(exo) ชลิตไม่กินผักบุ้ง ♡ chanbaek

ตอนที่ 21 : บทที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,096 ครั้ง
    16 พ.ย. 62




“5/10 ปรบมือให้ตัวเองหน่อย!


วู้ววววว!


“5/10 ปรบมือให้หัวหน้าแจมหน่อย!


วู้วววววววว!

 

ผักบุ้งปรบมือไปกับเพื่อน ๆ สมาชิก 5/10 ทั้งปรบให้ตัวเองและให้แจมที่ตอนนี้ยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าชั้นเรียน เป็นความภาคภูมิใจของชาว 5/10 จริง ๆ และผักบุ้งเชื่อว่าต่อไปในอนาคตนั้น ความเป็นผู้นำของแจมจะเปล่งประกายออกมาอย่างสดใสแน่นอน

 

หมู่บ้านอาเซียนร่วมใจจบลงไปได้ด้วยดี การได้นั่งฟังแจมสรุปบัญชีและแผนการทำงานรวมถึงประโยชน์ที่ได้รับหลังจบกิจกรรมนั้น ยิ่งทำให้ผักบุ้งมีความสุข เงินห้องในบัญชีนั้นยังคงเหลือเท่าเดิมเพราะเงินสนับสนุนจากโรงเรียน เพิ่มเติมคือมือเม็ดเงินได้จากการจัดกิจกรรมเข้ามาเป็นจำนวนมาก ไม่มีใครคิดมาก่อนว่าจะประสบความสำเร็จมากถึงเพียงนี้ ผักบุ้งเข้าใจแล้วว่าทำไมแจมยังไม่หยุดยิ้มเสียที เพราะว่ามันรู้สึกดีมาก ๆ นี่เอง

 

เงินกำไร มีให้เลือกว่าจะคืนหรือว่าเลี้ยง—”


เลี้ยงครับเลี้ยง!เพื่อนผู้ชายเป่าปากเปี้ยว หมูกระทะ!


เอาหมูกระทะ เอา!ทุกคนอยากกินหมูกระทะ เลี้ยงเลย!


หมูกระทะเลยนะ...แจมกำลังใช้ความคิด คงจะไปกินพร้อมกันไม่ไหว คงมีคนไม่ว่างด้วย เช่น ไอ้ลิต


“...”


ไปจับกลุ่มมากลุ่มละห้าคนนะ ห้าคนต่อชุดใหญ่หนึ่งชุด เกินจากห้าแต่ไม่ถึงสิบจะสั่งชุดเล็กชุดกลางให้ ไม่ก็ส่งชื่อมาแต่ห้ามน้อยกว่าห้า จะจัดชุดแล้วไปติดต่อร้านให้ ใครจะกินที่ร้านหรือจะสั่งก็แจ้งมาด้วย แจ้งที่อยู่มาด้วยนะ จะได้จัดการทีเดียว ขอบใจทุกคนมาก ๆ ที่ตั้งใจทำงานอย่างดีแจมยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ หวังว่าจะได้ทำงานร่วมกันอีก

 

ผักบุ้งเข้าไปอยู่กลุ่มจัดทำประตูหน้าซุ้มอัตโนมัติ ส่งผลให้คะน้ากับลันเตาตามมาอยู่ด้วยกัน คุยกันว่าจะไปกินวันไหนก็สรุปว่าได้วันศุกร์ช่วงสองทุ่ม ลันเตาเองก็บอกว่ามาได้แต่ต้องกลับบ้านตอนสี่ทุ่มนะ ส่วนผักบุ้งกับคะน้านั้นกำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจว่าจะอยู่ถึงกี่โมงดี แต่วันศุกร์ไม่มีปัญหาแน่นอน

 

กลุ่มของเราได้ชุดใหญ่หนึ่งชุดและชุดเล็กหนึ่งชุด รวมถึงสถานที่คือบ้านของชลิตนั้นทำให้เราจะได้รับชุดหมูจากคุณแม่ด้วย สุดท้ายแจมเลยยอมตัดชุดเล็กออกเพราะจะได้ให้เพื่อนคนอื่น แล้วกลุ่มที่ไปกินที่บ้านชลิตจะหารเงินกันจ่ายให้คุณแม่ซึ่งคงไม่รับ เลยต้องวางแผนว่าจะซื้อกระเช้าผลไม้ไปแทน ในกลุ่มก็ไม่มีใครมีปัญหา เพราะครามบอกว่าชุดหมูคุณแม่อร่อยกว่าที่ร้านแน่นอน แล้วคุณพ่อก็จะซื้อเบียร์ให้ด้วย

 

จริงป่ะ?” คะน้าให้ความสนใจ กูไป กูนอนเลย


ใครให้มึงนอนชลิตขมวดคิ้วใส่เพื่อน ห้องเต็ม


อีตอแหล มึงอ่ะ...หลายเรื่องแล้วนะ ไอ้หูใบพัด!


คะน้า มึงด่าคนที่มึงจะไปนอนบ้านเค้าเนี่ยนะ?” แจมเลิกคิ้วใส่เพื่อนรักของผักบุ้งที่ปรับเสียงทันทีเพราะเมื่อครู่นั้นลืมตัว


เออ ไอ้ลิต กูก็ตอแหล แต่กูนอนด้วยนะ กูอยากดื่มบ้างอ่ะ อยู่บ้านแม่ด่า

 

ผักบุ้งเคยดื่มมาบ้าง ไม่สิ...ต้องเรียกว่าชิมมาบ้างจากแก้วของพี่ตุ้ง รู้สึกว่าเป็นอะไรที่ไม่อร่อย ถ้าเป็นสปายสีแดงก็พอใช้ได้ แต่ถ้าเป็นเบียร์ปกติเลยก็ไม่ไหว แต่พี่ตุ้งบอกว่าถ้าโตแล้วจะพาผักบุ้งไปนั่งร้านเบียร์คราฟต์ แล้วจะลืมที่บอกว่าไม่อร่อยไปเลย

 

มึงนอนดิไอ้บุ้ง แต่นอนกับกูนะ


เราต้องไปถามพ่อก่อนผักบุ้งไม่รู้ว่าพ่อจะว่าอย่างไร พ่อไม่ชอบให้นอนที่อื่น


มึงคงจะได้นอนหรอก กับไอ้บุ้งอ่ะครามยิ้มล้อ พ่อกูก็ต้องนอนกับเมียป่ะ?”


ไม่ใช่เมียนะ...


ใครเมียไอ้ลิต ไอ้เซนต์ไง?”


ไอ้ถั่ว มึงเก็บปากไว้แดกหมูเถอะเซนต์ด่าลันเตาที่ทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจ แต่สุดท้ายเซนต์ก็คือเซนต์ คนที่หันไปล้อเล่นกับชลิตที่กำลังตั้งใจทำการบ้านอยู่เพราะเวลาว่างน้อยกว่าทุกคน พ่อขา อยากได้เมียเพิ่มไหมคะ?”


ไอ้สัด มึงโดดลงหน้าต่างไปเลยไป

 

ผักบุ้งหันไปมองชลิตที่หันมาสบตากันเล็กน้อยก่อนจะก้มกลับลงไปทำการบ้านเหมือนเดิม ช่วงนี้งานเยอะมาก ๆ เพราะเป็นช่วงครึ่งหลังของเทอมแล้ว ผักบุ้งที่ขี้เกียจเป็นปกตินั้นส่วนมากจะเร่งทำในวันใกล้ส่ง แต่พอมีชลิตแล้วก็กลายเป็นว่าขยันขึ้นเพราะรู้สึกว่าแฟนต้องการความช่วยเหลือ เวลาชลิตถามว่าทำอันนี้เสร็จรึยังแล้วผักบุ้งยังไม่ได้เริ่มทำเลย มันทำให้รู้สึกปวดใจมาก ๆ ถึงชลิตจะไม่เคยว่าอะไรแต่ผักบุ้งก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี จะต้องขยันให้มากกว่านี้ ยกเว้นคณิตศาสตร์เพิ่มเติมที่ทำไม่ได้จริง ๆ

 

สมมติว่ากูไปกินหมูกระทะบ้านไอ้ลิต มันจะฆ่ากูหมกเตาหมูไหม?”


มึงสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ไอ้ถั่ว?” คะน้าหันไปมองลันเตาด้วยสายตาดูแคลน มันไม่มามองมึงหรอก มันมองแต่เมียมัน!


คะน้า...ถึงจะได้ยินกันแค่สามคน แต่ผักบุ้งก็ไม่อยากให้เพื่อนพูดคำนี้ พูดอะไร...


แต่ลันเตารู้ ว่าผักบุ้งจะไม่ให้ไอ้ลิตเตะลันเตา ใช่ไหม?”


มึงไม่ต้องไปไหม เดี๋ยวกูให้ไอ้บุ้งย่างหมูใส่กล่องไว้ให้ รำคาญคะน้าเบื่อเพื่อนอย่างลันเตา พูดมาก


ทำไม ๆๆๆๆๆๆ


ไอ้ถั่ว! มึงเจอตีนกูนี่!

 

ผักบุ้งได้แต่นั่งห่อไหล่อยู่ตรงกลางเพราะว่าเพื่อนตีกันเป็นกิจวัตรประจำวัน เป็นเรื่องปกติที่จะต้องเจอ อย่างน้อยโชคดีที่ไม่เคยโดนลูกหลงเลยสักครั้ง เคยห้ามแล้วเหมือนกัน แต่ว่ามันไม่ได้ผล ห้ามไปเท่าไหร่ก็ตีกันเหมือนเดิม

 

B. :


ทำวิชาอะไรเหรอ?

เราช่วยไหม?

 

ผักบุ้งแอบพิมพ์โทรศัพท์ใต้โต๊ะ ส่งข้อความไปหาคนที่มีที่นั่งประจำอยู่ข้างแจม ณ แถวหลังสุดของห้อง

 

แล้วก็... 5/10 ฟังนะ กำหนดการพรีเซนต์งานสัปดาห์หน้าคืองานวิดีโอรถไฟแล้วก็แบบฝึกหัดภาษาอังกฤษสุ่มเลขที่แจมแจ้งกำหนดการรวมถึงการออกไปเขียนกระดานเอาไว้เพื่อเตือนความจำ ใครยังไม่เสร็จก็รีบทำ มีปัญหาตัดต่ออะไรพิมพ์ลงกลุ่มห้องได้ จะได้ไปช่วยกันตอบ

 

CHALIT. :

จะเสร็จแล้ว

เมื่อกี้มองอะไร

 

B. :

ไม่ได้มองอะไร

ไม่ ๆๆๆ

มองแฟนผักบุ้ง!


