(minseon) my pizza

ตอนที่ 14 : Smoked meat 6 (end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 ส.ค. 62

Smoked Meat

6



 

 

 

My raindrops.

 

 


ไม่เคยเข้าใจคำพูดที่ว่า ความรักทำให้เราหลงลืมบางอย่างไป

แม้คำนิยามที่เกี่ยวข้องกับมัน ก็เคยไร้สาระสำหรับผม

แต่ครั้งนี้การกลืนน้ำลายตัวเองช่างบาดคอเหลือเกิน

 

 

 

Smoked meat

 

 

 

ซอนโฮปลีกตัวออกมาโดยทิ้งเสียงโวยวายจากซองอูไว้เบื้องหลัง แม้ว่ามันจะตะโกนบอกให้พกร่มออกไปด้วยเพราะอีกไม่นานฝนกำลังจะตกก็ตามที

 

ไม่ได้สนตัวเองสักเท่าไหร่

ตอนนี้ .. ซอนโฮสนแค่ว่ามินฮยอนอยู่ที่ไหน เขาจะรู้สึกอย่างไร?

 

นัยหนึ่ง ซอนโฮห่วงว่ามินฮยอนจะเสียใจ ช่างแสนดีผิดกับอีกนัย

อกข้างซ้ายกำลังลิงโลดอย่างยากจะปกปิด ซอนโฮรู้ว่าไม่ควรดีใจที่ได้ยินเรื่องน่าผิดหวังของอีกฝ่าย แต่จิตใต้สำนึกลึกๆ กำลังพยายามเอาชนะความผิดชอบชั่วดีที่เหลืออยู่น้อยนิดอย่างน่าขำ

 

สองขาหยุดลงยังป้ายรถเมล์ สารภาพตามตรง ซอนโฮไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปที่ไหนและถึงแม้จะมีช่องทางติดต่อส่วนตัว ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะกดโทรออก

 

ก่อนอื่น .. เท่าที่ตัวเองแสดงออกได้

ซอนโฮแค่อยากเห็นว่ามินฮยอนสบายดี

 

ชั่งใจระหว่างสวนสาธารณะที่ประจำกับคอนโดกลางเมือง ในขณะที่ซอนโฮลุกลี้ลุกลนกดมือถือราวกับคนลำดับความสำคัญไม่ถูก .. รายชื่อหนึ่งก็ดันผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่ควรซะก่อน

 

บุคคลที่รู้ทุกเรื่องในบริษัท

ไม่แน่ใจสักนิดว่ามันรู้อะไรแค่ไหน และการตัดสินใจโทรออกในครั้งนี้ถือเป็นเรื่องซึ่งซอนโฮขาดการไตร่ตรองเป็นอย่างมาก

 

"แจฮวาน"

 

การเดิมพันเริ่มขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ซึ่งปลายทางอาจจบตามแบบสำเร็จที่ควรจะเป็น แต่อย่างน้อยก็ขอให้ซอนโฮได้พยายาม

 

"เขาอยู่ที่ไหน?"      

 

เพราะไม่ว่ามันจะดีหรือร้าย

สุดท้ายซอนโฮได้เลือกแล้ว

 

 

 

Smoked meat

 

 

'คุณมินฮยอนเพิ่งโทรมาสั่งงานตะกี้'

'อากาศไม่ดีแบบนี้คงอยู่ที่คอนโดนั่นแหละนะ'

'ยิ่งอกหักด้วยแล้ว'

ไปปลอบใจเขาหน่อยเป็นไง

'กูเล่นข้างมึงเสมอรู้ใช่มั้ยซอนโฮ'

 

คิม แจฮวาน ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องของชาวบ้าน

น้ำเสียงซึ่งปิดความสนุกเอาไว้ไม่มิดเป็นตัวบ่งชี้ ว่ามันทำเพียงเพราะความสอดรู้สอดเห็นเท่านั้น ซึ่งไม่มีผลดีกับฝ่ายไหน

 

เป็นประชากรทั่วไปที่หาได้ง่ายบนโลกใบนี้

 

