Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 17 : 11 :: ฆ่าอำพราง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

11
kill camouflage
 
     ในขณะที่ทุกคนได้รู้ความลับของมิยูริจากยูนาแล้ว ความลับจึงได้ถูกเปิดเผยอย่างรวดเร็วราวกับเวลานั้นผ่านพ้นไปเร็วอย่างมาก เมื่อความลับถูกเปิดเผยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จู่ๆก็มีควันสีดำได้ปกคลุมทั่วร่างของมิยูริ แต่ทว่า...มนุษย์อย่างเธอกลับมองมันไม่เห็นมันเลย รวมถึงมนุษย์ธรรมดาที่ไร้พลังด้วย
     "มิยูริ...!?"มีนอสช็อกตาค้างด้วยความตกใจอย่างมาก เมื่อร่างบางถูกปกคลุมไปด้วยควันลึกลับนี้ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่า มันคืออะไรกันแน่...
     "น...นี่มัน ค...ควันสีดำ นี่คะ...!"แม้แต่พิมพ์ลภัสเองก็เห็นควันสีดำปกคลุมร่างของมิยูริจนแทบจะมองไม่เห็นร่างเธอเลย
     "จริงด้วย...! โอนิ!! ดูที่ร่างของมิยูริสิ!!!"ชิโนบุชี้มาที่ควันสีดำก่อนที่เธอจะชวนโอนิผู้เป็นน้องสาวมาดูด้วย
     "มันแปลกและลึกลับจริงๆนะ...!!"โอนิช็อกตาค้างด้วยความตกใจ
     "แต่...ทำไมมนุษย์อย่างเธอถึงมองเห็นควันลึกลับนี้ได้ล่ะ...!? พิมพ์ลภัส"ไอรินลดาหันมาถามพิมพ์ลภัส
     "เอ่อ...ม...ไม่รู้สิคะ..."
     "อาจจะเป็นมนุษย์ธรรมดาก็จริง... แต่อาจจะมีพลังวิเศษก็ได้... แต่เป็นบางคน ลูกครึ่งหรือเลือดผสมไม่เกี่ยว เพราะมันมองเห็นได้อยู่แล้ว..."เตชินพูดพลางมองมาที่มิยูริโดยที่สีหน้าดูไร้อารมณ์อย่างมาก แต่ภายในใจของเขาดูรู้สึกตกใจอย่างมาก ถึงแววตาของเขาจะดูเรียบเฉย มันก็แสดงอารมณ์ออกมาจนคนอื่นนั้นเข้าใจเขายากมากๆ
     "แล้วควันแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันล่ะ!?"อริศราถามด้วยความสงสัย
     "ความตายมันคืบคลานเข้ามาที่ตัวผู้ถูกควันปกคลุมแล้วล่ะ..."เตชินตอบกลับไป
     "แล้วฆาตกร...?"
     "อันนี้ไม่สามารถสรุปได้ว่าใครคือฆาตกร... มีแต่เพียงบอกว่า ให้ระวังไว้ก็พอ..."เตชินพูดพลางเหลือบมองมาที่มิยูริด้วยสีหน้าที่ดูเรียบเฉยอยู่เช่นเดิมก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยและไร้เสียงที่ดังออกมา
     "แล้ว..."รามิลหันมาหาเตชินแต่ปรากฏว่าเขาหายไปแล้ว"อ้าว...คุณชุนสึเกะ ห...หายไปไหนแล้วล่ะครับ!?"
     "หายไปเฉยเลย... แล้วใครจะมาช่วยตามหาฆาตกรกันล่ะ!!?"อริศราหันซ้ายหันขวาแต่ก็มองไม่เห็นเลย
     "นายจะไปไหนไม่ได้เด็ดขาดนะ!! นายควรที่จะกลับมาเดี๋ยวนี้!!?"ไอรินลดาตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง
     "ชุนสึเกะ..."ฟารอนเรียกชื่อเด็กหนุ่มคนนั้น ก่อนที่จะคิดอะไรอยู่สักพัก
 
     เจ้าเด็กหนุ่มผมสีเงินคนนั้นป็นใครกัน...?
 
