(minseon) my pizza

ตอนที่ 12 : Smoked Meat 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

Smoked Meat

4

 

 

Don’t x with my love

 

 

วันนี้วันเกิดบอส

 

เป็นอีกครั้งที่ซอนโฮรู้สึกกังวลใจ

วันเกิดคุณจีซูในทุกปี เรามีเซอร์ไพรซ์สุดพิเศษในออฟฟิศ ปาร์ตี้ ดื่ม แดนซ์ กระทั่งเมาหัวราน้ำ

 

มึงจะอยู่ไหม?” ท่าทางเล่นหูเล่นตาและการกระแซะของซองอูสร้างความหงุดหงิดให้ซอนโฮเอาเรื่อง นิ้วที่กำลังรัวโปรแกรมหยุดลงเพราะเหตุนั้น

 

ไม่มีครั้งไหนเลยที่ซอนโฮนิ่งแล้วซองอูจะนิ่งตาม

และความน่าหงุดหงิดก็ไม่ได้มีเพียงแค่เพื่อนหน้าหล่อคนนี้เสียด้วย

 

มีของดีด้วยนะ คิม แจฮวาน ฝ่ายการตลาดหยุดฝีเท้าลงหน้าพาติชั่น เขายักคิ้วให้พร้อมทำมือประกอบการจิบไวน์สไตล์ตัวเอง เพียงเท่านั้นก็เป็นอันรู้กันว่าคืนนี้มีเครื่องดื่มราคาแพงจากคุณจีซูถูกเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว

 

แต่ที่ซอนโฮยังคงจมอยู่กับความคิดตัวเอง .. ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น

 

คุณมินฮยอนวานให้ฉันกับเด็กฝึกงานไปซื้อของมาเตรียม พวกนายจะฝากอะไรอีกไหม?” แจฮวานลดใบหน้าลงมองซอนโฮเป็นคนแรก

 

มีอะไร?”

 

นายยังไม่ตอบซองอูเลยว่าคืนนี้จะอยู่รึเปล่า?”

 

แววตาแจฮวานเจ้าเล่ห์ขึ้นเมื่อเห็นโปรแกรมเมอร์หนุ่มชั่งใจ มันแวววาวและแสนรู้ทัน เป็นสัญญาณบอกว่านั่นไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลย

 

คุณมินฮยอนเลี้ยงเลยน้า

 

ซอนโฮค่อยๆ เงยหน้ามอง ไม่ใช่การพูดส่งๆ ขึ้นมาแน่ ดูได้จากรอยยิ้มยกสูงที่มุมปากนั่นก็พอจะเดาได้

 

แจฮวานฉลาดและรอบรู้ทุกเรื่องในบริษัท มันคราง “ฮึ๊? ในลำคอคล้ายกับถามย้ำ เป็นการเร่งให้ซอนโฮพยักหน้าตอบแบบขอไปที เพราะไม่อยากเสียเวลากับคนประเภทนี้มากนัก

 

ไม่ว่าหมอนั่นจะรู้อะไรก็ตาม แต่มั่นใจได้ว่าไม่ได้ออกจากปากซอนโฮแน่

 

แจฮวานยกยิ้มพอใจก่อนหันไปถามซองอูว่าต้องการกาแฟเพิ่มไหม แต่หมอนั่นแทบไม่ยอมขยับออกจากโต๊ะซอนโฮซ้ำยังโน้มหน้าเข้ามาใกล้ อีกทั้งเฉียดใบหูให้เด็กหนุ่มได้หวั่นใจเล่นอีก

 

เสียงกวนอารมณ์เอ่ยประโยคที่ทำให้ซอนโฮชะงักค้างด้วยความรู้สึกหลากหลาย เป็นความรู้สึกชาไปทั้งร่างคล้ายกับโดนตอกลิ่มประจานในที่แจ้ง

 

ความลับไม่มีในโลกหรอกซอนโฮ

 

 

 

Smoked meat

 

 

 

ร้ายจริงๆ เลยยูซอนโฮ

อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นสายตาที่นายมองคุณมินฮยอน

ไปกินข้าวด้วยกัน

หรือในห้องประชุม

นายละสายตาจากเขาไมได้เลย ถึงตอนนั้นเขาจะแค่นั่งเฉยๆ ก็เถอะ

คนอื่นอาจจะไม่เห็น แต่ฉันเป็นใคร?’