 

CHALIT. :

ทำไมเวลาพิมพ์

มือมันไม่สั่นบ้าง?

กล้าดีนัก

 

B. :


 

CHALIT. :

ไม่คุยด้วยแล้ว

 

B. :

ไม่เอาาาาา

 

พอหันกลับไปมองก็เห็นว่าเอาโทรศัพท์โยนใส่ใต้โต๊ะไปแล้ว ทีแรกตั้งใจว่าจะแอบเดินไปหา แต่อาจารย์วิชาเรียนสุดท้ายที่เดินเข้ามาในห้องนั้นทำให้ผักบุ้งต้องทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม คิดว่าตอนเย็นที่จะกลับบ้านกับชลิตวันนี้จะชวนคุยเยอะ ๆ ผักบุ้งรู้ว่าชลิตไม่ได้ไม่คุยกับผักบุ้งหรอก พอเป็นแฟนกันแล้วชอบแกล้ง ก็แหย่ผักบุ้งไปอย่างนั้นแหละ

 

เมื่อก่อนเคยคิดว่าคาบเรียนสุดท้ายแล้วนะ จะได้กลับบ้านแล้ว ความตั้งใจและความอยากเรียนไม่มีอยู่ในใจ คิดแต่ว่าวันนี้แม่จะทำอะไรให้กินนะ แต่พอได้อยู่กับชลิตคนที่มีความคิดว่ายิ่งวิชาสุดท้ายก็ยิ่งต้องตั้งใจสินั้นทำให้ชีวิตของผักบุ้งที่เหมือนจะทำแค่ใช้ชีวิตมัธยมศึกษาปีที่ 5 ธรรมดา ๆ นั้นต้องกลับมาคิดว่าคงจะต้องจริงจังกับชีวิตบ้างแล้ว

 

โรงเรียนของผักบุ้งไม่จัดลำดับที่ในการเรียน แต่เทอมหนึ่งของมัธยมศึกษาปีที่ห้าและเกรดเฉลี่ย 3.98 ของชลิตที่ชีวิตไม่เคยหยุดนิ่ง มันทำให้ผักบุ้งต้องกลับมาคิดจริง ๆ ว่าตัวเองทำอะไรได้ดีบ้าง

 

เรา...เราเหมือนคนที่กินแล้วก็นอนไปวัน ๆ ผักบุ้งนอนคุยโทรศัพท์กับชลิตในบ่ายวันอาทิตย์วันอาทิตย์วันหนึ่ง เราจะเป็นหมูจริง ๆ อยู่แล้ว


(ก็เป็นไปดิ)


ไม่เอา เราจริงจังนะ ผักบุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง เราอยากทำอะไรที่ชอบบ้าง เราไม่มีงานอดิเรกเลย มีแค่ชอบดูการ์ตูนเอง


(ฉันไม่คิดว่ามันจะเสียหายตรงไหนถ้านายจะเอาแต่นอน ถ้าเกิดว่าชอบนอนจริง ๆ ก็นอนได้ จะคิดมากทำไม)


ก็เรา...เราอยากมีอะไรทำบ้าง ชลิตก็เล่นบาส คะน้าก็ขายของ ลันเตาก็...ก็เป็นลันเตา แต่เราจะเอาแต่นอนไม่ได้นะ เราโตแล้ว


(โตแล้ว?)


อื้อ... ผักบุ้งอายุสิบเจ็ดปีแล้ว ไม่ใช่เด็ก เป็นเยาวชน ห้ามแหย่เราเลยนะ เรากำลังเครียด คิ้วเป็นเลขแปด


(บุรินทร์ก็ลองหาอะไรทำดู ไปลองเดินร้านหนังสือแล้วก็ลองคิดว่าชอบอ่านหนังสือแบบไหน ถ้าคิดไม่ออกก็ลองไปเลือกดูเล่มที่คิดว่าอยากอ่าน หนังสืออะไรก็ได้ เผื่อมีแรงบันดาลใจ)


แล้วทำไมชลิตถึงชอบเล่นบาสล่ะ?’


(มัน...เป็นกีฬาแรกที่พ่อกับอาฉันสอนให้น่ะ เราชอบไปเล่นด้วยกันสามคนตั้งแต่ฉันยังเด็ก มันเหมือนเป็นความทรงจำน่ะ แล้วฉันก็ชอบด้วย)

 

ผักบุ้งคงจะต้องไปคิดจริง ๆ ว่าตัวเองมีความชอบหรือถนัดในด้านไหน พอรู้ว่าชอบอะไร ก็จะพยายามให้เก่ง ๆ เลย

 

เมื่อเสียงสัญญาณเลิกเรียนดังขึ้น เสียงของสมาชิก 5/10 ก็ดังเซ็งแซ่ เก็บกระเป๋าไปคุยกับเพื่อนไป ผักบุ้งเองก็เอากล่องดินสอใส่กระเป๋า ตรวจสมุดการบ้านที่จะเอากลับไปทำ ก่อนจะยกเก้าอี้ขึ้นให้เรียบร้อยเพราะวันนี้แก๊งค์ผักเป็นเวรทำความสะอาด

 

แต่พอหันไปด้านหลังอีกที ชลิตก็ไม่อยู่แล้ว

 

แจม ชลิต—”


ไปส่งงาน เดี๋ยวกลับมาแจมส่งยิ้มให้ ทำไมล่ะ คิดว่ามันจะไม่รอเหรอ?”


เปล่า...


ทำไม ไอ้บุ้ง ตั้งแต่มีแฟนมันกลับบ้านเองไม่เป็นเลยรึไง?” คะน้าไม่พูดเปล่าแต่ยกมือผลักศีรษะผักบุ้งด้วย ขามันเดินไม่ได้แล้ว ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์?”


ไม่ใช่สักหน่อยผักบุ้งทำหน้ามุ่ยใส่คะน้าก่อนจะเข้าคล้องแขนเพื่อนรัก ทำเวรกันนะ วันนี้คะน้าอยากทำอะไร?”


ลบกระ—”


กูลบกระดาน ๆๆๆ


ไอ้ถั่ว มึงกลับมานี่เลยนะ!

 

ผักบุ้งตั้งหน้าตั้งตาและตั้งใจกวาดห้องอย่างดี เหมือนเป็นหน้าที่ประจำไปแล้วว่าถ้าทำเวรทำความสะอาด ผักบุ้งกวาดห้องนะ กวาด ๆ อยู่แบบนั้นจนสะอาดเรียบร้อย ก่อนจะบอกลาเพื่อนทั้งสองคนที่ตอนนี้ก็ยังลบกระดานไม่เสร็จเพราะว่าทะเลาะกันอยู่ว่าจะกลับบ้าน ชลิตรออยู่ ไม่อยากให้ต้องไปซ้อมกีฬาสาย

 

เพราะว่างานเกาหลีจบลงไปแล้ว เรื่องที่ต้องอยู่ที่โรงเรียนจนถึงตอนเย็นที่ฟ้ามืดก็จบลงไปด้วย ตั้งแต่วันที่งานเลิก ผักบุ้งก็กลับบ้านตามเวลาปกติ มีชลิตที่ไปส่งกันก่อนจะไปซ้อมกีฬา มีที่แวะไปเถลไถลกันบ้างอย่างการไปซื้อเครปญี่ปุ่นหรือชานมไข่มุก เป็นช่วงเวลาแบบรีบ ๆ เพราะชลิตไปสายไม่ได้

 

เสร็จแล้ว...ผักบุ้งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชลิตที่กำลังดูอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ วันนี้...ไปซื้อบ้าบิ่นกันไหม แล้วค่อยกลั—”


มีธุระ


อะ...โอเคมันแปลก ๆ อย่างไรไม่รู้ชอบกล งั้นกลับบ้านกันเนอะ

 

เพราะว่าอยู่ในโรงเรียนและเป็นบริเวณทางเดินที่คนพลุกพล่าน ผักบุ้งจึงได้แต่ก้าวเดินให้ทันก้าวยาว ๆ ของชลิตที่ช้ากว่าที่เดินปกติเพราะเดินรอผักบุ้ง แต่ถึงอย่างนั้นคนที่กำลังลงบันไดไปด้วยกันก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย ครามกับเซนต์ที่เดินสวนขึ้นมาเพราะแจมใช้ให้เอาเอกสารไปส่งอาจารย์ที่ปรึกษานั้น ชลิตก็คุยด้วยเป็นปกติ แต่ไม่เห็นคุยกับผักบุ้งเลย

 

ชลิต...


“...”


“...โกรธเหรอ?”


โกรธอะไร?”


ไม่รู้...ผักบุ้งไม่รู้จริง ๆ ก็ชลิตไม่คุยกับเรา


ไม่รู้แล้วทำไมต้องคิดว่าโกรธ?” ชลิตถามผักบุ้งกลับมา เป็นหมูแล้วยังคิดมากอีก


แล้ว...แล้วทำไมชลิตไม่คุยกับเราล่ะ?” ผักบุ้งไม่ได้ต่อปากต่อคำ แต่ใจมันรู้สึกเศร้าจริง ๆ เราชวนคุยแล้วนะ...


วันนี้เป็นหมูใจน้อยรึไง?”


“...”


ฉันก็แค่คิดอะไรอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะถามนายดีไหม


ดีสิ ชลิตถามเราได้เลยนะ


ถามได้เลย?”


อื้อ!


นายอยากมานอนบ้านฉันไหม?”

 

เท้าของผักบุ้งที่กำลังจะก้าวลงบันไดลงไปสู่ชั้นสามชะงักอยู่กับที่ ก่อนจะเซเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่บนชั้นพักเพราะถูกดึงไปด้านหลัง

 

ความคิดในสมองของผักบุ้งตีกันจนวุ่นและยุ่งเหยิงไปหมด เหมือนพอได้ยินคำนี้แล้วมันก็เหมือนคนที่คิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ไปนอนบ้าน ไปนอนบ้านอะไร แล้วจะไปทำอะไร ทำไม...ทำไม...

