อย่าใจร้ายกับผม

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 79 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    79

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ชีวิตก็แย่พออยู่แล้วยังต้องมาเจอคนใจร้ายที่บังคับให้เขารับผิดชอบในเรื่องที่มันไม่ใช่ความผิดตัวเองสักนิด แล้วเขาเลือกอะไรได้ไหม?


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เป็นเรื่องสั้นนะคะ มี 5 ตอน 




ใบตอง : ทำไมผมต้องมาเจอคนโหดร้ายแบบคุณด้วยนะ

ธนิต     : เพราะนายต้องรับผิดชอบกับทุกเรื่องที่พี่นายทำไว้ไงล่ะ



เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 9 เม.ย. 62 / 05:19

บันทึกเป็น Favorite





ตอนที่ 1....


“ พี่แพรวไปอยู่ที่ไหนนะเป็นห่วงจัง


ใบตองพึมพำเขาเปิดกล่องดูเงินจำนวนหนึ่งที่พี่แพรวพี่สาวของเขาเอามาให้เมื่อสองวันก่อน 


“ ตองพี่อยู่นานไม่ได้ต้องรีบไปแล้วฝากดูแลพ่อด้วยนะ

“ อะอะไรพี่แพรวจะรีบไปไหนพี่หายไปตั้งหลายเดือนรู้ไหมพ่อเป็นห่วงมากนะ

“ อ่ะนี่เงินเก็บไว้รักษาพ่อนะ“ หญิงสาวออกอาการรีบร้อนจนอยู่ไม่สุข

“ เงินอะไรพี่เอามาจากไหนตั้งเยอะ

“ ดูแลตัวเองนะบอกพ่อว่าพี่สบายดี“ 

“ พี่เดี๋ยวกลับมาก่อนพี่จะไปไหนพี่แพรวพี่แพรว


ยิ่งคิดก็ยิ่งงงพี่แพรวทำไมดูร้อนรนขนาดนั้นน่าจะเข้าบ้านมาเจอพ่อสักหน่อยเธอจะรู้บ้างไหมว่าพ่อไม่ค่อยสบายแล้วก็ทรุดหนักเพราะคิดมากเรื่องที่พี่แพรวหายไปด้วยพี่แพรวปล่อยใบตองอยู่กับพ่อลำพังบอกว่าจะออกไปหางานทำเมื่อหกเดือนก่อนเพราะตั้งแต่พ่อเจ็บออดๆแอดๆครอบครัวที่หาเช้ากินค่ำไปวันๆก็ขาดรายได้ตัวเขาเองหลังจากจบมอสี่ก็ต้องหยุดเรียนเพราะไม่มีทุนตอนนี้เขาต้องทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาทั้งรับจ้างทั่วไปตอนกลางวันเสริฟอาหารตอนช่วงกลางคืนก็พอช่วยประทังมาได้จนถึงทุกวันนี้หรือว่าพี่แพรวจะได้งานทำดีๆจึงมีเงินเยอะแล้วคงรีบไปทำงานละมั้ง


!!!! ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆปังๆๆๆ

 ความคิดของใบตองหยุดลงทันทีเมื่อมีเสียงเคาะประตูหนักหน่วงดังขึ้นใบตองนิ่วหน้าใครกันมาดึกดื่นขนาดนี้หรือว่าพี่แพรวกลับมาบ้านพ่อต้องดีใจมากแน่ๆ

“ พี่แพรว“ ใบตองเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วเขายิ้มกว้างแต่แล้วก็ต้องตกใจปนงงงวยเมื่อตรงหน้าเขาไม่ใช่พี่แพรวแต่กลับเป็นชายฉกรรจ์สี่หรือห้าคนได้ใส่ชุดดำยืนหน้าถมึงทึง

“ เอ่อออออ  คะคือพวกคุณมาทำไมเหรอครับ

ใบตองตะกุกตะกักถามออกไปด้วยความหวั่นใจ

“ เจอไหม“ เสียงทุ้มเข้มดูมีอำนาจดังมาจากด้านหลังผู้ชายสี่คนข้างหน้ารีบแหวกทางออกใบตองเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ดูเคร่งขรึมคุกคามจนเขารู้สึกเหมือนตัวลีบแบน

ธนิตกวาดสายตามองไปที่ใบตองที่ยืนหน้าตาตื่นและบริเวณรอบๆจนทั่ว


“ ค้นให้หมดหาเงินให้เจอ“ เสียงธนิตเข้มดัง

“ งะเงินอะไร


ใบตองถอยกรูดเข้าไปในบ้านด้วยความกลัว

“ มีอะไรกันลูกแล้วนี่ใครมาทำไมกัน” พ่อของใบตองเดินโซเซออกมาก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ พ่อผมไม่รู้พวกเขามาหาเงิน

“ เงินอะไรมีอะไรกันพวกคุณ

ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อยไปทางพ่อของใบตองก่อนที่สองชายฉกรรจ์จะเข้าไปจับพ่อของเขาไว้ใบตองตกใจร้องออกมาทันที

“ อย่าทำอะไรพ่อผมนะพวกเราไม่รู้เรื่องเงินอะไรของคุณ

 ไม่ว่าใบตองจะพูดดังขนาดไหนเหมือนคนพวกนี้ไม่ได้ฟังเขาสักนิดพวกนั้นเดินรื้อของเขาไปทั่วบ้านและเข้าไปในห้องเขาด้วยเพื่อค้นหาในสิ่งที่เขาต้องการ

“ เจอแล้วครับนาย“ หนึ่งในชายฉกรรจ์ที่เข้าไปค้นในห้องเขาเดินถือกล่องคุกกี้ใบเก่าที่เขาใส่ตังไว้ออกมานั่นมันเงินที่พี่แพรวให้เขาไว้นี่


“ เอาไปตรวจนัมเบอร์“ 

“ ครับนาย

“ ผมคิดว่าต้องมีการเข้าใจอะไรกันผิดสักอย่าง” เสียงเบาหวิวของใบตองส่งผลให้สายตาคมกริบจ้องมาที่เขาทันทีและไม่ยอมหันไปไหนจนเขาเองที่ต้องเป็นฝ่ายหลบเสียเองนี่มันเกิดอะไรขึ้นนะเขางงไปหมดแล้ว

“ นัมเบอร์ถูกต้องครับ

คนที่ค้นเจอเงินของเขาเมื่อกี้พูดออกมาใบตองเห็นสีหน้าคนตัวสูงเปลี่ยนไปทันทีมันดูเครียดแค้นชิงชังก่อนจะก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ 

“ เงินพวกนี้เอามาจากใคร

มีคนให้ผมมาให้เงินนี่มา

“ แล้วคนที่ให้นายตอนนี้อยู่ไหน

“ ผะผมไม่รู้

“ โกหก  สมรู้ร่วมคิดกันซินะ

“ ผมไม่รู้จริงๆพวกเราไม่รู้เรื่องพวกคุณจะเอาเงินนี่ก็เอาไปเลย


ใบตองตะโกนออกมาด้วยความตกใจ 

“ เงินน่ะมันคือของฉันอยู่แล้วแต่ฉันต้องการตัวคนที่เอามันมา

ลูกเอาเงินมาจากไหนใครเอาเงินมาให้ใบตองบอกเขาไปซิ  เอาเงินคืนเขาไปอย่าทำอะไรเราสองคนเลยนะ“ 

เสียงพ่อสั่นจนเห็นได้ชัดใบตองกัดปากตัวเองพูดไม่ออกที่จะบอกว่าลูกสาวพ่อที่หายไปหลายเดือนนั่นไงที่เอาเงินมาให้พร้อมกับความเดือดร้อนที่ตามมาติดๆ

