<หยุดแต่งจ้า>Fic All x You

ตอนที่ 87 : [One Piece] กลับมารักฉัน...ได้ไหม [ตอนที่ 10] END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    20 ส.ค. 59








นี่คือ EP-1 นะครัช (ลอว์)

คุณ:งั้นนายพาแองเจิ้ลไปพักผ่อนที่นะ บ้านหลังนั้นล่ะ(ชี้ไปที่บ้านหลังนึง)

..ทุกคนมองตามที่คุณชี้แล้วต้องอ้าปากค้าง..

ลอว์:เธอเรียกว่าบ้าน?

คุณ:อื้ม ทำไมอะ?

..ทุกคนเมื่อได้ฟังก็เหงื่อตกพร้อมคิดในใจ..

..ก็บ้านที่หล่อนพูดถึง ราชวังศ์ดีๆนี่เอง!!..

โดฟลา:อืม แล้วห้องไหนละ?(พูดพร้อมอุ้มแองเจิ้ลในท่าเจ้าสาว)

คุณ:ขึ้นลิฟท์ไปชั้นที่สองเดินตรงไปจนสุดทาง นั่นคือห้องของแองเจิ้ล

..มีลิฟท์ด้วยเรอะ!?..(แว่วเสียงตัวประกอบ)

คุณ:อ้อ มีป้ายชื่อเขียนไว้ด้วยนะ ไม่หลงห้องแน่นอน(ยกนิ้วขึ้นแบบภูมิใจ)

ซีซาร์:ดูเหมือนหล่อนจะภูมิใจมากเลยนะ(เหงื่อตก)

คุณ:แน่นอน ที่นี่ไม่เคยมีใครมาเลยนะ พวกนายเป็นกลุ่มแรกที่ได้มา ภุมิใจซะด้วยล่ะ!

..ควรภูมิใจดีไหมฟะ?..

นามิ:ทำไมถึงไม่มีใครเคยมาเลยล่ะ?(พูดพร้อมจับคอเสื้อลูฟี่ที่คิดจะไปวิ่งรอบๆ)

โรบิ้น:นั่นสินะ สถานที่สวยงามขนาดนี้รอดพ้นสายตาของคนไม่ดีได้ยังไงกันนะ?


นี่คือ EP-2 นะครัช (ลอว์)

คุณ:เพราะที่นี่เป็นที่ที่พวกฉันสองคนสร้างขึ้นน่ะสิ ถ้าพวกฉันไม่อนุญาตเก่งแค่ไหนก็ไม่เจอที่นี่หรอกน่า(ยิ้มร่า)

นามิ:สุดยอดไปเลย!(ตาลุกวาว)

คุณ:ใช่ไหมล่ะ!

คุณ+นามิ:ฮ่าๆๆๆๆ

..พวกหล่อนบทจะดีกันก็ง่ายเกิ๊นนน..

โดฟลา:งั้นฝากดูเจ้าพวกนั้นแทนฉันด้วยละกัน(เหล่มองลูกน้องตน)

คุณ:รู้แล้วล่ะน่า นายน่ะพาแองเจิ้ลไปพักผ่อนเถอะ รู้สึกจะใช้พลังเยอะเกินไปละมั้งนั่นหน้าซีดเชียว(มองแองเจิ้ล)

โดฟลา:งั้นเหรอ...(มองแองเจิ้ลแล้วพาไปที่ห้อง)

คุณ:ส่วนพวกนาย หาพื้นที่ๆชอบไว้นะ เดี๋ยวฉันจะเสกบ้านให้เป็นกรณีพิเศษ

ที่เหลือ:โอ้ววววว(รีบวิ่งไปเลือกพื้นที่ทันที)

ลอว์:(ชื่อคุณ)

คุณ:ว่าไง?

ลอว์:(ทำหน้าคิดหนัก)

คุณ:จะไปแล้วล่ะสิ(ยิ้ม)

ลอว์:เธอรู้?

คุณ:ฉันเป็นใครละ เรื่องแค่นี้ต้องรู้อยู่แล้ว(ทำแก้มป่อง)

ลอว์:ก็ตามที่เธอรู้..(เสมองไปทางอื่น)

คุณ:อยากให้ฉันไปด้วยล่ะสิ

ลอว์:อึก.. ละ แล้วเธอ...


นี่คือ EP-3 นะครัช (ลอว์)

ลอว์:ละ แล้วเธอจะไปไหม ไปกับฉัน..

