รักจบ แต่คนไม่จบเว้ย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,381 Views

  • 13 Comments

  • 87 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    171

    Overall
    2,381

ตอนที่ 4 : เริ่มงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    24 มี.ค. 62


เอี๊ยดดดด... กึก กึก


   หลังจากจอดรถมอเตอร์ไซต์ได้น้ำหนึ่งแทบจะกระโจนเข้าไปในตึก เขาก้าวยาวๆเข้าไปในลิฟต์ วันแรกของการเริ่มงาน ก็มาสายซะแล้ว ไม่อยากจะโทษไอ้เฮงที่มันไม่ยอมให้เขากลับ บอกต้องฉลองต่อที่ได้งานทำ เขาเองก็เริ่มเมาเลยตามใจปาเข้าไปตีสองเห็นจะได้ล่ะมั้งที่มันมาส่งเขาหน้าห้อง 

"มะ มาแล้วคร้าบบผม " เลขาคนสวยเงยหน้าขึ้นมาหาเขา ก่อนจะยิ้มให้

" ขอโทษทีนะครับ เอ่อ มาช้าไปหน่อย "

" ไม่เป็นไรค่ะ คุณภาคินรออยู่เชิญคุณน้ำหนึ่งด้านในเลยค่ะ "

  น้ำหนึ่งถลาขยับจะเปิดประตูแต่มันดันถูกดึงเปิดจากข้างในเสียก่อน ผลที่ตามมาก็คือเขาเสียการทรงตัวอย่างช่วยไม่ได้ เซไปประทะคนตัวใหญ่ ที่รับไว้ทันพอดิบพอดี

" ระวังหน่อยได้ไหม " เสียงเข้มดุของภาคินดังขึ้นทันที เขาจับไหล่น้ำหนึ่งดันให้ยืนตั้งตรง

" เอ่อน้ำหนึ่งเกาหัวแกรกๆยังงงๆ ว่าเซไปอยู่ที่อกนายภาคินได้ยังไงวะ พอนึกได้ก็หน้าตึงคิดในใจว่าใครใช้ให้เปิดประตูออกมาทำไมล่ะ

     ภาคินมองสำรวจคนที่ เขารับมาเป็นผู้ช่วยตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า สภาพนี่ดูเยินกว่าเมื่อวานมาก ตาบวมแดงเหมือนคนอดนอน ผมดูยุ่งชี้ไปมา คงเกิดจากการขับมอเตอร์ไซค์มาซินะ เสื้อค่อนข้างยับกางเกงสีซีดเหมือนผ่านการใช้งานมานาน จริงๆตัวเขาไม่ได้สนใจกับของใช้หรือการแต่งตัวว่าจะต้องเนี้ยบ หรูหราราคาแพงอะไรหรอก แต่การสัมมนากับลูกค้าหรือผู้บริหารระดับสูงก็ควรที่จะดูภูมิฐานนิดนึง 

  น้ำหนึ่งกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอรู้สึกใจห่อเหี่ยว ที่โดนมองสำรวจ แค่เห็นสายตานายภาคินนั่นก็รู้แล้วว่าสภาพเขาดูเป็นยังไง แต่จะต้องสนอะไรล่ะ มาทำงานไม่ได้มาเดินแบบซักหน่อย ชิ โทรมๆแบบนี้แหละจะได้ปลอดภัยจากพวกคิดไม่ซื่อ เขาเอามือลูบผมให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเชิดหน้าขึ้น มอง ภาคิน

" ผมพร้อมจะเริ่มงานแล้วครับ" บอกออกไปเสียงดัง

แต่ภาคินกลับหันไปพูดคุยกับ เลขาคนสวยซะงั้น

" คุณ แพน เดี๋ยวผมจะออกไปธุระข้างนอกกับคุณน้ำหนึ่ง ถ้ามีงานด่วนโทรเข้ามือถือผมได้เลยนะครับ "

" ค่ะ คุณภาคินภาคินพูดเสร็จก็ก้าวยาวๆเดินออกมาทิ้งให้น้ำหนึ่งยืนกระพริบตาปริบๆ เออคืออะไร จะไปไหนนั่น เขาต้องไปด้วยใช่เปล่า วันแรกก็ออกนอกสถานที่เลยเหรอ 

" คุณน้ำหนึ่งคะ บอสไปนู่นแล้วนะรีบไปซิคะ "