อย่าปฏิเสธเลย

เพราะมันชัดเจนมาก

 

ปากเล็กพ่นควันสีเทาออกและเขี่ยก้นกรองลงในถาดทรงกลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหม่อมองความวุ่นวายเบื้องหน้าก็ได้แต่ถอดถอนใจจนเหนื่อยอ่อน

 

ห้องโถงออฟฟิศถูกเปลี่ยนเป็นปาร์ตี้ขนาดย่อมไปเสียแล้ว เค้กปอนด์ใหญ่ถูกเป่าเมื่อไม่นานพร้อมกพนักงานหลายชีวิตกำลังชนแก้วแก่เจ้าของวันเกิดคนสำคัญ

 

คุณจีซูอยู่ตรงนั้น เธอแจกรอยยิ้มสวยหวานให้กับทุกคน

และผู้ชายข้างกาย .. ผู้ชายของเธอ

 

สุขสันต์วันเกิดครับ

ขอบคุณค่ะ

“เบิร์ดเดย์ครับบอส”

“ขอบคุณนะ”

 

เสียงแสดงความยินดีไหลมาไม่ขาดตอกย้ำให้ขี้อิจฉาต้องเบือนหน้าหนี และอัดความหงุดหงิดเข้าปอดอีกครั้ง

 

โปรแกรมเมอร์หนุ่มยังคงคาใจในสิ่งที่แจฮวานพูด มันทำราวกับอ่านเขาทะลุทุกทางต่างจากซองอู ถึงจะบอกว่าห้ามปฏิเสธแต่หากยอมรับก็เท่ากับซอนโฮแพ้ทันที

 

เขาไม่อยากเป็นตัวตลก หรือถูกหัวเราะเยาะลับหลัง

 

แน่นอนว่าสักวันแจฮวานจะต้องพูด และคำของพวกสอดรู้ที่หลายคนอาจไม่ให้ค่า ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครฟัง ซึ่งซอนโฮไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

 

เขาห่วงความรู้สึกของมินฮยอน

 

ไม่ใช่แค่คนอื่นจะมองยังไง

แต่มินฮยอนจะคิดกับซอนโฮยังไง

 

ซอนโฮรู้

มันผิดที่ผิดเวลาไปหมด

 

และเขาต้องเจ็บปวด ไม่ว่าทางใดทางหนึ่งอยู่ดี

 

มินฮยอนไม่ได้หันมามองซอนโฮที่อยู่ตรงนี้เลยสักนิด

ไม่ว่าจะเรียกร้องความสนใจอย่างไร เขาก็ยังคงง่วนอยู่กับเค้กปอนด์ใหญ่ก้อนนั้น

 

หรือบางทีซอนโฮควรหยุด .. หยุดทุกอย่างแล้วกลับไปตั้งต้นใหม่

 

 

เหมือนคืนนี้บอสกับคุณมินฮยอนจะมีเดทหลังปาร์ตี้จบนะ

 

 

แต่ประโยคทิ้งท้ายจากแจฮวานก็ทำให้คนฟังนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้

 

จริงที่ว่าสายตาซอนโฮมักหยุดจ้องร่างสูงใหญ่ของชายในความคิด เขาจับจดท่าทางเหล่านั้น จำกระทั่งวิธีการจับแก้วและจังหวะหมุนวน สนใจริมฝีปากได้รูปขยับเปิดจรดยกขึ้นดื่ม จึงทำให้ไม่พลาดเลยเมื่อเขาทำบางอย่างตกพื้น

 

ซอนโฮไม่ลังเลที่จะหยิบมันขึ้น กระเป๋าสตางค์ที่บอกถึงรสนิยมคลาสสิกของผู้เป็นเจ้าของ หนังชั้นเยี่ยมเรียบนุ่มยามเมื่อลากนิ้วผ่าน ทุกสัมผัสชวนให้ใจเต้นได้โดยง่าย