 

เรื่องเมียฉันก็คิดจริง แต่นายไม่ต้องคิดว่าทุกประโยคที่ฉันพูดมันโยงไปเรื่องนั้นก็ได้


คิดจริงอะไรเล่า...แก้มของผักบุ้งต้องกำลังแดงแล้วแน่ ๆ เรา...


ถ้าอยากไปแล้วอยากจะนอนกับใคร กับไอ้เขียวหรือว่าฉัน?”


“...”


เรา...เรานอนตรงกลางได้ไหม?”


บ้านฉันไม่ใช่ค่ายลูกเสือนะ


แล้วปกตินอนยังไง...ผักบุ้งก็ไม่รู้ว่าเวลาแจม เซนต์ แล้วก็ครามไปนอนบ้านชลิตแล้วนอนกันที่ไหน นอนกันอย่างไร ไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ?”


ฉันนอนห้องฉัน พวกมันนอนอีกห้อง


“...”


บุรินทร์ตัดสินใจมา ตอบผิดชีวิตเปลี่ยน


เปลี่ยนเลยเหรอ?” ผักบุ้งรู้ว่าตัวเองกำลังทำหน้าเหวอ สมมติว่าพ่อให้เราไปนอนได้ คะน้าก็จะนอนกับแจม แล้ว...แล้วเราก็...


นอนกับชลิต


“...”


“...”


“...อื้อผักบุ้งจะคิดถึงแต่สิ่งดี ๆ นอนกอดกันก็มีความสุขแล้ว เราจะขอพ่อให้ได้เลยนะ จะได้นอนคุยกับชลิตทั้งคืนเลย


ไม่ได้คุยหรอก น่าจะได้ทำอย่างอื่น


“...”


บุรินทร์ทำหน้าทะลึ่งอีกแล้วนะ


เราไม่ได้ทำสักหน่อย!

 

ตอนนี้ผักบุ้งซ้อนมอเตอร์ไซค์เก่งแล้ว ขึ้นลงได้อย่างคล่องแคล่วจนเคยโดนครามแซวว่าเดี๋ยวนี้เก่ง เพราะว่าได้ขึ้นทุกวันลงทุกวัน วันละสามสี่ครั้ง ผักบุ้งก็ได้แต่ยืนยิ้มเพราะไม่รู้จะเถียงอย่างไร จนกระทั่งชลิตพูดว่า เป็นเมียคนขี่มอเตอร์ไซค์ก็อย่างนี้แหละ ผักบุ้งถึงเปลี่ยนหน้ายิ้มเป็นคิ้วขมวดแล้วก็แสดงท่าทางที่ชลิตชอบบอกว่า บุรินทร์ทำปากมุบมิบอีกแล้วนะ

 

จากโรงเรียนไปบ้านของผักบุ้งจนไปถึงที่ซ้อมกีฬาของชลิตนั้น เป็นเส้นทางที่วกไปวนมาอย่างเหลือเชื่อ บอกกับชลิตเหมือนกันว่าส่งเราบีทีเอสนะ เราไปต่อเองได้ แต่ชลิตก็บอกว่าจะไปส่งที่บ้าน เพราะว่าตอนเช้าถ้าไปรับที่บ้านคงมาโรงเรียนกันไม่ทัน ตอนเย็นเลยอยากไปส่งให้ถึงที่ ให้รู้ว่าถึงบ้านปลอดภัยแล้ว

 

ถ้าวันนั้นผักบุ้งไม่ชนชลิตตกบันได บางที...บางทีเรา...

 

พุ่มดอกมะลิเป็นสิ่งแรกที่ผักบุ้งเห็นเมื่อกลับมาถึงบ้าน ประโยคที่กำลังจะเอ่ยลารวมทั้งขอให้ขับรถดี ๆ นั้นถูกเก็บเอาไว้ในใจเมื่อชลิตจอดรถชิดริมรั้วผิดปกติ ทั้งยังดับเครื่องอีกต่างหาก

 

ชลิตทำอะไร รถเสียเหรอ?”


จะทำธุระ


ธุระ?” แถวนี้มีอะไรนอกจากบ้านเดี่ยวที่ปลูกห่าง ๆ กันบ้าง มาทำธุระอะไรตรงนี้ อะไรเหรอ ให้เราไปเป็นเพื่อนไหม?”


เปิดประตูรั้วสิ


รั้ว...รั้วบ้านเราเหรอ?” ผักบุ้งงงไปหมด ไม่เข้าใจ ทำไม...


ก็ต้องขอก่อนไม่ใช่รึไง เดี๋ยวไปขอให้ เผื่อพ่อกับแม่จะได้ตัดสินใจง่ายขึ้นชลิตวางมือลงบนศีรษะของผักบุ้งก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นมา โอกาสจะได้กอดเมียมาอยู่ตรงหน้าแล้ว มันก็ต้องพยายามกันหน่อยล่ะ


ชลิต นิสัย!

 

ผักบุ้งแทบจะเดินตุ๊บปั๊ดตุ๊บเป๋เข้าบ้านเพราะเขิน แต่ก็พยายามจะซ่อนสีหน้าของตัวเองเอาไว้เพราะกลัวว่าแม่จะเห็น ผักบุ้งไม่อยากให้แม่ได้ยินเลยว่าคุยอะไรแบบนี้กับชลิต ยิ่งคำว่าเมียยิ่งได้ยินไม่ได้ แต่พี่ตุ้งก็บอกผักบุ้งว่าเรื่องแบบนี้ต้องเก็บไว้แหย่กันสองคน พี่ตุ้งก็เคยแหย่แฟนแบบนี้ ตบท้ายด้วยประโยคที่ว่า พี่ว่าพ่อก็แหย่แม่แบบนี้บ้างแหละ แต่เราไม่ได้ยินไง มันต้องอยู่สองคนจริง ๆ แบบที่ได้ยินกันสองคน

 

คุณแม่จ๋า ชลิตมา


เอ้า บุ้งไม่บอกไว้ก่อนล่ะ แม่ไม่ได้ไปซื้อของเลยวันนี้แม่ของผักบุ้งรับไหว้ชลิตที่ยกมือไหว้แม่ของผักบุ้งทันทีที่เราเดินเข้ามาหาแม่ในครัวด้วยกัน ชลิตไม่บอกแม่เลย ยำผักกาดดองได้ไหม แม่ไม่มีของสดเลย


วันนี้ผมไปซ้อมกีฬาต่อครับ คงไม่ได้อยู่กินข้าวด้วย ขอโทษนะครับชลิตก้มหัวเล็กน้อย คือ...ที่ผมเข้ามา...


“...”


วันศุกร์นี้เราจะไปกินหมูกระทะบ้านผมกัน แล้วก็คงอยู่กันจนดึก ผมจะมาขอแม่น่ะครับว่าให้บุรินทร์นอนบ้านผมได้ไหม?”


นะ แม่นะ บุ้งอยากไปอยู่กับเพื่อนผักบุ้งเข้ากอดเอวแม่ เป็นวิธีอ้อนที่ใช้บ่อย คะน้าก็นอน นะ ๆ


ยัยคนนี้ ชลิตดูสิ อ้อนเป็นเด็ก


บุ้งโตแล้ว นะแม่นะ พี่ตุ้งยังไปนอนบ้านเพื่อนได้เลยผักบุ้งเอาพี่ชายตัวขึ้นมายกตัวอย่าง รายนั้นชอบไปเล่นเกมกับเพื่อนตั้งแต่ม.ต้น แม่...


จะไปก็ไป คืนนี้ก็ขอพ่ออีกที เดี๋ยวแม่ช่วยพูดให้คำตอบของแม่ทำให้ชลิตกับผักบุ้งพูดขอบคุณออกมาพร้อมกับจนได้รับรอยยิ้มกลับมา แล้วชลิตกินอะไรรึยัง กินข้าวก่อนไหม หรือว่ารีบไป?”


ไม่เป็นไรครับแม่ เดี๋ยวผมไปกินกับเพื่อนที่—”


เราทำได้นะ ชลิตกินไข่เจียวไหม?” ผักบุ้งเสนอเมนูเพราะอยากให้ชลิตอยู่กินข้าวก่อน กินนะ เราทำเป็น เก่งเลย


กินสิ ให้ลูกชายแม่โชว์หน่อย เมนูเด็ดเลยนะ เพราะทำเป็นอยู่อย่างเดียว


แม่อ่ะ...

 

ผักบุ้งเอาไข่ไก่สองฟองออกมาจากตู้เย็น แม่บอกว่ามีแหนมอยู่ผักบุ้งก็หยิบออกมาด้วย เอาออกมาทำไข่เจียวแหนมให้ชลิตกิน ให้ชลิตดูว่าจะเอาแหนมเท่าไหน ก่อนจะยีแล้วตอกไข่ใสตีให้เข้ากัน ใส่น้ำปลาสองเหยาะตามด้วยพริกที่แม่หั่นใส่ให้เพราะชลิตกินเผ็ด

 

ชลิตเอาข้าวเท่าไหนตักมาเลยนะ


ครับ คุณพ่อครัวบุรินทร์ชลิตที่ตอบรับกันทำให้ผักบุ้งยิ้มกว้าง แอบเห็นรอยยิ้มของแม่ที่ตอนนี้เดินออกจากครัวไปแล้ว คงจะไปดูทีวี อร่อยจริงรึเปล่า?”


ชลิตจะวางช้อนไม่ลงเลย หมดแล้วก็จะบอกว่าอยากกินอีก

 

ผักบุ้งกำลังรอน้ำมันร้อนในขณะที่ชลิตนั้นเอาจานที่ผักบุ้งส่งให้ไปตักข้าวที่แม่หุงเอาไว้แล้ว พอร้อนได้ที่แล้วก็เทไข่ลงไป ไข่เจียวฟูสวยนั้นทำให้ผักบุ้งรู้สึกภาคภูมิใจ ถึงเคยคิดเอาไว้ว่าจะลองทำยำผักบุ้งกรอบที่ชอบให้ชลิตกินดูสักครั้งเผื่อจะบอกว่าชอบกินผักบุ้ง แต่วันนี้เป็นไข่เจียวแหนมก็ถือว่าดีเหมือนกัน ผักบุ้งก็ชอบกิน แต่เอาแบบไม่ใส่พริก กินเผ็ดได้ก็จริง แต่ถ้าเจอพริกเป็นเม็ดก็ไม่ไหว

 

ไข่เจียวแหนมฟูสวยถูกวางราดข้าวที่ชลิตตักมาผักบุ้งแอบไปดึงใบผักชีของแม่มานิดหน่อยก่อนจะวางมันลงตรงกลางเพื่อเป็นการตกแต่งจาน

 

ชลิตอย่าเพิ่ง เราขอถ่ายรูปก่อน


บุรินทร์ให้กล้องกินก่อนชลิตเหรอ?”