     ทำไมถึงได้หายไปอย่างรวดเร็วกันนะ...?
 
     เมื่อฟารอนคิดอะไรอยู่ในใจ ก็เหลือบมองมาเห็นมิยูริที่กำลังพูดคุยกับยูนาตามปกติ ถึงแม้ว่าควันสีดำยังคอยกลืนกินเธออย่างเยือกเย็น บ้าคลั่งหวังจะให้เธอตายอย่างช้าๆและทรมาน
     "ควันสีดำนี่คือ...ความตายที่กำลังจะคืบคลานมาอย่างช้าๆ หากมันปกคลุมร่างของใครแล้ว มันจะไม่ยอมปล่อย มันคอยจะกัดและกลืนกินร่างนั้นอย่างช้าๆ บางครั้งร่างที่ถูกกลืนกินหากอยากจะฆ่าใคร มันก็จะบ้าคลั่งและร้องโหยหวนออกมา หากร่างนั้นถูกฆ่าตาย ควันสีดำก็จะหายไปและคอยตามหาร่างต่อๆไป ส่วนร่างตายไปแล้ว...วิญญาณก็จะถูกพาไปสู่ยมโลกในที่สุด"ฟารอนอธิบายพลางยืนมองมาที่ร่างของมิยูริ
     "แล้วทำไม...ยูนาถึงไม่โดนควันสีดำล่ะ...?"ชิโนบุลุกขึ้นยืนถามฟารอน
     "มิยูริเล็งเอาไว้แล้วไงล่ะ ยูนาถึงไม่โดน..."ฟารอนตอบกลับด้วยสีหน้าที่เย็นชา
     "อย่างงี้นี่เอง..."ชิโนบุพยักหน้าตอบรับ
     "ฉันก็อยากจะให้ยูนารอดกลับมาให้ได้อยู่นะ..."มีนอสพูดเสริม
     "ทำไมเหรอ มีนอส?"ฟารอนหันมาถาม
     "ผมรักเธอ... เธอน่ารัก ผมเจอเธอเป็นครั้งแรกในครั้งที่ผมไปเยือนที่เกาหลี ถึงเธอจะขี้อายและซุ่มซ่าม ผมก็คงยังรักเธออยู่เสมอ... ผมอยากให้ยูนารอด ผมไม่อยากให้เธอตาย!!"มีนอสพูดพลางน้ำตาไหลร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ
     "จงอย่าร่ำไห้เสียใจเพราะการพลัดพรากจะดีกว่านะ... คนจะตายก็ปล่อยให้เธอไปเสียเถอะ แล้วจงเดินหน้าต่อไป อย่าคิดที่จะสิ้นหวัง การตายมันเป็นเรื่องธรรมชาติ มันเป็นเพียงแค่... สิ่งที่ไร้ค่า ก็เท่านั้น หากเอาแต่ร้องไห้เสียใจอยู่แบบนี้ คิดเหรอว่าเธอจะกลับมาน่ะ...?"ฟารอนพูดพลางชำเลืองมองมาที่มีนอสด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชา
     "ฮึ่ก...แต่ว่า..."
     "ไม่มีแต่... ฉันบอกแล้วยังไงล่ะว่า การตายมันเป็นเรื่องธรรมชาติ อย่าไปเสียดายอะไรมากมายขนาดนั้นเลย เพราะถึงจะร้องไห้ฟูมฟายนานสักกี่วัน กี่เดือน กี่ปี เธอก็ไม่กลับมาหรอก..."ฟารอนยืนกอดอกพลางมองมาที่มีนอสที่กำลังยืนร้องไห้น้ำตาคลออยู่ข้างๆ
     "ฮึ่ก...ก...ก็ได้ครับ.. ผมจะทำใจและสู้ต่อไป..."มีนอสเอามือปาดน้ำตาอยู่สักพักก็เหลือบมองหันซ้ายหันขวาทันที"ว่าแต่...คุณชุนสึเกะล่ะครับ...?"
     "หืม...? เจ้าเด็กหนุ่มผมขาวโพลนคนนั้นน่ะเหรอ...?"
     "ครับ..."มีนอสพยักหน้าตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
     "เขาหายไปแล้ว... ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหน..."ฟารอนยิ้มแสยะตามแบบความเย็นชาของเขา
     "เอ่อ...ครับ... แปลกจัง หายไปแบบนี้ แล้วใครจะเป็นคนช่วยตามล่าฆาตกรกันล่ะ...?"มีนอสคิดอยู่สักพัก
     "ก็ให้รามิลช่วยก็ได้นี่นา... เห็นจากลักษณะภายนอกแล้ว ดูพึ่งพาได้ดีพอๆกันกับชุนสึเกะเลยนะ..."ฟารอนยิ้ม
     "งั้นเหรอครับ...?"
     "แน่นอน..."
     "งั้นขอบคุณที่ให้คำแนะนำน่ะครับ..."มีนอสยิ้มอย่างดีอกดีใจที่ได้พูดคุยกับฟารอน แต่เขาไม่รู้เลยว่าฟารอนคิดอะไรอยู่กันแน่
 
