(minseon) my pizza

ตอนที่ 11 : Smoked Meat 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62


Smoked Meat



 

 

Sorry, Minhyun.

 


ซอนโฮชอบฤดูฝน ..

ชอบความมืดครึ้ม และแสงวาววับที่แฝงตัวอยู่บนฝูงเมฆก้อนหนา

ชอบละอองของมันที่สาดกระเซ็นไร้ทิศทางยามต้องลมแรง

หรือแม้แต่หยดน้ำที่เกาะพราวตามกระจก ..ก็ยังชอบที่จะมอง

 

ก็เหมือนกับตัวเขา

ที่ดูแข็งแกร่ง แต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยละอองสีเทาของความเศร้าหมอง

 

งานเสร็จรึยัง?”

 

ซอนโฮส่ายหน้าตอบซองอู .. ทั้งที่ตาเหม่อมองบางสิ่งนอกกระจกบานใสอยู่

ได้กลิ่นน้ำหอมแปลกจมูกจากตัวเพื่อนสนิท และการยุกยิกจัดเสื้อผ้าที่แสดงออกให้เห็นผ่านเงาลางๆ ในกระจกก็ทำให้คาดเดาอะไรได้ไม่ยากนัก

 

แต่มีบางสิ่งดึงความสนใจซอนโฮเอาไว้ บางสิ่งที่สายฝนไม่สามารถสาดกลบให้หายไปได้

 

ใครล่ะงานนี้?” ว่าแล้วก็ยกถ้วยชาร้อนขึ้นจิบอย่างพยายามใจเย็น รู้สึกตาพร่ากับภาพตรงหน้าขึ้นทุกขณะ เขามองข้ามท่าทางไม่แยแสและรอยจางบริเวณซอกของซองอูไปเสียหมด

 

ช่างเหอะ ก็แค่นิดหน่อย

 

มือเล็กกำแน่นขึ้น ความร้อนจากผิวถ้วยยิ่งสุมให้ลนลานเข้าไปใหญ่

 

งั้นเหรอ?”

 

ก็นะ ยัยนั้นรุกเกินไปริมฝีปากหนาหยุดพร่ำ ซองอูทิ้งสะโพกลงยังเคาน์เตอร์เพื่อสำรวจเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า จนซอนโฮต้องละสายตากลับมามอง และเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคนมักมากแบบมันคิดอะไร

 

คืนนี้กูไปหามึงนะ--

 

ยังไม่ทันที่เพื่อนตัวดีจะอ้าปากจบประโยค ภาพบาดตาตรงหน้าก็ทำให้ซอนโฮต้องกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียก่อน เสียง เคร้ง! ในห้องพักเบรกดังขึ้นอย่างน่าอึดอัด กระทั่งซองอูระบายลมหายใจออกและเหลียวมองเสี้ยวหน้าเพื่อนอย่างปลงตก

 

มึงนี่ยังไง? ชอบทำตัวแปลกๆใบหน้าคมส่ายระอา เพราะไม่ใช่แค่ซอนโฮที่ต้องรับมือกับความเอาแต่ใจของเขาเท่านั้น แต่ซองอูก็ต้องเดาทางเพื่อนขี้หงุดหงิดคนนี้ให้ถูกด้วย

 

ซอนโฮน่ะเดือดขึ้นทุกวัน แต่สาเหตุทั้งหมดไม่ใช่เพราะซองอูหรอก

 

โอเค กูไม่กวนหนุ่มโสดแบบมึงก็ได้” ซองอูวางแก้งกาแฟลงบ้าง “ว่าแต่ บอสกับคุณมินฮยอนกลับเข้ามารึยัง?”

