ปรารถนาแห่งรัก...wish love

ตอนที่ 6 : ความจริง_ยิ่งเจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 55

 "นี่ใช่มั้ยที่บอกว่าเป็นงานของนาย" คำพูดและท่าทางที่เหมือนจะเอาเรื่องเอาราวจากคนตรงหน้า
 

"นี่ใช่มั้ยคือสิ่งที่นายตอบแทนครอบครัวฉัน นายทำแบบนี้ทำไม" แม้คนตัวโตอยากจะอธิบายยังงัยแต่ในสถานการณ์แบบนี้หล่อนคงไม่

ยอมรับฟังอะไรเป็นแน่แท้แน่ๆ
 

"ผมว่าเวลานี้คุณควรจะกลับบ้านไปดื่มนมนอนรอให้คุณแม่ของคุณเล่านิทานได้แล้วน่ะ...ที่ตรงนี้มันไม่เหมาะกับพวกคุณหรอก"นอกจาก

ไม่ใช่คำอธิบายแล้วคำพูดของเขายังจิกกัดคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาที่เยือกเย็น
 

"อ๋อ..นายจะบอกว่าที่ตรงนี้เหมาะแก่คนใจสกปรกมือคาวๆอย่างนายล่ะซิ..."เสียงเล็กๆยังกล่าวไม่จบก็ถูกมือหนากระชากอย่างรุนแรง
 

"นายจะทำอะไรจะพาฉันไปไหน..."เสียงเล็กๆเริ่มสั่นเมื่อเห็นความผิดปกติในบางอย่างกับสถานที่ที่เขากำลังจะพาเธอมา
 

"ก็คงอย่างผมมันก็เหมือนที่คุณบอกงัย..ผมน่ะน่ากลัวมากและโหดร้ายกว่าที่คุณคิดไว้เยอะน่ะคุณน้ำ"คำพูดและการกระทำที่ดูเหมือนจะ

คุกคามหญิงสาวสร้างความรู้สึกแปลกๆและหวั่นไหวสำหรับคนทั้งคู่ ความกลัวทำให้หญิงสาวถึงกับต้องถอยหนี
 

"คุณไม่ต้องกลัวผมไปมากหรอกเพราะคนอย่างผมน่ะไม่รังแกคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพศแม่อย่างไม่เต็มใจหรอก นอกเสียจากคุณจะยอมผม

เองเท่านั้น" น้ำเสียงและแววตาทำให้ร่างเล็กๆถึงกับสั่นและไม่พอใจมันเป็นอย่างยิ่ง 
 
 

เพี๊ยะ!!..เสียงจากฝ่ามือเรียวงามกระทบใบหน้าที่คมสันเข้ารูปอย่างจัง และเกิดแรงสั่นไหวเล็กน้อย
 

"นี่สำหรับการที่นายทำร้ายครอบครัวฉัน"
 
 

เพี๊ยะ!!..เสียงเดิมดังขึ้นเป็นครั้วที่สองภายในเวลาไม่ถึง10วินาที
 
 

"และนี่สำหรับการที่นายกำลังจะดูถูกฉัน"การกระทำของเธอสร้างความเจ็บแค้นในใจของใครบางคน
 

"ไม่มีใครบอกคุยหรืองัยว่าอย่าตบหน้าใครแบบนี้ไม่ว่าคนที่ถูกตบจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย..."เขาพูดเน้นย้ำสองคำสุดท้าย สายตาที่ไม่

เป็นมิตรถือโอกาสสำรวจคนร่างเล็กอีกครั้ง
 

"ถ้าคุณตบกับผู้หญิงเธออาจจะตบคุณกลับ แต่ถ้าคุณตบผู้ชายอย่างผม...คืนนี้ผมไม่มีปล่อยคุณกลับง่ายๆแน่"หญิงสาวผวากับน้ำเสียงที่ไม่

ค่อยจะเป็นมิตรของคนตัวโตกว่าจึงทำให้ตนเองเดินถอยหลังไปจนเสียหลักกับบางสิ่งจึงทำให้คนอีกคนหนึ่งต้องพลอยเสียหลักไปกับ

เธอด้วยการใกล้ชิดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสร้างความไม่คุ้นชินกับหญิงสาวอย่างมาก ไม่ใช่ว่าการใช้ชีวิตอยู่ในต่างแดนจะไม่เคยสัมผัสไกล

ชิดกับเพื่อนต่างเพศเลย แต่เธอก็ไม่เคยใกล้ชิดมากขนาดนี้เลยสักครั้ง อาจจะเป็นเธอยังหัวโบราณเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้อยู่มากพอสมควร

ร่างสูงถือโอกาสในการได้เปรียบบางอย่างกว่า จรดริมฝีปากตนลงบนปากเรียวบางแต่อีกฝ่ายเหมือนจะกำลังรับรู้ว่าอันตรายกำลังเข้ามา