กระแสลมที่เริ่มพัดแรงเร่งให้ซอนโฮสับเท้าเร็วกว่าปกติ เขาจะตรงขึ้นไปด้านบนอยู่แล้วหากไม่เหลือบไปเห็นเจ้าตัวขาวปุกปุยแสนคุ้นที่กำลังถูกพนักงานต้อนรับจูงไปอีกด้าน

 

ซอนโฮร้องเรียกมันไว้ "นิจิ!" เจ้าตัวโปรดของมินฮยอนนั่นเอง มันครางหงิงออดอ้อนราวกับจำเขาได้ และใช้ขาหน้ากระโดดขึ้นตะปบคนตัวบางเอาไว้ "เจ้านายไปไหนตัวแสบ?"

 

พนักงานสาวยิ้มทักทาย "คุณมินฮยอนเพิ่งจะออกไปได้ครู่เดียวค่ะ เขาฝากให้ฉันพานิจิไปเดินเล่นแถวนี้" เธอโค้งเพื่อขออนุญาตตอบ แต่น่าเสียดายที่ซอนโฮไม่ได้ตั้งใจฟังประโยคหลังนัก

 

"ที่ไหนครับ?"

 

"คะ?"

 

"มินฮยอน ..เขาไปไหน?"

 

"โอ้ ..ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ" เธอเกาท้ายทอยกลบอาการเขินอาย "ดิฉันบังเอิญได้ยินคุณมินฮยอนคุยกับปลายสายว่าจะไปรอที่ร้านเบิร์กรูนี่ตรงคอเนอร์ซิกค่ะ"

 

อย่างนั้นเหรอครับซอนโฮใช้ความคิดอยู่ครู่แล้วจึงกล่าวขอบคุณเธอ แต่ก็ไม่ลืมก้มลงบอกลาเจ้าสุนัขสายรุ้งแสนน่าอิจฉา ลูบขนนุ่มนิ่มของมันราวกับอาลัยอาวรณ์หนักหนา ทว่าแววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก จนสุดท้ายก็ต้องหันหลังจากเพื่อทำในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้

 

เมื่อดึงสติกลับมาได้ ซอนโฮกำลังพยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุดเพื่อก้าวให้ช้าลง

 

แม้สิ่งที่อยู่ในหัวจะเร่งให้ทำเรื่องในใจอยู่ตลอดเวลา แต่ซอนโฮยังมีความกลัว และความกลัวทำให้เกิดความลังเลอยู่ทุกฝีเก้า ยิ่งใกล้ถึงจุดหมายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งชั่งใจมากขึ้นเท่านั้น

 

หรือซอนโฮควรปล่อยให้มินฮยอนได้อยู่กับตัวเองก่อน?

เขาไม่ควรใจร้อนรึเปล่า?

 

สายเกินไปเมื่อสองขาหยุดลงยังหน้าร้านเสียแล้ว

เสียงฟ้าร้องบังคับให้โปรแกรมเมอร์หนุ่มแทรกตัวเข้าไปด้านในอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผู้คนยามเย็นซึ่งนั่งพูดคุยกันอยู่รายรอบสร้างบรรยากาศผ่อนคลายได้เป็นอย่างมาก แต่ช่างขัดกับในใจของซอนโฮตอนนี้โดยสิ้นเชิง

 

ตาใสพยายามสอดส่องคนในความคิดอย่างระมัดระวัง น่าแปลกที่ไร้วี่แววของชายหนุ่มตัวสูงผู้ซึ่งโดดเด่นเสมอ และจนแล้วจนเล่าก็ไม่พบ

 

ดูเหมือนมินฮยอนจะไม่ได้อยู่ที่นี่

 

ซอนโฮถอนหายใจก่อนสุ่มนั่งลงยังมุมร้านติดกระจก ฆ่าเวลาโดยการสังเกตผู้คนที่กำลังเร่งกลับบ้านภายใต้สภาพอากาศย่ำแย่ในเย็นนี้ และเริ่มนึกทบทวนสิ่งที่เกิดอีกครั้ง

