รักจบ แต่คนไม่จบเว้ย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,327 Views

  • 13 Comments

  • 86 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    117

    Overall
    2,327

ตอนที่ 17 : คนเจ้าเล่ห์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    2 เม.ย. 62


" โห หล่อจังเลยนะครับวันนี้

เสียงทักทายจากพี่ รปภ ดังมาน้ำหนึ่งหันไปพยักหน้าขอบคุณ พร้อมกับยิ้มหวานให้ทันที 

กว่าจะถึงโต๊ะทำงานตัวเองที่ชั้นสี่ น้ำหนึ่งยิ้มจนเหงือกจะแห้ง วันนี้ใครเห็นใครก็ทักว่าเขาดูหล่อ น่ารักเป็นพิเศษ  นี่นิวลุคของน้ำหนึ่งเลยนะเนี่ยอุตส่าห์ดูมาจากหนังสือการแต่งตัวให้ดูดีสำหรับผู้ชายตัวเล็ก  แถมด้วยผมทรงหวีเป๋เปิดเหม่งอีกต่างหาก เมื่อกี้สาวๆแผนกข้างล่างนี่มองจนกลับหลังหันเลยเชียวละ  ก็ไม่ได้อะไรมากเขาแค่อยากดูดีอวดภาคินเฉยๆ 555555


" สวัสดีตอนเช้าครับ คุณภาคิน เอกสารพร้อมเซ็นอยู่บนโต๊ะนะครับ " น้ำหนึ่งทักทายภาคินด้วยรอยยิ้มก่อนจะนั่งลงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ในใจนึกขำหน้าอึ้งๆปนตะลึงของคนตัวสูงเมื่อกี้ 

ที่จ้องเขาอยู่นาน  โทษทีนะครับถ้าไม่จีบให้เป็นเรื่องเป็นราวอย่าหวังว่าจะได้แอ้มเขาอีกเลยคุณคินสุดหล่อ

  ภาคินเอนหลังเหยียดตัวไปกับเก้าอี้ เขาหงุดหงิดนิดๆก็ทำไมวันนี้น้ำหนึ่งถึงดูน่าฟัดเป็นพิเศษอ่ะ เสียดายจังไม่น่าใจร้อนรีบย้ายโต๊ะนายผู้ช่วยออกไปข้างนอกเลย ทีนี้จะมองเห็นได้ยังไงแต่ที่ห่วงจริงๆก็คือกลัวจะมีใครมามองนายนั่นแล้วเขาไม่รู้ต่างหาก ทำไงดี


" คุณน้ำหนึ่ง เข้ามาหาผมที่ห้องด้วยครับ "

เสียงโฟนเรียกจากภาคิน น้ำหนึ่งขมวดคิ้วก่อนจะลุกขึ้นเดินไปห้องทำงานภาคิน

" มีอะไรเหรอครับ

" เอ่อ คือฉันอยากได้กาแฟสักแก้วน่ะ

 น้ำหนึ่งพยักหน้าแบบงงๆ แต่ก็เดินไปชงให้ นี่แค่ครึ่งวันนายภาคินเรียกเขามาชงกาแฟเป็นรอบที่สามแล้ว เดี๋ยวได้ตาแข็งค้างตายกันพอดี รู้ทันหรอกน่าว่าอยากอยู่ใกล้ๆเขาอ่ะดิ เฮ้อ ! นายนี่จีบคนเป็นไหมเนี่ย สงสัยถนัดแต่ลากขึ้นเตียงเลยล่ะมั้ง

"เดี๋ยวเย็นนี้ มีงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทใหม่ของคุณทรงวิทย์ ฉันอยากให้นายไปด้วย " ภาคินลุกขึ้นจากโต๊ะมายืนซ้อนหลังน้ำหนึ่งแล้วกระซิบข้างๆหู 

" เอ่อ ผมไม่ไปได้ไหม " น้ำหนึ่งถาม ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว นายนี่เป็นอะไรกับหูเขามากไหมเนี่ย พูดไกลๆก็ได้

