Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 18 : 12 :: ฆ่าอำพราง (ต่อ) :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ธ.ค. 59

12
kill camouflage
(2)
 
     ในขณะที่มิยูริได้หลอกล่อยูนาให้เข้ามาในห้องพักนักเรียนชั้นสองนั้น มิยูริก็ได้ทำการวางแผนและเตรียมจัดการที่จะฆ่ายูนาทันที เมื่อยูนาได้ยินเสียงของมิยูริดังนั้นก็ตกใจ แต่ก็สายไปเสียแล้ว เพราะเธอได้เข้ามาในนี้เพื่อโดนฆ่าจากมิยูริโดยเฉพาะ สาวน้อยร่างบางจึงหยิบมีดขึ้นมาทันที โดยที่ไม่ได้บอกยูนาไว้ก่อน
     "พร้อมรึยังจ๊ะ...ยูนา..."มิยูริแสยะยิ้ม เธอค่อยๆเดินเข้ามาหายูนาในระยะที่ไม่ไกลมาก
     "ม...."แต่ยูนาก็ไม่ยอมตอบเสียที เธอได้เอาแต่อ้ำอึ้งและชักช้าอยู่นานจนมิยูริเกิดความโมโหไม่พอใจขึ้นมา
     "รีบๆพูดมาสิยะ!!! เร็วเข้า!!! ฉันถามว่าพร้อมรึยังก็ตอบมา!!!"มิยูริตวาดใส่ยูนาพลางหยิบมีดขึ้นมาปักลงบนผนัง
 
     ปึ้ก!!
 
     เคร้งง...!!!
 
     มิยูริหยิบมีดขึ้นมาปักลงบนผนังอย่างรุนแรงนั้น มีดก็ได้หักออกเพราะเนื่องจากมีดทุกชนิดมักจะไม่ค่อยคมเหมือนดาบคาตานะของประเทศญี่ปุ่นเสียเท่าไหร่ มันเป็นเพียงแค่มีดธรรมดาเท่านั้น ยูนาได้ยินเสียงมีดกระทบกันนั้นก็ตกใจอย่างมาก
     "ม...มิยูริ ทำอะไรน่ะคะ...?"ยูนาตกใจจนน้ำตาคลอ ดวงตาของเธอนั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจ
     "โอ๊ะโอ...เสียดายมีดจังเลยโน๊ะ..."ดวงตาสีฟ้าคู่สวยของมิยูริได้ชำเลืองมองมาที่มีดและเศษของมีดที่แตกกระจายอยู่บนพื้นพร้อมกับผนังที่ถูกปักด้วยมีดจนเป็นช่องโหว่ขนาดไม่ใหญ่มาก
     "ฮึก...ย...อย่าทำอะไรฉันเลยนะ มิยูริจัง..."ยูนาร้องไห้และกลัวจนตัวสั่น เธอพยายามที่จะขอร้องอ้อนวอนมิยูริเพื่อไม่ให้เธอนั้นฆ่ายูนา แต่ทว่ามือของเด็กสาวถูกติดไว้กับผนัง จึงไม่สามารถที่จะขยับได้เลยแม้กระทั่งขา นอกจากหัวเท่านั้นที่สามารถหันซ้ายหันขวาได้อย่างเดียวเท่านั้น
     "อื้ม...ไปเอาอันใหม่ดีกว่า น่าเสียดายจริงๆ..."มิยูริถอนหายใจเบาๆก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบมีดที่วางไว้บนโต๊ะที่ผุพังอีกเล่ม มือสีขาวสะอาดในตอนนี้กำลังเอื้อมไปหยิบมีด จากนั้นก็เดินมาหายูนาด้วยใบหน้าที่หมั่นไส้ยูนาอย่างมาก
     "ฮึก..."ยูนาน้ำตาคลอ เธอดูเสียขวัญอย่างมาก ทั้งตัวสั่น ทั้งเหงื่อตก เธอกลัว...กลัวความตายที่กำลังจะมาเยือนอย่างช้าๆ
     "ไม่ต้องห่วงและไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะ ยูนา...ฉันจะค่อยๆทำ และเบาๆอย่างสุดความสามารถของฉันเลยนะจ๊ะ..."มิยูริแสยะยิ้ม เธอเดินเข้ามาหายูนาใกล้ๆจากนั้นก็หยิบมีดขึ้นมาหมายจะแทงยูนาลงไป
     "ข...ขอร้องล่ะค่ะ มิยูริจัง..."
     "โอ้...กลัวตายก็เป็นเนอะ แล้วเมื่อกี้เธอสร้างคดีอะไรไว้ แกก็รู้ดีนี่...!!"มิยูริกัดฟันดังกรอด เธอเอามีดจ่อไปที่ท้องของเธอใกล้ๆ แต่ก็ยังไม่ทำหรอก
     "ฉ...ฉันขอโทษ..."
     "ฉันไม่ฟังคำขอโทษจากแกหรอก!! แกทำอะไรไว้!! ฉันก็ไม่ให้อภัย!!!"มิยูริจ้องเขม็งมาที่ยูนา เธอตวาดเสียงดังกว่าเดิม และคราวนี้เธอก็เอาจริงแล้ว
     "ฮึ่ก...ฮึ่ก...!"
     "เอาล่ะนะ...!!"พูดจบ มิยูริจึงเอามีดแทงเข้าที่ท้องของยูนาอย่างรุนแรง น้ำสีแดงสดที่เรียกว่าเลือดนั้นได้ไหลออกมา และสาดกระเซ็นลงบนพื้น กลิ่นคาวเลือดก็คละคลุ้งไปเสียหมด
 