 

ก็ดีเหมือนกันที่ไม่เจอ

เพราะถ้าเจอ .. คงเผลอทำตัวโง่เง่าออกไปแน่

 

เหม่อมองหลายคู่จับมือกันก็ได้แต่นึกหัวเราะเยาะในใจ เขาคิดเสมอว่าตัวเองไม่สมควรได้รับความรักที่ดี แต่เวลาในนี้กลับต้องการใครสักคนเข้ามาทำหน้าที่นั้น หน้าทนที่กล้ากำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นใคร แม้จะไม่มีโอกาสเป็นไปได้เลยก็ตาม

 

และแล้วท้องฟ้ามืดครึ้มก็เข้ามาแทนที่ .. กระทั่งฝนตกอย่างที่คิดเอาไว้

 

ซอนโฮหลุบตามองไอร้อนจากแก้วโก้โก้ในมือ ไม่สามารถทำใจลบความคิดซึ่งมีแต่มินฮยอนออกจากหัวไปได้แม้สักวินาที

 

ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากรู้จักเขา

ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากให้ตัวเองเป็นคนแบบนี้นักหรอก

 

แต่กลับกลายเป็นว่ามินฮยอนอยู่เหนือทุกเหตุผลบนโลกไปซะได้

 

จนในที่สุดความคิดเลื่อนลอยก็ถูกเงาของใครบางคนบดบังเอาไว้ แสงโคมไฟด้านนอกมืดลงจนซอนโฮเริ่มรู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้นมอง

 

เงาของเขา ..

 

".. มินฮยอน"

 

มินฮยอนยืนหลังแนบกระจกเพื่อหลบฝนอยู่ด้านนอก ห่างกันเพียงนิด

 

หลายความรู้สึกอัดกระแทกจนซอนโฮต้องสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ ซึ่งก็ชัดเจนเมื่อมองแผ่นหลังกว้างตรงหน้า ว่าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง หากผู้ชายคนนี้ไม่อยู่ให้เดินตามอีกต่อไป .. จะเป็นยังไง จะคิดถึงเขาไหม จะทรมานขนาดไหน

 

เพียงแค่จินตนาการความปวดหน่วงก็แล่นร้าวไปทั้งอก

 

ซอนโฮจะพังมันลงได้ไหม ไม่ใช่กระจกที่กำลังกั้นเราในตอนนี้ แต่เป็นกำแพงที่มินฮยอนสร้างขึ้นเพื่อแบ่งสถานะระหว่างกัน

 

เพราะฉันรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลยน่ะสิ

 

ทำไม่ได้เลยจริงเหรอ?

 

นิ้วเรียวแตะกระจกเรือนใสอย่างเบามือ มินฮยอนไม่มีทางรู้เลยว่าซอนโฮต้องใช้ความอดทนมากเท่าไหร่กับปัญหาเหล่านี้

 

แต่ก็โทษใครไม่ได้อยู่ดี

ซอนโฮผิดเอง

 

มินฮยอนหยุดสะบัดหยาดน้ำตามเสื้อโค้ทออกแล้วยกร่มขึ้นเพื่อกันละอองฝนอีกครั้ง .. เขาทำราวกับกำลังจะเดินจากไป

 

ซอนโฮชะงักความคิดและรีบร้อนวางทิปเอาไว้ พุ่งตัวไปยังประตูร้านก่อนเปิดมันออกเพื่อพบกับสภาพอากาศที่ย่ำแย่มากกว่าเก่า

 

และถึงแม้จะลำบากแต่การมองหาคนพิเศษก็ยังเป็นความสามารถเฉพาะตัวของซอนโฮเสมอ ทว่าภาพตรงหน้าได้เปลี่ยนความคิดเขาในเวลาถัดมา ซอนโฮอยากจะโยนความเฉพาะตัวทิ้งไปให้ไกล หรือไม่ต้องมีมันอีกเลยในชีวิต

 

ทำไมเขาต้องมาเห็นมินฮยอนยืนส่งยิ้มให้คุณจีซูในตอนนี้

 

“...”