เราจะเอาไปลงไอจีผักบุ้งถ่ายรูปหนึ่งแชะ คู่กับกับข้าวแม่ก็คือกับข้าวเรา เดี๋ยวแท็กชลิตด้วยนะ จะขึ้นไหม?”


ขึ้นแหละมั้ง ไม่รู้ดิ


แล้ว—”

 

ผักบุ้งกำลังจะพูดเรื่องที่กำลังคิดอยู่รวมถึงเรื่องที่ว่าเวลาถ่ายงานหรือว่าถ่ายอะไรที่เราไปกินด้วยกันนั้นมันขึ้นบ้างไหม เพราะผักบุ้งก็ไม่ใช่นักส่อง ไม่ใช่คนที่เข้าไปดูทุกสิ่งในอินสตาแกรมของชลิต ดูแค่ที่มีให้เห็นตามปกติ แต่ก็เงียบไปเพราะแขนของชลิตที่กอดคอกันจากด้านหลัง ใกล้กันจนผักบุ้งรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่รินรดอยู่ข้างหู

 

ชลิต...


ส่งรูปให้ด้วยนะ


ไม่ส่งหรอก...ผักบุ้งใจเต้นแรงอยู่ในอก ไม่ฟอลก็ไม่ต้องเห็น


เถียงไง เดี๋ยวจะโดนแขนที่ออกแรงรัดกันแน่นขึ้นทำให้ผักบุ้งยกมือขึ้นจับแขนชลิตเอาไว้


โดนอะไร?”


อยากโดนอะไรล่ะ?”


“...”


นั่น...เอาอีกแล้วนะ


ไม่ใช่นะ เราไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นผักบุ้งส่ายหน้ารัวเร็ว จะไม่คิดอะไรทะลึ่งอีกต่อไป มันไม่ดี เรากำลังคิดว่าชลิตจะเอาอะไรมาตีเรา แต่ไม่เอาไม้เแขวนเสื้อนะ มันเจ็บ


ฉันเคยตีนายด้วยรึไง?”


“...ไม่เคยไม่เคยจะโดนตีเลยสักครั้งตั้งแต่ได้รู้จักกันมา ตอนโกรธกันยังไม่ตี ตอนนี้จะมาตีได้อย่างไร ชลิตใจดี แจมเคยบอกเรา


“...”


เพราะว่าเราเชื่อมาตลอด วันนี้ถึงได้ทำไข่เจียวให้ชลิตกินด้วย

 

ผักบุ้งหันกลับหลังไปเผชิญหน้ากับชลิตที่คลายอ้อมแขนออกแต่ก็ยังคงกอดผักบุ้งเอาไว้ ความตื่นเต้นในใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง ความรู้สึกที่จริงใจเองก็ไม่ต่างกัน

 

ได้มีชลิตอยู่ตรงนี้...


“...”


เรามีความสุขที่สุดในโลกเลย

 




 



หากเป็นวันธรรมดาในชีวิตของผักบุ้ง วันศุกร์ในเวลาสองทุ่มครึ่งนั้นคงเป็นเวลาที่นอนอืดอยู่บนโซฟา บางครั้งก็จะหนุนหมอนหรือบางทีก็หนุนตักแม่ นอนดูละครภาคค่ำอย่างคนไม่มีอะไรทำเพราะจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้อยากทำอะไร แต่ในวันนี้นั้นเป็นวันศุกร์ที่ต่างออกไปเพราะผักบุ้งได้มานั่งอยู่หน้าเตาหมูกระทะที่บ้านของชลิต ถึงจะใกล้สามทุ่มแล้วแต่ก็ยังไม่ได้เริ่มกินเพราะชลิตเพิ่งกลับมาถึงบ้าน

 

ความจริงก็มาพร้อมผักบุ้งเพราะหลักเลิกซ้อมเสร็จชลิตก็เลยไปรับมาบ้านด้วยกัน ตกปากรับคำการฝากฝังของพ่ออย่างดีว่าผักบุ้งจะปลอดภัย ไม่มีใครจะออกไปไหนทั้งนั้นเพราะพ่อกับแม่ของชลิตก็ไม่ให้ออกเหมือนกัน ไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ

 

ให้เราเอาเตาตั้งเลยไหม?”


ยัง ๆ รอให้ถ่านมันติดไฟก่อนชลิตที่กลับบ้านมาแล้วก็ต้องมารับหน้าที่จุดไฟเตาที่สองบอกกับผักบุ้ง ในขณะที่คะน้ากับครามจุดเตาที่หนึ่ง


เฮ้ย ทำไมมึงจุดติดแล้วอ่ะ กูจุดก่อนอีกเนี่ยครามยังจุดไฟไม่ติดเลย


กูมีเมียให้กำลังใจไง


โอ๊ยยยย เจริญครับ เจริญ!เซนต์ที่กำลังแกะถุงหมูส่งเสียงดัง ในขณะที่ผักบุ้งนั้นแก้มแดงและชลิตนั่งหัวเราะ 


ไอ้เขียว มึงเปิดรูปญาญ่าให้กูหน่อย เป็นกำลังใจ” ครามบอกคะน้าที่รับหน้าที่จุดเตาไฟด้วยกัน


แหมมม มึงเป็นณเดชน์ไงคะน้ามองครามด้วยหางตา อย่างมึงน่ะ นะโมตัสสะ


ไอ้คะน้า ไอ้ชั่ว

 

ผักบุ้งเอาผักของร้านหมูกระทะใส่ตะกร้าผัก แกะถุงน้ำจิ้มก่อนจะแบ่งเทใส่ถ้วยเล็ก ๆ เพื่อให้ทุกคนได้จิ้มกันอย่างสะดวก หันไปถามพี่เบิ้มว่าอยากชิมน้ำจิ้มไหม เสียดายเหมือนกันที่ลันเตามาไม่ได้เพราะแม่ไม่ให้ แจมเลยบอกว่าจะซื้อขนมไปให้วันจันทร์ เกินคุ้มแน่นอน ไม่ต้องเสียใจ เข้าใจว่าแม่เป็นห่วง เป็นลูกชายคนเดียวแถมคนสุดท้อง ไม่ต้องเศร้า

 

เพราะมึงโง่ไง แม่เลยไม่ให้ออกจากบ้าน คะน้าให้กำลังใจลันเตาด้วยประโยคนี้ ฟังแล้วก็อาจจะแปลได้ว่า ลันเตายังดูแลตัวเองไม่เก่ง แม่เป็นห่วงนะ อะไรประมาณนั้น

 

ใครว่างบ้าง ไปยกของหน่อย


เรา ๆผักบุ้งลุกขึ้นทันที ในครัวเหรอ?”


ใช่ เหลือไม่เยอะหรอก นี่หยิบมาหมดแล้ว


โอเค ชลิต เราไปยกของก่อนนะ

 

ผักบุ้งบอกคนที่ตอนนี้เอากระทะวางบนเตาก่อนจะใช้ตะเกียบคีบของสดคีบมันหมูชิ้นใหญ่ขึ้นมาทาให้ทั่วกระทะแล้ววางเอาไว้ด้านบน พี่เบิ้มเองก็วิ่งตามผักบุ้งมาด้วย เดินเข้าห้องครัวไปพร้อม ๆ กัน

 

พอเดินเข้าไปก็เจอคุณแม่กำลังจัดของในตู้เย็น ผักบุ้งเองก็ยกมือไหว้เป็นครั้งที่สอง ยกกล่องใส่อาหารที่คุณแม่บอกให้ยกออกไป เอาซ้อน ๆ กันเพื่อให้ยกไปได้หมด

 

วันนี้น้องบุ้งค้างไหมลูก?”


ค้างครับผักบุ้งตอบคุณแม่ ขอรบกวนด้วย...


รบกวนอะไรกัน เพื่อนน้องลิตก็เหมือนลูกชายแม่ ถ้าเป็นแฟนแล้วก็จะเป็นสุดยอดลูกชายเลย


ครับ...ผักบุ้งยิ้มจนตาหยีเมื่อโดนคุณแม่หยิกแก้มอย่างเอ็นดู ขอบคุณครับคุณแม่


ชลิตบอกแม่ว่าจะดื่มกัน แม่ฝากดูชลิตด้วยนะคุณแม่ยิ้มให้ผักบุ้งก่อนจะยิ้มให้พี่เบิ้มด้วย พี่เบิ้มเอาชามออกไปด้วย เดี๋ยวไม่ได้กินหมู


โฮ่ง!