 

ทั้งที่พร่ำบอกกับตัวเองนับร้อยครั้งว่าอย่า

แต่บรรยากาศเป็นใจมากเกินกว่าจะถอยกลับ

 

เพราะไม่ว่าจะอยู่ตำแหน่งใดการมองหาคนในใจก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก ริมฝีปากเล็กแย้มยิ้มเมื่อเห็นมินฮยอนนั่งจิบไวน์โดยไร้ซึ่งคนข้างกาย

 

ก่อนจะถูกเขย่าให้สะเทือน เมื่อถูกโต้ตอบโดยการมองกลับ

 

มินฮยอนรู้ตัวเสมอ

 

แต่ไม่ทันจะได้เดินเข้าไปหาเจ้าของกระเป๋า ซองอูที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็ออกแรงฉุดแขนซอนโฮและแหวกฝูงชนออกไปอีกด้านเสียก่อน

 

จะทำอะไร?!”

 

ซอนโฮยื้อที่จะหยุดสลับกับมองไปเบื้องหลัง ทว่าไม่สามารถขืนแรงเพื่อนตัวดีในตอนนี้ได้ เขาถูกลากให้ออกจากห้องโถงอย่างเร่งรีบ และสัมผัสได้ว่าแปลกไปจากทุกทีเมื่อไม่มียิ้มกวนประสาทจากเพื่อนสนิทส่งกลับมา

 

ทั้งคู่ผ่านมนุษย์เงินเดือนสองสามตัวซึ่งเมาแอ๋อยู่ทางเชื่อม และเมื่อก้าวเข้าตัวตึกใหม่ได้ไม่เท่าไหร่ซองอูก็จัดการเปิดประตูห้องซึ่งใกล้ที่สุดออกก่อนผลักร่างเพื่อนเข้าไป กลิ่นฉุนจมูกของสีที่ยังไม่แห้งดีกระตุ้นให้ซอนโฮหงุดหงิดเพิ่ม

 

เพื่อนตัวสูงไม่คิดจะเปิดไฟอธิบายสักนิด มีเพียงแสงสว่างของช่องประตูในระดับสายตาเท่านั้นที่ทำให้มองเห็นหน้ามันได้ชัดกว่าเดิม

 

ซองอูกำลังมองมา ใบหน้าหล่อติดหงุดหงิดไม่ต่างกัน

 

กูไม่ไหว เหงื่อซึ่งซึมลงข้างขมับบ่งบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ดูเหมือนว่าเวลานี้ซอนโฮไม่ได้คิดจะฟังสิ่งที่ซองอูพูดสักเท่าไหร่

 

หลบไป ความพะวงยังคงค้างอยู่ ณ ห้องโถงใหญ่ ซอนโฮยืนยันจะดันตัวออกไปให้ได้ แต่แขนแกร่งก็เกะกะเหลือเกินในยามนี้ มันทั้งรั้งทั้งผลักหลังเล็กจนติดผนังด้วยอาการร้อนรน มือซองอูร้อนจัดคล้ายกับคนป่วยหนัก

 

ซอนโฮ!ชัดว่าใกล้หมดความอดทนที่ถูกฝืนแรง เป็นครั้งแรกที่ซองอูตื๊อหนักและก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่ซอนโฮรั้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

เป็นบ้าอะไร--!

 

เหตุการณ์คุ้นเคยเกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจนัก

 

ซองอูก้มลงเก็บทุกคำก่นด่าด้วยปาก ลิดรอนมันลงคออย่างเอาแต่ใจ

 

ไม่เคยเบาเช่นทุกครั้งและรุนแรงขึ้นจนรู้สึกได้ สัมผัสฉาบฉวยซึ่งไม่ได้เกิดจากความรักพยายามแลกลมหายใจอย่างยากลำบาก ท้ายทอยเจ้าปัญหาถูกดันให้แนบชิดและรับไอร้อนจากความหยุ่น

 