ฉันถามว่าคนที่เอาเงินมาให้นายอยู่ไหน“ 

“ ขะเขาไปแล้วเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

“ ไปไหน

“ ไม่รู้

“ ตลกและนายคิดว่าจะโกหกฉันได้งั้นเหรอ” ธนิตฟึดฟัดตะคอกเสียงดัง

“ ผมไม่รู้ไม่รู้จริงๆ” ใบตองส่ายหัวไปมาก็เขาไม่รู้จะให้ตอบว่าอย่างไรกัน

“ ให้ตายซิทำไมฉันต้องมาเสียเวลากับอะไรแบบนี้ด้วย“ ร่างใหญ่กัดฟันเงยหน้าขึ้นฟ้าก่อนจะถลามากระชากแขนใบตองลากเข้าไปในห้องที่ใกล้ที่สุดเสียงโวยวายด้านนอกจากพ่อของใบตองดังระงมขึ้นทันทีแต่ธนิตก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรการล้วงความลับหรือบีบบังคับคนให้พูดความจริงออกมาเป็นเรื่องที่เขาถนัดเสียด้วยถ้าเป็นผู้ชายตัวใหญ่ๆด้วยกันก็คงต้องใช้กำลังฟาดฟันสักตั้งแต่นี่ตัวกระเปี๊ยกเดียวการขู่หนักๆให้กลัวก็คงจะพอแล้วธนิตจับข้อมือทั้งสองข้างของใบตองกระแทกกดไว้กับผนังก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้ใบตองดิ้นขลุกขลัก

“ ปล่อยผมนะ

“ ถ้านายบอกในสิ่งที่ฉันต้องการฉันจะปล่อยนายเดี๋ยวนี้แต่ถ้าไม่นายอาจกลายเป็นศพเฝ้าบ้านตัวเอง

“ ผมบอกไปหมดแล้วผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นต่อให้คุณฆ่าผมให้ตายคุณก็ไม่ได้อะไรหรอก

ใบตองเสียงเครือเขาอยากจะร้องไห้ออกมาคนพวกนี้เป็นใครแล้วพี่แพรวไปเอาเงินเค้ามาหรืออะไรทำไมร้ายแรงถึงขนาดจะฆ่าจะแกงกันเลยเหรอ

“ อ้อไม่กลัวตายว่างั้น

“ ถ้าเงินนั่นเป็นของคุณคุณก็เอากลับไปก็หายกันแล้วไม่ใช่เหรอ“ ใบตองพูดตามที่คิด

 มือใหญ่อีกข้างของธนิตจับคางของใบตองบังคับให้หันหน้ามาสบตากับเขา

“ มันง่ายไปสำหรับคนที่กล้าหยามฉันต้องได้รับการตอบแทนที่สาสม” 

“ ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่ผมไปหยามอะไรคุณแต่ผมกับพ่อไม่เกี่ยวอะไรด้วยนี่

“ ทำไมจะไม่เกี่ยวพวกนายรับของโจรก็ต้องรับผิดชอบ“ 

ธนิตกระตุกยิ้มก่อนจะคลายมือจากคางเล็กๆและลูบไล้ตามลำคอลงมาเรื่อยไป

ใบตองตาโต

“ คะคุณจะทำอะอะไร

“ บางทีความรุนแรงอาจไม่ได้มาซึ่งความจริงที่ซ่อนอยู่“ ธนิตบอกมือเขายังคงลากยาวลงมาก่อนจะรวบเอวเล็กให้เข้าหาตัวเอง

“ มะหมายถึงอะไร“ ใบตองงงงวยกับความใกล้ชิดนี้แทนคำตอบที่ได้คนตัวสูงก้มลงฝังจมูกไปที่ซอกคอเขาแล้วไซร้ไปมาก่อนจะวกขึ้นมาขบที่ใบหูเบาๆและแนบริมฝีปากลงไปที่ปากเล็กๆนั่นใบตองยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกขนลุกเกรียวไปหมดสติกระจัดกระจาย

  ธนิตปล่อยแขนคนตัวเล็กให้เป็นอิสระมือใหญ่กลับมายึดที่ต้นคอไว้แทนเพื่อไม่ให้ใบหน้าแหงนเงยหนีห่างมืออีกข้างของเขาล้วงเข้าไปเพื่อสัมผัสผิวเนียนๆในเสื้อด้านหลังทีแรกธนิตคิดไว้ว่าการจาบจ้วงจะทำให้คนตัวเล็กรังเกียจและขยะแขยงจนยอมพูดอะไรออกมาแต่เขาคิดผิดมีแค่การตกใจจนตัวเกร็งในสัมผัสช่วงแรกแค่นั้นตอนนี้ร่างบางๆระทวยจนแทบจะยืนไม่อยู่สองมือกำแขนเสื้อเขาไว้แน่นจากอาการก็รู้ว่าเพิ่งโดนจูบครั้งแรกถึงจะดูไม่ประสีประสาอะไรแต่มันก็สร้างความตื่นเต้นเย้ายวนให้เขาได้จนน่าแปลกใจตัวเล็กๆนุ่มนิ่มพอดีมือเสียจริง  ธนิตกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจูบดูดดื่มล้ำลึกยิ่งชิมยิ่งหวานยิ่งหวานก็ยิ่งต้องการแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะทำอะไรแบบนั้นร่างสูงผลักใสคนตัวเล็กออกจากตัวทันทีใบตองเซนิดหน่อยก่อนจะยืดตัวให้ยืนตรงเหมือนเดิมเขายกมือขึ้นมาจับที่ปากตัวเองเพราะมีความรู้สึกเหมือนมันบวมเจ่อขึ้นมามันคืออะไรคนคนนี้ทำบ้าอะไรจูบเขาแบบนี้ก็ได้เหรอ

“ แค่นี้ถึงกับเคลิ้มเลยเหรอ“ 

“ คุณมันบ้าบ้าที่สุด“ ใบตองหน้าแดงรู้สึกวูบวาบไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

“ ไม่ชอบวิธีนุ่มนวลแบบนี้งั้นซิ  

“ จะวิธีไหนก็ไม่มีคำตอบอะไรให้คุณทั้งนั้น

ธนิตมองใบตองสีหน้าจริงจังหมดเวลาเล่นแล้ว

“ เอาละนายควรจะพูดเรื่องที่ฉันต้องการมาซะ

“ ผมไม่มีอะไรจะบอกและคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้” ทั้งความโกรธความอายที่ผสมปนเปกันทำให้ใบตองเสียงดังออกไป

“ ฉันทำได้มากกว่านี้ซะอีก  !!บอกมา“ ธนิตตะคอก

“ ไม่

ร่างใหญ่คว้าคอเสื้อใบตองกระชากเข้าหาตัวเองก่อนจะกัดฟันพูด 

“ โอกาสสุดท้ายก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน

“ ปล่อยนะปล่อยเดี๋ยวนี้ใบตองดิ้นรนดึงดันอย่างหนัก  เขาจะไม่ยอมเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้อีกเด็ดขาดคนที่ทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองธนิตฟึดฟัดหัวเสียก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้

“ ปากหนักนักใช่ไหมอดไว้ให้ได้ละกัน“ เขาปล่อยมือและหันหลังออกมาจากห้องคนตัวเล็กมีสีหน้าตกใจก่อนจะวิ่งตามมาติดๆแค่เขาพยักหน้าลูกน้องตัวใหญ่ก็ปลดเข็มขัดออกแล้วคล้องไปที่คอพ่อของใบตอง

“ ไม่นะหยุดนะหยุดเดี๋ยวนี้“ ใบตองร้องเสียงหลงด้วยความตกใจถลาตัวเข้าไปหาพ่อตัวเองแต่ถูกรั้งไว้ด้วยมือใหญ่แรงมหาศาลที่เขาไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย 