 

คนถูกถามชะงัก ก่อนทอดสายตาไปยังคนสองคนที่ตัวเองเฝ้าสังเกตอยู่ นานพอจะทำให้เห็นว่าพวกเขากำลังหลบเลี่ยงสายฝนเข้ามาพร้อมกัน ผ่านลานกว้างด้านหน้า และหายลับเข้าไปยังใต้ปีกของตึก

 

อยู่นั่นและเอ่ยปากบอกไปตามที่ตัวเองเห็นอย่างเก็บอาการ

 

เห็น .. ว่าร่มคันเล็กไม่ได้เพียงพอสำหรับคนสองคน

เห็น .. ถึงความใกล้ชิดแบบเนื้อแทบแนบเนื้อของเสื้อที่เปียกชุ่ม

เห็น .. รอยยิ้มของเขาที่มอบให้กับเธอคนนั้น

 

ถึงภาพเหล่านั้นจะหายไป แต่ตาใสก็ยังคงเหม่อ ซอนโฮหลุบตามองมือที่เริ่มสั่นของตัวเองอย่างเวทนา

 

และจะมีใครคาดคิด

 

ซอนโฮ

 

ว่าการที่ต้องหันกลับมาเห็นหยดน้ำซึ่งเกาะตามร่างกายของเขาคนนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

“.. ครับบอส

 

เผลอมองเนื้อตัวเปียกชุ่มของเขา

 

บ่ายนี้ฉันอยากได้โอไอคร่าวๆ ตามพรอบเพอเซิล เธอไหวไหม?”

 

และบังเอิญเห็นมือเรียวของหญิงสาวซึ่งถูกความอบอุ่นกุมเอาไว้เพื่อให้คลายความหนาว ทำไมจู่ๆ รอยยิ้มแสนดีของเธอกลับทำให้ผมไม่ชอบมันขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

 

นี่คือ SA ที่จะมารับผิดชอบโปรเจ็คใหม่ของเรา 2 เดือน

ฮวัง มินฮยอน ฝากตัวด้วยครับ

 

 

ไหวครับ

 

สิ่งเหล่านั้นทำให้ซอนโฮต้องตั้งสติรับ เพราะไม่คิดว่าพวกเขาทั้งสองจะเดินเข้ามาใกล้ หลังจากที่เขายืนสับสนกับความคิดตัวเองอยู่นานสองนาน

 

และซองอูคนรู้เวลาก็ดีดนิ้วดัง เปาะ! ก่อนออกปากเสนอไอเดียใหม่สำหรับกับแผนงานในครั้งนี้ทันที เขาชักชวนคุณจีซูให้เดินออกไปด้านนอกเพื่อสานต่องานให้เสร็จ ตามประสานักครีเอทีฟที่ต้องคิดเร็วทำเร็วเอาไว้ก่อน

 

และเธอก็ช่างรู้ใจเสียจริง เพราะการเดินตามโปรแกรมเมอร์หน้าหล่อออกไปก็ทำให้ได้รูปแบบแผนงานใหม่ที่น่าพึงพอใจมากพอควร

 

ด้านมินฮยอนที่มองตามหลังของหญิงสาวจนหายลับ เขาหันกลับมายิ้มและพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ซอนโฮกลับไปทำงาน ตามแบบฉบับของหัวหน้าทีมที่สมควรเร่งลูกน้อง

 

แต่ทว่า ..

 

ด-เดี๋ยวครับมันกลับกลายเป็นความกล้าบ้าบิ่นของซอนโฮเองที่เอ่ยปากรั้งมินฮยอนเอาไว้

 

คนโตกว่าเลิกคิ้วรอคอยสิ่งที่ลูกน้องต้องการพูด แต่ข่าวร้ายในตอนนี้ก็คือ .. ซอนโฮไม่มีอะไรในหัวเลยสักนิด

 

คุณมินฮยอน ..

