คัดลอกลิงก์เเล้ว

sahib belongs perpetual layer (yaoi)

โดย Shu_Fenghu

.....ชั้นไม่มีวันปล่อยนายไปแน่..... คำพูดนี้จะตราตรึงไว้ในใจของชั้นตลอดไปคุเรที่รัก...ก็ชั้นเป็นของนายนี่นะ

ยอดวิวรวม

2,595

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,595

ความคิดเห็น


16

คนติดตาม


4
เรทติ้ง : 75 % จำนวนโหวต : 4
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ส.ค. 49 / 22:49 น.
นิยาย sahib belongs perpetual layer (yaoi) sahib belongs perpetual layer (yaoi) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ส.ค. 49 / 22:49


ฮือ....ฮือ....ฮือ เสียงร้องของเด็กชายดังก้องระงมไปทั่วทั้งสวนของบ้านสึเมรากิ

 

เด็กชายอีกคนเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้มาทางที่เด็กชายที่มีเรือนผมสีน้ำเงินกำลังร้องไห้อยู่ มือเล็กลูบผมของอีกฝ่ายอย่างปลอบใจ เด็กชายที่มีผมสีน้ำเงินโผเข้ากอดเจ้าของมืออย่างหาที่พึ่งพิง เสียงร้องไห้ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วกว่าที่เสียงร้องไห้นั่นจะเงียบลง

 

มีเรื่องอะไรที่ทำให้จินเสียใจอย่างงั้นเหรอ...บอกชั้นได้มั้ยเด็กชายเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทเอ่ยถามอย่างห่วงใย...จินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนถามก่อนที่จะเปิดปากพูดออกมา

 

ชั้นไม่เหลือใครอีกแล้ว...ทั้งคุณพ่อ...คุณแม่ก็ไม่อยู่แล้ว...ชั้นจะทำยังไงดี...คุเร จินพูดไปร้องไห้ไป...หยดน้ำเม็ดใสหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย...คุเรกอดกระชับร่างที่กำลังสั่นเทานั้นไว้แน่น

 

ไม่เป็นไรนะจิน...นายยังมีชั้นอยู่นะ...อย่าเศร้าเสียใจไปเลย คุเรเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน...มือเล็กกำเสื้อของคุเรจนแน่น

 

ไปอยู่กับชั้นนะจิน...ชั้นจะดูแลนายเอง คุเรเอ่ยชวนร่างที่เล็กกว่าที่กำลังสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอด

 

ขอบใจนายมากเลยนะคุเร จินผละออกจากอ้อมกอดของคุเรแล้วยิ้มให้ทั้งน้ำตา...ในตอนนั้นมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของคุเร...ความคิดนั้นทำให้เด็กชายที่อ่อนโยนและใจดีแปรเลี่ยนไปเป็นเด็กหนุ่มที่มีแต่ความเย็นชาไม่มีแม้แต่ควมอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย

 

.....เฮือก.....

 

จินสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก...นัยน์ตาสีมรกตเบิกกว้าง...ทำไมถึงได้ฝันถึงในสมัยเด็ก...คิดแล้วน้ำตาก็ร่วงไหลออกมาจากมรกตเม็ดงาม...ความใจดีและความอ่อนโยนของคุเรในสมัยเด็กนั้นไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้ว...เด็กชายที่คอยยิ้มแย้มเป็นกำลังใจให้ตนเสมอไม่มีอีกต่อไปแล้ว...ทำไมกัน...อะไรที่ทำให้คุเรเปลี่ยนไป

 

จินขยับกายและกำลังจะดันตัวลุกขึ้นจากเตียง...แต่รู้สึกหนักๆเหมือนมีอะไรกดทับอยู่...แต่ก่อนจะรู้ว่าอะไรที่กำลังทับตัวอยู่นั้น...มือใหญ่ของใครคนหนึ่งก็คว้าตัวของจินเข้ามากอดไว้แนบอก...ใบหน้าคมซุกลงที่เรือนผมสีน้ำเงินของจิน...ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำ...ใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกดีใจ...คงจะมีเพียงแค่ตอนนี้เท่านั้นที่จินรู้สึกมีความสุข

 

ใบหน้ายามหลับของคุเรดูอ่อนโยน...ไม่เหลือเค้าความเย็นชาที่ร่างสูงชอบทำเป็นประจำ...จินซุกใบหน้าลงกับอกอุ่นของคุเร...เวลานี้ช่างมีความสุขเสียจริงๆ...ไม่อยากให้ถึงรุ่งเช้าเลย...ไม่อยากได้ยินวาจาเสียดแทงกับใบหน้าที่เย็นชาไร้อารมณ์นั้นเลย...อยากจะอยู่อย่างนี้ตลอดไป...อย่างน้อยเพียงแค่ยามหลับเท่านั้นที่ความรู้สึกถูกย้อนกลับไปในสมัยเด็ก...คิดแล้วก็เจ็บปวดใจยิ่งนัก...คุเรที่ชั้นรักไม่มีอีกต่อไปแล้ว