     ฉึ่ก...!! ฉึ่ก...!!!
 
     "กรี๊ดดดดด...!!!!!"ยูนากรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด หน้าท้องของเธอถูกแทงไปด้วยมีดไปแล้วหนึ่งแผล เลือดก็ได้แปะชุดนักเรียนของเธอจนเปรอะเปื้อนไปหมด ใบหน้าของเธอได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก
     "ฮิฮิฮิ...น่าสนุกจริงๆเลยนะ... สนุกจริงๆ!!"มิยูริหัวเราะสะใจอย่างมาก เธอทั้งหัวเราะ ทั้งโกรธ ทั้งร้องไห้อย่างมากที่ยูนาได้บอกความลับให้กับคนอื่นๆแบบนี้จนน่าอับอายอย่างมาก จากนั้นเธอก็กระหน่ำแทงไปที่ท้องของยูนาซ้ำอีกครั้งด้วยใบมีดที่คมกริบและชุ่มไปด้วยเลือด เลือดได้ไหลออกจากร่างของยูนาราวกับเป็นสายน้ำที่หลั่งไหลออกมา
 
     ฉึ่ก! ฉึ่ก!! ฉึ่กก!!!
 
     แปะ! แปะ!
 
     เลือดสีแดงสดได้ไหลทะลักสาดกระเซ็นลงตามพื้นห้องและผนัง อีกทั้งยังแปะตามร่างกายของยูนาจนเปรอะเปื้อน ใบหน้าของมิยูริเองก็เช่นกัน ตอนนี้จากสาวน้อยผู้น่ารัก กลับกลายเป็นซาตานที่น่ากลัวไปเสียแล้ว ใบหน้า ร่างกาย ชุดและมีดของเธอในตอนนี้กำลังเปื้อนไปด้วยเลือด แต่มิยูริก็แสยะยิ้มออกมาโดยที่ไม่สะทกสะท้านหรือหวาดกลัวอะไรเลย ยูนาก็ได้เอาแต่ร้องไห้น้ำตาคลอ ตัวสั่นขวัญเสีย ตามหน้าท้องก็ถูกแทงด้วยของมีคมจนได้รับบาดเจ็บสาหัส กว่าเธอจะตายก็ต้องใช้เวลาที่ยาวนาน
     "ย...อย่าฆ่าฉันเลยนะ ข...ขอร้องล่ะค่ะ ฉ...ฉันไม่อยากตาย นะ...มิยูริจัง..."ยูนาน้ำตาคลอ ร้องไห้ออกมาจนเป็นที่น่ารำคาญของมิยูริมากๆ เพราะยูนาก็ได้เอาแต่ร้องขออยู่ตลอด
     "ฮึ! ฉันไม่ให้อภัยแกอีกแล้ว!!!!!!"มิยูริกระทืบเท้าเสียงดังด้วยความฉุนเฉียว แววตาของเธอดูเกรี้ยวกราดแล้วเคียดแค้นอย่างมาก เธอหยุดแทงยูนา แล้วก็ได้พูดกับยูนาดูเหมือนเธอจะมีสองอารมณ์อะไรอย่างงั้นเลย"รู้มั้ย...ฉันน่ะ ชอบและแอบหลงรักมีนอสมาก่อนแกอีก ฉันน่ะทั้งรักและก็หวง ฉันอยากจะบอกอีกซ้ำเป็นครั้งที่สอง ว่าฉันน่ะมาเรียนที่นี่เพื่อกำจัดศัตรูหัวใจและศัตรูคู่แข่งของฉันด้วยการฆ่า เกม หรือบททดสอบมรณะในครั้งนี้ ฉันต้องชนะ... ชนะ... ชนะเท่านั้น และฉันก็ต้องรอดด้วย!!"
     "ด้วยการโกงกฏข้อห้ามของเกมเนี่ยนะ..!!?"
     "ใช่แล้วล่ะ ถึงมันจะกำหนดให้ฉันห้ามฆ่าก็เถอะ แต่จะทำยังไงได้ล่ะนะ... ฉันน่ะหมั่นไส้ไอ้พวกนั้น และก็แกจริงๆ ที่ฉลาดและรอบรู้ แถมยังมีความสามารถที่เยี่ยมยอดซะขนาดนี้!!"
     "ฮึ่ก...ไม่น่าเลย.. ไม่น่าตามเธอมาเลยจริงๆ..."ยูนาร้องไห้และกลัวจนตัวสั่น
     "เอาล่ะนะ ฉันคุยแค่นี้แหละ... ลาก่อน และ...ฝันดีนะจ๊ะ ยูนา..."มิยูริแสยะยิ้มจากนั้นเธอก็ลงมือจัดการยูนาต่อทันทีโดยการกระหน่ำแทงไปที่ท้องของยูนาซ้ำอย่างไม่หยุดยั้งมือของเธอเลย
 