แน่นอนว่าไม่ไหวหรอก ต่อต้านอย่างไรก็แพ้อยู่ดี ซองอูรู้ทุกจุดอ่อนที่ทำให้ซอนโฮคล้อยตาม ไม่ว่าลากผ่านจุดไหนบริเวณใดเสียงที่เพื่อนตัวบางพร่ำบ่นเสมอว่ามัน กระดากปาก ก็เล็ดลอดผ่านไรฟันออกมาทุกที

 

ลำคอซึ่งเป็นจุดอ่อนถูกฝ่ามือบางกดจนกลุ่มผมดำขลับให้เข้าประชิด

รอยแดงที่คนมักมากสร้างปรากฏประปรายปนความเจ็บแสบ

 

บ้าเอ๊ยซองอูสบถ มือใหญ่ขย้ำสะโพกคนในอ้อมกอดแต่ก็ยังไม่วายคิดแค้นหญิงคู่ขาคนล่าสุด ที่ใส่บางอย่างลงในเครื่องดื่มของเขา จนทำให้ต้องลากเพื่อนสนิทออกมาแบบนี้

 

ก็ไม่รู้จะสมน้ำหน้าตัวเองหรือสงสารซอนโฮก่อน .. ที่ต้องมารองรับอารมณ์กัน

 

“ช่วยกู” ซองอูลอบเลียริมฝีปากแห้ง น้ำเสียงทุ้มกระซิบขอร้องและกดจูบใบหูขาวด้วยความกระหาย 

 

ในตอนนั้น .. มีความคิดหนึ่งลอยเข้ามาในหัวซอนโฮ

เป็นความคิดง่ายๆ ไม่ซับซ้อน .. และยากที่จะสะบัดไล่มันออกไป

 

บ้าชะมัด

 

การถูกเร่งเร้าและเสียงหอบหายใจเป็นตัวกระตุ้นให้สำนึกผิดชอบชั่วดีถูกดีดออกจากสมอง ตาใสหลับลงก่อนขมวดคิ้วแน่นเพื่อเล่นไปตามเกมที่ไม่ได้ตั้งใจ

 

มะ ..ตรงนั้น ..

 

คนได้ใจคงคิดว่าการคล้อยตามกับเสียงรัญจวนของซอนโฮคือคำตอบรับ ซองอูอาจเข้าข้างตัวเองว่าชนะแล้วที่กักเพื่อนตัวบางได้

 

แต่เปล่าเลย .. ซอนโฮกำลังคิดถึงใครอีกคน

 

ภาพคืนที่ซอนโฮเอาแต่ละเมอถึง สัมผัสที่สร้างขึ้นเองในจินตนาการ ผุดขึ้นเป็นฉากราวกับหนังกรอม้วน บิดเบี้ยวไรที่มา และไม่รู้ว่าต้องหยุดลงยังตรงไหน

 

เอาแต่คิดถึงใบหน้าของเขา

การขยับตัวของเขา

น้ำเสียงของเขา .. ทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้น .. ซ้ำไปซ้ำมา

 

ในขณะที่อีกคนปลุกปั่น แต่กลับมีอีกคนเข้ามาแทนที่จนแทบแยกความจริงกับความเพ้อพกออกจากกันไม่ได้

 

ซอนโฮก็คงอาการหนักเอาเรื่อง เมื่อแสงสว่างเดียวตรงช่องประตูถูกบดบังด้วยใบหน้าสมบูรณ์แบบของใครคนนั้น ดวงตาคมกำลังจ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา คล้ายจะชัดก็ไม่ ช่างยากลำบากเหลือเกินเมื่อถูกกดตัวลงไปยังโต๊ะด้านหลัง

 

คงบ้าไปแล้วจริงๆ เพราะเมื่อพยายามเพ็งมองอีกครั้งกลับเลือนหาย .. ก่อนความรุนแรงจะเข้าเติมเต็มจนหูอื้อตาลาย

 

อึก ..มิน ..