ใบตองร้องไห้ออกมาทันที“ อย่านะอย่าทำแบบนี้ปล่อยพ่อของผมเถอะพวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยผมไม่มีอะไรจะบอกผมไม่รู้ขอร้องขอร้องใบตองตะโกนสุดเสียงน้ำหูน้ำตาไหลอย่างกับเขื่อนแตกมือเล็กเกาะแขนคนตัวใหญ่เขย่าไปมาอย่างแรงเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะหยุดมันได้แต่กลับยื่นนิ่งใบตองสะอื้นเฮือกใหญ่เขามีพ่อคนเดียวเท่านั้นตั้งแต่เกิดที่รักและดูแลเขามาตลอดภาพที่เห็นตอนนี้เหมือนมีคนมาควักเอาหัวใจของเขาออกมาแล้วกำลังจะสับมันให้ละเอียด

“ ปะปล่อยพ่อด้วยฮือๆๆปล่อยพ่อของผมผมไม่รู้อะไรไม่รู้จริงๆไม่รู้ขอร้อง  “ ใบตองพร่ำเพ้อออกมาอย่างคนเจ็บปวดก่อนที่ร่างเล็กนั้นจะทรุดฮวบร่วงลงไปกับพื้นโชคยังดีที่ธนิตคว้าเอาไว้ได้ทัน

คิดว่าจะแน่หึ

ร่างสูงหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังใช้ความคิดดูท่าทางแล้วสองคนนี้คงจะไม่รู้จริงๆธนิตถอนหายใจแรงก่อนจะสั่งลูกน้องจัดการในสิ่งที่ตนเองต้องการ



ตอนที่ 2....



“ ที่นี่ที่ไหน“ 


  ใบตองลืมตามาได้สักพักพยายามเพ่งมองสิ่งที่เห็นคือโคมไฟคริสตัลสวยจังดูระยิบระยับเหมือนดาวหลายๆดวงบนท้องฟ้า  ห๊ะ!! นี่เขาตายแล้วงั้นเหรอที่นี่คือสวรรค์ใช่ไหม 

“ ฟื้นแล้วเหรอ“ เสียงเข้มดังขึ้นใบตองหันขวับไปทันทีนายคนโหดพาเขามาที่นี่เหรอใบตองขยับลุกขึ้นทันทีก่อนจะตะเกียกตะกายคลานลงจากเตียงอย่างรีบร้อนเมื่อเท้าแตะพื้นตัวเขาก็เซแซดๆๆหงายท้องก้นจ้ำเบ้าไปทันที

โอ๊ะโอ้ย

ธนิตรีบก้าวยาวๆมาหาก่อนจะดึงคนตัวเล็กขึ้น

“ ระวังหน่อยนายเพิ่งเป็นลมไป

ใบตองงงงวยพยายามสบัดหัวไปมาเมื่อในหัวเริ่มเรียบเรียงเรื่องราวได้เขาผลักคนตัวสูงออกทันที

“ พ่อพ่อผมอยู่ไหนคุณทำอะไรพ่อผม“ 

ธนิตยักไหล่

“ บอกมานะพ่อผมอยู่ไหน“ ใบตองกระโจนเข้ามาทุบตีคนตัวสูงทันทีธนิตคว้ามือเล็กๆกำไว้แต่ใบตองไม่ยอมทั้งขาทั้งเข่าเริ่มยกขึ้นมาเพื่อสู้กับเขาจริงๆธนิตก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรมากมายตัวเล็กๆแรงยังกับมดเป็นเขาเสียอีกที่ไม่กล้าจะบีบแรงกลัวจะช้ำไปหมดแต่พอเบามือไปใบตองก็ทำท่าออกฤทธิ์วาดแขนขามาหาอีกเขาตัดสินใจเหวี่ยงใบตองลงไปบนเตียงส่วนตัวเองตามไปคล่อมไว้มือใหญ่รวบสองมือของใบตองกดไว้เหนือหัวตาจ้องตาเขาเห็นความตื่นกลัวมากมายในนั้น

“ เป็นห่วงพ่อมากงั้นเหรอ

“ ใช่พ่อผมอยู่ไหนคุณทำอะไรพ่อ

“ เปล๊าไม่ได้ทำพ่อนายพักอยู่ข้างล่าง

“ งั้นก็ปล่อยผมกับพ่อจะกลับบ้าน

“ ง่ายๆอย่างนั้นเลย

“ ผมกับพ่อไม่ได้ทำอะไรผิดพวกเราไม่รู้เรื่องเงินนั่นคุณก็เอาไปแล้วจะเอาอะไรอีก

“ ฉันต้องการลงโทษคนที่กล้าลองดีกับฉัน

“ งั้นคุณก็ไปตามหาเอาซิปล่อยผมจะกลับบ้าน“ ใบตองพยายามสบัดแขนออก

“ ไม่นายต้องอยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะได้ตัวคนทำผิด

“ อะไรนะ“ ใบตองเสียงสูง

“ นายต้องอยู่รับใช้ฉันจนกว่าฉันจะหาพี่สาวนายเจอ“ ธนิตพูดเสียงเรียบ

“ ทำไมผมต้องไปรับใช้คุณด้วยบ้าหรือเปล่า

“ รู้ไหมเงินที่พี่สาวนายเอาไปน่ะมันมากกว่าที่อยู่กับนายหลายสิบเท่า“ 

“ ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับผมและพ่อ“ ใบตองหน้าเครียด

“ ฉันจะเอานายไว้ขัดดอกสักหน่อย“ ธนิตบอกจริงๆเขาไม่สนเรื่องเงินอะไรหรอกแต่เขาเกลียดการลักขโมยเป็นที่สุดส่วนกับนายนี่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงต้องพามาบ้าน

“ ขัดดอกอะอะไร

“ ก็ดอกเงินที่พี่สาวนายเอาไปไงล่ะ

“ ผมไม่มีเงินให้คุณหรอก“ ใบตองจ้องหน้าธนิตเขาอยากจะร้องไห้จริงๆพี่แพรวทำอะไรลงไปทำไมเป็นแบบนี้

“ สำหรับนายฉันไม่เอาเป็นเงิน

“ ไม่เอาเงินแล้วคุณจะเอาอะไร

“ เอาตัวนายมาขัดดอกซิธนิตว่าใบตองหน้าซีดลงทันที

“ คะคุณหมายถึงอะไร

“ ก็ตามที่พูดนั่นแหละ“ ธนิตก้มลงจูบปากใบตองเบาๆร่างเล็กสบัดหน้าหนีทันทีพร้อมดิ้นขลุกขลักพยายามยื้อตัวออก

“ อย่าดิ้นไม่งั้นฉันจะคิดดอกรอบแรกซะตอนนี้เลย“ ธนิตคำรามใบตองกัดฟันทำไมเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

ถ้าอยากให้พ่อนายปลอดภัยก็ทำตัวเป็นทาสที่น่ารักหน่อย“ ธนิตยิ้มเยาะเขาเห็นใบตองนอนนิ่งนายนี่คงจะรักพ่อมากซินะแค่คำขู่เล็กน้อยก็นิ่งได้แล้วร่างใหญ่ขยับตัวลุกขึ้น

“ ไปอาบน้ำซะชุดคลุมวางอยู่ตรงนั้น“ ธนิตชี้มือไปที่หน้าห้องน้ำ

“ คุณให้ผมกับพ่อกลับบ้านเถอะนะนะขอร้อง“ ใบตองลุกขึ้นมาจับแขนธนิตหน้าเศร้า 

“ ถ้านายทำถูกใจฉันไม่แน่ฉันอาจจะให้นายกลับก็ได้“ ธนิตว่าก่อนจะยื่นมือไปลูบคลำที่ไหล่ใบตองบิดตัวหนีทันที