     ฉึก! ฉึก!! ฉัวะ!!!
 
     ทันใดนั้น จากพื้นภายในห้องที่ดูรก ก็กลับกลายเป็นห้องที่ทั้งรกและนองไปด้วยเลือดสีแดงสดกระจัดกระจายทั่วพื้น ร่างบางๆของยูนาก็เริ่มอิดโรย ใบหน้าซีดเผือดเหมือนกำลังจะตาย ภายใต้ผ้าปิดตาดวงตาของยูนาเบิกโพลงด้วยความกลัวก่อนที่จะหรี่ตาลง หน้าท้องของเธอเป็นรูพรุนและมีน้ำเลือดสดๆไหลออกมาทีละหยด ก่อนที่ยูนาจะสิ้นลมหายใจไปในที่สุด เมื่อมิยูริเห็นว่ามันผิดปกติเธอจึงรีบเข้ามาหายูนาทันที
     "โอ๊ะ...นี่แกตายแล้วเหรอนี่... ทำไมเงียบๆล่ะ!?"เมื่อมิยูริฟังเสียงอีกครั้งก็ไม่ได้ยินเสียงของยูนาอีกแล้ว ใบหน้าที่เปื้อนเลือดของมิยูริก็แสยะยิ้มออกมา เธอหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
 
     ฮะ ฮะ ฮะ!!
 
     ยัยยูนาตายแล้ว!! มันตายแล้ว!!
 
     ในขณะที่มิยูริยืนหัวเราะเยาะด้วยความสะใจนั้น เธอก็เหลือบมองมาเห็นตู้เสื้อผ้าที่เปิดแง้มออกมาเล็กน้อย มิยูริก็ดีอกดีใจที่เธอนั้นรอดตายและจะไม่โดนโหวตอีกแล้วว่าเธอเป็นฆาตกร เด็กสาวร่างบางจึงได้หยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดตามใบหน้าและร่างกายที่เปื้อนเลือดออก จากนั้นจึงหยิบเสื้อผ้าในตู้ออกมาเปลี่ยน แล้วเธอก็ได้ทำการจดบันทึกเรื่องราวของเธอ พร้อมกับเขียนตัวอักษรด้วยเลือดของยูนา ก่อนที่เธอจะออกจากห้องพักนักเรียนห้องแรกไป
 
------------------------------------------------------------------------------
 
ในชั้นใต้ดิน
 
     เมื่อทุกคนกำลังจะวางแผนในการออกและรอดออกมาจากเกมมรณะนี้ได้นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงคล้ายคนกำลังเดินเข้ามาในชั้นใต้ดินนี้ มันกำลังเดินเข้ามาหา ทำให้ทุกๆคนหยุดพูดและเงี่ยหูฟังทันที
 
     ตึก... ตึก...
 
