Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 19 : 13 :: การตัดสินคดีครั้งแรก :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ธ.ค. 59

13
The first trial
 
     เมื่อนาริตะ เด็กสาวปริศนาที่มาจากไหนไม่มีใครทราบได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกๆคนนั้น ทำให้ทุกคนสงสัยในตัวของเขาขึ้นมาทันที โดยทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มทำการตัดสินคดีหรือไขคดีเลยด้วยซ้ำ แต่นาริตะก็ไม่ยอมโต้ตอบอะไร เพราะเขานั้นคิดว่าตัวเองไม่ใช่ฆาตกรอย่างแน่นอน
     "ฉันว่านาริตะดูแปลกๆ และดูคุ้นๆนะว่ามั้ย...คริส"โซเฟียน่ายืนกอดอกมองมาที่นาริตะด้วยความคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ก็จำชื่อไม่ได้อยู่ดี แล้วเธอก็หันมามองคริสทันที"คริส... นี่นายฟังที่ฉันพูดรึเปล่า!?"
     "อืม...ก็คุ้นอยู่นะ แต่ฉันรู้สึกชอบยัยนั่นขึ้นมาแล้วล่ะ..."คริสยิ้มด้วยความชื่นชอบเมื่อเขาเห็นผู้หญิงสวยๆแบบนี้เป็นไม่ได้
     "ว่าอะไรนะยะ!!?"โซเฟียน่าถึงกับหันมามองคริสด้วยความไม่พอใจที่คริสมองและแอบชอบนาริตะอยู่แบบนี้"น...นายแอบชอบยัยนาริตะเหรอ!?"
     "แน่นอน เพราะเธอคนนั่นน่ะ ทั้งสวย ทั้งฉลาด และลึกลับมากๆเลย ถึงแม้เธอจะสูงเกินมาตรฐานหญิงทั่วๆไปอ่ะนะ..."คริสยืนกอดอกแอบมองนาริตะอย่างสบายใจโดยที่ไม่สนในคำพูดของโซเฟียน่าผู้เป็นเพื่อน(กิ๊ก)คนสนิทในสมัยก่อนเลย
     "นี่นายคิดจะไปจีบยัยนั่นอ่ะนะ...!?"
     "ใช่... ฉันก็จะลองไปจีบนาริตะน่ะสิ ฉันละอยากให้เธอหลงรักฉันเข้าแล้วล่ะ...!"คริสแอบแสยะยิ้มแล้วก็เดินไปหานาริตะทันทีโดยที่เก็บอาการเข้าไว้ก่อน เพื่อไม่ให้นาริตะรู้ได้ว่าคริสมาหาเขาเพื่อหวังอะไรกันแน่ (ความรักไง...)
     "เชอะ...ระวังโดนนาริตะเข้าล่ะ ยัยนี่อาจจะฤทธิ์เยอะมากกว่าที่นายเห็นละกัน..."โซเฟียน่าแอบจ้องมองมาที่นาริตะด้วยความอิจฉาพลางพูดกับคริสด้วยความไม่พอใจปนกับความริษยาของเธอ
     "ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่ะ! ยังไงนาริตะไม่ทำแบบนั้นกับฉันแน่นอน.."คริสยิ้มอย่างมั่นใจจากนั้นเขาก็เดินมาหานาริตะพร้อมกับกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่ดูนุ่มนวล"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง..."
     "เอ๊ะ...!?"นาริตะ(เตชิน)หันมามองคริสนั้นก็ถึงกับตกใจเมื่อเขากล่าวทักทายกับตัวเธอ(เขา)แบบนี้"คุณผู้หญิง? เมื่อกี้ที่นายพูด...หมายถึงฉันสินะ!?"
     "ใช่ครับ...(^_^)"คริสยิ้มอย่างนุ่มนวลแต่ภายในกลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ หมายอยากจะได้นาริตะมาให้ได้อย่างไม่ลดละพยายาม(เหมือนโรคจิตอะไรประมาณนั้นอ่ะนะ = =;)
     "แล้วนายชื่อ...คริส แอนเดอสัน สินะ?"
     "ใช่ครับ... แล้วคุณนาริตะรู้ชื่อของผมได้อย่างไรกันครับ?"คริสยิ้มแหยๆพลางเหงื่อตกเมื่อนาริตะรู้ชื่อของตนทั้งๆที่ยังไม่ทันที่จะได้แนะนำตัวกันเลย
     "อ๋อ.. ฉันแค่คุ้นๆอ่ะนะ..."นาริตะพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ดูเหมือนเขาจะรำคาญคริสอย่างมาก
 
     อยู่ดีๆ เจ้านี่ก็เข้ามาทักทายฉันแบบนี้...
 