 

คุณแม่เดินออกมาส่งผักบุ้งถึงบริเวณที่เราจับกลุ่มกินหมูกระทะกัน เป็นบริเวณที่ผักบุ้งได้เจอกับพี่เบิ้มครั้งแรก เจอคุณพ่อที่กำลังบอกว่าห้ามเมา ถ้ารู้ว่าดื่มจนไม่ไหวแล้วก็ขึ้นไปอาบน้ำนอน ผักบุ้งฟังคุณพ่อที่พูดกับชลิตแล้วก็พูดกับเพื่อนทุกคนเหมือนเป็นคนวัยเดียวกันแล้วก็เข้าใจว่าทำไมชลิตถึงรักคุณพ่อกับคุณแม่มาก ๆ คงเป็นเพราะความเข้าใจกันที่มีภายในครอบครัวนั่นเอง

 

ผักบุ้งนอนห้องไหนวันนี้?” คุณพ่อหันมาถามผักบุ้งที่วางกล่องบนพื้นกระเบื้องข้าง ๆ แจม


ห้องลิต


ห้องลิตพ่อมึเอ่อ ขอโทษครับคะน้าที่ลืมตัวเอามือปิดปากตัวเอง ในขณะที่ทุกคนนั่นหัวเราะกันหมด พ่อกับแม่ก็หัวเราะด้วย นอนกับผมครับ


ห้าคนเลยเหรอ นอนยังไงวะ?” เซนต์คิดไม่ออกว่าเราห้าคนจะอัดกันนอนเตียงหกฟุตอย่างไร ลำพังสามคนยังไหล่ชนกัน


เรื่องของพวกมึง แต่บุรินทร์นอนห้องลิต พ่อไม่ต้องถาม


แหม ไม่ให้ถามด้วย


พ่อก็รู้อยู่แล้วเหอะ จะถามลิตทำไม เอาพี่เบิ้มเข้าไปด้วยเนี่ย มันเป็นอะไร ออเซาะอยู่ได้


หงิง~”

 

พี่เบิ้มปีนตักผักบุ้งที่ได้แต่หัวเราะออกมาเพราะพี่เบิ้มนั้นเบิ้มสมชื่อ นั่งตักผักบุ้งทีเหมือนโดนคะน้าทับแต่ผักบุ้งก็รับได้แล้วก็ชอบด้วย คงเพราะว่าตัวพี่เบิ้มอุ่นมาก ๆ ขนก็หอม วันก่อนชลิตบอกว่าพ่อเพิ่งพาไปบริจาคเลือดมา เป็นหนุ่มแข็งแรงที่จะช่วยต่อชีวิตเพื่อนร่วมสายพันธุ์ให้ได้อยู่กับคนที่รักไปอีกนานแสนนาน

 

หกคนกับอีกหนึ่งหนุ่มนั้นกลับมาให้ความสนใจกับเตาหมูกระทะอีกครั้งเมื่อคุณพ่อกับคุณแม่เข้าบ้านไป ผักบุ้งกินเตาเดียวกับชลิตแล้วก็เซนต์ ส่วน แจม คราม แล้วก็คะน้าที่ตอนนี้ถ่ายวิดีโอหมูบนเตาส่งไปหาลันเตาดูเพื่อเป็นการให้กำลังใจนั้นกินเตาเดียวกัน

 

โค้ก?”


อื้อ...ผักบุ้งพยักหน้าให้ชลิตที่เทโค้กใส่แก้วให้ผักบุ้ง


ผสมไหม?” ชลิตหันมาถาม ลองดูก็ได้ ไม่อร่อยเดี๋ยวให้พี่เบิ้มกิน


ก็ได้ แต่เดี๋ยวเอาไปเทนะ ไม่ให้พี่เบิ้มกินผักบุ้งคิดว่าลองนิดลองหน่อยก็คงไม่เป็นไร ช่วงปีใหม่ที่พ่อดื่มกับพี่ตุ้ง พ่อก็ให้ผักบุ้งชิมด้วย


นิดเดียว ไม่รู้สึกอะไรเลยชลิตส่งแก้วให้ผักบุ้งที่ดื่มไปอึกใหญ่ เป็นไง?”


เหมือนไม่ได้ใส่เลย


จ้า ปุ๊กปิ๊กกันเข้าไป กูก็ย่างอยู่คนเดียวนี่แหละจ้าเซนต์พูดเสียงดัง สุกแล้วก็คีบแดก กูไม่ได้กิน


เซนต์ด่าไอ้เขียวป่ะ โคตรใช่ครามทำหน้าบึ้งใส่คะน้า ก็บอกว่าของกู ๆ


มึงมีโฉนดหมูรึไง ถึงมาบอกว่าของมึง!คะน้าไม่สน หมูในเตาคือหมูส่วนรวม


จะตีกันทำไม เอาอันนี้ไปกินไปแจมเอาหมูที่สุกแล้ววางจานกลาง ผักบุ้งก็คีบจากจานนั้นมาใส่ถ้วยของชลิตที่กำลังเอาเห็ดเข็มทองต้มในน้ำซุป ตามด้วยผักกาดขาวและผักต่าง ๆ หลากชนิด

 

เพื่อนดื่มเบียร์กันทุกคนเลย คะน้าเองก็ดื่มด้วย ผักบุ้งไม่เคยรู้ว่าคะน้าดื่มมาก่อน แต่ทุกคนก็ดูจิบกันไปเรื่อย ๆ มากกว่าจะดื่มจริงจัง แจมบอกว่าคืนนี้ยาว ๆ มีทุกอย่างเตรียมไว้พร้อม ถ้าไม่เมาหลับก่อนตีหนึ่งก็ไหว

 

พี่เบิ้มเอาชิ้นไหน?” ผักบุ้งให้พี่เบิ้มที่วันนี้ประจำการพร้อมชามข้าวบริเวณพื้นที่ด้านหลังระหว่างชลิตกับผักบุ้ง อันนี้?”


เอาอันที่ไม่มีมันให้ ชิ้นนั้นแหละชลิตบอกผักบุ้งที่คีบใส่ชามให้ตามสั่ง พี่เบิ้มกินได้แค่สิบชิ้นนะ กินข้าวแล้ไม่ต้องมาทำหน้าหงอยเลย


ยี่สิบได้ไหม วันเดียวเอง


ยี่สิบก็เป็นหมูอย่างบุรินทร์น่ะสิชลิตไม่พูดเปล่า เอานิ้มจิ้มเอวผักบุ้งที่สะดุ้งสุดตัว กินแต่สามชั้น


ก็มันอร่อยนี่หน่า...สามชั้นคุณแม่อร่อยมาก ๆ ไม่มีหนังหมูที่ผักบุ้งไม่ชอบด้วย เราชอบมากเลย


กินสามชั้นจนจะเป็นสามชั้นเองคนพูดคีบสามชั้นจากเตาลงมาใส่ถ้วยของผักบุ้ง พุงเป็นมิชลินยัง?”


ไม่เป็น เรามีพุงนิดเดียวผักบุ้งมีพุงชั้นเดียว ไม่ได้มีหลายชั้นเหมือนมาสคอตของมิชลิน เดี๋ยวเราแกะกุ้งก่อนดีกว่า ถ้วยนั้นมีกุ้งไหม เดี๋ยวเราแกะให้

 

ผักบุ้งให้เพื่อนช่วยเลือกกุ้งที่ได้มาจากร้านหมูกระทะออกมา ก่อนจะลงมือแกะกุ้งเพื่อที่ตอนต้มตอนย่างแล้วจะได้กินอย่างสะดวก ไม่ต้องมาแกะอีก นั่งแกะไปก็ฟังเพื่อนคุยกันไป มีชลิตที่รับหน้าที่คีบหมูใส่ชามให้พี่เบิ้มที่เลียปากแผล็บ ๆ


พูดถึงมิชลิน วันก่อนพ่อกูพาไปกินอยู่” เซนต์เล่าให้เพื่อนฟัง กูว่าไม่คุ้มอ่ะ ไปกินบุฟเฟต์พรีเมี่ยมก็พอกัน แดกอย่างอื่นก็คุ้ม


กูว่ามันขายกิมมิค ขายความเป็นอะไรสักอย่างที่วัยเรายังเข้าไม่ถึงว่ะแจมเองก็เคยไปกินมาแล้ว ไปให้รู้อ่ะ แต่มันก็แล้วแต่คน พี่เจมชอบมาก แต่กูกับพี่จอมไม่อิน


มันมีร้านมิชลินที่ขายราดหน้าด้วยหนิ กูว่าจะไปลองอยู่คะน้ามีความสนใจกับร้านราดหน้าทั่วประเทศ มึงกินยัง?”


กูว่ามันแพงวัตถุดิบอ่ะ ราดหน้ามันก็ราดหน้าไหม หรือว่าแพงสไตล์อะไรแบบนั้นครามแสดงความคิดเห็น คนอยากกินราดหน้าจริง ๆ เค้าก็เดินเข้าร้านมึงอ่ะ อร่อยด้วย


มึงฝากร้านป่ะเนี่ย ไอ้ลิตไลฟ์สดให้ไอ้เขียวหน่อย เซเลปนักบาสกับร้านราดหน้าประจำใจเมีย


คราม!ผักบุ้งเกือบทำกุ้งหลุดมือ ชลิตสัญญาแล้วว่าวันนี้เป็นแฟนกัน!


เอ้า พ่อก็ไม่ได้แดกอ่ะดิเซนต์มองผักบุ้งก่อนจะยิ้มออกมา ในขณะที่ผักบุ้งไม่ได้ยิ้มด้วยเลย


เออดิ บอกว่าถ้ากูไม่สัญญาไม่มา เล่นตัว


เราไม่ได้เล่นตัวสักหน่อย ชลิตอย่าว่าเรานะผักบุ้งก็แค่ปลอดภัยไว้ก่อน แต่ถ้ามันไม่ได้แล้วจริง ๆ คงจะต้องกลับมาคิดอีกที ก็...ก็เป็นแฟนกันอ่ะ ไม่ได้เป็นเมียสักหน่อย


อยากเป็นไหมล่ะ?”


ไม่เอา!

 

แกะกุ้งเสร็จแล้วผักบุ้งก็เดินไปล้างมือที่สายยางรดน้ำต้นไม้ บริเวณที่คุณแม่ให้แจมเอาซันไลต์มาวางไว้เพราะจะได้ไม่ต้องเดินเข้า ๆ ออก ๆ บ้าน พอผักบุ้งลุกมา พี่เบิ้มก็จะลุกตามมาด้วย แต่เพราะชลิตเอื้อมมือไปตบหัวพี่เบิ้มเบา ๆ หนุ่มหล่อที่ก้นโด่งแล้วเพราะเตรียมลุกจึงนั่งลงที่เดิม

 

แบ่งกันสี่ตัวนะผักบุ้งส่งกุ้งให้คะน้า แบ่งเพื่อนด้วยนะ


วันนี้กูไม่มีเพื่อน


สักทีไหมไอ้เขียว ให้มันรู้กันไปเลยครามชักจะทนไม่ไหว คิดเอาไว้ว่าเรียนจบแล้วต้องได้ตีหัวไอ้เขียวสักที คนมันเหิมเกริม


ใครคุยกับมึง ไม่ต้องมาคุยกับกู


“...ขอบใจนะผักบุ้งพูดกับชลิตที่คีบผักมาใส่ถ้วยให้ ชลิตกินผักบุ้งไหม?”


ไม่กิน


ลองหน่อยไม่ได้เหรอ?”