 

สัมผัสที่ซองอูสร้างไร้ซึ่งความหมาย การขยับตัวของเพื่อนสนิทแม้จะรวดเร็วและช่างเอาใจ แต่ก็เทียบไม่ได้กับความอบอุ่นอันเรียบง่ายจากบุคคลที่ดูเหมือนจะเข้าครอบครองความคิดของซอนโฮไปเกินครึ่ง

 

และชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันจะลามกัดกินหัวใจไปด้วยหรือไม่

 

ซองอูส่งคนใต้ร่างให้สั่นสะเทือนราวกับก้อนเนื้อในอก จินตนาการอย่างหน้าด้านๆ ว่าถ้าหากเป็นอีกคน เขาคงปล่อยเสียงออกมาอย่างไม่ขลาดอาย มือซึ่งกำลังเกร็งจิกเข้ายังแผ่นหลังกว้างเมื่อถูกยกตัวขึ้นทาบทับกัน ทั้งแสบทั้งกระสันอยาก ซอนโฮเผยอปากยามเมื่ออีกคนไม่เหลือแม้แต่ความปรานีให้กัน

 

--เกินไปแล้ว

 

แต่มีอีกอย่างที่ซอนโฮไม่อาจนึกถึง .. คือเสียงหอบหายใจของเขา

มันจะวาบหวิวขนาดไหน? หรือจะดุดันจนแข้งขาอ่อนรึเปล่า?

 

ซอนโฮกลายเป็นจอมเพ้อฝันที่ใฝ่แต่จะยัดเยียดซองอูเป็นใครบางคนอยู่ทุกแรงกระทำ และบาปหนาที่เอาแต่นึกถึงคำว่า ถ้าหาก อยู่ตลอดเวลา เอาแต่หลับตาปล่อยตัวปล่อยใจโดยที่ไม่ยอมรับรู้ว่าคนบนร่างคือใคร

 

สุดท้ายก็จบลงด้วยคำว่า สัมผัสของมินฮยอน อยู่ทุกพื้นที่บนผิวกาย

.. จนน่ากลัวไปเสียแล้ว

 

 

 

Smoked meat

 

 

 

ตื่นมาอีกทีก็แทบไม่มีเรี่ยวแรงเดินเหิน

เสียงเพลงเบายังคงดังคลออยู่ไม่ห่าง ซอนโฮลืมตามองรอบตัวซึ่งเต็มไปด้วยความพังพินาศจากงานปาร์ตี้ อีกทั้งพนักงานหลายชีวิตซึ่งเลื้อยไปตามโต๊ะกับกลิ่นแอลกอฮอล์จากคนข้างกาย

 

จำได้คร่าวๆ ว่าซองอูแบกตัวเองกลับมายังห้องโถงและปล่อยให้แจฮวานดูแลต่อ แต่มันกลับนอนน้ำลายยืดเกยอกซอนโฮอยู่ในสภาพที่เกินจะรับได้

 

ไอ้เฮงซวยแต่ในขณะที่มือเล็กกำลังคว้าคอแจฮวานให้พ้นตัว ก็เหลือบไปเห็นหนุ่มใหญ่ซึ่งกำลังพยุงคุณจีซูให้เดินออกไปจากที่นี่

 

สถานการณ์บังคับให้สติถูกเรียกกลับคืนแม้จะไม่เต็มร้อย ซอนโฮสะบัดหัวอยู่สองสามครั้งก่อนตัดสินใจยันตัวลุกและลากสังขารตามออกไปทั้งที่เมื่อยไปทั่วร่าง

 

เห็นอีกคนคล้ายกับไม่มีสติมากนัก ในยามปกติร่างสูงใหญ่ระดับมินฮยอนสามารถอุ้มผู้หญิงตัวเล็กขึ้นได้อย่างสบาย แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าหนุ่มใหญ่พยายามอย่างมากที่จะเดินหิ้วปีกเจ้าของวันเกิดให้ตรง ทั้งที่ตัวเองเดินเซถอยอยู่หลายต่อหลายครั้ง

 