 

เธอกางร่มรออยู่อีกฝั่งของถนน มีเพียงแสงจากสวนสาธารณะเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่างท่ามกลางความโกลาหล

 

รอยยิ้มสวยที่มินฮยอนจับจ้อง

มือขาวของหญิงสาวซึ่งยื่นออกมาตรงหน้าเพื่อรอคอยชายหนุ่มร่างสูง ที่กำลังก้าวเดินเข้าใกล้

 

มินฮยอนกอบกุมเธอเธออย่างทะนุถนอม

ต่อหน้าต่อตาซอนโฮ

 

คนสองคนและร่มสองคัน สร้างความสับสนให้พุ่งเข้าใส่ซอนโฮอย่างรุนแรง สองขาที่ชั่งใจก่อนหน้าได้ก้าวออกจากร้านตามไปอย่างไม่รู้ตัว

 

ความหนาวเหน็บกัดกินร่างกายทีละนิด แต่ไม่เท่ากับใจที่กำลังบีบรัด

เนื้อตัวที่เริ่มเปียกปอนค่อยๆ เดินฝ่าสายฝนราวกับร่างไร้วิญญาณไปยังป้ายรถเมล์ซึ่งไร้ผู้คน อีกทั้งสายตาก็ยังคงจดจ้องภาพเหล่านั้นอย่างไม่อาจเบือนหนีได้

 

มันคงน่าสงสารถ้าให้พ่อเอสเอคนเก่งทนทำงานต่อ

 

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ทำไมพวกเขาสองคนยังยืนอยู่ตรงนี้ .. แล้วยังและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น?

 

ความหวังที่สร้างเอง .. พังทลายลงอีกครั้ง

ช่วยไม่ได้ที่นัยน์ตาแดงก่ำของคนขี้แพ้กำลังคลั่งความเสียใจออกมาอย่างเจ็บปวด

 

.. มินฮยอนก้มลงจุมพิตยังหลังมือนั้น ..

 

ใจของซอนโฮถูกฉีกด้วยน้ำมือมินฮยอน

 

ตัวซอนโฮสั่นจนแทบยืนไม่ไหว ร่างโงนเงนนั่งลงยังป้ายรถเมล์ร้างผู้คนเพราะฝนสาดหนัก ทั้งเจ็บและหนาวเหน็บจนต้องยกมือขึ้นปิดใบหน้าเอาไว้ บังความเสียใจที่เริ่มไหลอาบและรู้ตัวว่ากำลังสะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนาขนาดไหน แต่เขากลับหยุดมันไม่ได้เลย

 

ฮึก ..

 

เป็นการร้องไห้แข่งกับสายฝนและเสียงคำรามของท้องฟ้า โดยมีอีกสองชีวิตที่ไม่รู้ว่ากำลังมีความสุขมากแค่ไหนอยู่อีกฝากหนึ่ง

 

ซอนโฮไม่อยากรับรู้มันอีกต่อไป น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลผสมปนเปกับหยาดฝนที่คล้ายกับจงใจกระหน่ำลงเพื่อตอกย้ำความโลภของเขา

 

มิน .. มินฮยอน ฮึก

 

พยายามกักกั้นความเสียใจเอาไว้ และกัดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอหวีดร้อง

 

 

ห้ามหลับ

ปลอดภัยแล้ว เธอจะต้องไม่เป็นอะไร

 

 

ไม่เอา ..ฮึก ไม่เอาแล้ว

 

ปล่อยความผิดหวังไหลผ่านฝ่ามือคู่นี้ ..หวังให้มันช่วยบดบังใบหน้าอันบิดเบี้ยวและหยาดน้ำตาแสนโง่งม

 

 

เจ็บมากรึเปล่า?’

ถ้าเธอเจ็บ ก็บอกฉันเข้าใจไหม?’