“ ไม่น่ารักแบบนี้สงสัยจะยาก

“ ผมไม่รู้หรอกนะแบบไหนที่จะถูกใจหรือไม่ถูกใจคุณ“ ใบตองหน้าเครียด 

“ ก็แค่... อย่าขัดใจฉันแล้วก็เร่าร้อนสักนิด

 ครางดังๆสักหน่อยฉันชอบ

“ ไอ้บ้า“ ใบตองหน้าแดงหน้าดำกับคำพูดนั้น

“ ถ้าด่าฉันอีกทีนายโดนหนักแน่ไปอาบน้ำ“ ธนิตเสียงดังหน้าตาดูบึ้งตึงใบตองน้ำตาคลอเอ่อหันหลังเดินเข้าห้องน้ำนายคนนี้น่ากลัวจริงๆ 


 เมื่อเข้าห้องน้ำมาแล้วใบตองปิดประตูล็อคก่อนจะทรุดลงนั่งกอดเข่าร้องไห้พี่แพรวนะพี่แพรวทำอะไรลงไปทำไมไม่คิดทำให้เขากับพ่อต้องมาเจอคนใจร้ายพวกนี้เมื่อร้องไห้จนพอใจแล้วใบตองมองไปรอบๆห้องน้ำปิดสนิทไม่มีทางหนีเลยใบตองซบลงกับเข่าหลับตาลงอย่างหมดหวัง 


!!! ปังปังปังๆๆๆๆๆ  !! 

เสียงเคาะประตูหนักๆดังขึ้นใบตองสะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันที 

“ นายทำอะไรอยู่อาบน้ำเสร็จหรือยัง“ เสียงหงุดหงิดตะโกนถามใบตองเอามือปิดปากตัวเองเงียบเขาไม่ยอมออกไปหรอกนายนั่นน่ากลัวจริงๆ


“ จะเปิดออกมาดีดีไหมห๊ะ“ 

       ธนิตหงุดหงิดเขาเขย่าประตูตะโกนเสียงดังข้างในยังเงียบกริบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนี่ๆมันเกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง


!!! โครม!!! 


  ประตูห้องน้ำเปิดออกกลอนหลุดห้อยล่องแล่งด้วยแรงกระแทกธนิตก้าวเข้าไปช้าๆเขาเห็นใบตองนั่งซุกอยู่ที่มุมหนึ่งคนตัวสูงคว้ากระชากขึ้นมาจนตัวปลิว

“ ทำไมไม่เปิดอยากลองดีกับฉันเหรอ“ เขาตะคอก

“ ปะเปล่า“ ใบตองกลัวจนตัวสั่น

“ แล้วทำไมยังไม่อาบน้ำหรือต้องการคนอาบให้“ ธนิตพูดแล้วดึงกระชากเสื้อของใบตองออกกระดุมหลุดกระเด็นออกไปทั้งแถวใบตองพยายามยื้อแย่งเสื้อผ้าให้อยู่กับตัวแต่สุดท้ายมันก็ถูกเหวี่ยงไปกองที่พื้นเขาคู้ตัวลงเพื่อบดบังสภาพน่าอายของตัวเอง

“ ผมจะอาบเดี๋ยวนี้แหละอย่าทำแบบนี้กับผมเลยขอร้องนะครับ“ 

  ธนิตถอนหายใจแรงมองตาแดงๆดูน่าสงสารของใบตองเขาปล่อยมือออก 

“ ฉันให้เวลานาทีถ้าช้ากว่านั้นนายเจ็บหนักแน่“ ธนิตบอกก่อนจะหันหลังเดินออกมาก็ไม่อยากจะใจร้ายหรอกนะแต่เขาไม่ชอบคนพูดไม่รู้เรื่อง


  



ตอนที่ 3....



          ใบตองเดินเก้ๆกังๆออกมาจากห้องน้ำเขาหาเสื้อคลุมไม่เจอเลยนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาเลยก็กลัวจะเลยเวลาเดี๋ยวจะเจ็บตัวไปมากกว่านี้เขาเห็นคนตัวสูงนอนสบายๆอยู่บนเตียงเอามือทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่ท้ายทอยสายตาแวววาวจ้องมาทางเขา

“ ขึ้นมาบนเตียง“ ธนิตสั่งเขากลืนน้ำลายช้าๆอย่างลืมตัวเมื่อเห็นผมเปียกๆและหยดน้ำใสๆที่เกาะไปทั่วตัวบางๆนั่น

ใบตองสบตากับคนตัวสูงแต่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติงมือขยับจับผ้าขนหนูไว้แน่นเหมือนกลัวมันจะหลุด 

สถานการณ์ตอนนี้ดูอึดอัดจนแทบอยากจะวิ่งหนีไปแต่เมื่อใบตองนึกถึงพ่อเขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อลดความประหม่าเขาจะต้องเข้มแข็งและดูแลพ่อพาพ่อกลับบ้านถ้าหากเขาอ่อนแอพ่อจะพึ่งใครได้ล่ะ

 ธนิตใช้มือตบที่นอนแรงๆเพื่อเป็นการเร่งใบตองก้าวช้าๆก่อนจะปีนขึ้นไปนอนข้างๆคนตัวสูงแล้วหลับตาปี๋มือกำปมผ้าเช็ดตัวไว้ไม่ยอมปล่อยธนิตมองก่อนจะยิ้มขันนายนี่ดูไร้เดียงสาจนเขาแทบอยากจะเปลี่ยนความคิดแต่สมองอีกข้างดันสั่งให้เขาทำตามที่ร่างกายต้องการและดูจะเพิ่มมากขึ้นเมื่อนึกถึงความหอมหวานของจูบเมื่อคืน

   คนตัวสูงพลิกตัวตะแคงไปหาใบตองมือใหญ่ปัดปอยผมเปียกๆให้พ้นหน้าผากก่อนจะก้มลงฝังจูบหนักๆลงไป  ใบตองตัวเกร็งปากเม้มเข้าหากันแน่น

“ นายจะไม่ลืมตามาดูบทรักของเราหน่อยเหรอ

ธนิตกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก

 ใบตองส่ายหน้าเขาขออยู่ในความมืดดีกว่าเพราะมันคงน่ากลัวเกินจะเปิดตามารับรู้ใจเขาเต้นแรงเมื่อมืออุ่นลูบแก้มเขาไปมาเบาๆ

“  นายจะเกร็งทำไมฉันจะพาไปสวรรค์นะไม่ใช่นรก

“ คุณจะทำอะไรก็ทำจบแล้วก็ช่วยปล่อยให้ผมกับพ่อกลับบ้านด้วย“ ใบตองบอกทั้งที่พยายามจะไม่กลัวแต่เสียงที่ออกมาก็ยังสั่นจนรู้สึกได้


“ คงไม่จบง่ายๆหรอกนะก็บอกว่าต้องถูกใจฉันถึงจะได้กลับ“ 

ธนิตบอกใบตองลืมตาขึ้นมาทันทีคนคนนี้จะเอาอะไรกับเขานักหนาทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดบุกบ้านค้นบ้านจับเขากับพ่อมาแล้วยังบังคับให้ใบตองทำให้ถูกใจไปอีกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ 

ใบตองปัดแขนคนตัวสูงออกและพยายามจะลุกขึ้นแต่ธนิตคว้าไว้แล้วกดลงไปบนเตียงที่เดิม

“ คิดจะหนีงั้นเหรอ

“ คุณมันบ้ากามไอ้บ้า“ ใบตองเสียงแหลมใส่ด้วยความอัดอั้นนายนี่จะรู้บ้างไหมว่าในใจเขาตอนนี้ทั้งหวาดกลัวและอับอายจนแทบจะเสียสติ