 

ไม่มีแม้แต่คำต่อบทสนทนา มีเพียงความต้องการที่กำลังร่ำร้องอยู่ภายใน ให้ทำอย่างไรก็ได้เพื่อยื้อเวลาออกไปอีกนิด ซอนโฮอยากมองหน้าเขาให้นานขึ้น แม้อีกแค่นาทีเดียวก็ตาม

 

ว่าไง?” น้ำเสียงนุ่มเอ่ยราวกับปลอบให้ลูกน้องหยุดฟุ้งซ่าน และรีบหาทางออกกับปัญหาตื้นๆ อย่างเช่น การหยุดกลอกตาและทำตัวลนลานนี้ซะ

 

และในขณะที่ซอนโฮกำลังลอบทำใจเพื่อจะเริ่มโกหกต่อ

มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ถูกวางลงยังไหล่เล็ก

 

ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรก็ปรึกษาฉันได้

 

เป็นเพียงแค่การกระทำเล็กน้อยแต่ผลลัพธ์มากมายสำหรับเด็กคนหนึ่งเหลือเกิน ริมฝีปากเล็กสั่นแต่ก็ยังยิ้มรับ ซอนโฮพยายามบอกกับตัวเองว่า อย่ากลัว

 

ไม่สบายเหรอ?”

 

ความเอาใจใส่ของมินฮยอนทำให้ซอนโฮเพ้อพก ยากที่จะห้ามตัวเองไม่ให้เผลอไปกับสัมผัสที่กำลังแตะเบาๆ บนหน้าผากร้อน แม้จะรู้ว่าฝ่ามือเย็บเหยียบที่ได้รับเกิดจากการตากฝนเพื่อปกป้องใครบางคนไม่ให้เปียกปอนไปพร้อมกันก็ตาม

 

สบายดีครับ แค่มีอะไรจะให้คุณช่วย ..

 

มือขาวลดระดับลงก่อนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง เขาเอนหลังพิงกรอบประตูเพื่อมองมาอีกครั้ง

 

เพียงเท่านั้น ..ใจซอนโฮก็กระตุกจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงเสียแล้ว

 

ผมทำงานนี้ได้ซอนโฮส่งยิ้มบาง แต่แค่อยากให้คุณช่วยดูเผื่อมีอะไรจะแนะนำเพิ่มเติม ..เป็นแนวทางให้กับงานชิ้นต่อไปน่ะครับ

 

มินฮยอนพยักหน้าคิดตาม ในตอนนั้นซอนโฮคิดว่าเขาคงจะปฏิเสธ ..

 

ก็ดีเหมือนกัน

 

ผิดถนัด

 

งั้นเย็นนี้อยู่รอฉันก่อน

 

ผมไม่เคยเดาใจเขาถูกเลยสักครั้ง

 

 

 

Smoked meat

 

 

ไม่เลวเลย

 

หลังจากใช้ความกล้าที่มีพรีเซนต์งานให้มินฮยอนฟัง การแสดงออกและคำพูดในแง่บวกจากหัวหน้าโปรเจค ก็ทำเอาซอนโฮอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

 

มินฮยอนหมือนผู้ใหญ่ที่เอาจริงเอาจังในเวลาทำงาน

แต่นอกเหนือเวลาเหล่านั้น .. เขาก็ดูผ่อนคลายคล้ายเด็กหนุ่ม

 

ขอบคุณครับมือเล็กเกาท้ายทอยอย่างประหม่าแล้วปิดพรีเซนต์ลง แต่ผมทำตามที่คุณสั่งทั้งนั้นก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะยาวในห้องประชุมเพื่อมานั่งลงข้างกัน .. โดยเว้นระยะห่างเอาไว้เช่นเคย

 

หัวหน้าโปรเจคหัวเราะเบา เขาเปิดงานเพื่อดูรายละเอียดอีกครั้ง

 

ฉันแค่สั่ง ส่วนเธอต่างหากที่ทำมัน

 

เพราะคุณนั่นแหละครับ เลยออกมาดูดีขนาดนี้

 

เธอเก่งซอนโฮ

 

แต่ถ้าไม่มีคุณคอนโทรลงาน ..