     อย่าคิดว่า ฉันจะอยู่ร่างแบบนี้ถาวรนะ...
 
     ไม่มีวันหรอก! ไอ้โรคจิต!!
 
     จากนั้นนาริตะก็ชายตามองมาที่คริสด้วยความรำคาญ แววตาของเขาจากที่เย็นชากลับกลายเป็นเกรี้ยวกราดดูน่ากลัว แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านอะไรเลย
     "ทำไมมองแบบนั้นล่ะครับ? เกลียดผมเหรอ??"คริสยิ้มให้กับนาริตะ
     "หุบปาก...!"นาริตะรีบลุกขึ้นมาเอาดาบจ่อมาที่คอของคริสด้วยความหงุดหงิด ทำให้ทุกๆคนตกใจอย่างมากเมื่อนาริตะทำแบบนี้"ฉันไม่อยากรู้จักกับแก... แอนเดอสัน!"
     "ใจเย็นๆก่อนนะครับคุณมาซามุเนะ!!"รามิลรีบเข้ามาห้ามนาริตะไว้ด้วยความตกใจก่อนที่เขาจะคิดและบ่นพึมพำอยู่เบาๆ"ว่าแต่...คนนี้ดูคุ้นๆนะ..."
     "รามิลพูดถูก... เธอควรที่จะวางดาบลงก่อนนะ คนงาม..."คริสยิ้มแหยๆด้วยความ(แกล้ง)ตกใจ ทำให้นาริตะดูเครียดและหงุดหงิดมากกว่าเดิม
     "ฉันบอกให้สงบปาก! แกไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือยังไงกัน!!?"นาริตะตวาดใส่ด้วยความโมโห
     "ใจเย็นๆสิ... เดี๋ยวก็แก่มากกว่าเดิมนะ แค่นี้เธอก็แก่แล้ว..."คิรินแอบหัวเราะเยาะเบาๆพลางพูดจาดูถูกนาริตะ
     "ว่าใครแก่กัน!?"นาริตะหันมามองคิรินด้วยความไม่พอใจอย่างมาก
     "ก็ว่าเธอไงล่ะ... ยัยหงอก คึคึคึ..."คิรินแอบหัวเราะเยาะอีกครั้งด้วยความสะใจที่ได้ปากดีใส่นาริตะแบบนี้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายยังคงไม่หยุดโมโหเสียที
     "หุบปากไป ยัยมุรามาสะ... ไม่สิ... คิริน สุโนรุ สุดยอดนักเรียนด้านนางแบบ ผู้ครอบครองดาบมุรามาสะเพื่อเอาตัวรอดในเกมนี้..."นาริตะมองมาที่คิรินด้วยสายตาที่ดูถูกดูแคลนอีกฝ่ายอย่างมาก
     "หนอยแน่!! นี่แกรู้ได้ยังไงกัน!!?"คิรินสะดุ้งขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อนาริตะรู้ตัวตนของเธอ ทั้งตกใจทั้งโกรธอย่างมาก จึงรีบหยิบดาบมุรามาสะ (ซึ่งเป็นดาบอาถรรพ์ที่เธอครอบครองมันมา)มาสู้กับนาริตะทันทีโดยที่อีกฝ่ายนั้นยังไม่ทันตั้งตัวเลย
     "ฉันจะรู้อะไรมันก็เรื่องของฉันล่ะนะ..."นาริตะก็รีบหยิบดาบมาซามุเนะขึ้นมาป้องกันอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วพร้อมพูดจาประชดประชันเล็กน้อยทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตกใจมากกว่าเดิม"โห้...รวดเร็วดีจังเลยนะ สุโนรุ..."
     "ยังจะมาประชดฉันอีกนะ!!!"คิรินทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก รีบยกดาบขึ้นเหนือศรีษะหมายจะสับร่างนาริตะแยกออกเป็นสองส่วนเลยทีเดียว"ไปตายซะ!! มาซามุเนะ!!!"
     "นี่เธอเป็นบ้าหรือยังไงกันน่ะ!?"นาริตะรีบหลบได้ทันและรวดเร็ว ทำให้คิรินหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยวมากจึงได้ยกดาบขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง
     "หยุดพูดแบบนี้สักทีเถอะน่ะ!!"คิรินรีบโจมตีเข้าใส่นาริตะอย่างรวดเร็ว
     "เธอนั่นแหละหยุดกระทำแบบนี้ได้แล้ว...!!!"นาริตะรีบจับคิรินทุ่มลงกับพื้นไปในทันที ร่างอันบอบบางได้กระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรงและเสียงดัง ดาบมุรามาสะก็ได้ปักลงไปกับพื้นด้วย
 
     ตู้ม! ฉับ!!
 