 

 

เจ็บ..ซอนโฮทุบอกตัวเอง มินฮยอน ..ผมเจ็บ

 

ทำไมมันถึงเจ็บได้ขนาดนี้

 

ในหูได้ยินเพียงตัวเองที่กำลังร่ำไห้และเสียงของเขาซึ่งก้องสะท้อนภายในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่

 

...

..

.

 

และไม่รู้ว่าใครบางคนได้เดินกลับมาหยุดลงตรงหน้าของตัวเอง

 

 

ลุกขึ้นซอนโฮ

 

“...”

 

 

วินาทีนั้นซอนโฮซึ่งการตอบสนอง

เขาคิดว่าตัวเองหูฟาดไปด้วยซ้ำ

 

ทำตัวเป็นเด็กให้ฉันห่วงไปถึงไหน

 

ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างพยายามตั้งสติ

นัยน์ตาใสซึ่งแดงก่ำเห็นเพียงคนใจร้ายที่กำลังกางร่มให้ตัวเอง และเหมือนไม่สนว่าเสื้อโค้ทที่สวมอยู่จะเปียกไปมากเท่าไหร่

 

ไม่จริง ..

 

ลุกขึ้น

 

ซอนโฮฝันอย่างนั้นหรือ?

ฝัน .. ว่ามือใหญ่ของมินฮยอนกำลังฉุดรั้งร่างของตัวเองให้ยืนขึ้น

 

“..คุณ

 

ฝัน .. ว่ามินฮยอนยืนอยู่ตรงหน้า

เป็นมินฮยอนไม่มีใครอื่น

 

ซอนโฮไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้ ซึ่งมินฮยอนที่ขมวดคิ้วมองอยู่ก็ส่งผ่านความไม่พอใจมาทางสายตาอย่างชัดเจน แต่ความสับสนและหยาดน้ำตาที่ยังไม่ยอมหยุดไหลเป็นปัญหาหลักที่ซอนโฮควบคุมมันไม่ได้ในตอนนี้

 

มินฮยอน

 

เจ้าของชื่อถอนหายใจทิ้งจนพาลให้คนมองใจเสียตามไปด้วย แต่ก็ทำได้เพียงปาดน้ำตาออกลวกๆ เท่านั้น

 

คุณ ..มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

 

โง่ ..  โง่ที่ถามอะไรโง่ๆ ออกไป

สีหน้ามินฮยอนยังคงไม่คลายความขุ่นใจ .. มิหนำซ้ำยังส่งสายตามาตำหนิไม่ขาด

 

ฉันมาแสดงความยินดีกับจีซู

 

อะไรนะ?

 

สติที่กำลังล่องลอยของซอนโฮค่อยๆ ก่อร่างขึ้นใหม่เมื่อที่ได้ยินประโยคปลายเปิดเมื่อครู่ เขาพูดไม่ออกเมื่อเริ่มเข้าใจในความหมายเหล่านั้น แต่ความเศร้าในดวงตาคมเด่นชัดเกินกว่าจะมองข้าม ซอนโฮกำมือแน่นเพื่อรอฟังประโยคถัดไป

 

ความสัมพันธ์ของฉันกับเขา ..มินฮยอนมองใบหน้าซีดเซียวนิ่ง น่าจะตรงกันข้ามกับเธอและซองอู

 

ตรงกันข้าม?

 

เราไม่ได้ลึกซึ้งกันเหมือนพวกเธอ

 

มินฮยอนเดินเข้ามาใกล้กันมากขึ้น เพื่อใช้ร่มคันใหญ่บดบังสายฝนให้เราทั้งคู่

 

คล้ายกันอยู่อย่างคือฉันกับเขาเหมือนแฟนที่มีความสัมพันธ์เพียงแค่เพื่อน

 

มินฮยอนหลับตาลง เขากำลังทำใจให้ตัวเองพูดสิ่งในที่ไม่ต้องการออกมา

 

ง่ายๆ คือฉันเป็นแค่ตัวเลือกของเขา

 

 

ฉันเคยพยายามเลิกมันอยู่ช่วงหนึ่ง

แต่ความรู้สึกหลังได้ลองมันชวนติดใจจนยากจะถอนตัวจริงไหม?’