 

โครงหน้าได้รูปเงยขึ้นแสดงอาการตำหนิเล็กน้อย และซอนโฮก็จำยอมต่อสายตามีอำนาจนั้นโดยทันที เขาเลยได้แต่นั่งนิ่งเพื่อมองมือใหญ่ใช้ปากกาเน้นจุดที่ควรแก้ไขในเอกสารแทน

 

ดุเหมือนกันแฮะ

 

กับอีกคน ชื่อองซองอูใช่ไหม?”

 

ครับ เขาเป็นเพื่อนสนิทของผมซอนโฮตอบอย่างไม่ลังเล น่าขำที่รูปประโยคให้ความรู้สึกคล้ายกับการแก้ตัว ว่าระหว่างเขากับซองอูไม่ได้มีอะไรมากเกินกว่านั้น แม้ความจริงแล้วมินฮยอนไม่ได้ต้องการถามในเชิงหึงหวงเลยสักนิด

 

ซอนโฮแค่คิดไปเอง และกำลังควบคุมมันไม่ได้

 

พวกเธอเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เข้าขากันได้ดีนะเขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนสวยก่อนคืนงานให้ ฉันดูย้อนหลังแล้ว ใช้ได้ทีเดียว

 

คุณชมเกินไปแล้วครับนัยน์ตาใสลอบสังเกตเจ้านายคนใหม่ที่กดรับสายเรียกเข้าจากคุณจีซู พวกเขาคุยธุระที่ซอนโฮไม่ได้ตั้งใจฟังนัก ก่อนทำเป็นหลบเลี่ยงสายตาคมที่เกือบจับได้ว่ามีลูกน้องแอบมองอยู่ให้ทันโดยการแสร้งทำเป็นจัดกระเป๋าไปเรื่อย

 

ซอนโฮรู้ตัวมาสักพัก ว่าการสังเกตพฤติกรรมของพ่อเอสเอคนเก่งก็ทำให้เขามีความสุข และการที่เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า นอกจากจะน่ากังวลแล้ว ยังน่าตื่นเต้นไม่เบา

 

ลงไปรอข้างล่าง

 

ครับ?” ซอนโฮแสดงออกชัดว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยิน เจ้าของหุ่นสูงใหญ่ไม่ได้ตอบในทันที และหากพิจารณาจากพวงกุญแจรถที่ควงเล่นอย่างชำนาญในมือแล้ว ก็คงเดาได้เพียงไม่กี่อย่าง

 

ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอสักหน่อย

 

เขาพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่ได้ยินทุกวันจนชิน

แต่กับความรู้สึกที่กำลังเปราะบางแล้ว .. มันไม่ใช่

 

มันกำลังผิดไปหมด และดูเหมือนว่าผมก็ไม่ได้คิดจะหยุดมันเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

Smoked meat

 

 

 

มันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เด็กหนุ่มขี้หงุดหงิดหลุดยิ้มอยู่หลายครั้งเมื่ออยู่กับมินฮยอน

 

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่คนมีประสบการณ์มากกว่าเล่าเรื่องเก่าๆ เกี่ยวกับชีวิตให้ฟัง ตอนที่เขาหั่นสเต็กพลาด ตอนที่เขารินไวน์ให้ หรือแม้กระทั่งตอนที่เขาทำซอสเลอะข้างแก้ม

 

ไม่ว่าเขาจะแสดงออกอะไร ซอนโฮก็ยิ้มออกมาได้ทั้งนั้น

 

ยิ้มบ่อยๆ

 

เด็กหนุ่มทำหน้าเหลอหลาเมื่อได้ยิน

 

ฉันชอบให้เธอยิ้มบ่อยๆ

 

มินฮยอนบอก แล้วลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อ และใช่ นั่นเป็นอีกครั้งที่ซอนโฮยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่ปกปิด

 

สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาก็คือความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่วางลงยังกลุ่มผมนุ่มเช่นทุกครั้ง มันคือความเอ็นดูจากผู้ใหญ่ที่แสดงออกให้เด็กได้รับรู้

 