“ บอกว่าอย่าด่าไง“ ธนิตกัดฟันก่อนจะเริ่มซุกไซร้ไปทั่วคอคนข้างล่างด้วยความรุนแรงมือลูบขยำไปตามตัวเขาจงใจทำให้มันดูหยาบกระด้างเพื่อสั่งสอนนายตัวเล็กและดูจะได้ผลดีซะด้วยใบตองดิ้นหนีอย่างหนักดูตื่นกลัวจนลนลานมือไม้แขนขาปัดป่ายจิกข่วนไปทั่วจนธนิตต้องเลื่อนตัวเองขึ้นมาทับไว้ทั้งตัว  ปากหนาพยายามไล่ล่าหาความหวานแต่ใบตองสบัดหน้าหนีไปมาจนธนิตต้องปล่อยมือที่จับแขนมาจับคางแทนเมื่อมือเล็กเป็นอิสระก็ทุบไปที่ไหล่กว้างรัวๆทันที 

คนตัวสูงครอบครองปากนุ่มและดูดกลืนได้พักเดียวเล็บของคนข้างล่างก็ข่วนมาที่หน้าเขาอย่างแรงธนิตยืดตัวขึ้นทันทีรู้สึกถึงความเจ็บแสบเขากระชากคนตัวเล็กขึ้นมาด้วยความโมโห

“ นายกล้าทำร้ายฉันเหรอ“ เขาเค้นเสียงลอดไรฟันใบตองหน้าซีด

“ อยากลองดีกับฉันใช่ไหม

“ กะก็ผะผมไม่อยากนอนกับคุณ  “ ใบตองพูดเบาเมื่อเห็นสีหน้าโกรธแค้นของอีกฝ่าย

“ ทำไม  รังเกียจหรือว่ายังไง“ ธนิตตะคอกถามในชีวิตคนอย่างเขาไม่เคยต้องบังคับใครให้มาเสพสมด้วยมีแต่วิ่งตามจนเขาเบื่อแต่กับนายตัวเล็กนี่มันสะกิดใจตั้งแต่เห็นครั้งแรกแล้วยิ่งโดนปฏิเสธเหมือนรังเกียจแบบนี้มันทำเขาโมโหจี๊ดเลยทีเดียว

“ ตอบฉันมา“ 

“ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับผมแบบนี้ปล่อยนะปล่อยผมผมไม่นอนกับคุณ“ ใบตองดิ้นรน 

“ ไม่นอนกับฉันงั้นก็ลงไปบำเรอไอ้พวกข้างล่างแล้วกัน“ ธนิตเกรี้ยวกราดก่อนจะคว้าคอและแขนใบตองลากลงเตียงมาที่ประตูแล้วเปิดมันออก

 จากระเบียงชั้นสองเมื่อมองลงมาใบตองเห็นชายร่างสูงใหญ่หลายคนบ้างนั่งดื่มบ้างดูทีวีแต่ละคนดูหน้าเหี้ยมและถมึงทึง 

“ พวกนี้คงจะชอบมันยิ่งห่างผู้หญิงมาหลายเดือน“ ธนิตกระซิบข้างหูใบตองเบาๆคนตัวเล็กหน้าซีดเผือดสองมือเกาะแขนเขาไว้แน่น

“ กลัวเหรอรังเกียจฉันนักก็ลงไป“  ธนิตแกะมือเล็กให้ออกจากตัวก่อนจะผลักไปข้างหน้า 

“ เฮ้ยพวกมึงกูให้“ คนตัวสูงเสียงดังพวกข้างล่างเงยหน้าขึ้นมาทันทีทุกคนยิ้มพรายสายตาจ้องมาที่คนตัวเล็กอย่างน่ากลัว 


“ คะคุณ“ ใบตองตัวสั่นรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจสองมือคว้าจิกไปที่แขนธนิตอย่างลืมตัว

“ ไปซิ

“ มะไม่“ 

“ นายเลือกเอาจะนอนกับใคร“ ธนิตพูดแล้วหันเดินกลับเข้าห้องใบตองยืนสับสนคนข้างล่างเป่าปากวี๊ดวิ้วหัวเราะชอบใจจนใบตองขนลุกไปหมดสุดท้ายคนตัวเล็กก็รีบวิ่งตามเข้ามาแล้วปิดประตูทันที 

    ธนิตนึกขำในใจคนอะไรหลอกง่ายดายแท้  แค่ขู่นิดหน่อยก็เชื่อซะแล้ว  แต่ก็ต้องขอบใจพวกที่อยู่ข้างล่างด้วยที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

“ มาเร็วๆฉันเสียเวลาไปมากแล้ว

ธนิตกึ่งลากกึ่งอุ้มใบตองไปที่เตียงแล้ววางลงนายตัวเล็กนอนนิ่งไม่ดิ้นรนคงจะกลัวเขาโยนลงไปข้างล่างล่ะซิมือใหญ่ดึงผ้าเช็ดตัวออกทันทีเขาอยากจะเห็นอะไรๆที่อยู่ข้างในให้เต็มตา  ใบตองสะดุ้งหัวใจเต้นแรงรัวจนแทบจะหลุดจากขั้วรู้สึกถึงความอายที่แผ่ซ่านไปทุกรูขุมขนเขามองคนตัวสูงด้วยหวาดหวั่น

“ นายดูดีจริงๆ“ เสียงแหบพูดขึ้นพร้อมมือที่เริ่มลูบไล้ไปตามหน้าอกและหน้าท้องของคนข้างล่างกล้ามเล็กๆดูจุ๋มจิ๋มกับผิวเรียบลื่นสีน้ำผึ้งมันช่างกระตุ้นอารมณ์ให้เตลิดไปไกลเขาก้มลงซุกไซร้

ไปทั่วจนพอใจแล้วจับใบตองให้นอนพลิกคว่ำ 

     

“ อย่าเงยหน้าจนกว่าฉันจะสั่ง


มือใหญ่เค้นคลึงสะโพกกลมๆไปมาเขาทนไม่ไหวแล้วเจลใสถูกเอามาปาดไล้เล้าโลมพอประมาณสองมือใบตองกอดหมอนไว้แน่นก่อนจะซบหน้าลงไปเพื่อปกปิดเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาเมื่อช่องทางนั้นโดนสัมผัสรุกล้ำธนิตเห็นคนตัวเล็กขยับขาแยกออกด้วยความเสียวเขาก็กดฝังตัวเองลงไปทันที 

“ โอ๊ะ...” ใบตองเกร็งจนตัวงอพยายามกัดปากตัวเองไว้เพื่อกลั้นความเจ็บปวดมือสองข้างยกเอาหมอนที่ขยำมาปิดหัวและหูไว้กดหน้าตัวเองให้จมลงไปกับที่นอน  น้ำตาไหลพราก 


....เดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะเดี๋ยวมันก็ผ่านไป... 


ใบตองพยายามคิดปลอบใจตัวเองทั้งๆที่รู้อยู่ว่ามันไม่จริงเวลาที่เดินช่างเชื่องช้าและยาวนานเขาเหมือนตุ๊กตาผ้าที่โดนจัดวางท่านู้นท่านี้อย่างที่ต้องการแล้วปรนเปรอสิ่งนั้นเข้ามาตามอำเภอใจ 

กว่าความต้องการของนายตัวสูงจะสิ้นสุดลงใบตองเหนื่อยล้าและระบมไปทั้งตัวจนต้องปล่อยร่างกายให้หลับไหลไปทั้งอย่างนั้น 

 


ตอนที่ 4....



   ใบตองทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงใหญ่เขามาอยู่ที่นี่เกือบจะสามอาทิตย์ได้แล้วมั้งแถมยังต้องอยู่ในห้องนอนของนายตัวสูงเกือบตลอดเวลา  มีคนเข้ามาทำความสะอาดและเอาอาหารขึ้นมาให้ถึงห้องจนตอนเย็นที่นายนั่นกลับมานั่นแหละเขาถึงจะได้ลงไปข้างล่างเพื่อเจอพ่อชั่วพักชั่วครู่แต่แค่รู้ว่าพ่อสบายดีไม่เป็นอะไรก็ดีใจมากๆแล้วตอนนี้ก็ได้แต่รอรอว่าเมื่อไหร่เขากับพ่อจะได้กลับบ้านกันซะทีแต่อีกใจนึงมันก็รู้สึกกังวลและเป็นห่วงพี่แพรวเพราะใบตองจะได้กลับบ้านก็ต่อเมื่อนายตัวสูงได้ตัวพี่แพรวแล้วเท่านั้นตอนนี้เขาเลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี  บางทีเขาอาจต้องรวบรวมความกล้าเพื่อขอร้องนายโหดนั่นสักครั้ง  ถึงเจ้าของบ้านหลังนี้จะดูเยือกเย็นเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นแต่เมื่ออยู่กันสองคนในห้องจะเปลี่ยนโหมดไปทันทีโดยเฉพาะเรื่องนั้นทุกๆคืนที่โคมไฟหัวเตียงปิดลงบทรักก็จะเริ่มต้นขึ้นเสมอจนใบตองแทบจะชินกับมันแล้วจากดิ้นรนขัดขืนจากพยายามนอนเฉยๆหลังๆมานี่เขากลับเออออห่อหมกให้ความร่วมมือไปกับนายนั่นด้วยจนแทบนึกไม่ถึงว่านั่นคือตัวเองทั้งสัมผัสที่เร่าร้อนเสียงครวญครางอย่างสุขสมและการกกกอดที่อบอุ่นหลังสงครามรักจบลงมันช่างน่าอายจริงๆ


“ เอ่อผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ

ใบตองสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูด

“ อืมมมมมีอะไร“ ธนิตงึมงำแล้วลากตัวนิ่มๆอุ่นๆมากอดไว้ 

“ ถ้าคุณเจอพี่สาวผม... เอ่อคุณจะทำยังไงกับเธอเหรอครับ“ 

ธนิตลืมตาขึ้นมาทันทีเขาขมวดคิ้วคนถามต้องการอะไร

“ นายถามทำไม

“ คุณปล่อยเธอไปได้ไหมครับ“  ใบตองเสียงเบาใจเต้นตึกตักรอฟังคำตอบคนตัวสูงคลายมือออกก่อนจะดันคนในอ้อมกอดออกเพื่อมองหน้า

กิจกรรมรักที่ผ่านมาเมื่อกี้ที่เขารู้สึกว่านายตัวเล็กดูจะเอาใจเขาเป็นพิเศษที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง


“ คนทำผิดก็ต้องรับผิดในสิ่งที่ทำธนิตพูดแล้วเริ่มลูบไล้ไปที่ใบตองช้าๆเพื่อปลุกอารมณ์อีกครั้ง

“ คุณ  

“ ต่อให้นายเอาตัวเข้าแลกก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกนะ“  พูดจบธนิตก็รุกหนักทันทีเขาต้องทำโทษนายตัวเล็กซะหน่อยข้อหาที่ทำให้ดีใจเก้อนึกว่าเริ่มมีใจให้กันซะแล้ว

  ใบตองกัดปากตัวเองเขาไม่น่าพูดออกไปเลยนอกจากจะโดนดูถูกให้อายแล้วยังต้องโดนตอกย้ำสถานะตอนนี้ด้วยว่าเป็นแค่ที่ระบายความไคร่ไม่มีสิทธิ์จะอ้าปากไปต่อรองอะไรทั้งนั้นในความสลัวใครจะเห็นหยดน้ำในตาที่พร้อมจะไหลตอนนี้ใบตองรู้สึกอ่อนล้ากับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งร่างกายและหัวใจ



บ่ายคล้อยวันนี้ใบตองรู้สึกแปลกใจที่คนตัวสูงขึ้นมาบนห้องทำไมนายนี่กลับเร็วเพราะปกติกว่าที่เขาจะได้ลงไปเจอพ่อก็เย็นจนเกือบมืดทุกวัน


“ มีคนรอเจอนายอยู่ข้างล่างน่ะ“ ธนิตบอกเขาเห็นสีหน้าแปลกใจของใบตอง

“ ลงไปดูซิ“ 

 

 ใบตองก้าวช้าๆลงบันไดสายตาจับจ้องอยู่ที่ผู้หญิงผมยาวคนนั้นที่นั่งกอดพ่อของเขาอยู่

“ พี่แพรว“ ใบตองเรียกเบาๆพี่สาวเขาเงยหน้าขึ้นก่อนจะหันมาหากับรอยยิ้มที่ดูเบี้ยวๆนั้นคืออะไร  ใบตองตะลึงเมื่อมองชัดๆนี่คือสภาพพี่แพรวงั้นเหรอให้ตายเถอะปากบวมเจ่อจนโย้ไปข้างหนึ่งโหนกแก้มมีรอยเขียวช้ำเป็นจุดใหญ่ๆคิ้วแตกยังมีคราบเลือดแห้งๆเกาะอยู่

เขาเดินไปทรุดลงนั่งข้างๆพี่แพรวก่อนจะเอื้อมมือไปลูบที่ไหล่น้ำตาหยดลงมาทั้งสองข้างทั้งที่เขาพยายามกลั้นมันไว้จนปากสั่น

“ ตองพี่ขอโทษนะที่ทำไม่ดีจนทุกคนเดือดร้อน

“ ใครทำพี่ขนาดนี้ใบตองไล้มือสำรวจตามคอและแขนมีแต่จุดจ้ำเขียวปนม่วงไปทั่ว 

“ พี่ไม่เป็นไร

“ พี่แพรว

“ หลานตองก็ไม่เป็นไรนะ“ พี่สาวเขายิ้มก่อนจะวางมือบนท้องตัวเองพี่แพรวกำลังมีน้องงั้นเหรอ

“ เขาทำร้ายพี่ขนาดนี้เลยเหรอ” ใบตองกัดฟันมือกำเข้าหากันแน่น

“ ไม่ไม่เป็นไรมันจบแล้วตองเรากลับบ้านกัน

ใจร้ายที่สุดทั้งที่พี่ท้องเขาก็ยังไม่เว้นเงินมันสำคัญกว่าชีวิตคนใช่ไหมไอ้บ้าไอ้เลว“ ใบตองลุกขึ้นยืนก่อนจะมองขึ้นไปข้างบนแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปทันทีท่ามกลางความตกตะลึงของพ่อและพี่แพรวพวกลูกน้องของธนิตมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ 


ใบตองเปิดประตูเข้าไปในห้องกวาดสายตามองหาคนตัวสูงความโกรธมีมากพอที่จะทำให้เขาเห็นช้างเป็นมดไม่กลัวใดๆทั้งสิ้นเขากระชากแขนธนิตที่กำลังยืนถอดนาฬิกาให้หันหน้ากลับมาคนตัวสูงมองสีหน้าประหลาดใจ 

 มือเล็กฟาดลงไปที่แก้มของธนิตอย่างแรงจนหน้าหันครั้งที่สองกำลังจะตามมาแต่คนตัวสูงคว้าแขนไว้ได้ตามสัญชาตญาณเขากดบิดเพื่อหยุดใบตองยังงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ คุณทำเกินไปแล้วคุณยังเป็นคนอยู่ไม๊“ ใบตองดิ้นแรงถึงเขาจะตัวเล็กกว่ามากแต่อย่างน้อยได้สู้เพื่อปกป้องคนที่เรารักบ้างก็ยังดีตายเป็นตายเขาไม่กลัว 