คุณ:ขอโทษนะลอว์ ฉันคงไปด้วยไม่ได้

ลอว์:ทำไมล่ะ?

คุณ:มันมีเรื่องจำเป็นบางอย่าง จึงต้องอยู่ที่นี่ก่อนน่ะ

ลอว์:เรื่องจำเป็น? เรื่องอะไรงั้นเหรอ?

คุณ:ตอนนี้คงยังบอกอะไรนายไม่ได้หรอกนะ

ลอว์:(ขมวดคิ้ว)

คุณ:ไว้ถึงเวลา นายก็จะรู้เอง(ยิ้ม) เอาล่ะถึงตาฉันถามบ้างนะ

ลอว์:ถาม? ถามอะไร?

คุณ:จำบีเบิ้ลการ์ดที่ฉันให้ตอน..เอ่อ(หน้าแดง) ยะ อยู่ในห้องได้ไหม?

ลอว์:หืม?(มองท่าทางของคุณพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์)

คุณ:มองอะไรเล่า! ฉันถามว่าจำได้ไหม?

ลอว์:จำได้สิ สรุปแล้วบีเบิ้ลการ์ดนั่นของเธอ?

คุณ:ใช่ เป็นของฉัน แต่เป็นแบบพิเศษที่ฉันสร้างขึ้น ปกติจะทำจากเล็บและตามเจ้าของมัน อันที่ฉันให้ไปมันแตกต่าง

ลอว์:แตกต่าง?

คุณ:มันจะไม่ตามฉัน แต่จะตามเกาะนี้ไงล่ะ

ลอว์:อืมม (พยักหน้าเข้าใจ)

คุณ:ถึงเวลาคำถามจริงๆแล้ว

ลอว์:หืม?

คุณ:นายจะกลับมาเมื่อไหร่?


นี่คือ EP-4 นะครัช (ลอว์)

คุณ:นายจะกลับมาเมื่อไหร่?

ลอว์:ไม่รู้สิ ไม่รู้ด้วยว่าจะได้กลับมาไหม

คุณ:ได้กลับสิ

ลอว์:ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ

คุณ:ก็ฉันรู้ว่านายจะกลับมานี่นา(เห็นอนาคต)

ลอว์:หึ นั่นสินะ

ลูฟี่:เฮ้! โทราโอะ! ได้เวลาแล้วนะ!

ลอว์:รู้แล้วน่า!!(ตะโกนตอบ)

คุณ:จะกลับมาเมื่อไหร่ก็แล้วแต่นายเถอะ ขอแค่นายกลับมาก็พอ

ลอว์:หึ ฉันต้องกลับมาอยู่แล้วละน่า

คุณ:อ้อ จริงสิ ก่อนไปฉันให้ของขวัญนายสักชิ้นดีกว่า(พูดจบก็คว้าลอว์เข้าไปจูบ)

ลอว์:(อึ้ง)

..สักพักก็เกิดแสงรอบตัวลอว์ และหายไปก็ปรากฏบางอย่าง..

ทุกคนที่ดูอยู่:นั่นมัน...ปีก!?



ลอว์:นี่มัน..(มองปีกสีดำที่อยู่กลางหลังตนแบบตกใจ)

คุณ:ของขวัญไง ไว้โผบิน วิธีใช้ก็ถ้าไม่ต้องการมันจะไม่ปรากฏ ถ้าต้องการมันก็จะปรากฏออกมา

ลอว์:(มองคุณ)

คุณ:ก็ฉันอยากให้นี่ ไปได้แล้วล่ะน่า(ผลักลอว์ให้เดินไป)

..คุณและลอว์สบตากันแล้วเอ่ยคำพูดออกมาพร้อมกัน..

"แล้วเจอกันนะ"
.
.
.
.
.
.