แต่ซอนโฮกำลังล้ำเส้น และคิดไม่ซื่อกับความเอ็นดูนั้นอย่างไม่น่าให้อภัย

 

 

 

Smoked meat

 

 

 

ช่วยหยิบแว่นตาในกระเป๋าข้างหลังให้ฉันทีสิ

 

ริมฝีปากเล็กกลั้นขำ

 

ความรู้ใหม่ในวันนี้ คือชายหนุ่มอายุย่าง 40 อย่างมินฮยอนเริ่มสายตาไม่ดี เขาบ่นอยู่พักใหญ่ถึงการขับรถแสนอันตรายของคนสมัยนี้ ว่ามันช่างน่าปวดหัวเสียจนฝืนเพ่งถนนต่อไปไม่ไหวเสียแล้ว

 

และในขณะที่ซอนโฮค้นหาแว่นตาในกระเป๋าให้นั้น ก็พบความจริงบางอย่างว่าตัวเองช่างร้ายกาจเกินแก้ไข เพราะเขาเลือกที่จะมองข้ามรูปคู่ของชายหญิงในกระเป๋าเงินและปิดมันให้พ้นสายตา ก่อนบรรจงเช็ดแว่นให้เจ้าของรถจนสะอาดเอี่ยม

 

ขอบใจมินฮยอนหัวเราะ ตาเรียวยกขึ้นจนเกือบเป็นสระอิ ขอโทษด้วย เพราะฉันลืมใส่ก่อนขับรถเธอถึงต้องมาลำบากค้นกระเป๋ารกๆ ของฉัน

 

เป็นอีกครั้งที่ซอนโฮเผลอมองโครงหน้าของชายวัยกลางคน แว่นตาที่เขาสวมมันช่างรับใบหน้าคมคายจนยากที่จะปฏิเสธ

 

ไม่หรอกครับพยายามเบนสายตาหนี แต่ก็ไม่พ้นเมื่อการกระทำทุกอย่างของมินฮยอนดึงดูดให้จับจ้องไปเสียหมด ไม่เว้นแม้แต่การเปิดเพลง หรือรอยยิ้มที่เขาชอบทำ ไม่ใช่รอยยิ้มกว้างแต่เป็นยิ้มบางเบาที่ยกเฉพาะแค่มุมปาก

 

ทำไมเธอถึงไม่ขับรถมาทำงานเองล่ะ?”

 

คำถามนั้นเล่นเอานิ่งไปพักใหญ่ และมินฮยอนที่หลุดเพิ่งสีหน้าออกมาคงเพิ่งนึกขึ้นได้ ถึงสาเหตุที่ซอนโฮไม่ยอมขับรถมาทำงานเอง แต่ที่น่าโมโหคือความคิดของเด็กหนุ่มในตอนนี้

 

ซอนโฮกำลังน้อยใจ ..ที่มินฮยอนลืมมัน

 

น่าขำสิ้นดี

 

ซอนโฮ ฉัน ..

 

เลี้ยวขวาข้างหน้าครับ

 

มินฮยอนไม่ได้ปริปากต่อนอกเสียจากขับรถไปเรื่อยๆ กระทั่งถึงคอนโดที่หมาย

 

เด็กหนุ่มรู้ว่าตัวเองทำพลาดแต่ก็ไม่สามารถกู้สถานการณ์ให้กลับมาดีได้ในตอนนี้ เลยได้แต่กล่าวขอบคุณ ก่อนรีบเปิดประตูลงไปโดยไม่ทันได้ระวัง และเพราะเป็นย่านพลุกพล่านจึงทำให้คนที่เดินผ่านชนเข้าอย่างแรง ซอนโฮเกือบจะล้มลงไปเสียแล้วหากไม่มีใครบางคนใช้ตัวกั้นเอาไว้ก่อน

 

คุณมินฮยอน

ตามลงมาตอนไหน?