“ หยุดหยุดเดี๋ยวนี้

“ พอใจแล้วใช่ไหมสะใจคุณแล้วล่ะซิ“ ใบตองน้ำตาไหลออกมารู้สึกเสียใจและผิดหวังคิดว่าคนที่กอดเขาทุกคืนจะมีสำนึกของความเป็นคนบ้างแต่เปล่าเลยนายนี่โหดร้ายจริงๆ

“ อะไรของนาย“ ธนิตตะคอกแรง 

“ คุณทำร้ายพี่แพรวทำไมเงินบ้าๆพวกนั้นมันสำคัญมากนักไช่ไหมห๊า“ 

“ คนทำผิดก็สมควรแล้ว“ ธนิตกัดฟันเสียงกร้าวนายนี่กล้ามากที่ตบเขา 

“ คนทำผิดสมควรโดนงั้นเหรอแล้วผมล่ะผมทำอะไรผิดถึงต้องโดนคุณยัดเยียดความน่าขยะแขยงให้คุณมันเลวเลวจนหาอะไรเปรียบไม่ได้ผมเกลียดคุณเกลียดคุณได้ยินไม๊  “ 

       ใบตองเสียงสูงปรี๊ดสายตาบ่งบอกว่ารังเกียจคนตรงหน้ามากๆคนตัวสูงยืนอึ้งรู้สึกเหมือนโดนตีกลางแสกหน้าไม่เคยมีใครกล้าด่าเขาขนาดนี้


“ ออกไป๊” ธนิตกำมือแน่นเพื่อยับยั้งตัวเองไว้ไม่ให้ทำอะไรบ้าๆลงไปตอนนี้เขาโกรธจนแทบจะฆ่าคนได้เขาคว้าคอเสื้อใบตองแล้วดึงลากเหวี่ยงออกไปที่ประตูห้องพยักหน้าเรียกคนข้างล่างขึ้นมาเพื่อจับใบตองลงไปนายนั่นยังจ้องเขาไม่วางตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อสายตาที่สบกันอย่างกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านไปมาเขาถอยกลับเข้าห้องแล้วกระแทกประตูปิดทันทีมันยากที่จะห้ามใจของตัวเองได้ความรู้สึกตอนนี้ทั้งโมโหและคับแค้นใจจนอยากจะพังทุกอย่างที่ขวางหน้ารังเกียจมากขยะแขยงมากงั้นเหรอ 

“ โว้ยยยยยยยยยยยทำไมเป็นแบบนี้วะ

ธนิตกวาดทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะให้ลงไปแตกกระจายอยู่ที่พื้นสิ้นสุดกันทีคืนนั้นเขาไม่น่าตัดสินใจอุ้มนายนั่นมาที่บ้านไม่น่าเลยจริงๆ...

   


ตอนที่ 5....




    ใบตองกับพ่อและพี่แพรวถูกส่งกลับมาที่บ้านในเย็นวันนั้นโดยคนของธนิตเมื่อถึงบ้านทุกคนร้องไห้กอดกันแน่นเรื่องร้ายๆผ่านไปแล้วรวมทั้งร่างกายและจิตใจที่เจ็บปวดแหลกเหลวของเขาด้วยแต่ช่างมันตอนนี้ที่เขาต้องสนใจคือพี่แพรวกับหลานในท้องมากกว่าจะมาคิดเรื่องของตัวเอง 

  ใบตองทำความสะอาดบ้านใหม่ถึงจิตใจจะยังโหวงเหวงเรี่ยวแรงดูจะหดหายมันก็ต้องฝืน 

“ พี่แพรวกินน้ำก่อน“ ใบตองยกน้ำมาให้พี่แพรวที่นั่งเศร้าอยู่หน้าบ้านพี่คงเจ็บปวดมากๆน่าเป็นห่วงจริงๆยิ่งกำลังท้องกำลังใส้ด้วย 

“ ตองเดี๋ยวเอาเงินนี้ไว้ซื้อกับข้าวก่อนนะ“ พี่แพรวควักเงินออกมาให้ใบตองจำนวนหนึ่ง

“ พี่ไปเอามาจากไหนพี่เอาไปคืนเขาเลย“ ใบตองร้องบอกเขากะว่าเดี๋ยวตอนเย็นจะเข้าไปที่ร้านอาหารที่ทำงานอยู่ไปคุยกับเจ้อธิบายเรื่องที่เขาหายไปหลายวันและจะขอเบิกเงินล่วงหน้ามาด้วย

“ พี่ไม่ได้เอาของใครมาเงินนี่คุณธนิตเขาให้พี่

ใบตองขมวดคิ้วหน้าบึ้ง

“ นายนั่นอ่ะนะเขาซ้อมพี่ทำร้ายพี่แทบตายแล้วก็เอาเงินให้พี่อย่างนี้มันตบหัวแล้วลูบหลังนี่คนเลวเลวที่สุด“ ใบตองพูดเสียงเครียดแค้น

“  แต่คุณธนิตเขาเป็นคนดีนะตอง

“ พี่ไม่ต้องพูดหรอกนายนั่นน่ะเลวจนหาที่ติไม่ได้พี่แพรวท้องอยู่ยังกล้าทำร้ายผมเกลียดที่สุด

“ ตองคุณธนิตเขาไม่ได้ทำร้ายพี่

“ เขาจะทำเองหรือสั่งคนอื่นทำ  มันก็เหมือนกันแหละพี่

“ มันไม่ใช่อย่างที่ตองคิดนะ 

“ ผมไม่สนผมเกลียดๆๆขออย่าเจอกันอีกเลยชาตินี้“ ใบตองเสียงดังรู้สึกเจ็บและคับแค้นในใจ

“ ฟังนะตองคนที่ทำร้ายพี่คือคนที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้น“ พี่แพรวน้ำตาไหลก่อนจะชี้ไปที่ท้องตัวเองใบตองกระพริบตาถี่ๆ

“ พี่หมายถึงอะไร

“ เขาหลอกพี่ให้พี่ช่วยเขาขโมยเงินคุณธนิตพอได้เงินแล้วก็ทำกับพี่อย่างที่เห็นถ้าคุณธนิตเขาไม่ไปช่วยไว้ทันพี่คงตายไปแล้ว

“ ผะผมไม่เข้าใจ“ ใบตองถามซ้ำเขายังเรียบเรียงเรื่องราวไม่ได้

“ พี่เจอกับเขาตอนที่ออกไปหางานทำเขาบอกว่ารักพี่และก็พาพี่ไปฝากงานที่คาสิโนของคุณธนิตเพราะเขาเป็นคนคุมอยู่จนพี่ท้องเขาบอกว่าเพื่ออนาคตที่ดีของเราและลูกเลยวางแผนขโมยเงินเพราะที่นั่นทุกๆวันจะมีเงินเข้าออกมากมาย  เงินนั้นเงินที่ทำให้ตองกับพ่อต้องเดือดร้อน“ พี่แพรวร้องไห้หนักขึ้น

“ พี่แพรว“ ใบตองนั่งน้ำตาคลอตั้งใจฟังเรื่องที่พี่สาวเขาเล่า

“ พอหนีไปถึงชายแดนเขาไล่พี่แต่พี่ไม่ยอมก็ถูกซ้อมแบบที่เห็นดีแล้วที่คนของคุณธนิตไปทัน  ไม่งั้นพี่กับลูกคงไม่ได้กลับมาเจอตองกับพ่อหรอก

 ใบตองโผเข้ากอดพี่สาวเขาแน่นสิ่งที่ตัวเขาเองเจอมามันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่พี่แพรวเจอ 

ต่อไปนี้เขาจะดูแลพี่แพรวกับพ่อให้ดีที่สุดส่วนเรื่องนายธนิตถึงนายนั่นจะไม่ได้ทำเลวกับพี่แพรวอย่างที่เข้าใจแต่ที่ทำกับเขาก็ขอให้มันลบล้างกันไปละกัน





เดือนผ่านไป


“ เสร็จแล้วได้กลับบ้านซะที“ ใบตองพูดเบาๆหลังจากที่จัดการขยะหลายถุงยัดลงไปในถังที่หลังร้านได้ใบตองกลับมาทำงานเสริฟอาหารที่ร้านเดิมโชคดีที่เจ้ใจดีและเอ็นดูเขาถึงร้านจะปิดค่อนข้างดึกแต่ใบตองก็จะช่วยเก็บของจนเสร็จถึงกลับบ้านเขาหมุนตัวเดินกลับเข้าประตูหลังร้านเพื่อไปลาเจ้แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมีแสงไฟสาดจ้ามาที่ตัวจากรถสีดำคันหนึ่งยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรก็มีผู้ชายสี่ห้าคนกรูกันลงรถมาแล้วจับตัวเขาไว้

“ เอาตัวไป

“ เฮ้ยอะไรปล่อยนะปล่อยเดี๋ยวนี้  อะอุ๊บ!!...”

