เลย..ว่าแทฮยองรู้สึกผิดมาก ที่มันมาชอบผม ผมก็ชอบมัน แต่จีมิน..ได้แต่รักผมข้างเดียว แล้วยิ่งจีมินเป็นแบบนี้ แทฮยองคงจะคิดว่าที่จีมินอาการหนักแบบนี้ก็เพราะมัน ผมเอื้อมไปกุมมือแทฮยองแล้วส่ายหน้าเบาๆ


"จีมิน..กูรู้ความรู้สึกของมึงแล้วนะ กู..ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย มันคง..จะเป็นกรรมของพวกเราสามคน ตอนนี้..มึงไม่ต้องเจ็บ ไม่ต้องทรมานอีกแล้ว หลับให้สบายนะเพื่อน ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว"


ผมลูบหัวจีมินเบาๆ แล้วเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าซีด


"forget me not กูสัญญากูจะไม่ลืมมึง จีมิน"
.
.
.
.
.
~END~












สวัสดีค่าาา ไรต์จะบอกว่า.......ไรต์ติ่งเกาหลีไปแล้วอะแงง~ แต่เรื่องเก่ายังไม่ลืมนะ ตอนนี้ปิดเทอมแล้วจะแต่งให้จบเลย

แล้วก็ใครที่เป็นอาร์มี่ เรื่องนี้ไรต์จะทำคลิปสั้นเด้อ ปล.ไรต์จะวาดเอง ติดตามกันได้เด้อ แต่ต้องรอก่อนนะ ใครอยากดู พิมพ์ตรงความคิดเห็นเลยจ้าา

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Asami chan จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 GBBB_JM (@cip2863) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:40

    T^Tฮื่ออม่ายยอ่ะ จิมินยังไม่ตาย จิมินจะต้องฟื้นใช่มั้ยTT ทำไมโลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลย ไรท์มาต่อเลยยยTT
    #4
    0
  2. วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 15:47
    ซึ้งอะ อ่านกี่ทีก็น้ำตาคลอ
    #3
    0
  3. #2 JAJA_ARMY (@JAJA_ARMY) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 13:10

    ขอทิชชู่หน่อย ฮืออออออ
    #2
    1
    • #2-1 Asami chan (@37694) (จากตอนที่ 1)
      15 มีนาคม 2562 / 13:11
      ไม่ร้องน้าา //ยื่นทิชชู่ให้
      #2-1
  4. #1 MJMMMMM (@MJMMMMM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 18:53

    สู้ๆไรท์ เกือบร้อง😭
    #1
    1
    • #1-1 Asami chan (@37694) (จากตอนที่ 1)
      13 มีนาคม 2562 / 18:54
      ค้าบบโผมม รอก่อนน้า ฮือ~
      #1-1