Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 10 : 4 :: ผู้ชายก็กรี๊ดได้ (?) :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

4
Scream Man (?)
 
     เมื่อมิยูริเดินออกไปเธอก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเพราะเธอนั้นคิดว่าเธอหลอกลวงเตชินได้สำเร็จแล้ว แต่ความจริงนั้นไม่เลย เพราะเตชินสามารถล่วงรู้และอ่านใจของเธอได้แล้ว เขาจึงทำงานต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรเลย
     "นี่...มิยูริถามอะไรนายล่ะ..?"ไอรินลดาเดินเข้ามาถามเตชินด้วยความสงสัย
     "เธอถามเรื่องส่วนตัวของฉัน..."เตชินถอนหายใจเบาๆด้วยความเหนื่อย
     "อืม...อย่างงี้นี่เอง ฉันถามแค่นี้แหละ แต่ฉันอยากมาคุยกับนายเฉยๆ..."ไอรินลดาพูด
     "อ่า...แล้วเธอมีอะไรเหรอ?"เตชินมองไอรินลดา
     "คือเห็นนายเงียบมานานมากแล้ว... นายเหงาหรือเปล่า?"ไอรินลดานั่งมองเตชินซึ่งเขานั่งจัดเอกสารอยู่บนโต๊ะเรียนของเขาอยู่
     "อ...อืม"เตชินพยักหน้าเล็กน้อย"ฉันมีแค่รามิลคนเดียวที่เป็นเพื่อนสนิทของฉันเท่านั้น..."
     "อย่างงี้นี่เอง..."
     "เธอจะคุยด้วยเหรอ!?"
     "น...นิดหน่อย!"ไอรินลดาหน้าแดงเล็กน้อยด้วยความเขิน เมื่อครั้งที่เธอแอบสบตาเขาทุกครั้ง
     "หืม...?"
     "ป...เปล่าหรอก!!"ไอรินลดาแก้มป่องพร้อมหน้าแดงอีกเช่นเคย
     "....!?"เตชินมองมาที่ไอรินลดา
     "ย...อย่ามองฉันแบบนั้นสิ!! =////="
     "อืม...ท..ทำไมเหรอครับ?"
     "ฉ...ฉันอายน่ะสิ!"ไอรินลดาหันกลับไปทางอื่นพร้อมแสดงสีหน้าด้วยความเขินอีกครั้ง
     "..."
     "เอ่อ...นี่ฉันพูดกับนายแรงไปหรือเปล่า?"
     "หืม...?"เตชินส่ายหัวเล็กน้อย"ไม่หรอก..."
     "เตชิน..."
     "อะไรเหรอ...?"
     "นายกลัวมั้ย...?"
     "ไม่..." "ทำไมเหรอ?"
     "ฉันว่าในโรงเรียนนี้แปลกๆยังไงชอบกลนะ..."
     "นั่นสิ...ดูจากกฏในโรงเรียนแล้วก็โหดพอสมควร ไหนจะรายชื่อบุคลากรในโรงเรียนอีก..."เตชินมองมาที่เอกสาร
     "ไหนขอดูหน่อยสิ..."ไอรินลดาหยิบเอกสารออกจากมือของเตชิน
 
               [รายชื่อบุคลากรในโรงเรียน]
          [คนที่หนึ่ง] แอนดริว เอลซานอส รองผู้อำนวยการของโรงเรียน
          [คนที่สอง] นาตาลี สวาลีเมียร์ รองผู้อำนวยการคนที่สอง/คุณครูประจำวิชา วิทยาศาสตร์
          [คนที่สาม] ออล์การีน เรียเซนโตเบิร์ก คุณครูประจำวิชา ภาษาอิตาลี
          [คนที่สี่] พิจิกา มณีรัตน์ คุณครูประจำวิชา วรรณคดีและปกรณัมปรัมปราทั่วโลก
          [คนที่ห้า] นาตาชา เอลซานอส คุณครูประจำวิชา คณิตศาสตร์พื้นฐานและเพิ่มเติม
          [คนที่หก] บารุยูระ คุณครูประจำวิชา ประวัติศาสตร์
          [คนที่เจ็ด] มิคุรุ คุณครูประจำวิชา ศาสตร์อาถรรพ์ และเวทมนต์
 