 

คุเร...นายจะรู้บ้างมั้ยว่าชั้นน่ะ..... เสียงพูดค่อยๆแผ่วลง...พร้อมกับที่เปลือกตาบางค่อยๆปรือลงและจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

 

ยามเช้าของวันใหม่มาเยือน แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาในห้องทำให้ภายในห้องดูสว่างขึ้น เปลือกตาหนาค่อยเปิดขึ้นก่อนจะกระพริบถี่ๆเพื่อปรับให้ภาพชัดขึ้น...รู้สึกว่ามีอะไรดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขน...คุเรก้มมองดูร่างของจินที่กำลังนอนซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นจากร่างที่โอบกอดเขาอยู่...มือใหญ่เกลี่ยปอยผมสีน้ำเงินที่ไหลลู่ลงมาปิดบังใบหน้าของคนที่กำลังหลับอยู่

 

อือ จินครางในลำคออย่างพอใจในสัมผัสที่อบอุ่นนี้...มือของคุเรช่างอบอุ่นอ่อนโยนเหลือเสียเกิน...มือของคุเรอย่างงั้นเหรอ...เปลือกตาบางเบิกโพลงขึ้นตอนที่รู้ว่ามือที่กำลังลูบไล้เรือนผมนั้นเป็นมือของใคร

 

ค...คุเร จินขยับกายถอยหนีทันที...คาดไม่ถึงเลยว่าคุเรจะลูบผมของเขาอย่างอ่อนโยนขนาดนี้...แต่ท่าทางของจินเมื่อสักครู่ก็ทำให้คุเรเข้าใจผิดไป

 

รังเกียจสัมผัสของชั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ น้ำเสียงเย็นถูกเอ่ยออกมา...ใบหน้าที่เรียบเฉยของคุเรทำให้ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ในอารมณ์ไหน

 

เอ่อ...คือ... จินพูดไม่ออก...เหมือนคำพูดมันจุกอยู่ที่ลำคอ...แต่การที่จินไม่พูดอะไรเลยมันทำให้คุเรเข้าใจว่าจินนั้นรังเกียจเขาขนาดไหน

 

พอแล้ว คุเรพูดตัดบท...แล้วลุกขึ้นจากเตียง

 

รีบๆอาบน้ำเข้าล่ะ...ชั้นจะรออยู่ข้างล่าง ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไป...ทิ้งจินให้อยู่ในห้องเพียงลำพัง

 

คุ...เร อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา...จินเช็ดน้ำตานั้นอย่างงุนงง...นี่เขาร้องไห้ทำไมกันนะ...ทั้งๆที่น่าจะชินกับความเย็นชาของคุเรได้แล้ว...แต่ในใจเหมือนกับมีมีดมาทิ่มแทง

 

จินพาร่างกายของตัวเองเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยใจที่เหนื่อยล้า...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่คุเรเริ่มทำตัวห่างเหินเย็นชา...ไม่รู้สึกตัวเลยจริงๆว่าชั้นได้สูญเสียมือที่แสนอบอุ่นที่คอยปลอบปะโลมนั้นไปแล้วอย่างมิหวนกลับคืนมาได้อีก...ความสำคัญฉันท์เพื่อนเริ่มแปรเปลี่ยนไปเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน

 

ในขณะเดียวกันทางด้านของคุเรหลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องของจินแล้วเขาก็ได้เดินกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง...บานประตูถูกปิดลงพร้อมกับที่คุเรชกกำแพงด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่าโกรธ...หรือ...เสียใจ...ร่างที่สั่นเทายามที่มือนี้สัมผัสเหมือนกับว่ากลัวอะไรบางอย่าง...กลัวใจตัวเองจริงๆ...กลัวว่าจะใช้มือนี้ทำร้ายร่างนั้นอย่างไม่มีชิ้นดี

 

ขอโทษนะจิน...หากว่าชั้นอ่อนโยนกับนายล่ะก็...ชั้นกลัวว่าจะใช้มือนี้ทำร้ายนาย...รอยยิ้มที่สดใสของนายในวันนั้นมันทำให้ชั้นรู้สึกอยากจะครอบครองนายไว้แต่เพียงผู้เดียว...ไม่อยากให้ออกไปไหน...ไม่อยากให้ใครอื่นแตะต้องนอกจากชั้น ที่ต้องทำตัวเย็นชาก็เพื่อข่มใจตนเอง...ให้นายเกลียดชั้นยังดีกว่า...ให้นายจากชั้นไปตลอดกาล