" ฉันอยากให้นายไปจะได้ศึกษางานไว้ด้วย "

ภาคินขยับเบียดเข้าไปใกล้ชิดจนน้ำหนึ่งรู้สึกถึงอะไรๆที่เริ่มจะถูใถมากขึ้น น้ำหนึ่งจิ๊ปากมองบนนี่มันที่ทำงานนะ ทำอะไรของเค้าเนี่ย

" กาแฟ เสร็จแล้ว " น้ำหนึ่งเบี่ยงตัวออกแล้วหันมาบอกภาคิน

" อืม เย็นนี้รอผมที่หน้าตึกนะครับ " ภาคินยิ้มกับปฏิกิริยาของนายผู้ช่วย หลบได้ก็หลบไปแต่คืนนี้ต้องเจอกันแน่นอน



หลังงานเลี้ยงเลิกลา


   " ไหวไหมอ่ะคุณ " น้ำหนึ่งหันไปถามคนตัวสูง ดูจากที่ภาคินพยายามสบัดหัวหลายครั้งตอนที่กำลังขับรถกลับมาส่งเขา ดื่มเข้าไปเยอะด้วยเขาเห็นยกแก้วกระดกเอาๆ

" อือ ไหวอยู่

" งั้นผมเข้าห้องก่อนนะ ขับกลับดีๆล่ะ " ใจนึงก็ห่วง อีกตั้งไกลกว่าจะถึงคอนโด 

   มือใหญ่ของภาคินรีบคว้าแขนน้ำหนึ่งไว้ ทันที

" หือ "

" เอ่อ ฉันเวียนหัว ขอเข้าไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยได้ไหม

  น้ำหนึ่งจ้องภาคินตรงๆ นี่เป็นแผนหรือเปล่า มีอะไรซ่อนอยู่ไม๊ แต่ภาคินไม่ได้สนใจ คนตัวสูงกดบีบขมับตัวเองไปมา ดูจากอาการสงสัยจะแย่จริงๆ น้ำหนึ่งพยักหน้า ก่อนจะลงมาเปิดห้อง

พอเข้ามาได้ภาคินก็ทิ้งตัวลงนอนที่เตียงเขาทันที  " อ้าว ! คุณ ไหนว่าจะล้างหน้าไง "

" อือ ขอนอนนิดนึงก่อน "

" ไม่ต้องมาเนียน กลับไปนอนบ้านคุณเลย "

น้ำหนึ่งพยายามดึงแขนภาคินให้ลุก ดึงไปดึงมากลับโดนคนตัวสูงกระชากลงไปแล้วกอดไว้แน่น น้ำหนึ่งดิ้นขลุกขลัก

" ทำอะไรของคุณเนี่ย ปล่อยเดี๋ยวนี้ "

" ไม่ "

" เราตกลงกันแล้วนะ เรื่องการเริ่มต้นใหม่ คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ " พูดไปก็ต้องคอยปัดมือยุบยับเป็นปลาหมึกของภาคินไปด้วย

" ใครตกลงกับนาย ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง "

" อ้าว เฮ้ย เดี๋ยวๆ ทำไมพูดแบบนี้อ่ะ " น้ำหนึ่งดิ้นสะบัดแขนภาคินออกอย่างแรง คนตัวสูงหน้าเสีย ค่อยๆปล่อยน้ำหนึ่งก่อนจะนิ่งเงียบไป

นี่เขาผลักใสภาคินแรงไปหรือเปล่าวะ นายนั่นโกรธเขาแล้วแน่เลย

" เอ่อ ผมขอโทษ " น้ำหนึ่งพูดเบาๆ

" คำนี้ควรเป็นฉันต่างหากที่พูด " ภาคินหน้าเศร้า

" ขอโทษนะ ที่ทำในสิ่งที่นายไม่ชอบ ก็แค่เวลาเรารักใครสักคนเราก็อยากใกล้ชิด อยากได้ไออุ่น อยากกอด แค่นั้น แต่ฉันไม่สมควรฝืนใจใคร ขอโทษอีกทีละกัน ฉันไม่เคยจีบใคร เอาใจใครไม่ค่อยเป็น แต่ฉันก็จะพยายาม " ภาคินถอนหายใจหงอยๆก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