     เมื่อไอรินลดาอ่านไปเรื่อยๆอยู่สักพัก ดวงตาสีเขียวสวยของเธอก็เหลือบมองมาที่เอกสาร แต่ก็ไม่พบผู้อำนวยการที่แท้จริง ว่าเขาคือใครกันแน่...
     "ไม่นะ...ทำไมไม่มีผู้อำนวยการเลยล่ะ!?"ไอรินลดาหน้าซีดเผือดเมื่อรู้ว่าโรงเรียนนี้ไม่มีผู้อำนวยการ
     "ทำไมจะไม่มี...!"เตชินรีบดึงเอกสารออกจากมือไอรินลดาอย่างรวดเร็วแล้วตรวจตราดูทันที"หืม...?"
     "มีมั้ย...!?"
     "Shisha no Chinmoku...?"เตชินแสดงสีหน้าด้วยความตกใจทันทีเมื่อเจอชื่อๆนี้
     "อะไรนะ...!?"
     "เสียงเงียบจากความตาย...!? น...นี่ชื่อของผู้อำนวยการเหรอเนี่ย...!!?"
     "น...นายอย่าแปลให้ฉันได้ยินนะ...!!"
     "ไม่!! ฉันต้องการที่จะอ่าน ฉันไม่ได้แปลให้เธอฟังเสียหน่อย..."เตชินพูด
     "แล้วตกลงนี่คือชื่อของผู้อำนวยการจริงๆเหรอ...?"
     "ใช่..."เตชินกัดฟันดังกรอด"มันต้องใช่ชื่อนี้แน่ๆ..."
     "เดี๋ยวนะ...ชื่ออีกชื่อ...?"ไอรินลดามองมาที่เอกสาร
     "ยูจาคุ...!?"เตชินเรียกชื่อนั้นขึ้นมา
     "มีอะไรกันเหรอครับ...?"รามิลเดินเข้ามาถามเตชิน
     "...นายรู้หรือเปล่า ว่าผู้อำนวยการในโรงเรียนนี้ชื่ออะไร?"เตชินหันมาถามรามิล
     "อันนี้ผมไม่รู้หรอกครับ พวกเราเพิ่งมาเรียนที่นี่กันวันแรก จึงไม่รู้ว่าใครคือผู้อำนวยการ..."รามิลส่ายหัว
     "ไหนขอดูหน่อย..."อริศรารีบหยิบเอกสารออกจากมือของเตชินไป"ร...รามิล!!"
     "อะไรเหรออริศรา...!?"รามิลชะเง้อมอง
     "นายช่วยอ่านให้หน่อยสิ S...h อะไรเนี่ยแหละ ฉันอ่านตัวอักษรคันจิไม่ค่อยออก..."
     "เอ่อ...ผมลืมไปว่าเธอพูดได้แค่ภาษาอังกฤษ ละติน และก็ไทย งั้นผมจะอ่านให้ก็ได้ครับ (^^")"รามิลยิ้มเจื่อน แล้วหยิบเอกสารของเตชินมาอ่านทันที"Shisha no Chinmoku...ท...ทำไม ช...ชื่อดูน่ากลัวจังเลยล่ะครับ...!?"
     "แล้วมันแปลว่าอะไรล่ะ รามิล!!?"อริศราถาม
     "The silence of the dead ครับคุณอลิซ ผมไม่อยากแปลเป็นภาษาไทย ม...มันดูน่ากลัวเกินไป"
     "เฮ้ย! ช...ชื่อนี้ทำไมมันแปลกจังเลยวะ!?"อริศราพูดด้วยสีหน้าที่ตกใจ
     "น...นั่นสิอลิซ ฉ...ฉันไม่อยากจะรู้แล้วล่ะ ผู้อำนวยการคนนั้นน่ะ!!"ไอรินลดาตัวสั่น
     "แล้วจะเอายังไงดีล่ะครับ คุณเตชิน?"รามิลหันมาถามเตชิน
     "คงต้องรอดูแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว..."เตชินส่ายหัว
     "อืม..."รามิลยืนนิ่งสักพัก
     "สี่หนุ่มสาวทางนั้นน่ะ มีอะไรกัน!? ขอดูบ้างเซ่...!"ก้องภพเดินเข้ามาถาม
     "เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก..."รามิลยิ้ม
     "แน่ใจนะ..!?"ก้องภพเลิกคิ้ว
     "อื้ม..."อริศราพยักหน้า
     "ก็ดี... งั้นมาคุยกันเถอะ...!"ก้องภพยิ้ม
     "คุยเรื่องอะไรเหรอครับ...!?"
     "ก็คุยเรื่องอะไรก็ได้ สนุกๆ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครคุยด้วย วันหยุดแชทก็ว่าง ไม่มีใครทักมาเลย..."ก้องภพนั่งเท้าคางแล้วเขาก็เขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ไปมา
     "อย่างงี้นี่เอง ฮะฮะ...งั้นผมขอร่วมวงด้วยนะ(^_^)"รามิลยิ้ม
     "อ่า ได้สิ งั้นขอนับสมาชิก (?) ก่อนนะ"ก้องภพพูด"มีนอส โอจิ รามิล..." "มีคนร่วมวงแค่ 3 คนเอง (0[]0)"
     ".....?"รามิลมองมาที่ก้องภพ
     "มันไม่สนุกเลย ถ้าคุยกันแค่นี้.."ก้องภพพูด