     มีนอส...
 
     นายอยากอยู่กับยูนาสินะ...?
 
     เดี๋ยวฉันจะพาไปส่งนายไปอยู่กับแม่สาวน้อยคนนั้นถึงที่เลยล่ะนะ...
 
     เมื่อฟารอนชำเลืองมองมาที่มีนอสอยู่นั้น เขาจึงคิดแผนการที่จะฆ่ามีนอสขึ้นมา แต่ทันใดที่เขาคิดเรื่องมีนอส จู่ๆเขาก็เผลอคิดเรื่องของเตชินขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุไม่มีผล
     "อะไรกันเนี่ย...!?"ฟารอนเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ"อยู่ๆก็นึกถึงเจ้านั่นขึ้นมา!! บ้าที่สุด!!!"
     "อะไรเหรอ ฟารอน!?"คริสเดินเข้ามาแตะบ่าฟารอนเบาๆจนตัวเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา"ฉันเห็นนายทำสีหน้าแบบนั้น นายเป็นอะไรรึเปล่า...?"
     "อ๋อ...เปล่าหรอก...!!"ฟารอนส่ายหัวปฏิเสธไปอย่างเฉยๆคิดว่าไม่มีอะไร
     "แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรน่ะ!?"คริสเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย
     "อืม...แน่นอน!"ฟารอนพูด
     "ดีแล้ว..."คริสยิ้มจากนั้นจึงตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆเพื่อเป็นการปลอบใจ"นายไม่เป็นอะไรน่ะดีแล้วล่ะ... ถ้านายมีเรื่องอะไรมาปรึกษาฉันได้นะ...(^_^)"
     "อืม..."ฟารอนพยักหน้าก่อนที่เขาจะหันมามองที่มิยูริและยูนาอีกครั้ง"ความตาย...สินะ?"
     "ม...มิยูริคะ..."ยูนาน้ำตาคลอเมื่อเธอเห็นมิยูริพูดประโยคนั้น"แล้วจะยกโทษให้เราจริงๆเหรอคะ...?"
     "แน่นอนสิ...ฉันให้อภัยเธอแล้วไงล่ะ..."มิยูริยิ้มระรื่นแต่ภายในใจเธอตอนนี้ดูเคียดแค้นอย่างมาก
     "จ...จริงเหรอคะ...?"ยูนายิ้มพลางร้องไห้น้ำตาคลอออกมาด้วยความดีใจ
     "อื้ม...!"มิยูริพยักหน้าตอบรับพลางยิ้มอย่างใจดี เพื่อเป็นการตบตาทุกๆคนไม่ให้รู้ว่า เธอนั้นคิดจะฆ่ายูนา"ฉันมีอะไรจะบอกเธอนะยูนา..."
     "อะไรเหรอคะ...?"
     "ตามฉันมาสิ...^^"มิยูริยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วจับมือยูนาออกจากชั้นใต้ดินไปยังห้องพักนักเรียนชั้นสองของอาคารหนึ่งทันที
     "ค่ะ..."ยูนาตอบรับ และเดินตามมิยูริไป
     "ฉันว่ามันแปลกๆยังไงชอบกลนะ..."อริศรายืนกอดอกมอง
     "ใช่...อย่างนี้ผมคงต้อง..."รามิลพูดจากนั้นก็ค่อยๆย่อมตามไป แต่เขาก็ต้องหยุดเพราะเนื่องจากอริศราได้ห้ามเอาไว้"อริศรา..."
     "เดี๋ยวก็เกิดอันตรายหรอก..."อริศราส่ายหน้า
     "ก็ได้ครับ..."รามิลถอนหายใจ แล้วอยู่ที่เดิม ส่วนมีนอสเองก็อดที่จะห่วงยูนาไม่ได้เลย
 
     ยูนา...
 