 

ความรู้สึกของคนสองคนที่สวนทางกัน...อีกคนหนึ่งต้องเจ็บช้ำเพราะคนที่รักทำตัวห่างเหินเย็นชา...ส่วนอีกคนหนึ่งก็กลัวว่าจะใช้มือของตนทำลายคนรักอย่างไม่มีชิ้นดี...อีกเมื่อไรกันที่ความรู้สึกของคนทั้งสองจะสื่อถึงกันได้...จะต้องเจ็บช้ำอีกสักเพียงใดถึงจะรู้ว่าต่างคนต่างก็ห่วงหาอาทรซึ่งกันและกัน

 

เสียงคุยดังเซ็งแซ่นักเรียนโรงเรียนเทนไซกะต่างก็หยุดยืนมองรถลีมูซีนสีดำค่อยๆจอดลงที่หน้าโรงเรียน พร้อมกับที่คนขับรถออกมาเปิดประตูให้กับคุณหนูของตน คุเรก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สง่าอาจเพราะชายหนุ่มเป็นทายาทเพียงคนเดียวของอามาคุสะกรุ๊ป...จึงต้องวางตัวให้สง่ามีราศีสมกับฐานะ

 

กรี๊ดดดด...ท่านคุเร ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวลงจากรถก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดของนักเรียนหญิงตามมา...เป็นอย่างนี้ทุกๆวัน...แต่เจ้าตัวก็ไม่มีท่าทางที่จะสนใจเลยแม้แต่น้อย

 

จินก้าวลงจากรถตามคุเรไป...เสียงกรี๊ดของเหล่านักเรียนหญิงหยุดลงแต่แทนที่ด้วยสายตาหื่นกามของเหล่านักเรียนชายแทน...ถึงจินจะไม่ได้มีรูปร่างบอบบางเหมือนกับผู้หญิงก็เถอะ...แต่ใบหน้านับว่าหวานมากเลยทีเดียว...จินรู้สึกเกร็งและเสียวสันหลังขึ้นมายามที่ถูกสายตาหื่นกามเหล่านั้นจ้องมอง...ไอเย็นถูกแผ่ออกมาโดยรอบ...จินเงยหน้ามองคนที่กำลังเดินนำหน้า...คุเรจ้องมองนักเรียนชายเหล่านั้นด้วยสายตาที่เหมือนกับฆาตกรเลยก็ว่าได้

 

เหล่านักเรียนชายต่างก็เกรงกลัวคุเรจึงได้รีบเดินหนีออกไปจากบริเวณนั้นกันอย่างรวดเร็ว...เพราะอย่างนี้ไงล่ะถึงไม่อยากให้จินออกมาจากบ้าน...จินรู้สึกขอบคุณคุเรจริงๆที่ช่วยให้รอดพ้นวิกฤตการ การเป็นเหยื่อทางสายตาของนักเรียนชายเหล่านั้น

 

ตอนเที่ยงมาเจอกันที่ห้องสมุด คุเรพูดไว้แค่นั้นแล้วเดินแยกไปที่ห้องเรียน...จินยืนมองแผ่นหลังนั้นเดินไปจนลับตาแล้วจึงค่อยเดินไปที่ห้องเรียนของตนบ้าง...คาบโฮมรูมในวันนี้มีเด็กนักเรียนย้ายมาใหม่ในห้องของจิน

 

ยูคิโนะ โจจิ...ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ ชายหนุ่มแนะนำตัวเอง...รูปร่างสูงใหญ่แต่ยังไม่เท่ากับคุเร...ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสซึ่งต่างจากคุเรโดยสิ้นเชิง...ใบหน้าคมสันหล่อเหลา...ซึ่งทำให้สาวๆในห้องแอบกรี๊ดอย่างดีใจ

 

ส่วนที่นั่งก็ด้านข้างสึเมรากิก็แล้วกัน ยูคิโนะ โจจิมองไปยังที่ว่างซึ่งอยู่ด้านหลังสุดริมหน้าต่าง...ชายหนุ่มดินไปนั่งที่โต๊ะเรียนข้างๆกับโต๊ะของจิน

 

ชั้นสึเมรากิ จิน ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามชั้นได้นะ จินพูดพร้อมกับยิ้มให้โจจิ...แต่ดูเหมือนว่าจินจะไม่รู้ตัวว่ารอยยิ้มหวานบาดใจเมื่อสักครู่จะนำภัยมาสู่ตัวเองในภายหลัง

 

เวลาพักกลางวันจินพาโจจิเดินชมโรงเรียนโดยที่ลืมนัดของคุเรไปเสียสนิท...ทางด้านคุเรในตอนนี้ชักจะควบคุมอารมณ์ให้เย็นไม่ไหวแล้ว...และในขณะที่คิดว่าจะเดินออกไปตามหาจิน...นัยน์ตาสีนิลก็เหลือบไปเห็นจินที่กำลังเดินผ่านห้องสมุดผ่านทางบานหน้าต่างสีใส...ที่ข้างๆมีชายหนุ่มที่ไม่รู้จักคุยกับจินอย่างสนิทสนม...รอยยิ้มสดใสถูกแย้มออกมาได้โดยง่าย...นึกอิจฉาชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างจิน...กี่ปีแล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มของจิน

 

...ออด...