     "งั้น...จะเอาใครมาร่วมวงด้วยอีกล่ะครับ...?"มีนอสพูด
     "ชิโนบุมั้ยล่ะ? ก้องภพ..."โอจิยิ้ม
     "ไม่เอาล่ะ เดี๋ยวนางยักษ์ขมูขีก็ตบฉันหรอก..."ก้องภพส่ายหัว"รู้แล้วว่าจะเอาใครดี...!?"
     "ใครเหรอครับ...?"รามิลถาม
     "แฟนนายไง..."
     "ใครเหรอครับ คุณก้องภพ?"
     "เตชิน!"
     "เขาคือเพื่อนผมครับ ไม่ใช่แฟน! (^///^)"
     "อ่าวเหรอ...ขอโทษทีนะ"
     "ไม่เป็นไรหรอกครับ ขำๆ"รามิลยิ้มเล็กน้อย
     "อ่าๆ..."ก้องภพหันมาเรียกเตชินทันที"เตชิน...!!"
     "อะไรเหรอ...?"เตชินหันมามอง
     "มาคุยด้วยกันสิ จะได้สนุก^^"ก้องภพกวักมือเรียก
     "เอ่อ...ผมไม่มีเวลาว่างพอที่จะคุยกับพวกคุณ ผมต้องเอาเอกสารไปส่งท่านรองผู้อำนวยการซะด้วย ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ"เตชินพูด
     "เฮ่อ...ไม่เป็นไรหร๊อก คุยกันแค่นี้ไปก่อนดีกว่า...(-^-)"ก้องภพถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย
     "แล้วจะคุยเรื่องอะไรดีล่ะ...!?"โอจิหันมาถาม
     "นั่นสิ..."ก้องภพฟุบลงกับโต๊ะไป
     "อ้าว...=_="มีนอสพูด"งั้นก็ไม่ต้องคุย..."
     "เฮ้ยๆ มาคุยกันก่อน..."ก้องภพพูด
     "งั้นเล่นฉุบตีมือมั้ยล่ะ?"มีนอสเสนอ
     "อันนั้นเด็กเกินไป..."
     "เรื่องมากจังเลย...(-_-)"
     "คิดออกละ ฉันน่ะอยากจะคุยอยู่เรื่องนึง..."ก้องภพคิดขึ้นมาได้ทันที
     "เรื่องอะไรล่ะครับ...!?"
     "ก็เรื่อง 'กรี๊ด' ไง..."
     "กรี๊ด...?"
     "ใช่..."ก้องภพพยักหน้า
     "มีแต่เรื่องแปลกๆ อ่ะ...คุยเลย..."มีนอสนั่งกอดอก
     "ฉันสงสัยอยู่เรื่องนึงนะ เกี่ยวกับเรื่องนี้แหละ... ทำไมผู้หญิงกรี๊ดได้ แล้วทำไมผู้ชายกรี๊ดไม่ได้กันล่ะ ไหนบอกว่าสิทธิเท่าเทียมกัน มันไม่ยุติธรรมเลย"ก้องภพยกไหล่ขึ้น
     "เขาอาจจะรักษาความเป็นชายไว้ไง ไม่อย่างงั้นจะเกิดมาเป็นชายทำไมล่ะครับ ถ้าอยากกรี๊ดก็แต่งหญิงสิ... จะได้กรี๊ดสมใจอยากของนาย..."รามิลพูดพลางหัวเราะขึ้นมาเบาๆ
     "จริงที่รามิลพูดนะ สุภาพบุรุษที่แท้จริง ไม่ควรทำตัวเหมือนผู้หญิง ไม่งั้นเขาจะหาว่าเป็นตุ๊ดแต๋วอะไรประมาณนั้นก็ได้นะครับ...(^^)"โอจิยิ้มเล็กน้อย
     "กวนประสาทไปกันใหญ่ละ ฉันอยากจะกรี๊ดแข่งเขาบ้างอ่ะ ทำไมอ่ะ ทำไม!! ฉันก็อยากจะทำแบบนั้นบ้าง ผู้หญิงสมัยนี้เขาสตรองกันหมดเยยอ่ะ"ก้องภพเริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้ว
     "เฮ่อ...ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้เนอะก้องภพ หน้าตาหล่อซะเปล่า ทำตัวเป็นตัวตลก แปลก...(=_=)"มีนอสส่ายหัวเมื่อเห็นก้องภพพูดแบบนั้นออกไป
     "ฉันก็กรี๊ดได้นะ ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ตอนนี้มันอึดอั้นตันใจแล้ว อยากจะโห่ร้องออกมาจริงๆเลย...!!"ก้องภพพูด
     "นี่นายไปเก็บกดมาจากไหนล่ะเนี่ย?"รามิลพูด
     "ฮือ...ฉันจะเริ่มเลยล่ะนะ"
     "เอาสิ...เอาเลย ฉันอยากได้ยินนายกรีดร้องแบบผีเปรตสักครั้ง อยากจะฟังเสียง อยากจะรู้ว่าเสียงนายเป็นยังไงเหมือนกัน...!"มีนอสพูดพลางหลับตาด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญก้องภพมากๆ
     "ได้หรอ...!?"
     "..."มีนอสพยักหน้า
     "ได้นะ...ได้...จัดไปชุดใหญ่ไฟกระพริบปริ๊บปริ๊บเลยยยย"จากนั้นก้องภพจึงทดสอบเสียงด้วยการกรีดร้องไปชุดใหญ่เลย
 