--------------------------------------------------------
 
ในห้องพักนักเรียนชั้น 2 ห้อง 001 อาคาร 1
 
     เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องดังกล่าว ยูนาเห็นดังนั้นจึงรู้สึกสงสัยแปลกๆขึ้นมา ในขณะที่มิยูริเองหยิบกุญแจอยู่ จากนั้นเธอก็ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปทันที
     "เข้าไปสิจ๊ะ...ยูนา"มิยูริหันมายิ้ม
     "ค่ะ..."ยูนายิ้มตอบ จากนั้นเธอจึงค่อยๆเดินเข้าไป แล้วมิยูริก็ใช้เท้านั้นถีบไปที่กลางหลังของยูนาเต็มๆแรง
 
     ผลั่ก!!
 
     "โอ้ย...ท...ทำอะไรคะ มิยูริจัง!?"ยูนาล้มลงไปกับพื้น แล้วเธอหันมามองที่มิยูริ
     "นี่โง่หรือแกล้งโง่กันล่ะเนี่ย...!!?"มิยูริขมวดคิ้วชายตามองมาที่ยูนา จากนั้นเธอก็โปะยาสลบใส่ยูนาทันที
     "ม...มิยู...ริ..."
     "หึหึหึ...สำเร็จ! เป็นไปตามแผนที่ฉันตั้งไว้เลย!"มิยูริหัวเราะอย่างสะใจ เธอเหลือบมองไปรอบๆ ก็เห็นผ้าและเทปกาวอยู่ เห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบ ก่อนที่เธอจะมัดมือมัดแขนยูนาไว้กับผนัง จากนั้นเธอจึงเอาผ้าปิดตายูนาจนมองไม่เห็นอะไรเลย เท่านี้เป็นการเสร็จภารกิจ"เสร็จสักที...."
     "...."ยูนาตื่นขึ้นมาก็มองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความมืดมิดที่ได้ปิดตาเธอไว้"ท...ทำไมมองไม่เห็นเลยล่ะ... แล้วมิยูริล่ะ....!?"
     "ตื่นขึ้นมาก็ถามหาฉันเลยเหรอจ๊ะ ยูนา...!?"มิยูริเดินเข้ามาหายูนาใกล้ๆพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
     "ม...มิยูริ ธ...เธอจะทำอะไรเราคะ?"ยูนาพูดพลางตัวสั่นด้วยความกลัว
     "ก็ที่ฉันพาเธอมาที่นี่ เพราะฉันจะฆ่าเธอยังไงล่ะ หึหึหึ...!!"มิยูริแสยะยิ้ม ยูนาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย
 
     ม...ไม่จริง!!
 
     มิยูริจะฆ่าเรา!!
 
To be continued.

**(เดี๋ยวมีต่ออีกใน Ep.12 ค่ะ)**
O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #79 Marika Neri (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 16:07
    เกิดความกลัวเตชินขึ้นมาทันที 555555 มีความเกลียดฟารอนสูง นางจะฆ่ามีนอส แอร๊ยยย 555555 นั่นลูกเรานี่หว่า 555
    #79
    0
  2. #78 Raido-Algiz (@Raido-Algiz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 05:46
    หนูยูก็ซื่อ(บื้อ)เกิ้นไป
    #78
    0
  3. #77 aysaya (@aysaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 16:51
    โอ้ย มิยูริเป็นเด็กมีปัญหาหรอลูก 55555 เตชินก็อย่าผลุบๆโผล่ๆสิ มันน่ากลัวนะรู้มั้ย 55555
    #77
    1