" อะ เอ่อ ครับ " น้ำหนึ่งก้าวออกมาเงอะๆงะๆ นี่เขาจะต้องทำงานร่วมกับคนแบบนี้เหรอวะ จะเอาอะไร หรือให้ทำอะไรก็ไม่บอกให้เข้าใจ ให้ใช้กระแสจิตคิดเอาเองหรือไงวะ  ฮึ่ย ขี้เก๊กฉิบหายน่าหมั่นใส้จริงๆ มิ้นชอบผู้ชายแบบนี้ได้ยังไงนะ น้ำหนึ่งคิดพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งตาม ภาคินจนมาถึงลานจอดรถ

   เมื่อภาคินเห็นน้ำหนึ่งมาถึงเขาก็เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งด้านคนขับ มองดูเห็นคนตัวเล็กยืนลังเลอยู่เหมือนกำลังคิดอะไรซักอย่าง

 น้ำหนึ่งตัดสินใจเปิดประตูหลังแล้วขึ้นไปนั่ง

ภาคินถอนหายใจยาวก่อนจะหันมาหาน้ำหนึ่ง

" ผมไม่ใช่คนขับรถนะครับ ช่วยมานั่งข้างหน้าด้วย " ภาคินบอกเสียงเรียบ

อะ อ้าว! ก็ไม่รู้อ่ะ นั่งหน้าคู่กันเดี๋ยวจะหาว่าตีเสมออีก ลืมคิดไปว่านั่งหลังทำตัวเหนือเจ้านายไปอีก โอ้ย!! ทำตัวไม่ถูกเลยเว้ย นำ้หนึ่งคิดก่อนจะเปิดประตูออกมาแล้วย้ายตัวเองมานั่งข้างหน้า

" จะไปไหนเหรอครับ " น้ำหนึ่งถามออกมาแก้เก้อ ทำงานวันแรกมันควรจะได้เรียนรู้งานที่บริษัทก่อนไม่ใช่เหรอ

" บุคลิกภาพที่ดีช่วยเสริมสร้างและพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน " ภาคินเอ่ยออกมาก็ไม่รู้ว่าคนข้างๆจะรู้หรือเปล่า ว่าเขาหมายถึงอะไร

 น้ำหนึ่งชำเลืองมอง พูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจแต่ช่างเถอะ ได้ออกนอกสถานที่ก็หมายถึงมีเบี้ยเลี้ยงเพิ่ม นั่นแหละที่เขาต้องการ  นายภาคินคนนี้คงไม่เอาตำแหน่งหน้าที่การงานมาเสี่ยงหรอกมั้งถ้าคิดจะพาเขาไปทำมิดีมิร้าย

    ขับมาได้สักพัก รถก็เลี้ยวจอดหน้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง  น้ำหนึ่งเดินตามหลังภาคินเข้ามาแบบงงๆ พนักงานออกมาต้อนรับพูดคุยเสมือนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี สงสัยจะมาบ่อยละมั้ง  แต่น่าแปลกใจเพราะที่บริษัททำธุรกิจเกี่ยวกับการสร้างและตกแต่งโรงแรมระดับห้าดาวไม่ใช่เหรอ ต้องติดต่อกับร้านเสื้อผ้าด้วยหรือไง ถ้าจะมาซื้อเฉยๆ 

จะลากเขามาทำไม น้ำหนึ่งคิดไปคิดมาในใจ

" คุณเจนครับ ผมต้องการชุดทำงานเรียบๆ และชุดลำลองซักหกเจ็ดชุดนะครับ " ภาคินพูดกับผู้หญิงคนหนึ่งดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นเจ้าของร้าน ก่อนจะผายมือมาทางน้ำหนึ่ง

" ยินดีมากค่ะคุณภาคิน เดี๋ยวให้เด็กๆจัดให้เลยค่ะ

   น้ำหนึ่งยังยืนงง จนมีสาวๆสองคนมาลากตัวเขาไปทำการวัดนู่นทาบนี่อย่างสนุกสนาน

" เอ่อ อะ ไรกันครับ"

" ตัวเล็ก น่ารักจังเลยนะคะ เลือกที่สีโทนสว่างสดใสเหมาะมากเลยค่ะจากนั้นเธอสองคนก็สาละวนอยู่กับตัวเขาแล้วก็ได้ชุดอะไรต่อมิอะไรมาเป็นหอบ 

" เดี๋ยวคุณเอ่อ ขอโทษทีค่ะ ชื่ออะไรคะ"