แต่สุดท้ายฉันก็เลิกมันได้ เธอรู้ไหมทำไม?’

เพราะฉันรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลยน่ะสิ

 

ซอนโฮเพิ่งตระหนักวันนี้

ประโยคเหล่านั้นมินฮยอนไม่ได้สอนใคร

มันคือการย้ำเตือนตัวเอง

 

คนที่เพิ่งได้สติตัวแข็งทื่อกับความจริงทั้งหมด

มินฮยอนยังคงจับจ้องอีกฝ่ายด้วยอาการคาดเดายาก แต่ยิ่งกว่าสิ่งใดก็คือร่างกายซึ่งขยับเข้ามาแนบชิด เพราะส่วนสูงที่ใกล้เคียงทำให้ดวงตาทั้งคู่เกือบเสมอกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่กำลังรินรด

 

ดีแค่ไหนที่เธอไม่ตกหลุมรักเพื่อนตัวเอง

 

และมินฮยอนเป็นฝ่ายแพ้ที่ตกหลุมรักคุณจีซู

 

ทุกประโยคค่อยๆ แทรกซึมเข้าในหัวของซอนโฮช้าๆ

ไม่มีการหลบสายตาในเวลานี้ ซอนโฮจดจ้องใบหน้าชายหนุ่มที่ตัวเองหลงรัก ตั้งใจฟังราวกับในวันพรุ่งนี้จะไม่ได้ฟังมันอีก

 

แววตาของมินฮยอนอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

 

แต่กลับมาชอบผู้ชายใกล้คำว่าลุงอย่างฉัน

 

“...”

 

คิดดีแล้วใช่ไหม?”

 

มากกว่าน้ำเสียงที่แปลกไปก็คงเป็นคำถามคล้ายจะเปิดทางของผู้พูด

 

ซอนโฮขมวดคิ้ว “.. ครับ?” สายตาของมินฮยอนกำลังส่งความหวังให้กันอย่างไม่ปิดบัง ซอนโฮไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่กล้าเลยสักนิด

 

ฉันรักจีซูก็จริง

 

“...”

 

“แต่ก็แค่เคย”

 

“...”

 

ไม่มีใครยอมเจ็บซ้ำๆ หรอกนะ

 

ซอนโฮยอมรับว่าวันนี้หนักหนาเกินไป ทุกอย่างที่เขารับรู้มากเกินกว่าจะควบคุมได้ ดวงตาใสเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะความรู้สึกใหม่ รอยยิ้มของมินฮยอนชัดเจนขึ้น และเราก็ใกล้กันมากขึ้น

 

ฉันเป็นหนึ่งในนั้นที่จะไม่ยอมทน

 

...

 

แล้วเธอก็เข้ามาซอนโฮ

 

ซอนโฮกลายเป็นคนอ่อนแอโดยสมบูรณ์เพราะมินฮยอน

 

เจ็บก็ร้องไห้ เสียใจก็ร้องไห้ และตอนนี้ก็กำลังร้องไห้เพราะความสุขมันล้นออกมาจนกลั้นไม่อยู่

มินฮยอนไม่ได้เช็ดน้ำตาให้อย่างที่ควรทำ กลับกันเขาทำเพียงแค่ลูบเส้นผมหยอกล้ออยู่อย่างนั้น

 

เจ็บมากสินะเขาเปลี่ยนตำแหน่งมากอบกุมมือเล็กเอาไว้ นึกขำที่มันทั้งเย็นและสั่นมากขนาดนี้

 

ขอโทษครับ ซอนโฮก้มหน้าเพื่อขอโทษทุกเรื่อง เขารู้ว่าตัวเองคงทำให้มินฮยอนเดือดร้อนใจไม่น้อย ขอโทษซ้ำๆ ราวกับเด็กเล็กที่กำลังขอร้องให้ผู้ใหญ่ยกโทษให้

 