 

เสียงออดเรียกเข้าเรียนช่วงบ่ายดังขึ้น...นักเรียนทุกคนต่างวิ่งวุ่นกลับห้องเรียนของตน...จะมีก็แต่คนๆเดียวเท่านั้นที่ไม่ขยับเขยื้อนกายไปไหน...รอยยิ้มเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้า...ใบหน้าเรียบเฉยปราศจากอารมณ์ยากจะคาดเดาได้ว่าคุเรในตอนนี้อยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่...การเรียนในช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว...จินรู้สึกไม่สบายใจเลยที่ผิดนัดกับคุเร...เพิ่งจะมานึกได้ก็ตอนที่เริ่มเรียนคาบบ่ายแล้ว

 

จิน...ไปกันเถอะ ในระหว่างที่กำลังนึกถึงคุเรอยู่...โจจิก็มาพูดที่ข้างๆหูของจิน...จนทำให้จินสะดุ้ง

 

อะ...อืม จินตอบรับไปแล้วลุกขึ้นเดินตามโจจิออกไปจากห้องเรียน

 

ท้องฟ้าสีเหลืองอมส้มทอประกายขับให้เรือนผมสีน้ำเงินดูสว่างใบหน้าที่หวานอยู่แล้วเมื่อโดนแสงของอาทิตย์ยามตกดินยิ่งทำให้เปล่งประกายสดใสดูมีเสน่ห์ยั่วยวน...โจจิกลืนน้ำลายลงคอพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้น...ทั้งๆที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน...แต่ทำไมจินถึงได้ดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างนี้นะ...โจจิกำลังตัดสินกับความต้องการของตนเองหรือความเป็นเพื่อนที่เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นในวันนี้...ใบหน้าคมหวาดวิตกลังเลเลือกไม่ถูก

 

เป็นอะไรหรือเปล่า...ยูคิโนะ...หน้าซีดมากเลยนะ จินถามด้วยความเป็นห่วง...มือเรียวจับหน้าผากของโจจิเหมือนกับจะวัดไข้...โจจิเบือนหน้าหนีออกจากมือเรียวแล้วจับข้อมือผอมบางให้เดินตามมา

 

เดี๋ยวๆ...ยูคิโนะจะรีบไปไหนน่ะ จินถามโจจิอย่างงุนงง...แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา...โจจิพาจินขึ้นมาบนดาดฟ้า...ร่างของจินถูกเหวี่ยงลงกับพื้น...มือเรียวลูบสะโพกที่โดนกระแทกด้วยความเจ็บ

 

....แกร็ก....

 

เสียงล็อกประตูดังขึ้น...จินหน้าซีดเผือดลงทันทีที่โจจิเดินเข้ามาหา...สายตาที่มองมามันปรารถนาไปด้วยไฟแห่งอารมณ์...จินถอยหนีไม่อยากจะอยู่ที่ตรงนี้...แต่แขนขามันไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย...ในที่สุดโจจิก็เดินเข้ามาถึงตัวของจิน...มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวออกอย่างรุนแรงจนกระดุมหลุดไปหลายเม็ด...เนื้อเนียนสีขาวนวลถูกเผยให้เห็น...ยอดอกสีซากุระที่น่าลิ้มลอง

 

ไม่รอช้าโจจิก้มหน้าลงไปที่ยอดอกนั้น...เลียและดูดเม้นอย่างหิวกระหาย...จินพยามยามผลักโจจิให้ออกห่างจากตัว...แต่ก็ถูกมือของโจจิรวบไว้...มือหนาอีกข้างที่ว่างเริ่มล้วงเข้าไปในกางเกงสีดำลูบไล้สัมผัสกับจุดอ่อนไหวนั้น...จินรู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน...อยากจะสะบัดหนีให้พ้น...แต่เรี่ยวแรงกลับหายไปหมด...ในตอนนี้จินคิดถึงคุเรเหลือเกิน...อยากให้ร่างสูงที่แสนจะเย็นชานั่นมาช่วย...คิดแล้วน้ำตาเม็ดใสก็หลั่งไหลออกมา

 

ไม่ !! คุเร จินตะโกนเรียกชื่อของคุเรจนสุดเสียง...แต่ก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาของโจจิที่กำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่กับริมฝีปากเรียวบางนี้