อยู่ในไม่ช้าเธอควรถอยออกมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป แต่มันก็แปลกมากทั้งๆที่เธอพยามจะปฏิเสธการกระทำที่น่าเกลียดเหล่านั้น

แต่ยิ่งพยายามที่จะหนีจะหลบมากขึ้นเท่าไรเขากับได้โอกาสและจังหวะสัมผัสเธอมากยิ่งขึ้น จากเดิมทีเขาวุ่นวายกับบริเวณริมฝีปากเธอ

ตอนนี้คนร่างเล็กเริ่มรู้สึกถึงความพยายามที่จะกระทำอะไรบ้างอย่างบริเวณกระดุมเสื้อเธอจากคนตรงหน้าเธอทั้งปัดทั้งปกปิดดอกไม้ช่อ

งามเพื่อให้พ้นสายตาของซาตานตรงหน้าแต่มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลยยิ่งเธอต้องการปกป้องตัวเองมากเท่าไรคนร่างหนาก็ยิ่ง

ได้ดั่งใจยิ่งขึ้น เธอยิ่งหนีเขายิ่งไล่ เธอยิ่งวิ่งเขายิ่งกระโดดเข้าหาเธอ เธอยิ่งเหนื่อยอ่อนล้า แต่เขายังคงไม่ยอมหยุดที่จะฉวยโอกาสกับ

เธอ เธอไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ถูกใครคนหนึ่งตักตวงความสุขไป เธอไม่รู้ว่าน้ำตาที่รินไหลไปได้แห้งเหือดตั้งแต่เมื่อไหร่
 

เธอรู้เพียงว่าตอนนี้บางสิ่งในร่างกายเธอนั้นมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ควรค่าแกการดูแลและหวงแหนได้ถูกใครคนหนึ่งที่แสนดี

ในอดีตพรากจากไป เธอจะตอบคำถามจากใครๆว่าอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกคนคงจะคิดว่าเธอคงไม่แตกต่างอะไรจากผู้หญิงใจง่ายๆทั่วๆ

ไป แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่เข้าใจว่าวันเวลาที่เปลี่ยนไปมันทำให้จิตใจใครคนหนึ่งถึงกับชั่วช้าได้ถึงเพียงนี้ได้เลยเหรอหลายปีก่อนเธอ

เคยมีความรู้สึกดีๆกับเด็กชายคนหนึ่ง คนที่เธอคิดว่าเขาจะดีกับเธอตลอดมาและตลอดไป แต่ในตอนนี้ชายตรงหน้ากับเป็นคนแปลก

หน้าที่เธอแทบจะไม่รู้จักและยังได้ทำร้ายทั้งตัวเองและครอบครัวของเธอ
 
 
 




"คุณน้ำผม...ขอโทษ"นั้นเป็นคำพูดแรกที่เกิดหลังการกระทำอันโหดร้าย เขารู้ว่าแค่คำไม่กี่คำไม่สามารถชดใช้สิ่งที่เธอสูญเสียไปได้ เธอ

จะโกรธเกลียดเขาก็ไม่แปลกหรอก แต่มีอย่างหนึ่งที่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาหยุดการกระทำอันเลวทรามเหล่านั้นกับเธอไม่ได้ แต่เขาก็

รู้สึกได้ว่าแท้ที่จริงแล้วกัลญานิชญ์ไม่ได้จะรังเกียจเขาอะไรมากมาย แต่มันก็ไม่แฟร์สำหรับเธอที่มีความสัมพันธ์ในครั้งนี้แบบฉวยโอกาส

เยี่ยงนี้ ความผิดครั้งนี้เขาไม่โทษเธอจะมีคนผิดก็คงมีแต่เขานั่นล่ะ ที่ไม่ยอมแข็งใจควบคุมใจตนเอง จนทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งสูญเสียสิ่งที่

ควรค่าแก่การรักษาไป
 


"ขอโทษเหรอ...นายพูดมาแค่คำว่าขอโทษ กับสิ่งที่นายได้ทำกับฉัน นายพูดมาได้แค่นี้หรือ..."คำพูดน้ำเสียงจากร่างกายที่บอบช้ำสร้าง

ความเจ็บปวดสุดใจทั้งคนพูดและคนฟัง มือหนาเอื้อมไปแตะอุ้งมือเล็กที่เคยแสนอบอุ่นแต่ตอนนี้มีเหลือแค่ความเย็นเฉียบเท่านั้น
 

"ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทิ้งคุณ...ขอเวลาผมหน่อยได้มั้ย"เขารู้ว่าคำพูดของเขาดูเหมือนคนที่เห็นแก่ตัวมากนักแต่ตอนนี้ถ้าจะให้เขารับผิด