" น้ำหนึ่งครับ "

" คุณน้ำหนึ่ง เชิญลองชุดได้ในห้องนี้เลยนะคะ เผื่อมีชุดไหนไม่ถูกใจ "

" ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องก็ได้

" ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าไม่ถูกใจคุณภาคินต้องดุแน่ๆเลยค่ะ " สาวเจ้าว่าพรางดันตัวเขากับเสื้อผ้าอีกหอบหนึ่งเข้ามาในห้องลองชุดที่มีแต่กระจกรอบด้าน  

" รอด้านนอกนะคะ

 เมื่ออยู่ในห้องคนเดียว น้ำหนึ่งนั่งลงที่เก้าอี้ 

อะไรนักหนาวะเนี่ย " เขาบ่นไปพลางก็พลิกป้ายราคาจากเสื้อและกางเกงดู เห็นราคาแล้วลมจะจับ เฮ้อออ

" ทำไม ไม่ถูกใจเหรอ " ภาคินถามขึ้นเสียงเรียบ เขาถือวิสาสะเข้ามาในห้องลองชุดโดยที่ไม่ได้เคาะประตูเลยเห็นคนตัวเล็กนั่งมองเสื้อผ้ากองหนึ่งด้วยสายตาที่ดูกึ่งกังวลปนระอาใจ

น้ำหนึ่งตกใจหันมาทันที

" เอ่อ คือ ทำไมต้องซื้ออะไรใหม่ด้วยชุดทำงานผมมันแย่มากเลยหรือไง "น้ำหนึ่งชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา ก็มันไม่มีความจำเป็นต้องขนาดนี้นี่นา

" ก็ไม่มีอะไรหรอก คุณต้องติดตามผมทั้งการเข้าประชุม สัมมนา และการติดต่อลูกค้าทั้งในและนอกบริษัท ภาพลักษณ์ที่ดีเป็นสิ่งสำคัญ"

น้ำหนึ่งคิดตาม มันก็จริงอยู่ถ้าคนติดตามแต่งตัวเหมือนกุ้ย ความเชื่อมั่นก็คงดูลดลง ฮึโธ่เอ้ย ที่แท้ก็ห่วงว่าตัวเองจะดูไม่ดี ก็บอกมาตรงๆก็แค่นั้น

" แต่ราคาขนาดนี้ ผมไม่มีปัญญาซื้อหรอก "

" เป็นสวัสดิการของบริษัท " ภาคินบอก

น้ำหนึ่งทำตาโตจ้องมองหน้าเจ้านายคนใหม่ ไม่อยากจะเชื่อ มีอะไรแอบแฝงอยู่ไหมนะ คิดจะเอาเสื้อผ้ามาหลอกล่อหรือเปล่า  คงทำแบบนี้กับสาวๆบ่อยละซิ ฝันไปเถอะไม่มีทางที่จะทำแบบนี้กับคนอย่างน้ำหนึ่งได้หรอกเว้ย 

" ผมไม่ได้คิดจะแลกอะไรกับของพวกนี้หรอกถ้ากังวลนักจะซื้อเองก็ได้ภาคินพูดขึ้น หลังจากเห็นสีหน้าท่าทางของน้ำหนึ่ง ที่ดูจะระวังตัวแจ

" อ๋อ ผมชอบของฟรีอยู่แล้ว " น้ำหนึ่งรีบตอบ พลางคิดว่านายคนนี้อ่านใจคนได้หรือยังไงนะ

  เสียงโทรศัพท์ของภาคินดังขึ้น น้ำหนึ่งได้ยินการพูดคุยแว่วๆประมาณเหมือนมีธุระด่วนจะต้องไปในอีกไม่ช้า ภาคินวางโทรศัพท์แล้วมองมาที่น้ำหนึ่งก่อนจะพยักหน้าไปที่กองเสื้อผ้า 

     ตลอดเวลาที่คนตัวเล็กถอดเสื้อผ้าเพื่อลองชุดกลับไปกลับมา ล้วนอยู่ในสายตาภาคินทั้งสิ้น ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมเขาถึงไม่ออกไปรออยู่ข้างนอก แต่กลับแกล้งทำเป็นนั่งเล่นโทรศัพท์ในนั้น เขาชอบเวลาที่คนตัวเล็กหน้าบึ้งบูด เหมือนถูกขัดใจ แถมแก้มแดงๆนั่นมันน่ามองจริงๆ



   




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

0 ความคิดเห็น