ชั่งใจอยู่นานก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ทั้งสอง มินฮยอนที่กำลังเปิดประตูรถคันหรูชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกน้องตรงหน้า แก้มของหนุ่มวัยกลางปรากฏสีระเรื่อและลมหายใจก็เจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อย่างหนักหน่วง ทว่าดวงตาจิ้งจอกที่ทอดมองมายังคงความอบอุ่นเช่นวันวานไม่เปลี่ยน

 

มินฮยอนน่ารักเสมอสำหรับซอนโฮ

 

ให้ผมช่วยนะครับ

 

ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมถึงไม่ชินที่จะสบตาคู่นั้น

เพราะท่าทางยินยอมให้ช่วยเหลือนั่นก็ใช่ มินฮยอนคงไม่รู้สักนิดว่ากำลังละลายความเป็นตัวตนของซอนโฮให้เลือนหายไปช้าๆ ชายหนุ่มยิ้มรับและปล่อยให้ลูกน้องหิ้วผู้หญิงของตัวเองอย่างไม่หึงหวงไปยังเบาะหลัง

 

ในเวลานี้ซอนโฮเลือกที่จะปิดตาให้ตัวเองทำ บังคับไม่ให้ขาถอยหลังกลับ แถมยังแบมือรอทั้งที่รู้ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น

 

ขอกุญแจรถด้วยครับ

 

เธอ ..ไหวเหรอซอนโฮ?”

 

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่มือใหญ่ก็ยื่นสิ่งที่คนโง่ต้องการให้ ก่อนค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลงข้างคนขับอย่างรู้หน้าที่

 

ผมไม่ได้ดื่ม

 

ใบหน้าสมบูรณ์แบบพยักรับรู้ เปลือกตาหนาหลับลง และส่งมือที่ซอนโฮมองว่า มันช่างมีเสน่ห์เหลือร้าย นวดไปยังขมับเพื่อไล่อาการมึนเมาให้ทุเลาลง

 

ขอบใจมากคนฟังลอบอมยิ้ม เพราะน้ำเสียงนุ่มไม่ได้เจือความรังเกียจหรือลำบากใจที่ได้รับความช่วยเหลือ

 

เล็กน้อยครับ

 

มินฮยอนหลุดหัวเราะ แล้วจึงล้วงกระเป๋าเพื่อนำบางสิ่งออกมา

 

งั้นช่วยแวะเติมน้ำมันให้ทีแล้วกัน

 

สิ่งที่มินฮยอนยื่นมาต่อหน้าทั้งที่ยังหลับตา .. ทำให้ซอนโฮตัวชาไปทั้งร่าง

 

กระเป๋าสตางค์ของเขา

 

“บัตรอยู่ในนั้น”

 

มันคือใบเดียวกันกับที่ซอนโฮเก็บขึ้นมาไม่ผิดแน่

แต่พอเจอเข้ากับซองอู .. ก็ลืมไปเสียสนิทว่าเคยมีมัน

 

ทำไม .. ถึงกลับมาอยู่กับเจ้าของได้?

 

ค-คุณเจอมันที่ไหนเหรอครับ?” น้ำเสียงแหบสั่นที่ไม่สามารถควบคุมได้เอ่ยถามไร้ซึ่งการหยั่งเชิง ซอนโฮแน่ใจว่ากำมันแน่นตลอดทาง ตั้งแต่ตึกเก่า .. ยันตึกใหม่

 

นี่เหรอ?” มินฮยอนผงกหัวจากเบาะขึ้นมองสิ่งนั้น อืม มีคนเก็บมาให้ฉันน่ะริมฝีปากได้รูปยิ้มตอบในท่าทางปกติ แต่มือเล็กกลับสั่นเพราะความระแวง

 

ถ้าหากเขาเห็น  .. บ้าน่า .. ไม่มีทาง .. มันต้องตกอยู่ทางเชื่อมแล้วมีคนเก็บเอาไว้แน่

 

ซอนโฮพยายามไม่คิดถึงมัน แต่ในขณะที่กำลังจะสตาร์ทรถและเตรียมตัวทำหน้าที่ลูกน้องอันน่าไว้วางใจ สายตาไม่รักดีก็ดันไปสะดุดเข้ากับแขนเสื้อของมินฮยอนเสียก่อน

 