ปากเขาถูกปิดด้วยเทปกาวก่อนจะโดนรวบอุ้มขึ้นรถไปอย่างง่ายดาย  ใบตองพยายามดิ้นเต็มที่แต่เขาสู้แรงคนตัวใหญ่ๆพวกนี้ไม่ได้เลยเมื่อขึ้นมาบนรถเขาก็โดนสายพลาสติกเล็กๆรูดมัดทั้งแขนทั้งขารวมทั้งเอาผ้าดำคาดตาเขาไว้อีก 

      ใบตองใจเต้นแรงเขาพยายามอู้อี้บอกไปว่าอาจมีการเข้าใจผิดหรืออะไรแต่ไม่มีใครสนใจจะตอบโต้กับเขาสักคนรถวิ่งออกมาได้พักใหญ่ๆใบตองก็รู้สึกง่วงงุนผิดปกติมันรู้สึกง่วงมากมากจริงๆจนเขาเผลอหลับไปในที่สุด



“ ห๊าววววว“  

 ใบตองปิดปากหาวก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา 

โคมไฟคริสตัลสวยดูระยิบระยับคุ้นตาเขาเพ่งมองด้วยความแปลกใจอีกครั้ง 

“ ที่นี่มัน... เฮ้ยยยย!! “ 

คนตัวเล็กลุกขึ้นทันทีเมื่อคิดออกเขามาอยู่ที่นี่ได้ไง

!!วาบ!!

ความเย็นที่กระทบตัวทำให้รู้ว่าไม่มีเสื้ออยู่บนตัวใบตองแง้มผ้าห่มหนาขึ้นใจเขาตกไปที่ตาตุ่มกางเกงก็ไม่มีด้วยมีแต่ตัวโล่งโจ้ง


“ หึหึ

  เสียงหัวเราะเบาๆทำให้ใบตองเงยหน้าขึ้นมาทันทีก่อนจะอ้าปากค้าง

“ คุณ  “ มือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวเองทันที

ธนิตเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มร้าย

“ คุณจับผมมาใช่ไม๊ผมแจ้งตำรวจแน่

“ จะแจ้งข้อหาอะไร

“ กะก็ลักพาตัว

“ ลักพาตัวเมียตัวเองผิดด้วยเหรอ“ 

ธนิตพูดเสียงเรียบแต่ใบตองเริ่มหน้าแดงนายนี่พูดเรื่องอะไร 

“ เอาเสื้อผ้ามาผมจะกลับบ้าน“ ใบตองหน้างอกี่เดือนแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหน้าคนนี้คนที่รบกวนจิตใจเขาทั้งตอนตื่นและตอนหลับ 

“ อยากได้ก็ลุกไปเอาเอง“ คนตัวสูงบอกสายตาจับจ้องอยูที่ใบตองตลอดเวลาเหมือนท้าทายนิดๆว่าใบตองจะกล้าพาตัวเปล่าเปลือยออกจากผ้าห่มไหม 

   ใบตองเม้มปากคิดว่าเขาจะกลัวเหรอไม่มีทางใบตองดึงผ้าห่มออกก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินไปเอาเสื้อผ้าที่พับวางไว้ถึงจะอายแต่ไม่เท่าไหร่ก็ของเคยๆเห็นกันอยู่แต่ยังไม่ทันถึงเสื้อผ้าเลยใบตองก็โดนคนตัวสูงกระชากดึงให้ไปนั่งตักทันทีแล้วรัดไว้จนแน่น


“ ปล่อยนะ

ไม่

“ คุณไม่มีสิทธิทำแบบนี้

“ มีซิก็นายขโมยของฉันไป

“ ผมไปขโมยอะไรของคุณ

   คนตัวสูงไม่ตอบแต่กลับซุกไซร้ลงไปที่คอของใบตองทันทีกลิ่นคุ้นเคยกับตัวนุ่มๆที่เขาโหยหามาตลอดสี่เดือน 

“ อื้อออออคุณจะจะทำอะไร“ ใบตองห่อตัวด้วยความสยิวหัวใจเขาเต้นตึกตักเมื่อมือคนที่รัดเขาไว้เริ่มสำรวจไปทั่วตัวที่ไม่มีอะไรปิดบังอย่างนุ่มนวลแค่โดนกระตุ้นนิดหน่อยเขาก็อ่อนระทวยจนยอมให้นายนั่นอุ้มมาสานต่อที่เตียงหรือมันจะเป็นความต้องการของตัวเองเหมือนกัน

     กว่าธนิตจะเต็มอิ่มใบตองก็สำลักความสุขจนแทบไม่มีแรงเหลือแม้จะลืมตา


“ รู้ยังว่านายขโมยอะไรฉันไป“ ธนิตกระซิบถามเบาๆที่หูคนตัวเล็กส่ายหน้า

“ นายขโมยหัวใจฉันไปอ่ะ

“  555 โบราณ“ ใบตองหัวเราะเบาๆ 

“ นายกล้าหัวเราะเยาะฉันเหรอ

“ ก็เรื่องจริง

“ ปากดีต้องโดนลงโทษนายต้องมาอยู่ที่นี่กับฉัน

ใบตองลืมตาขึ้นทันที

“ ไม่ผมจะอยู่กับพ่อและพี่แพรว

“  จะมาดีๆไม๊

“ ไม่

“ แต่ฉันให้คนไปจับตัวพ่อกับพี่สาวนายมาแล้ว

“ อะไรนะ“ ใบตองเสียงสูง

“ แถมเผาบ้านนายไปแล้วด้วย

“ คุณคุณมันบ้ามาก“ ใบตองฟึดฟัดเขาจะทำไรได้ไอ้คนบ้าอำนาจเอ้ย

“ ถ้าด่าอีกฉันปล้ำนะ

“ คนบะ.... “ ใบตองปิดปากตัวเองทันทีก่อนจะล้มตัวลงนอนหันหลังให้  คนตัวสูงเข้ามาซ้อนกอดเขาปากเริ่มป้วนเปี้ยนไปตามใบหูมือไล้ลงต่ำหยอกเล่นกับเนื้อตัวของเขา


     จะด่าหรือไม่ด่าเขาก็ไม่รอดอยู่ดีคนบ้าเอ้ยรู้สึกสงสารพ่อกับพี่แพรวจังป่านนี้ตกใจกันแย่แล้วแน่ๆใบตองคิดก่อนจะหลับตาลงแต่ลมหายใจกลับเริ่มถี่กระชั้นขึ้นซะงั้น



                                   จบ~












// ขอบคุณผู้อ่านทุกคนนะคะฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยนร้า????










 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Nakka702 จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น