" ฉันกลับล่ะ

  น้ำหนึ่งกัดปากตัวเอง เขารู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ ทำไมภาคินดูเหมือนเจ็บปวด 

" เอ่อ..  " น้ำหนึ่งเลื่อนไปจับมือใหญ่

ก็ได้ๆ นิดนึง

" อะ อะไรนะภาคินเลิกคิ้วสูงแต่ในใจรู้สึกกระหยิ่ม นายผู้ช่วยติดกับดักแล้ว

" ให้กอดได้ พอใจยัง

" จริงนะ

" อือ "

  ภาคินหันมาตะกองกอดน้ำหนึ่งแล้วดันให้นอนราบลงไปกับที่นอน เขาค่อยๆก้มลงไปแตะที่ริมฝีปากบางหยั่งเชิงดูนิดนึง เมื่อคนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืนอะไร จูบดูดดื่มยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น ยิ่งนายตัวเล็ก ตอบสนองเขา มันยิ่งเพิ่มความซาบซ่านเป็นทวีคูณ  ภาคินหอบหายใจแรงมือไม้ลูบไล้ผิวเนียนลื่นไปจนทั่ว เขาแทบอยากจะกลืนกินตัวเล็กๆบางตรงหน้าซะเดี๋ยวนี้ น้ำหนึ่งกัดริมฝีปากตัวเองแน่น อารมณ์อย่างว่าถาโถมมาอีกแล้วเขารู้สึกโมโหตัวเองหน่อยๆที่ไม่เคยต้านทานคนตัวสูงได้สักหน

" ขอนะครับคนดี ให้ฉันได้รักนายนะภาคินปลอบประโลม ถึงมันจะเป็นแผนของเขาเองที่ทำให้คนตัวเล็กใจอ่อนแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่านี่คือการชนะหรืออะไรแต่มันบ่งบอกถึงการแคร์ความรู้สึกกันต่างหาก  นิ้วมือน้ำหนึ่งสอดประสานกับมือใหญ่บ่งบอกถึงการยอมแพ้ ปล่อยตัวปล่อยใจให้ไหลไปกับสัมผัสเร่าร้อน แว๊บนึงในสมองน้ำหนึ่งรู้แล้วว่า ไอ้ทฤษฎีกับปฏิบัติ บางทีแม่งก็สวนทางกันสุดกู่  เฮ้อ.....


    " จากการเริ่มต้นใหม่ ตอนนี้เราก็อยู่ในขั้นที่เรียกว่าเป็น คู่รักกันสมบูรณ์แล้ว " ภาคินบอกเสียงดัง ในเช้าวันรุ่งขึ้น น้ำหนึ่งหันมามองตาปริบๆ มันเริ่มที่ตรงไหนวะ อิหรอบเดิมเป๊ะ มาๆ คุยๆ รู้ตัวอีกทีก็โซเดมาคอมกันอีกแล้ว 

" ฉันจะแสดงความรับผิดชอบ โดยให้นายย้ายไปอยู่คอนโดด้วยกันคนตัวสูงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

" เอ่อ ผมว่ายังไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง "

" ไม่ได้  "

" แต่ ผม "

" ไม่มีแต่ เก็บของเดี๋ยวนี้

น้ำหนึ่งหน้าจ๋อย  ดูนะ มาทำเผด็จการใส่อีก 

นี่กราฟชีวิตเขากำลังจะเปลี่ยนทิศอีกแล้วเหรอ 

เออ!!!  เป็นไงเป็นกันลองดูสักตั้ง คงไม่มีอะไรเสียหายหรอกมั้ง


 




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

0 ความคิดเห็น