บุรินทร์อย่าเซ้าซี้ชลิตที่หันมาว่ากันทำให้ผักบุ้งลดตะเกียบตัวเองลง


เมื่อก่อนก็กินไม่ใช่เหรอ ทำไมเป็นแฟนกันแล้วยังไม่กินอีกล่ะ?” แจมเอ่ยปากถาม หรือต้องเมาก่อนถึงจะกิน?”


ไม่ต้องมาพูด วันนี้กูไม่เมา


ถ้าเมาแล้วทำไมเหรอ ชลิตจะกินผักบุ้งใช่ไหม?”


กินบุรินทร์เนี่ยแหละ


งะ...งั้น...งั้นเมาไม่ได้เลยนะ เอาเบียร์ไปเก็บ...ผักบุ้งจะเข้าไปคว้าขวดเบียร์แต่ก็โดนชลิตจับมือเอาไว้


ทำไมล่ะ ไม่อยากโดนกินไง?”


ไม่เอานะ พูดอะไร...


อีปลาสลิด มึงเห็นหัวกูไหม ไหนมึงบอกว่าหัวกูใหญ่ไง มึงแหย่อะไรลูกชายกูคะน้าที่ดื่มเบียร์ไปแล้วหนึ่งแก้วถ้วนพูดเสียงดัง กูไม่ยอม!


ไม่ยอมก็ออกไป มีสิทธิมีเสียงอะไรในบ้านกู

 

ชลิตไม่สนใจคะน้าที่โหวกเหวกโวยวายได้หนึ่งประโยคถ้วนก่อนที่แจมจะปรามว่าเกรงใจพ่อกับแม่ คะน้าถึงได้เงียบแล้วก็บอกว่ากูไม่ได้เถียงไม่ออกนะ เกรงใจพ่อกับแม่ของชลิตเฉย ๆ กูไม่ได้สู้ไม่ได้เลย

 

นั่น ไงล่ะ พ่อกูมาครามเชียร์อย่างเต็มที่ โฉนดบ้านก็ไม่มี เงินค่าบ้านก็ไม่มี เถียงยังไงล่ะ ไอ้เขียว?”


เสือก มากินหมูกระทะก็กินไปดิ สาระแน!


มันจะเลิกทะเลาะกันได้ยัง?” แจมเริ่มจะทนไม่ไหว มากินข้าวกับเพื่อนก็ต้องการความสุขไหม ถ้ามันจะเลิกทะเลาะกันไม่ได้ก็กลับบ้านไปทั้งคู่เลยไป


ทำไมมึงว่ากูล่ะ ไอ้ครามมันก็—”


กูว่าทั้งคู่ ถ้าใครพูดอีกก็กลับบ้านไปเลย กูไม่ทนแล้วนะ

 

คะน้ากับครามนั่งกินหมูกระทะไปหน้าบึ้งไป แต่ชลิตกับเซนต์ที่อยู่เตาเดียวกับผักบุ้งก็ยังคงคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผักบุ้งเองก็นั่งฟังอย่างสนใจเพราะอยากจะรู้ด้วยว่าชลิตชอบอะไรไม่ชอบอะไรบ้าง

 

กูว่าจะไปสมัครค่ายเด็กม.ปลายอยู่ เป็นแบบทำโรบอทอ่ะ แต่มันก็แบบ...คือกูอยากไปนะ แต่ไปคนเดียวมันก็ยังไงอยู่อ่ะ กูผูกมิตรไม่เก่งเซนต์มีปัญหาในการเข้าสังคม เรียนประถมมาหกปี แม่ง...มีไอ้ครามเป็นเพื่อนคนเดียว บาปกรรมอะไรนักหนาวะคนเรา มีเพื่อนทั้งทีก็คิตตี้เหลือเกิน อยู่กับแม่นี่เป็นลูกหมีเลย ยังดีที่ได้รู้จักมึงกับไอ้แจม รู้สึกชีวิตก็ยังมีบุญ


ทำไมวะ มันไกลเหรอ มึงไปเข้าที่ไหน?”


มันเป็นค่ายขององค์กรเอกชน ไปสิงค์โปร ค่าเข้าโครงการก็เยอะอยู่อ่ะ แต่พ่อกูบอกว่าให้ไปได้ ซื้อประสบการณ์

 

กับกลุ่มนี้ถ้าไม่นับชลิต ผักบุ้งก็ได้คุยกับเซนต์เป็นคนสุดท้าย แล้วก็ได้คุยเพราะแจมด้วย คงเป็ยเพราะว่าเรียนอยู่ห้องเดียวกันเลยไม่ค่อยได้เห็นว่าเซนต์คุยกับคนอื่นยาก แต่มองจากมุมมองของคนภายนอก เซนต์ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

 

กูเข้าใจนะ มันก็เหมือนตอนกูเข้าสโมสรแรก ๆ มันก็เกร็งเหมือนกัน เหมือนอย่างกูอ่ะ เวลาเล่นมันต้องเล่นเป็นทีม มันต้องรู้ใจกัน แล้วต้องไปเล่นกับคนไม่รู้จักกันมันก็โคตรยาก เหมือนกูกับมึงมองหน้ากันแล้วก็...พิซซ่า มันไม่มีใครมาเข้าใจกูแบบนั้น มันเลยต้องปรับทัศนคติก่อนว่าอย่าไปคาดหวังว่าจะเจอคนที่แบบมองตาแล้วรู้ใจ แค่คิดว่าจะได้เจอคนที่จะเล่นบาสไปด้วยกันได้ดี ฝึกด้วยกันได้อะไรแบบนั้นก็พอ


เออ กูอยากกินพิซซ่าจริง ๆ ว่ะเซนต์ยิ้มออกมาให้ได้เห็น ก็จริงของมึงเนอะ


มึงไปเข้าค่าย เป้าหมายคือได้ความรู้ เพื่อนมันเป็นเรื่องรอง แต่กับคนที่สนใจในด้านเดียวกัน กูว่ามันก็ไม่เริ่มคุยกันยาก เพราะว่าความสนใจมันไปด้วยกัน มันก็ไปกันได้


จริง ๆ กูก็รีบเครียดไปหน่อย มันต้องส่งใบสมัครอีก คัดเลือกอีก กูอาจจะไม่ได้ไปก็ได้


ก็ไม่รีบหรอก ก่อนจะสมัครก็ต้องคิดก่อนดิว่าโอเคไหมที่จะไป มันต้องร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วที่จะไป ใจมันต้องเต็มร้อยแล้วชลิตเป็นที่ปรึกษาให้กับเพื่อน กูขอให้มึงได้ไปนะ โชคดี แต่ไปสมัครก่อน


เออ เดี๋ยวกูกลับบ้านไปพรุ่งนี้กูส่งอย่างไวเซนต์คีบหมูชิ้นใหญ่ให้ชลิต ขอบใจว่ะ


ขอบใจอะไรวะ เพื่อนกันชลิตยิ้มให้เซนต์ก่อนจะหันมาหาผักบุ้งที่แอบเอาผักบุ้งเปื่อย ๆ ที่เป็นผักใส่ถ้วยของชลิตหนึ่งก้านถ้วน แฟนกันล่ะ เมื่อเย็นได้หนังสืออะไรมา?”


แฟนได้หนังสือสิ่งแวดล้อมมาหนึ่งเล่ม...ผักบุ้งเขินเหมือนกันที่เรียกแทนตัวเองแบบนี้ ทำหน้าตกใจแบบแกล้ง ๆ กันทั้งวง อะไรอ่ะ...


เฮ้ย เรามีตัวตนกันป่ะวะ หรือเค้าอยู่กันสองคน?” ครามกลับมาพูดแล้วหลังจากที่เงียบไปห้านาทีถ้วน มีใครมองเห็นกูไหม?”


ไม่มีหรอก กลืนไปกับความมืดคะน้าที่เงียบไปห้านาทีถ้วเช่นเดียวกันพูดก่อนที่จะโดนแจมมองด้วยหางตา อะไร กูชื่นชม!


ตีกันอีกทีกูคว่ำเตาเลยนะ กูทำจริง

 

ผักบุ้งเพิ่งเคยเห็นแจมพูดจาเหมือนจะใช้กำลัง แต่ถ้าตีกันขึ้นมาอีกรอบ แจมอาจจะทำจริง ๆ ก็ได้

 

ทำไมล่ะ อยู่ดี ๆ ก็รักษ์โลก?” ชลิตไม่ได้สนใจเพื่อนเลย หรือว่าดูข่าวน้องมาเรียม น้องยามีล?”


มันก็ไม่เชิงอ่ะ แต่เรามาคิดดูแล้ว คนรุ่นก่อนไม่เคยใส่ใจปัญหาเลย แต่คนที่ต้องมาคอยแก้แล้วก็แบกรับปัญหาก็คือคนรุ่นหลังอย่างเรา


แล้วไงอีก?” ท่าทางแสดงความสนใจของชลิตทำให้ผักบุ้งใจเต้น


แล้วพอคิดต่อ เราก็รู้สึกว่ามันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว หมายถึง...สิ่งที่เสียไป ถ้าเกิดว่าเราเป็นคนที่จะป้องกันหรือรักษาเอาไว้ หรือว่าทำให้กลับมาดี ถึงจะไม่เท่าเดิมแต่ก็จะทำให้ดีให้ได้ เราก็เลยซื้อหนังสือมาอ่านก่อน


ปรบมือให้ผักบุ้งหน่อย!แจมนำทีมวงหมูกระทะปรบมือให้ผักบุ้ง แล้วไงต่อ สมมติว่าคิดไกล ๆ แล้ว จะทำยังไง?”


ยังไม่รู้เลย...ผักบุ้งยังต้องการเวลาอีกมาก ทั้งตอนนี้ยังมาเขินที่เพื่อนปรบมือให้ มันก็ได้หลายทางนะ นักสิ่งแวดล้อมเรียนได้เยอะมาก ๆ มันต้องร่วมมือกันเยอะเลย นักวิทยาศาสตร์ นักเศรษฐศาสตร์ นักกฎหมาย เยอะมาก ๆ ก็เลย...ยังไม่รู้


ก็ค่อย ๆ คิด แต่ถ้าอ่านไปครึ่งเล่มแล้วไม่ชอบก็อย่าฝืนล่ะ


อื้อ...ผักบุ้งยิ้มกว้างให้ชลิตที่ยกมือขึ้นมาโยกหัวผักบุ้งเบา ๆ ก่อนจะหันไปโยกหัวพี่เบิ้มบ้าง พี่เบิ้มก็รักษ์โลกเนอะ


โฮ่ง!