ชอบเธอล่ะก็เขาก็ทำได้ แต่มันคงจะยังดีไม่พอ ถ้ามันเป็นอนาคตอีกไม่กี่ปีต่อจากนี้เขามั่นใจว่าเขาจะดูแลผู้หญิงตรงหน้านี้ให้สบายและ

ไม่น้อยหน้าใครๆ ไม่ใช่เขาไม่รักเธอเขารักเธอและรักมากๆด้วยเพียงแต่ตอนนี้เขายังอยากจะสร้างอนาคตไว้ให้เธออยู่ต่างหาก
 
 


เพี๊ยะ!! เสียงจากฝ่ามือเรียวงามกระทบใบหน้าที่คมสันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีการตอบโต้ใดๆ
 
 

"ไม่ทิ้งเหรอ ขอเวลาใช่มั้ย...ทำไมนายไม่บอกฉันมาเลยล่ะว่านายไม่ต้องการฉัน ไม่ต้องหาคำพูดเพื่อให้ตัวเองดีหรอกในเมื่อเราสองคน


ไม่ได้รักกัน เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะไม่มีใครรู้นอกจากเราสองคน ให้เราสองคนจบกันแค่นี้..."คนร่างเล็กสั่นทุกครั้งเมื่อเวลาพูดออกมา เขาไม่

อยากให้เธอรู้สึกเดียวดายเขาดึงร่างเธอเข้ามาโอบกอด
 

"ใครบอกว่าผมไม่รักคุณ ผมรักคุณตั้งแต่คุณเป็นพี่น้ำ และวันนี้คุณเป็นคุณน้ำผมก็ยังรักคุณ..."เขาอยากจะให้เธอรู้เหลือเกินว่าเขารักเธอมากและอยากจะขอโทษเธอกับสิ่งที่เกิดขึ้น
 

"รักเหรอ...คนรักกันเขาทำร้ายกันแบบนี้เหรอ...คนอย่างฉันไม่ต้องการอะไรมากมาย จากนี้ต่อไปขออย่าให้เราเกี่ยวข้องอะไรกันอีกนายก้อทำงานได้แล้วนิ โปรดออกไปจากบ้านของฉัน...ถ้านายรักฉันจริงๆ"เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆๆทั้งที่ควรจะพูดแบบนี้ไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมเธอถึง

ได้รู้สึกหวั่นๆกลัวๆยังงัยไม่รู้ เธอยอมรับว่าเมื่อก่อนการที่เธออยู่ไกลบ้านเธอมักคิดถึงครอบครัวแและรอยยิ้มของเด็กชายในบ้าน แต่ตอนนี้คงไม่มีอีกต่อไปแล้วมันจบลงพร้อมกับสิ่งที่เธอต้องสูญเสีย
 

"คุณน้ำ..."น้ำเสียงเขาตัดพ้อเธออย่างสุดๆ แต่คงจะทำอะไรไม่ได้ในเมื่อทุกอย่างเขาเป็นคนทำให้เป็นแบบนี้เอง เพราะฉะนั้นเขาควรต้อง

เคารพการตัดสินใจของผู้หญิงที่เขาเคารพรักใช่ป่ะ
 

"ผมไปแน่...แต่ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปไหน คุณเป็นของคนและต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น ถึงเวลาผมจะกลับมาทวงคืน"ในเมื่อเธอ

อยากให้เขาไปนักเขาก็จะไป แต่เขาก็จะไม่ยอมจากไปตลอดอย่างแน่นอน สิ่งที่เป็นของเขา ไม่ว่านานแค่ไหนเขาต้องได้มันกลับคืนมา

แต่สำหรับเธอ เธอไม่ใช่สิ่งของแต่เขาจะทำให้เธอเป็นของเขาตลอดไปอย่างแน่นอน
 
 



...สุดท้ายนายก็เห็นฉันเป็นแค่สิ่งของ ที่นายจะมาเอาคืนได้เมื่อไรก็ได้ใช่มั้ย คนรักกันจริงๆเขาไม่มีวันทำแบบนี้หรอก ฉันเจ็บที่ต้องสูญ

เสียก็จริง แต่ฉันเจ็บมากกว่าที่นายมาทำกับฉันและครอบครัวของฉันแบบนี้ และเจ็บที่สุดที่คนที่ฉันเคยมีความรู้สึกดีคนนั้นเคยเป็นนาย...
 
 



 
ตอนนี้เป็นยังงัยบ้างค่ะดีไม่ดีติได้จะได้แก้ไขกันต่อไปขอบคุณค่ะ....ถึงได้แคส่องก็แอบดีใจแล้ว...ตอนนี้จะสอบfinalแล้วเลยแว๊บมาอัพหลังจากอ่านหนังสือไปและกำลังจะไปอ่านต่อแล้วค่ะ...ก่อนหน้านี้ส่งprojectไปค่ะเหนือยมากอดนอนตาปรือไปหลายวันเลย555

 

8 ความคิดเห็น