 

“ระวังหน่อย”

 

หลังของซอนโฮชนเข้ายังแผงอกของมินฮยอน

และมือของเขา .. อ้อมแขนของเขา

ก็คล้ายเต็มใจรองรับร่างของซอนโฮเข้าสู่อ้อมกอด

 

บ้าชัดๆ

 

ซฮนโฮหลับตาแน่นทั้งที่สั่นไปทั่วร่าง ในหัวว่างเปล่าเพราะเมื่อขยับตัวก็สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว ลมหายใจอุ่นเจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของไวน์แดงกำลังรินรดต้นคอ ส่งให้เนื้อตัวร้อนผ่าว ในอกตีรัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อริมฝีปากได้รูปเฉียดเข้าใกล้ใบหู

 

เป็นอะไรไหม?”

 

ใกล้จนแทบหลอมละลาย กลิ่นกายมินฮยอนกำลังมอมเมาซอนโฮยิ่งกว่ารสชาติของไวน์ใดๆ บนโลกใบนี้ แต่เพราะรู้ว่าตัวเองผิดและก็พอจะมีสติยั้งใจอยู่บ้าง เด็กหนุ่มจึงดันตัวออกและกล่าวขอโทษก่อนเร่งกลับขึ้นห้องในทันที

 

ไม่รู้ว่ามินฮยอนมองตามหรือเปล่า แต่ลึกๆ แล้วซอนโฮอยากให้มันเป็นแบบนั้น

 

นี่ใช่ไหม ..สิ่งที่พยายามปฏิเสธ

นี่ใช่ไหม ..ที่เรียกว่า ตกหลุมรัก

 

แต่เป็นการตกหลุมที่ลึกเกินกว่าจะตะโกนมาหาคนรับผิดชอบได้ นั่นก็เพราะอีกฝ่ายมีเจ้าของอยู่แล้ว แถมยังเป็นคนดีและเหมาะสมที่จะอยู่เคียงข้างเขา

 

ไม่ได้ .. จะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

 

ซอนโฮปิดประตูห้องทันทีที่มาถึง เสียงในอกระรัวแรงจนน่ารำคาญ เขาคิดหาวิธีจัดการความฟุ้งซ่านอยู่สารพัด ก่อนตัดสินใจปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกหวังพึ่งสายน้ำเย็นให้ช่วยหยุดความคิดสกปรกนี่เสีย

 

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ง่าย

เพราะทุกอย่างที่เป็นเขา .. กำลังฆ่าซอนโฮให้ตายทั้งเป็น

 

 

ปลอดภัยแล้ว เธอจะต้องไม่เป็นอะไร

ฮวัง มินฮยอน

เธอเก่งซอนโฮ

ฉันชอบให้เธอยิ้มบ่อยๆ

 

ฉันชอบให้เธอยิ้มบ่อยๆ

 

 

มินฮยอน ..

 

ซอนโฮทรุดตัวลงกับพื้นเย็นเหยียบท่ามกลางสายน้ำที่ไหลลงมาอาบร่างกายอย่างอ่อนแรง มือไม้สั่นจนอดคิดไม่ได้ว่าคนๆ เดียวจะสามารถเข้ามาควบคุมระบบความคิด ความรู้สึก และความต้องการของตัวเองได้มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

 

ทำไม่ได้ .. ถอยกลับไม่ได้

และดูเหมือนเดินมาไกลเกินกว่าจะถอนตัวเสียแล้ว

 

เปลือกตาบางข่มลงอย่างชั่งใจ .. พยายามคิดถึงสัมผัสของเขา .. สัมผัสอันอบอุ่นที่ไม่อาจกักกั้นมันได้อีกต่อไป

 

ว่าต้องการเขา

ซอนโฮต้องการมินฮยอน

 

คนสกปรกอย่างซอนโฮ เพียงแค่เขาสัมผัสความคิดก็เตลิดไกลไปถึงไหนต่อไหน และรู้ว่ามันไม่น่าให้อภัยถึงได้ปิดกั้นตัวเองอยู่นานสองนาน

 

ยู ซอนโฮ คนเห็นแก่ตัว

 