แต่คนที่โตกว่ากลับฆ่าซอนโฮให้ตายอย่างแยบยล

 

เมื่อริมฝีปากได้รูปจุมพิตแนบสนิทกลางหน้าผากชื้น ก่อนผละออกเพื่อมองสีหน้าตื่นตระหนกอย่างชื่นชมผลงาน

 

“.. คุณ

 

ไม่ต้องพูด

 

เสียงนุ่มบอก รอยยิ้มของมินฮยอนทำให้ใจซอนโฮอุ่นขึ้น

แน่นอนว่าเขากลับเข้ามาครอบครองหัวใจของซอนโฮได้สำเร็จอีกครั้ง

 

มาเดินข้างๆ ฉันได้แล้วซอนโฮ

 

 

 

END

 

#มินซอนพิซซ่า

 

ขอบคุณที่ยังอ่านกันนะคะ

ชอบก็บอกกันหน่อยเนอะ

 

 

 

 






? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #356 BYeol 614 (@byeol04) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 14:23
    ฮือออ ดีมากๆๆ ดีมากๆๆภาษาดี เนื้อเรื่องดี ชอบทุกตอนเลย

    เกือบร้องไห้แน้วคิดว่าลุงไม่หันมาหาน้อง

    ลุงหันมาหาน้องแล้วนะไม่ร้องแล้วนะซอนโฮ
    #356
    0
  2. #355 verytomo (@verytomo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 23:00
    แง ดีมากกกเลยค่า ชอบมากกกก อบอุ่นเลยย
    #355
    0
  3. #351 มิมิ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 22:30

    แง้ แฮปปี้ทุกฝ่าย ยอมรับซึ่งกันและกัน

    #351
    0
  4. #348 ApApapAphap (@apasiri-ruangjoy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 11:37
    แง ขอบคุณที่ลุงมินมองเห็นน้องซอนนะคะ จบดีจัง ขอให้มีความสุขกันน้าาา ;-;
    #348
    0
  5. #347 vvii (@Pties) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 02:07
    ลุ้นมากแง เลื่อนช้าที่สุดเพราะกลัวจบ555555555555 ดีมากๆๆๆๆเลยค่ะคุณไรท์ ชอบมากเลย คุณไรท์แต่งดีทุกเรื่องเลยค่ะ ล่าสุดน้ำตาคลอแล้วสุดซึ้ง
    #347
    0
  6. #343 yUiZy* (@vinhv) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:01
    เกือบนอนน้ำตาซึมแร้วววววว อุแง้ ตอนเค้าจุ๊บมือกันนี่ ;___;
    #343
    0
  7. #338 Itzmeps (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 23:57

    ลุ้นทุกตัวอักษร กลัวเขาไม่ได้คู่กัน

    #338
    0
  8. #336 WOW_BatGirl (@WOW_BatGirl) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:36
    เอาใจช่วยมาตลอดดดฮืออออออออออลุ้นมากกกกกกกก
    #336
    0
  9. #335 61PXOLAST (@61qxolast) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:30
    แงงงงงงงงงงงงงงง อินมากไม่รู้อินอะไร ทุกครั้งที่อ่านเรื่องที่น้องแอบรักข้างเดียวจะเอาใจช่วยตลอดเลย แงงงงงงงงงงเหมือนเรื่องจริง แต่งดีจังเลยค่ะ ดีมากๆจบแฮปปี้ แต่นี่ร้องไห้ 55555555555
    #335
    0
  10. #334 KawisaraT (@KawisaraT) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:25
    เป็นความรักที่ไม่ถึงสุข เป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้า เพลงนี้วนในหัวเลยค่ะ
    #334
    0
  11. #333 doobdib04 (@chanidagib) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:24
    ฮือออตกใจนึกว่าจะจบแบดซะแล้ว ;-; ขอบคุณมินฮยอนที่หันมามองน้อง
    #333
    0
  12. #332 roseeeeee (@roseeeeee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:05
    ฮือออออออออ จบแบบเเฮปปี้มากค่าาา
    #332
    0