     "เสียงคนเดิน...!?"รามิลพูด"ช...ใช่คุณฟุจิโมโตะสินะ!?"
     "ฟุจิโมโตะ?"อริศราหันมามองด้วยความสงสัย
     "คุณชุนสึเกะไงครับ..."
     "คงไม่ใช่หรอกนะ ฉันว่า... น่าจะเป็นมิยูริ...กับยูนาอ่ะนะที่เดินเข้ามา..."อริศราส่ายหัวปฏิเสธคำตอบของรามิลไปอย่างดื้อๆ
     "ไม่ใช่ใครทั้งนั้นหรอกนะ..."เสียงแตกหนุ่มและนุ่มนวลได้ดังขึ้น เมื่อทุกคนหันมาหาเจ้าของเสียงดังนั้น ก็เห็นเด็กสาวรูปร่างสูงเกินมาตรฐาน หน้าตาสวยงาม หุ่นดีได้สัดส่วน เรือนผมหน้าม้ายาวสีเงิน ผิวสีขาวสะอาดรับกับใบหน้าที่เรียวสวยได้รูป ดวงตาสีฟ้าแกมม่วงได้ชำเลืองมองมาที่ทุกๆคน
     "คุณคือใครกันน่ะ...!?"ไอรินลดาเดินเข้ามาถามเด็กสาวด้วยความสงสัยและไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย
     "ฉันชื่อ นาริตะ มาซามุเนะ เป็นสุดยอดนักเรียนกรรมการนักเรียนระดับม.ต้น"เด็กสาวยิ้มให้กับทุกๆคนพร้อมกับกล่าวแนะนำตัว
     "เอ่อ...ครับ คุณนาริตะครับ..."
     "อะไรเหรอ รามิล...?"
     "ม...เมื่อกี้คุณ... คุณเรียกชื่อของผม..."รามิลทำสีหน้าตกใจทันที
     "คือว่า...ฉันได้ยินเพื่อนๆเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังน่ะ..."นาริตะรีบพูดออกไปพลางทำสีหน้าตกใจขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
     "อ๋อ...อย่างงี้นี่เองครับ..."รามิลพยักหน้าตอบรับ"ว่าแต่...คุณเห็นคุณชุนสุเกะรึเปล่าครับ?"
     "ชุนสุเกะ...?"นาริตะยืนคิดอยู่สักพัก แต่เธอกลับทำสีหน้างงซะงั้น"เขาเป็นใครกันเหรอ... ฉันไม่รู้จักเขาเลย...?"
     "เขาเป็นสุดยอดนักเรียนม.ต้นรองประธานนักเรียนน่ะครับ แถมเขาเป็นผู้พิพากษาอีกด้วย..."รามิลพูด
     "เตชิน...?"
     "ใช่ครับ คนนั้นแหละ..."รามิลพยักหน้าตอบรับ
     "อืม...ฉันไม่เห็นหรอกนะ..."
     "เหรอครับ..."รามิลทำสีหน้าเศร้าไปเลย เมื่อเตชินไม่อยู่ด้วย
     "อืม..."นาริตะพูดพลางทำสีหน้าที่ดูเป็นห่วงรามิลอย่างมาก (นาริตะ เป็นอีกตัวตนหนึ่งของเตชินค่ะ)
 
     เกือบโดนรามิลและคนอื่นๆจับได้แล้วสิ...
 
     ขอโทษนะรามิล...
 
     ฉันทำแบบนี้ไปเพราะเพื่อทุกคน...
 
     ฉันไม่ลืมตัวตนของฉันแน่นอน...
 
To be continued.
O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #81 Marika Neri (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 08:11
    มีความเกลียดเตชินในเวลาเดียวกัน ทำไมเขาทำกับรามิล(ภรรยา)แบบนี้ T^T

    จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #81
    1
    • #81-1 P A R A N O I A ♣ (@Akibara-Xingxing) (จากตอนที่ 18)
      10 ธันวาคม 2559 / 08:14
      อย่าเพิ่งเกลียดชุนสึเกะสิคะ เขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรามาเนิ่นนานนะคะ (?)
      #81-1
  2. #80 Mew'aki (@jamew12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:42
    โห...เตชินมีสองบุคคลิกด้วยเหรอคะ?
    #80
    1