 

ผักบุ้งไม่ใช่คนเรียนหนังสือเก่ง อาจจะต้องพยายามมากกว่าคนเก่งคนอื่น ๆ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าชอบอะไร ลองซื้อหนังสือสิ่งแวดล้อมมาวันนี้ วันหน้าคิดว่าจะลองซื้อหนังสือรัฐศาสตร์มาอ่าน ตั้งใจแล้วจะอ่านให้หมดเท่าที่อ่านได้ จะได้เป็นแนวทางว่าตัวเองชอบอะไร ว่าจะซื้อหนังสือเรื่ออนิเมชั่นมาด้วยเพราะชอบดูการ์ตูนแต่ยังไม่ได้ลอง

 

วงหมูกระทะดำเนินไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางอุณหภูมิที่เริ่มลดลง ผักบุ้งเห็นขวดเบียร์ที่เริ่มว่างเปล่าลงไปเรื่อย ๆ คะน้าที่หน้าแดงแล้วก็พูดไม่หยุดแข่งกับเซนต์ที่ดูเหมือนจะเริ่มกรึ่ม ๆ แล้วเหมือนกัน มีผักบุ้งที่ไม่ดื่มคนเดียวที่ยังดูปกติดี ยังกินหมูสามชั้นได้อีกนิดหน่อยเพราะหนังท้องก็เริ่มตึงแล้ว

 

ไม่รู้ตัวเลยว่านั่งกินจนถึงใกล้เที่ยงคืน แล้วก็รู้สึกแปลกที่ตัวเองไม่ง่วงด้วย แต่ถ้าเพราะอิ่มก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง กับชลิตที่ผักบุ้งเห็นว่าดื่มไปเยอะเหมือนกันก็ดูเหมือนจะยังอยากดื่มต่อ แต่ที่รู้ว่ายังไม่เมาก็คงเพราะแอบคีบผักบุ้งใส่ถ้วยเท่าไหร่ ชลิตเอามาคืนหมดเลย

 

ทำไมไม่กินล่ะ?” ผักบุ้งกระซิบคนที่ขยับเข้ามาโอบเอวกันโดยไม่สนสายตาเพื่อน แต่ความจริง...ก็ไม่มีใครมองเลย เป็นคนใกล้ชิดที่เคารพสิทธิของกันและกัน อร่อยนะ


อะไรอร่อยนะ?”


ผักบุ้ง!


ได้ยินเป็นบุรินทร์ จะบอกว่ายังไม่ได้กินเลย


ชลิต...แรงบีบที่ท้องทำให้สะดุ้งเล็กน้อยแต่ความเขินนั้นมากกว่า เมาแล้วเนี่ย...


ถ้าเมาจริงบุรินทร์โดนอุ้มขึ้นห้องแล้ว


ไม่ต้องมาแหย่เลย...


ลองไหม?” ลมหายใจที่รินรดอยู่ข้างหูทำให้ผักบุ้งร้อนวาบไปถึงข้างใน แบบไม่เมาก็ได้...


ไม่เอา นิสัยอ่ะผักบุ้งจนตัวจะหดเหลือสองนิ้วแล้ว ไม่ต้องมาจับเลย เมาแล้วเนี่ย


ไอ้ห่าเขียว! มานอนอะไรตรงนี้วะ!

 

เสียงของครามทำให้ผักบุ้งหันไปมอง ก่อนจะเห็นคะน้านอนหงายกับพื้น เท้าเกือบเตะขวดเบียร์ล้มระเนระนาด

 

ผักบุ้งเอาคะน้าขึ้นไปนอนนะ เดี๋ยวข้างล่างเราเก็บเองแจมบอกผักบุ้งที่พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะผละออกจากชลิตเพื่อไปเขย่าคะน้า ความตอนนี้ก็อิ่มแล้ว กินเยอะกว่านี้จะอิ่มเกินไปมาก ไม่สบายท้อง


บุรินทร์ นอนไปเลยนะ เดี๋ยวดื่มต่อ


อื้อ...


ดูป้ายห้องเอานะ พี่เบิ้มไปอยู่บุรินทร์ไป เฝ้าให้พี่ลิตหน่อย เดี๋ยวเมียหนี

 

ผักบุ้งได้แต่ค้อนใส่ชลิตก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีในการพาคะน้าขึ้นบันไดไปชั้นสอง โชคดีที่ยังปลุกตื่น เดินก็ยังอยู่ในคำว่าตรงแต่ลืมตาไม่ขึ้นแล้ว มีพี่เบิ้มเดินตามขึ้นมา ช่วยผักบุ้งคาบกระเป๋าใส่ชุดนอนมาด้วย ส่วนของคะน้านั้นแจมบอกว่าเอามาเก็บให้แล้ว อยู่ในห้อง

 

เห็นป้าย Chalit’s friends หน้าห้องแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ จากการคาดเดาคิดว่าคงจะเป็นห้องนอนแขกมาก่อน แต่พอเพื่อน ๆ มานอนบ่อย ห้องนี้ก็กลายเป็นห้องของเพื่อนชลิต เปิดประตูเข้าไปแล้วยังไม่ทันพูดว่าคะน้าอาบน้ำก่อนนะ เพื่อนรักของผักบุ้งก็ทิ้งตัวลงนอนกลางเตียงและเรียกไม่ตื่นอีกเลย

 

ไหนพี่เบิ้มพาผักบุ้งไปห้องพี่ลิตหน่อย...

 

ผักบุ้งเดินตามพี่เบิ้มที่วิ่งไปหยุดอยู่หน้าห้องที่มีตัวอักษรติดเป็นคำว่า CHALIT’s ROOM ตอนที่จับลูกบิดประตู ใจมันก็เต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น อดคิดไม่ได้ว่าการได้มายืนอยู่ตรงนี้มันมีค่ามากแค่ไหน จากคนที่แทบจะเข้าใกล้หรือไปให้เห็นไม่ได้ด้วยซ้ำ วันนี้ผักบุ้งกลับได้มีโอกาสจะเดินเข้าห้องนอนของชลิต พื้นที่ส่วนตัวของคนที่ผักบุ้ง...มีความรู้สึกดี ๆ มอบให้เต็มหัวใจ

 

ดีใจจนอยากจะร้องไห้ออกมาเลย ถ้าชลิตรู้จะโดนว่าไหมนะ ถึงจะเป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกตื้นตันใจ แต่ว่ามันก็เป็นการร้องไห้ ในวินาทีนี้ผักบุ้งจะทำแค่น้ำตาคลอแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อลดความตื้นเต้นในใจของตัวเอง

 

พอเปิดประตูห้องและกดเปิดไฟที่สวิตช์ข้างประตู ผักบุ้งก็ได้เห็นห้องนอนที่ของชลิตที่พูดได้คำเดียวว่าสมกับเป็นนักกีฬา มีรูปโปสเตอร์นักบาสแปะอยู่ที่ผนังห้อง ผ้าผืนใหญ่ที่มีโลโก้ทีมบาสที่ชลิตชอบปักอยู่ เตียงขนาดหกฟุต ตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ โต๊ะทำการบ้าน มีแป้นบาสในห้องนอนด้วย กีตาร์ก็มี เหมือนที่เคยเห็นในหนังไฮสคูลเลย แถมห้องนอนยังค่อนข้างใหญ่ เท่าห้องของผักบุ้งห้องหนึ่งกับอีกครึ่ง ของก็เลยเยอะตามไปด้วย

 

แล้วก็มี...เตียงของพี่เบิ้มที่ตอนนี้เจ้าของเตียงประจำที่เรียบร้อย

 

ง่วงแล้วเหรอ?” ผักบุ้งคุยกับพี่เบิ้ม ผักบุ้งขออาบน้ำก่อนนะ แอบอายพี่เบิ้มจัง เข้าห้องน้ำแล้เปิดแอร์ให้ก่อน เดี๋ยวพี่เบิ้มร้อนเนอะ

 

ชลิตบอกว่าเอามาแค่ชุดนอนก็พอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่งแต่เช้า จะได้ไม่ต้องขนของมาเยอะ ของใช้ก็เอามาแต่แปรงสีฟัน อะไรในห้องชลิตใช้ได้หมดเลย แต่ห้ามรื้อ ไม่อย่างนั้นบุรินทร์จะโดนโกรธของจริง

 

คืนนี้ผักบุ้งเลยจะมีผมกลิ่นเดียวกับชลิต ตัวก็กลิ่นเดียวกับชลิตด้วย ทุกครั้งที่หยิบใช้ตั้งแต่ยาสีฟันยันยาสระผม รวมถึงไดร์เป่าผมที่ถูกหยิบออกมาใช้จากชั้นวางของสูง ๆ ในห้องน้ำ ผักบุ้งก็จะพูดกับอากาศว่าขอยืมหน่อยนะ ถึงแม้ว่าชลิตจะไม่ได้ยินก็ตาม

 

อีกยี่สิบนาทีจะตีหนึ่งแล้ว ชลิตก็ยังไมขึ้นมา ผักบุ้งที่ไดร์ผมจนแห้งนั้นเล่นโทรศัพท์รอได้แค่สิบนาทีก็รู้สึกว่ารอไม่ไหว จะลงไปหาก็คิดว่าชลิตบอกเอาไว้แล้วว่าจะดื่ม จะลงไปทำไมก็ไม่รู้ สุดท้ายเลยตัดสินใจปิดไฟก่อนจะขนับตัวขึ้นเตียง ขออนุญาตห่มผ้าแล้วก็บอกราตรีสวัสดิ์พี่เบิ้มด้วย

 

ถึงจะแปลกที่แต่พอคิดว่าเป็นเตียงของชลิตแล้วก็อุ่นใจ ยิ่งมีพี่เบิ้มที่ถึงจะหลับตาแต่ก็รู้ว่าอยู่ด้วยกันก็ยิ่งหลับได้ง่ายขึ้น ผักบุ้งไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เป็นตอนที่ตื่นเพราะได้ยินเสียงประตูเปิด แสงไฟจากห้องน้ำนั้นทำให้รู้ว่ามีใครกำลังทำอะไรอยู่ข้างใน ถึงจะง่วงแต่ผักบุ้งก็พยายามลืมตาเต็มที่ เพราะว่าอยากเห็นว่าชลิตเป็นอย่างไรบ้าง

 

“...โทษทีคนที่ออกมาจากห้องน้ำกล่าวขอโทษที่เห็นว่าผักบุ้งลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง เสียงดัง?”