 

อื้อ...อื้อ จินตื่นตระหนกเมื่อมือของโจจิเริ่มล้วงลึกมากกว่าเดิม...เปลือกตาบางปิดแน่น...ความรู้สึกขยะแขยงเริ่มถาโถมเข้าใส่

 

ประตูดาดฟ้าถูกบิดอย่างรุนแรงแต่ก็ไม่สามารถเปิดมันได้...ในเวลาต่อมาประตูเหล็กก็บุบลงด้วยฝีมือของคุเร...ทั้งโจจิและจินต่างก็มองผู้มาใหม่...จินยิ้มอย่างดีใจที่เห็นคุเร...แค่นี้ก็พอแล้ว...นัยน์ตาสีนิลแข็งกร้าวเต็มไปด้วยเพลิงแห่งโทสะ...ภาพที่เห็นนั้นแทบจะทำให้คุเรตรงเข้าไปฆ่าโจจิเสียให้ได้...ร่างสูงเดินตรงเข้าไปกระชากตัวโจจิให้ออกห่างจากจิน

 

ร่างของโจจิกระแทกลงกับพื้นพร้อมกับที่คุเรนั่งคร่อมตัวโจจิไว้...มือใหญ่เงื้อหมัดกระหน่ำต่อยร่างที่นอนอยู่ข้างใต้...โจจิแทบจะไม่มีโอกาสตอบโต้ได้เลย...เมื่อเห็นนัยน์ตาสีนิลนั่นมองมาอย่างมาดร้าย...ความกลัวแล่นเข้าสู่โสตประสาท...หมัดหนักๆถูกเสยเข้าที่ใบหน้าของคุเรทำให้น้ำหนักที่คร่อมตัวโจจิอยู่ลดลง...โจจิอาศัยจังหวะนี้วิ่งหนีไป...มือใหญ่ลูบแก้มของตนเบาๆแล้วหันมามองคนที่เพิ่งจะรอดตัวมาจากสถานการณ์เมื่อสักครู่

 

คุ...เร น้ำตาแห่งความดีใจอาบไหลนัยน์ตาสีมรกต...คุเรมองจินด้วยสายตาที่ราบเรียบก่อนจะกระชากข้อมือของร่างบางให้เดินตามมา

 

ทำไมถึงถึงยอมให้หมอนั่นแตะต้อง คุเรถามในระหว่างที่กำลังพาจินเดินไปเรื่อยๆ...แต่น้ำเสียงของชายหนุ่มก็บอกได้เป็นอย่างดีเลยว่าตอนนี้คุเรไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ปกติ

 

ชั้นโดนบังคับ จินนึกถึงตอนที่โจจิลากตนเองขึ้นไปบนดาดฟ้าและจู่โจมโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

 

หึ...เหรอ...แต่ชั้นเห็นสีหน้าของนายพอใจมากเลยนี่ จินมองหน้าคนพูดแล้วก็ต้องตกใจ...ใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั่น...กำลังบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ

 

มันไม่ใช่อย่างที่นายกำลังคิดนะ จินพยามยามแก้ตัว...รู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือ

 

จริงๆสินะ...ร่างกายของนายเนี่ยคงยั่วใจใครต่อใครมามากแล้วล่ะสิ คำพูดของคุเรทำให้จินรู้สึกโกรธขึ้นมา...ร่างบางสะบัดมือออก...แล้วตบหน้าคุเร...มือใหญ่ลูบใบหน้าของตนเบาๆ...รอยยิ้มเย็นถูกเผยออกมา...จินรู้สึกเสียวสันหลังอย่างน่าประหลาด...คุเรดันจินให้ติดกับกำแพง...ใบหน้าหวานเริ่มซีดเผือด

 

แสดงว่าชั้นพูดแทงใจดำล่ะสิ...ถึงได้โกรธซะขนาดนี้ จินทำหน้าไม่ถูก...ในใจรู้สึกปวดแปลบ...ขอบตารู้สึกร้อนผ่าว

 

ทำไม...ทั้งๆที่ชั้น....ยังไม่ทันที่จินจะพูดจบประโยค...ริมฝีปากได้รูปก็ทาบทับลงมา....บดขยี้ด้วยเพลิงแห่งโทสะที่ยังไม่หมดไป...เสียงคนพูดคุยกันดังมาแต่ไกล...ทำให้คุเรต้องถอนริมฝีปากออกมา

 

ชั้นอดทนมามากพอแล้ว คุเรเปรยออกมา...จินรู้สึกงุนงงว่าคุเรจะพูดอะไรกันแน่

 

คุเร โดยที่จินไม่ทันตั้งตัว...คุเรผลักจินเข้าไปในห้องเรียนวิทย์...ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้าแล้วล็อคประตู

 

