Shu_Fenghu
ดู Blog ทั้งหมด

Intro Boss

เขียนโดย Shu_Fenghu

            เปรี้ยง!

                เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นกึกก้องพร้อมกับลำแสงสีเงินที่สว่างวาบไปทั่วน่านฟ้าวูบหนึ่ง มหาวิหารสีขาวตั้งโดดเด่นอยู่บนยอดขุนเขา แม้จะฉาบไปด้วยความมืดที่ไร้ซึ่งสุริยาแต่ก็ยังคงความสง่างามและเปล่งประกายอย่างเด่นชัด ราวแสงนำทางแด่ผู้มาเยือน แม้มีบางส่วนที่ซ่อนอยู่ในเงากลับมิได้ถูกบดบังความงามไปจนสิ้น แต่กลับมีเอกลักษณ์ที่เป็นความงามเฉพาะตัวเฉกเช่นเดียวกัน

                ตามทางเดินที่ทอดยาวไปยังห้องโถงใหญ่ซึ่งปูด้วยพรมสีแดงลาดเป็นทางยาวมีร่างสองร่างเดินเคียงคู่กันมา ร่างหนึ่งนั้นมีสีหน้าซังกะตายในขณะที่เสดวงตาไปมองหุ่นชุดเกราะสีดำ ส่วนอีกหนึ่งนั้นมีสีหน้าเรียบเฉยยากจะคาดเดาอารมณ์ได้ง่าย ความเงียบระหว่างทั้งสองดูน่าอึดอัดนักหากแต่ทั้งคู่ไม่ใส่ใจ ต่างยังคงรักษาความเงียบระหว่างกันไว้ได้อย่างดี

                ฮิ ฮิ...ท่านคะ ทางนี้ค่ะเสียงเพรียกแสนหวานดึงรั้งสติของทั้งคู่ เงาร่างแบบบางของสตรีคนหนึ่งยืนทอดสายตาอ่อนหวานมาให้พวกเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มละไม นางอยู่ในชุดกิโมโนสีดำปักด้วยลวดลายผีเสื้อสีขาวคาดทับด้วยโอบิสีแดง เส้นไหมสีนิลล้อมกรอบใบหน้ารูปไข่ขับให้ดวงหน้านั้นหวานล้ำและเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ เมื่อรอยยิ้มราวกับเด็กเล็กนั่นถูกส่งมาให้ยังบุรุษทั้งสองที่ต่างยืนนิ่งงันนั้นแล้ว แทบจะทำให้ร่างของชายเจ้าของเรือนผมสีเงินถลาเข้าไปกอด หากแต่เสียงของอีกหนึ่งบุรุษกลับฉุดรั้งสติที่กำลังจะล่องลอยไว้ได้

                เจ้าก็รู้ว่านั่นไม่ใช่นางชายเจ้าของเรือนผมสีนิลบอกเสียงเรียบ ปรายดวงตาสีแดงที่มีลายลูกน้ำมองคนข้างกายอย่างเย็นชาและคุกคาม เขาเองก็ไม่ใคร่จะชอบใจนักที่จะต้องมาประจำอยู่ที่นี่พร้อมกับศัตรูหัวใจ เพราะหากได้เจอนางจริง ๆ แล้ว ใครกันหนอที่จะได้นางไปครอบครอง

                หึ...นั่นสินะ พวกผีพรายช่างน่ากลัวนัก ชายผู้ที่ถูกตักเตือนบอกพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ดาบยาวในมือกระชับแน่น ดวงตาสีอำพันจับจ้องร่างเบื้องหน้าเขม็ง ใบหน้าหวานล้ำที่ดูบางใสราววิญญาณพลันแปรเปลี่ยนไปจนน่ากลัว ราวกับซากศพที่เน่าเฟะ...มันขู่คำรามเสียงดังเป็นการเรียกพรรคพวกมา และจำนวนของพวกผีพรายก็เพิ่มขึ้นอย่างมากมายอยู่ล้อมรอบตัวบุรุษทั้งสอง

                ไม่นึกเลยว่าข้ากับเจ้าจะต้องมาต่อสู้ในสมรภูมิเดียวกัน ดวงตาสีโลหิตปราดมองศัตรูที่อยู่รายรอบ ริมฝีปากแสยะยิ้มเย็นเยียบ ผู้ฟังหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน แผ่นหลังอันแข็งแรงประชิดกันราวกับจะดูแลระวังหลังของกันและกันให้อย่างดี

                ก็แค่เวลานี้เท่านั้น เจ้าของดวงตาสีอำพันกล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ ก็แค่เวลานี้เท่านั้น...

                ที่ศัตรูหัวใจจะแปรเปลี่ยนมาเป็นมิตร!!!

ความคิดเห็น

petone
petone 2 พ.ค. 52 / 21:07
หือ?=_=