ทำไมถึงเปื้อนสีทาห้องได้

 

“ฝากด้วย”

 

จังหวะของก้อนเนื้อในอกถูกผ่อนลงจนแทบหยุดเต้น ภาวนาในใจว่าอย่าได้เป็นอย่างที่คิด อาจไม่ใช่เพียงแค่ห้องดังกล่าวที่สียังไม่แห้ง ไม่ก็คงแวะไปเข้าห้องน้ำแถวนั้น เพราะไม่ว่าจะดูยังไงรอยก็ยังคงใหม่อยู่

 

ซอนโฮ

 

คนทำผิดเผลอกลั้นหายใจเมื่อถูกเรียก ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะหันไปมองว่าเขาทำสีหน้าแบบไหน จะจ้องตัวเองหรือเปล่า หรือแค่ปิดเปลือกตาอยู่ มือเล็กกำพวงมาลัยแน่นจนชื้นเหงื่อ เขาไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรต่อไป

 

ครับ ..

 

น้ำเสียงขาดห้วงเมื่อถูกนิ้วใหญ่เกลี่ยเข้ายังหลังมือเล็กซึ่งกำประปุกเกียร์อยู่ ไม่มีแม้แต่ความขลาดเขินในขณะนี้ กลับกันซอนโฮอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาเช็ดออกไปคืออะไร

 

มันคือสิ่งเดียวกันบนแขนเสื้อมินฮยอน

 

“ซนจังนะเดี๋ยวนี้”

 

“...”

 

“สตาร์ทรถได้แล้ว”

 

ไม่รู้ว่ามินฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ที่รู้มีเรื่องหนึ่งซึ่งไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขมันได้ ..

 

คืออาจจะเป็นซอนโฮเอง ..

ที่ก้าวพลาดและตกลงไปในเหวอย่างสมบูรณ์แล้ว

 

 

Tbc

 

#มินซอนพิซซ่า

คือว่านะ ยังมีคนอ่านอยู่กี่คนเอ่ย 55555

ขอให้เล่มถึง 30 คนนะคะ

 

 

 

 






? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #353 verytomo (@verytomo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 22:46
    โอ้ย รู้สินะ แง
    #353
    0
  2. #323 DDDRAB_BY (@tripledshipper) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:33
    วี๊ดดดดดดดดดด วั๊ทดะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คุณค้าบบบบบบบ ช่วยด้วยยยย ค้างคามากค่ะ ฮือออออ
    #323
    0
  3. #319 vvii (@Pties) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 06:32
    มินฮยอนร้ายมากกกกก ลุ้นไปกับน้องเลยว่านังรู้อะไรมากน้อยแค่ไหน น้องเลิ่กลั่กไม่หยุดแร้ว
    #319
    0
  4. #317 roseeeeee (@roseeeeee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:29
    พี่มินร้ายมากๆอะดูออกและคงรู้ว่าน้องชอบตัวเองมากๆ แต่เรายังไม่รู้ว่าพี่มินเขาต้องการอะไรกันแน่ ฮืออออได้แต่คิดแล้วก็สงสัยยยย
    #317
    0
  5. #315 WOW_BatGirl (@WOW_BatGirl) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 17:59
    มินฮยอนนี้คือ........รู้...แน่ๆ
    #315
    0
  6. #314 61PXOLAST (@61qxolast) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 10:24
    อีพี่เหมือนรู้ทุกอย่างเลยอะ ต้องรู้แน่ๆ ซอนโฮเลิ่กลั่กไม่หยุดแล้วคิดบาปไว้เยอะด้วย ตอนอีพี่พูดแต่ละทีใจกระตุกวูบจริงๆแหละ 55555
    #314
    0
  7. #313 Ai da Demon (@demon-da) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 05:34
    มินยอนน ดูร้ายมากดด
    #313
    0
  8. #310 doobdib04 (@chanidagib) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 00:41
    เดี๋ยวนะมินยอนคือยังไงเนี่ย ตอนนี้คือเหมือนจะรู้เรื่องแต่ก็ไม่สุด5555555555
    #310
    0