นาย...จะทำ...อะไร เสียงสั่นๆเอ่ยถาม...ท่าทางของคุเรในตอนนี้ทำให้จินเริ่มหวาดกลัว

 

หึ...ก็ทำอย่างที่ชั้นควรจะทำมานานแล้วน่ะสิ จินขยับถอยหนี...คุเรก้าวเท้าเข้าหาจินอย่างรวดเร็วพร้อมกับกดร่างนั้นลงกับโต๊ะที่ใช้ทำการทดลอง

 

ปล่อยนะ จินร้องโวยวาย...ดิ้นไปมาหวังว่าจะหลุดรอดออกไปผได้...แต่ก็ไม่มีหวังเมื่อคุเรทิ้งน้ำหนักทาบทับลงมาบนตัวของเขา...นัยน์ตาสีมรกตเบิกกว้าง...มือใหญ่ลูบไปบนแผ่นอกขาวเนียนนั้นอย่างเผลอไผล...ริมฝีปากได้รูปบดเบียดลงมา...น้ำตาเริ่มไหลลินออกมาจากดวงตาคู่สวย...ไม่คิดเลยว่าคุเรจะทำแบบนี้

 

ร้องไห้ทำไมล่ะ...ชั้นคิดว่านายจะชอบแบบนี้ซะอีกนะ   ไม่มีคำตอบจากจิน...เปลือกตาบางปิดลง...ถ้านายต้องการอย่างนี้ชั้นก็จะไม่ขัดขืน...คุเรทั้งๆที่ชั้นอยากจะบอกกับนาย...แต่เหมือนนายพยามยามจะปฏิเสธคำพูดของชั้นตลอดเวลา...ไม่เปิดโอกาสให้ชั้นได้บอกความรู้สึกในใจ...เพียงแค่คำว่ารักของชั้น...นายคงไม่อยากที่จะไดยินคำๆนี้จากชั้นสินะ

 

จินคิดเรื่อยเปื่อยไม่สนใจและไม่ขัดขืนว่าคุเรจะทำอะไร...กางกงของจินถูกถอดออก...มือใหญ่ลูบไล้สิ่งนั้นอย่างอย่างช้าๆเนิบนาบ...ยั่วให้ร่างข้างใต้รู้สึกหวิวๆ...ใบหน้าคมซุกไซ้ที่ลำคอระหงขบกัดจนเกิดรอยช้ำ...ลิ้นร้อนลากผ่านลงมายังดอกซากุระสีสวยที่เริ่มจะชูชัน...เลียและดูดเม้นแรงจนจินเริ่มรู้สึก...ร่างกายแอ่นตัวเพื่อรับสัมผัสจากร่างสูงให้มากกว่านี้

 

อย...อย่า...คุเร ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่สนใจอีกแล้ว...แต่มันก็อดไม่ได้...ร่างกายที่ไม่เคยแปดเปื้อนเรื่องราคะ...กลับสะดุ้งทุกครั้งที่คุเรสัมผัส

 

อย่างั้นเหรอ...ทั้งๆที่ร่างกายของนายรู้สึกขนาดนี้แล้วแท้ๆ คุเรเริ่มรูดจุดอ่อนไหวของจินอย่างรุนแรง...เสียงร้องครวญครางเริ่มดังลอดออกมา...จินใช้มือปิดกลั้นเสียงไว้

 

จะปิดไปทำไมล่ะ...ชั้นอยากจะได้ยินเสียงของนายเวลาร้องครางด้วยความต้องการ คุเรดึงมือของจินออกพร้อมกับใส่นิ้วเข้าที่ช่องทาง...ความเจ็บแล่นสู่สมอง...เพราะไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนทำให้จินกรีดร้องออกมา...ของเหลวขุ่นลื่นไหลเปรอะมือของคุเร

 

อ๊าาาาา จินสะดุ้งเฮือก...มองดูคุเรที่กำลังดูดเลียแก่นกายของเขา...ใบหน้าหวานแดงซ่านรู้สึกอายที่ต้องทำเรื่องแบบนี้...ร่างกายเริ่มที่จะคุ้นเคยกับสัมผัสของร่างสูงมากขึ้น...ลิ้นร้อนไล้เลียและดูดเม้นแรงขึ้น...ความรู้สึกเสียวซ่านแทบจะทำให้จินปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง...แต่คุเรไม่ให้มันเป็นเช่นนั้น

 

ยังหรอก...นายต้องไปพร้อมกับชั้น ว่าแล้วคุเรก็เริ่มปลดกางเกงออก...เผยให้เห็นความเป็นชายที่กำลังผงาดอยู่...จินจ้องสิ่งนั้นอย่างตกตะลึง

 