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด....!!!!!
 
     เมื่อก้องภพทดสอบเสียงด้วยการกรีดร้องแล้วนั้น เสียงที่พูดคุยภายในห้องเรียนก็เงียบกริบ ทุกคนก็หยุดกิจกรรมทุกอย่าง จากนั้นทุกๆคนจึงมองมาที่ก้องภพด้วยความสงสัย
     "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!! ตลกอ่ะ ทุกคนมองมาที่ก้องภพหมดเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"มีนอสแอบหัวเราะจนน้ำตาเล็ด รามิลและโอจิก็เช่นกัน
     "อ้าวเฮ้ย!! จะทำงานก็ทำไปสิ จะคุยก็คุยต่อไปสิ!! ฉันแค่ทดสอบเสียงเฉยๆเว้ย!! อะแฮ่ม!"ก้องภพกระแอมไอ
     "เป็นยังไงบ้าง...?"มีนอสถาม
     "เจ็บคอน่ะสิ ถามได้! เออ...ขอน้ำหน่อยดิ รามิล ฉันรู้ว่านายมี อย่าโกหกนะแก!!"ก้องภพแบมือขอน้ำ
     "อ่าๆ...เอาไป!"รามิลโยนขวดน้ำไปให้ก้องภพ
     "เออ...ขอบใจนะรามิล"จากนั้นก้องภพก็เปิดน้ำยกขึ้นมาดื่มทันที
     "ขำอ่ะ เสียงกรี๊ดนี่สุดยอดมากๆเลย ฮ่าฮ่าฮ่า!"มีนอสแอบหัวเราะ
     "เออ...นายก็เห็นใจฉันบ้างก็ได้ ถ้าฉันเจ็บคอฉันตบนายนะ!"ก้องภพพูด
     "อ่าๆ ก็ได้ๆ..."
     "แล้วจะคุยอะไรกันต่อดีล่ะ..."โอจิถาม
     "เรื่อง...เรื่อง...เรื่อง...เรื่อง..."ก้องภพคิดอยู่สักพัก
     "...."เตชินหันมามองทั้งสี่หนุ่มคุยกัน เขาจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องเรียนไปด้วยการปิดประตูเสียงดังกว่าเดิม
 
     ปังงงงงงงงงง....!!!
 
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด....!!!!!
 