นี่คือ EP-1 นะครัช (โดฟลามิงโก้)

โดฟลา:ห้องนี้สินะ?(พูดพร้อมมองป้ายชื่อที่เขียนชื่อคุณไว้)

คุณ:ห้องนี้ถูกแล้วคะ(พูดด้วยเสียงแผ่วเบา)

โดฟลา:เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ?(พูดพร้อมพาคุณไปนอนบนเตียง)

คุณ:สงสัยใช้พลังไปเยอะน่ะคะ เลยเหนื่อยมากเป็นพิเศษ(ยิ้ม)

โดฟลา:..ฉันไม่น่าขอให้เธอช่วยจริงๆ(ลูบผมคุณแผ่วเบา)

คุณ:แต่ฉันเต็มใจช่วยนี่คะ อย่าโทษตัวเองสิ(แก้มป่อง)

โดฟลา:หึหึหึ โทษทีละกัน พักผ่อนไปเถอะ(ล้มตัวไปนอนข้างๆคุณ)

คุณ:...คุณจะอยู่ที่นี่กี่วันเหรอคะ?(ซบอกแกร่ง)

โดฟลา:ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ(กอดคุณ)

คุณ:ฉันรู้คะ ว่าฉันรั้งคุณไว้ไม่ได้ก็คุณเป็นโจรสลัดนี่(ยิ้ม)

โดฟลา:หึ อย่าพึ่งคิดถึงเรื่องอื่น นอนซะ(ลูบผมคุณ)

คุณ:แต่ว่า...

โดฟลา:ไม่มีแต่ นอนซะ

คุณ:ค่าา

โดฟลา:ฉันยังไม่ไปไหน ตอนนี้คงบอกได้แค่นี้..


นี่คือ EP-2 นะครัช (โดฟลามิงโก้)

เช้าวันต่อมา

โดฟลา:แสงน่ารำคาญ...(ลืมตาขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องเข้ามา)

คุณ:อืมมม..(พลิกตัวไปอีกด้านเพื่อหลบแสงแดดแต่ยังไม่ตื่น)

โดฟลา:หึ(ยิ้มพร้อมลุกขึ้นไปปิดม่านแบบเบาที่สุดเพื่อไม่ให้คุณตื่น)

..ปล่อยให้นอนไปก่อนละกัน..(โดฟลาคิดพร้อมเดินออกจากห้องอย่างแผ่วเบา)

..ด้านนอก..

ฮิเมะ:เอ้าๆ ของที่อยากตกแต่งบ้านเพิ่มเติมอยู่นี่นะ หยิบไปได้เลย

..โอ้วววว..(เสียงเหล่าตัวประกอบ)

..เดี๋ยวนะ นี่สร้างทั้งวันทั้้งคืนเลยเรอะ..

ฮิเมะ:ขาดเหลืออะไรบอกฉันได้นะไวโอเลต(หันไปพูดกับวิโอล่า)

วิโอล่า:อื้ม เอ่อ...

ฮิเมะ:อยากกลับเดรสโรซ่าล่ะสิ

วิโอล่า:(พยักหน้า)

ฮิเมะ:ไม่ต้องห่วงนะ ตอนฉันไปส่งพวกลูฟี่ ฉันบอกทางนั้นให้แล้วล่ะ พวกลูฟี่ก็จะช่วยพูดให้อีกแรง เธออยู่ที่นี่ได้สักพักล่ะ

วิโอล่า:ขอบใจนะ!(พูดพร้อมรีบวิ่งไปดูบ้านตัวเอง)

ฮิเมะ:ไง ตื่นแล้วเหรอ?(ทักอีกฝ่ายโดยไม่หันไปดู)

โดฟลา:อืม ฉันมีเรื่องจะถาม


นี่คือ EP-3 นะครัช (โดฟลามิงโก้)

โดฟลา:ฉันมีเรื่องจะถาม..

ฮิเมะ:เรื่อง(ชื่อคุณ)สินะ?

โดฟลา:อืม

ฮิเมะ:ตอนนี่(ชื่อคุณ)อาการเป็นยังไงบ้าง?

โดฟลา:ดีขึ้น แต่ก็ยังซีดเซียวอยู่ดี

ฮิเมะ:งั้นเหรอ...

โดฟลา:เธอคงรู้สินะว่าฉันจะถามเรื่องอะไร

ฮิเมะ:เรื่องเมื่อสองปีก่อนล่ะสิ

โดฟลา:ใช่ มันเกิดอะไรขึ้นเล่ามาให้หมด

ฮิเมะ:เล่าให้หมดคงไม่ไหวหรอกนะ ฉันจะเล่าแบบเข้าใจง่ายและย่อที่สุดละกัน

โดฟลา:อืม เล่ามา

ฮิเมะ:ใจร้อนจริงนะ จะว่าไงดีล่ะ อืมมมม ถ้าเทพตายในแดนมนุษย์วิญญาณก็จะแตกสลาย ไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้ แล้วยิ่งเลือดบริสุทธิ์อย่าง(ชื่อคุณ)ไม่ต้องพูดถึงเลย

โดฟลา:แล้วไง เล่ามาสิจะหยุดทำไม(เสียงเรียบเย็น)

ฮิเมะ:ให้ฉันเรียบเรียงเนื้อเรื่องก่อนได้ไหมละยะ!