คุเรดันแก่นกายของตนเข้าไปในร่างของจิน...ร่างบางสะดุ้งเฮือก...เพราะไม่เคยทำมาก่อนช่องทางจึงได้บีบตัวแน่นและกระตุกเกร็ง...มือใหญ่ลูบไล้เรือนผมสีน้ำเงิน...รู้สึกไปเองรึเปล่านะ...ความอ่อนโยนที่ไม่ได้รับมานานจากมือคู่นี้...โหยหาและคิดถึง...ถ้าเป็นตอนนี้อาจจะยังทัน...ความรู้สึกของชั้นอยากให้นายได้รับรู้

 

คุเร...รัก จินพูดออกมาแผ่วเบา...ร่างกายกระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยความสุขสมออกมาเช่นเดียวกันกับคุเร

 

ชั้นก็เหมือนกัน จินมองหน้าคุเรอย่างงุนงง...คุเรยิ้มออกมา...เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่ไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้ว

 

ชั้นก็รักนายเหมือนกัน คราวนี้จินได้ยินอย่างชัดเจน...น้ำตาไหลรินอีกครั้งอย่างดีใจ

 

คุเร ร่างบางโผเข้ากอดคุเร...ดีใจที่ได้รับความรู้นี้ตอบกลับมา

 

ทำไม...ทำไมนายถึงได้ทำเย็นชากับชั้นมาตลอดหลายสิบปี จินผละออกมาจากอ้อมกอดของคุเร...นัยน์ตาทั้งสองสบประสานกัน

 

เพราะไม่อยากจะทำให้นายเจ็บปวดน่ะสิ คำตอบของคุเรไม่ช่วยให้จินเข้าใจอะไรมากขึ้น

 

นายทำให้ชั้นเจ็บปวดเรื่องอะไร คุเรถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง...แล้วเริ่มพูดต่อ

 

ชั้นกลัวว่าจะใช้มือนี้ทำร้ายนาย...ไม่อยากให้นายยิ้มให้ใคร...ไม่อยากให้ใครอื่นแตะต้องนายนอกจากชั้น...หากว่าชั้นยังอ่อนโยนกับนายอยู่ล่ะก็...สักวันชั้นคงได้ทำร้ายนายด้วยมือคู่นี้ที่นายไว้วางใจมาตลอด คราวนี้จินถึงกับพุดไม่ออก...อย่างนี้เองสินะเหตุผลที่ทำให้คุเรต้องเย็นชากับชั้นมาตลอด...จินจับมือของคุเรขึ้นมาแนบที่แก้ม

 

คนบ้า...นายรู้มั้ยว่าเวลาที่นายเย็นชาใส่ชั้นน่ะ...ชั้นเจ็บปวดมากขนาดไหน...หากต้องได้รับความเย็นชาจากนายอีก...สู้ให้นายทำลายชั้นด้วยมือคู่นี้ซะยังจะดีกว่า...ชั้นรักนายนะคุเร...รักมาตลอดตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วทั้งสองสบตากันอย่างเนิ่นนานต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก...คุเรสวมกอดร่างที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับกระซิบอะไรออกมา

 

นายจะยอมเป็นของชั้นตลอดไปอย่างงั้นเหรอจิน คนถูกถามกอดตอบอีกฝ่ายแล้วกระซิบตอบกลับ

 

ถึงนายไม่พูดออกมา...ชั้นก็เป็นของนายมาตั้งนานแล้ว ก็นายได้ชิงหัวใจของชั้นมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว...ตอนที่คุเรกอดปลอบเขาในตอนที่คุณพ่อคุณแม่ได้เสียไปด้วยอุบัติเหตุ

 

ต่อไปนี้ชั้นจะไม่เย็นชากับนายอีก...พวกเราจะกลับไปเป็นเหมือนอย่างเมื่อก่อนกัน ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน

 

มันต้องแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...ถ้านายยังขืนทำเย็นชากับชั้นอยู่อีก...ชั้นคงได้คิดมากจนตาย ร่างบางต่อว่าร่างสูงที่กำลังยิ้มขบขันในท่าทางที่งอนเหมือนเด็กๆของจิน

 

ไม่ว่ายังไงชั้นก็จะไม่ปล่อยนายไปไหนแน่...เตรียมตัวทำใจยอมรับความเอาแต่ใจของชั้นให้ดีล่ะ ร่างสูงยิ้มทะเล้น...จนจินอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

คนเอาแต่ใจ...ยังไงก็ช่างเถอะ...ก็ชั้นรักไปแล้วนี่...จะมาขอคืนตอนนี้นายคงจะไม่ให้ จินบ่นใส่ร่างสูง

 

แน่นอนอยู่แล้ว จินยืนยันอย่างหนักแน่น...ไม่มีวันที่จะปล่อยนายไปจากชั้นหรอก

 

ในที่สุดความรู้สึกก็สื่อถึงกัน...ความรักความห่วงหาถูกถ่ายทอดให้กันจนหมดสิ้น...ความกังวลความทุกข์เริ่มจางหายไปตั้งแต่วินาทีที่คนทั้งบคู่ต่างรู้ความรู้สึกของกันและกัน

 

.....ชั้นไม่มีวันปล่อยนายไปแน่.....