     ก้องภพได้ยินเสียงปิดประตูที่ดังรุนแรงนั้น จึงกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังลั่นห้องกว่าเดิม จนทุกคนหยุดกิจกรรมทั้งหมด และมองมาที่ก้องภพอีกครั้งด้วยความรำคาญ
     "โอ้ยยยย...เสียงแกดังกว่าเดิมอีกนะ ไอ้ก้อง!!"ชิโนบุเอามืออุดหูแล้วมองก้องภพด้วยความรำคาญ
     "เธอก็เอามืออุดหูไว้สิ แค่นี้ก็จบๆ"ก้องภพพูด
     "ฮึ...!! ยังจะมาย้อนอีก"ชิโนบุพูด
     "ไปๆ จะคุยกับเพื่อนๆต่อ"ก้องภพปัดมือไล่ชิโนบุ
     "หนอย...ยังจะไล่ไปอีก! เออ...ไปก็ไป!! ฉันก็อยากรู้นี่ ว่าพวกนายคุยเรื่องอะไรกัน"ชิโนบุพูดจากนั้นเธอก็เดินกลับประจำที่ไปตามเดิม
     "ชิ...!"ก้องภพเชิดสีหน้า แล้วเขาก็หันมาคุยกับเพื่อนๆต่อ
 
---------------------------------------------------------------------------------------------
 
ที่ห้องทำงานของบุคลากรอาคาร 1 ชั้นแรก
 
     เมื่อเตชินเดินออกจากห้องเรียนแล้วนั้น เขาจึงเดินไปที่อาคารหนึ่ง เพื่อที่จะไปที่ห้องทำงานของบุคลากรทุกๆคน เมื่อเขาเข้ามา ก็มีแต่บุคลากรหน้าใหม่ๆทั้งนั้น เหมือนเพิ่งก่อตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมาใหม่ แต่ละคนต่างมองมาที่เขากันหมด แต่เตชินก็ไม่ได้สนใจอะไร จึงเดินเข้าไปหารองผู้อำนวยการทันที
     "ท่านรองผู้อำนวยการครับ..."เตชินเรียกหนุ่มวัยกลางคนๆนั้น
     "อ้าว...ชุนสุเกะ เรียกฉันว่าพ่อดีกว่านะ คนๆอื่นเขารู้กันทั้งโรงเรียนแล้วล่ะ ว่าพวกเราทั้งสองคนคือพ่อลูกกัน..."ชายหนุ่มวัยกลางคนรูปงาม ผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับคนอายุสิบยี่สิบปี จมูกโด่งคมไปในทางยุโรป ดวงตาทั้งคู่สีน้ำเงินสวยคมได้มองมาที่เตชินด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน
     "ครับ...พ่อ"เตชินยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วยื่นเอกสารมาให้ชายหนุ่มคนนั้นจากนั้นเขาก็นั่งลง
     "สมกับเป็นลูกชายของพ่อ จัดและเรียบเรียงเอกสารได้ถูกต้อง เดี๋ยวพ่อจะให้งานอีกนะ.."ชายหนุ่มยิ้มแล้วลูบหัวเตชินเบาๆ
     "ผมยินดีที่จะช่วยพ่อเสมอครับ...:)"เตชินยิ้ม
     "ดีมากลูก..."
     "ครับ.."
     ทางโต๊ะฝั่งตรงข้ามที่ชายหนุ่มพูดคุยกับเตชินอยู่นั้น มีสาววัยกลางคนอายุประมาณยี่สิบกว่าปี รูปร่างสง่างาม ผู้มีเรือนผมยาวเลยกลางหลังมีสีน้ำเงินสวย ผิวหน้าเรียบเนียนสวย ดวงตาสีฟ้าได้จ้องมองมาที่สองพ่อลูกด้วยความสงสัย
 
     เจ้าหนุ่มผมขาวคนนั้น คือลูกชายของแอนดริว สินะ...?
 
     ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้นะ...
 
     อ่า...ต้องรอดูซะแล้วล่ะ อนาคตอันสวยงามที่ชโลมไปด้วยเลือดกำลังจะมาถึงแล้วล่ะสิ...
 
To be continued.
O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #69 Marika Neri (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 20:10
    โอ้ยฮาลูกชาย 55555
    ลูกกรี๊ดอะไรดังขนาดเน้ลูก 555555
    #69
    0
  2. #68 Raido-Algiz (@Raido-Algiz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 13:28
    เสียงกรี๊ดนี่ทำเอานึกถึงพี่เอกเลย555555+
    #68
    0