..หมอนี่พอกับ(ชื่อคุณ)น่ารักจริง แต่พอกับคนอื่นน่ากลัวเชียวนะ!..(ฮิเมะคิด)


นี่คือ EP-4 นะครัช (โดฟลามิงโก้)

ฮิเมะ:ก่อนฉันจะถูกเล่นงาน ฉันรู้สึกถึงวิญญาณของ(ชื่อคุณ)ที่กำลังแตกสลาย ฉันจึงรีบใช้พลังของฉันรั้งวิญญาณของ(ชื่อคุณ)ไว้ เพื่อให้(ชื่อคุณ)สร้างร่างใหม่ได้ แต่พอใช้พลังนั้นฉันจึงมีพลังไม่พอที่จะหลบการโจมตีของนิโครัสน่ะสิเลยโดนไปเต็มๆ

โดฟลา:เธอเลยกลายเป็นตุ๊กตาไปสินะ แล้วเธอรอดมาได้ยังไง?

ฮิเมะ:ก็เหมือนเพื่อนช่วยเพื่อน(ชื่อคุณ)ที่เป็นเลือดบริสุทธิ์สามารถแก้คำสาป
ที่ฉันโดนไปได้น่ะสิ(ยิ้ม)

โดฟลา:งั้นเหรอ..

ฮิเมะ:แล้วนี่นายจะไปตอนไหน?

โดฟลา:คืนนี้..

ฮิเมะ:ก็ตามที่เธอได้ยินนะ(ชื่อคุณ)

โดฟลา:!!??(หันไปมองคุณที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างหลัง)

คุณ:แหะๆๆ

โดฟลา:รุ้ว่าตัวเองอาการไม่ดี แล้วจะฝืนทำไม?(พูดพร้อมอุ้มคุณในท่าเจ้าสาว)

คุณ:ถ้าฉันไม่มาตอนนี้ ฉันก็อดรู้ในสิ่งที่อยากรู้สิคะ(แก้มป่อง)

ฮิเมะ:หวานไม่เกรงใจฉันเลยนะ(คิด)


นี่คือ EP-5 นะครัช (โดฟลามิงโก้)

..ตัดมาช่วงกลางคืน..

คุณ:จะไปกันแค่นี้เหรอคะ?

โดฟลา:ไปกับพวกที่มีฝีมือก็พอแล้วล่ะ ที่เหลือก็ให้อยู่ที่นี่

คุณ:เอ่ออ จะกลับมาเมื่อไหร่เหรอคะ?(พูดพร้อมลูบท้องตัวเอง)

โดฟลา:ไม่รุ้สิ ฮิเมะให้บีเบิ้ลการ์ดของเกาะนี้แล้ว...ยังไงก็ต้องกลับมาแน่นอน(มองคุณพร้อมลูบหัว)

คุณ:ดีจัง(ยิ้ม)

โดฟลา:ลูบท้องตัวเองทำไม หิวรึไง?

คุณ:อะ..แหะๆ ประมาณนั้นคะ ฮะๆ(เหงื่อตก)

โดฟลา:จริงสินะ วันนี้เธอไม่ค่อยจะกินอะไรเลยนี่ หัดกะ..!?(โดนคุณดึงเข้าไปจูบ)

คุณ:ของขวัญก่อนไปคะ ฉันว่าคุณคงรู้วิธีใช้ดีนะคะ(พูดพร้อมมองปีกที่อยู่กลางหลังอีกฝ่าย)



โดฟลา:ทำอะไรไม่ปรึกษาฉันเลยนะ(ยิ้มพร้อมจุมพิษหน้าผากคุณแผ่วเบา)

คุณ:ฮิๆ ก็อยากเซอร์ไพร์เทนจังนี่นา อ๊ะ...

โดฟลา:เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?

คุณ:ขะ ขอโทษค่ะ

โดฟลา:ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ อยากเรียกก็เรียก

..จุมพิษหลังมือคุณแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยลา..

"ไปก่อนนะ"

"แล้วเจอกันนะคะ"
© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

151 ความคิดเห็น