เลือกไม่ได้ แต่ก็ปล่อยให้ตัวเองทรมานไม่ได้

พยายามใช้ความทรงจำจากสัมผัสเหล่านั้น .. ส่งให้ขาค่อยๆ แยกออกจากกันช้าๆ

ใช้สัมผัสจากลมหายใจอุ่นร้อนที่เคยรินรด .. นำพาให้มือเรียวให้ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

และคิดถึงอ้อมกอดของเขา .. เป็นตัวสานต่อความต้องการแสนน่ารังเกียจนี้

เพราะไม่ว่าอะไรที่เป็นผู้ชายคนนั้น มันก็ทำให้ซอนโฮลุ่มหลงได้ทั้งนั้น

 

“ฮึก”

 

สุดท้าย .. เขาก็ทำให้เรื่องทั้งหมดจบลงพร้อมกับฝ่ามือที่สั่นระริก

 

ซอนโฮยอมแล้วทุกอย่างที่เป็นมินฮยอน

 

แต่สิ่งที่ตามมาก็คือน้ำตา .. น้ำตาของความทรมาน

 

มินฮยอน ฮึก ..

 

ผมขอโทษ

ผมขอโทษมินฮยอน

 

 

Tbc

 

#มินซอนพิซซ่า

ทีแรกกะจะเปิดพรีวันนี้แต่ยุ่งมากเลย เลื่อนออกไปก่อนค้าบ

ฟีดแบคเราบ้างน้า

 

 

 

 






? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #352 verytomo (@verytomo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 22:34
    เจ่บบบบบบบบบ
    #352
    0
  2. #322 DDDRAB_BY (@tripledshipper) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:23
    โฮววววววววววว รักคนมีเจ้าของเนี่ย ไม่สนุกเลยนะคะ ฮือ
    #322
    0
  3. #312 Ai da Demon (@demon-da) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 05:27
    น้องง มันติดอยู่ระหว่างกลางจะดีสุดก็ไม่ได้ เพราะรักเขามาก
    #312
    0
  4. #309 vvii (@Pties) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 08:35
    แงงงงงง สงสารน้อง ก็ชอบเค้าไปมากๆแล้ว มินฮยอนนี่คิดอะไรมั้ย หรือแอบคิดบ้าง การกระทำดูเลยเถิดอยู่นะแม่
    #309
    0
  5. #308 Still0105 (@Still0105) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 01:18

    มินฮยอนไม่คิดอะไร แต่น้องคือคิดไปไกลแล้วอ่าาาา ;-;
    #308
    0
  6. #307 yUiZy* (@vinhv) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:47
    มินฮยอนแค่เอ็นดู...แต่ซอนโฮล้ำเส้นไปแล้ว -หนู T T
    #307
    0
  7. #306 61PXOLAST (@61qxolast) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 22:34
    สงสารน้อง ส่วนมินฮยอนก็คือเดาใจไม่ออก อ่านไม่ออก ซอนโฮหลงมินฮยอนมากเกินไปแล้ว กลัวน้องทำอะไรไม่ดีมากกว่านี้อีก เค้ามีแฟนแล้วสงสารก็สงสารแต่ก็กลัวน้องจะทำอะไรไม่ดีอีก เขียนดีมากเลยค่ะ ภาษาดีมาก รอตอนต่อไปนะคะ
    #306
    0
  8. #305 KawisaraT (@KawisaraT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:33
    แงงง มันผิดนิดๆอ่าาา แอบกลัวใจ ซอนโฮหนูน่าสงสาร
    #305
    0
  9. #304 WOW_BatGirl (@WOW_BatGirl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:20
    สงสารอะจะสมหวังมั้ยซอนโฮ~
    #304
    0
  10. #303 doobdib04 (@chanidagib) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:12
    ฮืออสงสารซอนโฮแต่มันก็แอบผิดนิดๆเพราะมินฮยอนคบกับเจ้านายตัวเองอยู่อะแง้
    #303
    0