 

คำพูดนี้จะตราตรึงไว้ในใจของชั้นตลอดไปคุเรที่รัก...ก็ชั้นเป็นของนายนี่นะ

 

THE END

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

อา...ในที่สุดก็จบแล้ว....สุขสันต์วันแม่ค่ะ...ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาตลอด(ถึงจะไม่ได้อัพอย่างต่อเนื่องก็เถอะ) ขอบคุณมากเลยค่ะ

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Shu_Fenghu จากทั้งหมด 15 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

16 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 สิงหาคม 2550 / 19:51
    หิหิ สุดๆ หืนจิงๆ
    #16
    0
  2. #15 Beloved_TVXQ
    วันที่ 13 สิงหาคม 2549 / 00:08
    อ่า จบซะแล้ว

    ในที่สุดก้อเข้าใจกัน

    อย่างงี้ต้องขอบคุณยูคิโนะมั้ยเนี้ย เหอะๆ
    #15
    0
  3. วันที่ 12 สิงหาคม 2549 / 11:26

    อ่า.....จบแบบทิ้งไว้อีกแล้วววว
    อัพๆๆๆ ด่วน!!!!
    เรยนา.........

    #14
    0
  4. วันที่ 10 สิงหาคม 2549 / 22:44
    กรี๊ดๆพระเอกมาช่วยนายเอกเร็วเดี๋ยวเค้าก็โดนปล้ำเอาหรอก
    #13
    0
  5. วันที่ 10 สิงหาคม 2549 / 22:39
    จ๊าก....กำลังหื่นได้ที่...จบซะ...รีบๆ อัพเลยนะไม่งั้นขาดใจตายกันพอดี
    #12
    0
  6. #11 Beloved_TVXQ
    วันที่ 10 สิงหาคม 2549 / 22:09
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

    คุเรมาช่วยจินเร็วดิ

    ไม่น้าาาาาาาา

    อ้ายหื่นยูคิโนะ แหม รู้จักกันวันเดียวเองนะแก

    ออกลายซะแล้ว



    มาต่อด่วนเลยคับพี่น้อง
    #11
    0
  7. วันที่ 8 สิงหาคม 2549 / 22:30
    อ้าวๆๆๆ มาต่อเดี๋ยวนี้นะ นี่คือ คำสั่ง (อุ๊บ! ล้อเล่นจ้า ) ยังไงก็มาต่อเร็วๆล่ะกัน ทรมานใจคนอ่านแบบนี้ไม่ดีนะ จุ๊ๆๆๆๆ
    #10
    0
  8. #9 ซึยกะ
    วันที่ 8 สิงหาคม 2549 / 18:08
    จะมาต่อจริงๆเหรอ รีบๆมานะ รออ่านอยู่อ่ะ อยากอ่านต่อมากเลย อย่าหลอกให้รอเก้อล่ะ
    #9
    0
  9. #8 -+- Lara -+-
    วันที่ 8 สิงหาคม 2549 / 00:10
    up! up! up!
    #8
    0
  10. วันที่ 7 สิงหาคม 2549 / 22:32
    อัพเหอะค่า เล่นทิ้งกันไปเฉยๆเลยอ่ะT^T
    #7
    0
  11. #6 Ba & wH
    วันที่ 6 สิงหาคม 2549 / 21:27
    อ่า......ไมทิ้งกันง่ายๆงี้อ่ะ

    กลับมาต่อด่วนเรยนา....
    #6
    0
  12. #5 Beloved_TVXQ
    วันที่ 6 สิงหาคม 2549 / 18:28
    อ้าว เฮ้ย รีบไปไหน

    มาต่อก่อนเดะ

    ปั๊ดโธ่!!!!!!
    #5
    0
  13. วันที่ 6 สิงหาคม 2549 / 18:17
    โห...เล่นงี้เลยนะ รีบอัพนะค้าบ
    #4
    0
  14. วันที่ 6 สิงหาคม 2549 / 18:12

    ซะงั้น มาต่อด่วนเลยนะฮะ

    #3
    0
  15. วันที่ 6 สิงหาคม 2549 / 17:37
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย
    มาต่อด่วน อยากอ่านต่อจัง
    #2
    0
  16. #1 LND
    วันที่ 8 สิงหาคม 2549 / 15:26
    เอ่อ

    คือว่า...........ทำงี้ได้ไงอ่ะ

    อึ้งเลย ทิ้งกันเฉย
    #1
    0