เปล่าหรอก เราตื่นง่ายผักบุ้งมองชลิตที่ถึงจะผ่านความมืดแล้วก็ยังรู้สึกได้ว่าเดินเซนิด ๆ เมาเหรอ?”


“...นิดหน่อย


“เราบอกชลิตแล้วว่าแม่บอกไม่ให้ดื่มเยอะ แล้วชลิตก็มาเมา...”


“เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามีเมียขี้บ่น”


“ชลิตนี่...” ผักบุ้งไม่อยากจะพูดแล้วว่าไม่ใช่เมีย อาบน้ำแล้วไม่สร่างเหรอ?”


สร่างอะไรล่ะ ไม่ลื่นล้มหัวฟาดก็บุญแล้ว


ถ้าอย่างนั้นจะอาบทำไม นอนเลยก็ได้ ถ้าล้มแล้ว—”


เดี๋ยวเมียไม่ให้กอดชลิตที่โถมตัวลงใส่ทำให้ผักบุ้งที่รับน้ำหนักเอาไว้ไม่ไหวเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวล้มลงหงายหลัง ไม่ล้มหรอก ตกบันไดก็เจ็บแล้ว

 

ใจที่เริ่มเต้นแรงเพราะความอบอุ่นที่ถ่าโถมเข้าใส่นั้นหยุดชะงักราวกับลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะ ผักบุ้งได้แต่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดของคนที่กำลังหายใจรดแก้มและใบหูกัน

 

อยากเกลียด...บุรินทร์จัง


“...”


“คนนิสัยไม่ดี...”


"..."


แต่...จะทำอะไรได้


“...”


แค่คิด...ก็เจ็บแล้ว

 

เสียงของชลิตที่ดังอยู่ข้างหูและคำพูดที่ได้ยินนั้นทำให้ผักบุ้งน้ำตาคลอเบ้า ทั้งความรู้สึกดีและความรู้สึกแย่มันปะปนกันไปหมด เหมือนตะกอนที่อยู่ในใจ เรื่องที่คิดว่าหายไปนั้นกลับขึ้นมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

 

มันยังอยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่เคยเลือนหายไป ทั้งที่คิดว่ามันจางลงไปมากแล้ว คิดว่าสักวัน...มันจะหายไป แต่วันนี้ผักบุ้งกลับได้รู้ว่ามันยังคงติดค้างอยู่ในใจ

 

และคงจะอยู่ตรงนั้น อยู่ในหัวใจตลอดไป

 

ทำไม...ไม่เป็นคนอื่น


ฮึก...


ทำไมต้องเป็นบุรินทร์ ทำ...ทำชลิตทำไม...


เราขอโทษ...ผักบุ้งได้แต่กลั้นสะอื้นแล้วกอดชลิตให้แน่นสุด เราไม่ได้ตั้งใจ ไม่เคย...ฮึก...ตั้งใจ


เกลียดก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้...


“...”


ใจร้ายแทบตาย บุรินทร์ก็ไม่เกลียดกัน...สักที

 

ชลิตกอดผักบุ้งเอาไว้แน่นไม่แพ้กัน ถึงจะบอกว่าเมาเล็กน้อย แต่ผักบุ้งก็รู้ว่าชลิตยังคงมีสติ และทุกสิ่งที่พูดในนาทีนี้ไม่ได้ถูกกลั่นกรองออกมาจากสมอง แต่มันออกมาจากหัวใจ

 

ตั้งแต่เกิดมา...ไม่เคยแพ้ใครเลยยิ่งได้ยินเสียงของชลิต ผักบุ้งก็ยิ่งทนเก็บความรู้สึกในใจเอาไว้ไม่ไหว สุดท้ายก็ก็ไหลออกมาเป็นน้ำตา เปรอะเปื้อนเสื้อของคนที่กอดเอาไว้ด้วยหัวใจ “...แต่ก็ต้องมาแพ้...ใจบุรินทร์


“...”


มาแพ้...ใจตัวเอง


“...”


รัก...จนจะบ้าตายอยู่แล้ว













#ชลิตไม่กินผักบุ้ง
ร่วมส่งกำลังใจเชียร์พ่อ
ในการร่วมการแข่งขันไม่กินผักบุ้ง
ว่าจะสู้กับใจตัวเองและใจแม่ได้มากแค่ไหน!






B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.096K ครั้ง

5,826 ความคิดเห็น

  1. #5818 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:07
    สิ้นแล้วกับความโกรธที่ผ่าน ๆ มา โถ่เอ้ย รักมากสินะ เป็นไงล่ะ สมหน้าเลย หมันไส้นิดหน่อย แต่เขินมากกว่า
    #5818
    0
  2. #5809 mimipcy (@mimipcy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:44

    งือออชลิตต
    #5809
    0
  3. วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:15
    พี่คะ อุแงงงงงง ;---;
    #5704
    0
  4. #5637 patchanyeol (@patchanyeol) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 12:59
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png รักจนจะบ้าตายอยู่แล้วววววว
    #5637
    0
  5. #5453 myyq (@myyq) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 21:15
    ชลิต เตง เเลงมาก /สูดยาดม
    #5453
    0
  6. #5333 Nrm-p (@Nrm-p) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 21:13
    อยากระเบิดตัวเองให้ตายตรงนี้.
    #5333
    0
  7. #5321 0854319114 (@0854319114) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    พ่อ!!!!! เขิงงงงงไม่ไหวแล้วอยากให้มีncแซ่บๆแล้วคับ55
    #5321
    0
  8. #5250 ไพลอท (@pasuda56) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 17:42
    รักจนจะบ้าอยู่แล้วว อห.พ่อออออออ แรงมากพ่อมาแรงมากกรี๊ดๆๆๆ พี่เบิ้มก็น่ารักจังตามบุ้งตบอดพาไปห้องพี่ลิตด้วย อยากเลี้ยงหมาเลยอ่ะ5555555
    #5250
    0
  9. #5205 Kyss (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 09:54
    แง้้้ ชลิตต้องกินผักบุ้ง!!! อร่อยนะชลิต เขาจะเป็นของเทอเต็มตัว กินเลย กินเล้ยยยย555555
    #5205
    0
  10. #5170 แบ้กฮายอน (@aommii-ddn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 17:46
    ฮืออออออออออออ
    #5170
    0
  11. #5150 KPICMY_REAL (@KPICMY_REAL) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 11:50
    รักกันมาก ยอมพี่ลิตรแล้วขอบคุณที่ให้อภัยบุ้ง ขอบคุณที่บุ้งไม่เกลียดลิต ????
    #5150
    0
  12. #5134 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 09:56
    รักกันมาก ยอมพ่อแล้ว ยอมแบบ ฮือ แต่อย่ากินลูกช้านนนนนนนกนปนแนแสสแสสอสอ
    #5134
    0
  13. #5025 wanlwrsr (@nongwannakaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 23:16
    พ่ออออออ!!!
    #5025
    0
  14. #4998 ฺBraaaaaa.- (@Bewerebean_s) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 18:29
    พูดไม่ออกㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #4998
    0
  15. #4949 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 08:12
    แอแงงงชลิตตต
    #4949
    0
  16. #4917 notisez (@JesscxCha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:12
    กรี๊รรน แอแงงงดีมากกก /ตีขาๆๆๆๆๆๆ
    #4917
    0
  17. #4903 Darkmate (@Darkmate) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 21:10
    แอแงงงงงชลิ๊ตตตบุรินทรรรร์ โอ้ยน้ามตาจะไหลอธิบายไม่ถูกมันแบบฟฃแนคพสำตยกบกบด รอวันที่น้องผักบุ้งโดนกินนะคะ
    #4903
    0
  18. #4800 bbblueskyy (@skyhappy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 23:11
    ใจเหลวไปหมดแล้วชลิตตตต ผักบุ้งเอ้ยลูกแม่ ไม่ร้องไห้แล้วนะลูก
    #4800
    0
  19. #4687 phenixx (@meenprpp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 01:16
    โอยยยยยใจเหลวเปรน้ำกรีี้กๆๆๆๆๆๆๆ ลุ้นตอนหน้านะคะ ตุยๆๆๆชลิตจะทำอะรัยรูกช้านมั้ยนะ ฮือๆๆ
    #4687
    0
  20. #4680 nut_si_na (@kukkai_2749) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 23:27
    เคลิ้มละ จะตัวเลยแล้วนะชลิต
    #4680
    1
    • #4680-1 nut_si_na (@kukkai_2749) (จากตอนที่ 21)
      20 พฤศจิกายน 2562 / 23:27
      *ลอยยยยย
      #4680-1
  21. #4665 ออมม่า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:22

    โอ้ยยยย จะดีใจ ก้อไม่สุด ลุ้นบนเตียงด้วยย

    #4665
    0
  22. #4555 MEANZOCHIST (@hnammean) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 23:58
    ชีวิตชลิตโคตรจะโปรดักทีฟเลยนะ เป็นเด็กม.ปลายที่มีวินัยมาก นับถือมากๆ และท้ายที่สุดก็น้วยยยยยย น้วยไปหมดนุ้บนิ้บไปหมด
    #4555
    0
  23. #4386 Nubbbb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 13:32

    เรื่องนี้น่ารักจังเลยค่ะ ค่อยๆบรรยายความรู้สึกของแต่ละตัวละคร

    บางคนอาจจะว่ามันเอื่อยๆ แต่เรากลับชอบนะ มันทำให้คนอ่านได้ค่อยๆทำความเข้าใจกับความคิดของแต่ละตัวละคร อย่างเช่น ชลิด ว่าจริงๆแล้วชลิตคิดอะไร ทำไมถึงไม่ค่อยพูดหรือแสดงความรู้สึกออกมา มีเหตุผลอะไรที่(ตอนนั้น)ไม่ชอบผักบุ้ง


    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ ^^

    #4386
    0
  24. #4382 yjiou89 (@poungchaba) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 08:51

    งื้อออออ น้องงงงงงง ฮืออออออ
    #4382
    0
  25. #4378 ParindaHanput (@ParindaHanput) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:52
    พ่อมาว่ะ555 มาต่อนะ
    #4378
    0