     เมื่อคิรินได้ล้มลงไป นาริตะก็ได้มองลงมาที่คิรินอย่างโมโหที่สุดเพราะคิรินได้เอาแต่โจมตีเขาแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว โดยไม่ให้อีกฝ่ายได้เตรียมตัวเลย ร่างสูงก็ได้เดินเข้ามาหาคิรินจากนั้นก็ใช้เท้าเหยียบลงไปที่มืออันเรียวยาวและสวยของคิรินทันที
 
     ปึก!
 
     "โอ้ย!"คิรินร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวดพลางหรี่ตามองมาที่นาริตะซึ่งอีกฝ่ายจ้องมาที่เธอด้วยความโกรธอย่างมาก แต่แววตาของเขาดูเย็นชาจนยากเกินที่จะคาดเดาได้ว่าเขามีอารมณ์แบบไหนกันแน่
     "นาริตะ! หยุดก่อน!!"รามิลรีบวิ่งเข้ามาห้ามนาริตะไว้พร้อมกับโอบกอดนาริตะอย่างแนบแน่นพลางร้องไห้น้ำตาคลอ"พอก่อนครับ... ผมขอร้อง..."
     "สัมผัสนี้มัน..."นาริตะสะดุ้งโหยงแล้วหันมามองรามิลด้วยความตกใจ"ร...รามิล...!?"
 
     ชิโนฮาระ...
 
     เมื่อกี้นายกอดฉัน... ทำไม...!?
 
     อืม...ช่างเถอะ ฉันชินกับการกอดแล้ว...
 
     นาริตะหรี่ตาลงด้วยความอบอุ่น เมื่อรามิลได้โอบกอดเขาแบบนี้ น้ำใสๆได้ไหลออกจากดวงตาของรามิล จากนั้นก็ได้หยดลงพื้นทีละนิด ทำให้นาริตะควบคุมตัวเองได้ทันที เขาจึงได้ปล่อยคิรินไป ส่วนนาตาลีได้เห็นนาริตะดังนั้นก็เกิดความสงสัยในตัวของนาริตะทันที
     "ยัยนี่ดูคุ้นๆและแปลกๆไปนะ อยู่ดีๆก็สงบลงได้... หรือว่ายัยนี่คืออีกตัวตนหนึ่งของเตชิน...!?"นาตาลีหันมามองนาริตะพลางนั่งกอดอกพึมพำเบาๆอยู่ในมุมมืด
     "ขอให้ไม่มีใครสงสัยในตัวเจ้านะ นาริตะ..."แอนดริวยืนกอดอกมองมาที่นาริตะผู้เป็นลูกชายปลอมตัวมา พร้อมพูดพึมพำเบาๆตามนาตาลีด้วยความเป็นห่วง
     "พ...พอก่อนรามิล..."นาริตะรีบแกะมือรามิลออกจากตัวเขา
     "ผมไม่ปล่อย ถ้าคุณยังไม่หยุดอาละวาดแบบนี้..."รามิลไม่ยอมปล่อยเลย เขาส่ายหัวปฏิเสธไปพร้อมตั้งคำถามข้อแรกทันทีด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพื่อไม่อยากให้ใครได้ยินที่เขาพูดและร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ"ผมรู้ว่าคือคุณ...ชุนสึเกะ ฟุจิโมโตะ ท่านคือผู้มีอิทธิพลในโรงเรียนนี้ คุณคือความหวังของผม ผมก็คือความหวังของคุณ ผมโชคดีแค่ไหนที่มีคุณ... คุณก็โชคดี ที่คุณได้หนีรอดจากความสิ้นหวังมาได้ยาวนาน และรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้..."
     "เก็นบุ...?"นาริตะหันมามองรามิลด้วยความตกใจเมื่ออีกฝ่ายได้พึมพำออกมาเบาๆแบบนี้จนแทบสลดจึงรีบโผกอดรามิลเพื่อปลอบใจ"พอก่อนเถอะนะ...ฉันขอร้อง"
     "แต่ว่า..."
     "ไม่มีแต่..."
     "ก...ก็ได้ครับ..."รามิลพยักหน้าพลางมองไปรอบๆแล้วพูดกับทุกๆคน"เราว่าเริ่มมาไขคดีกันดีกว่าเถอะ..."
 
     ตึก... ตึก... ตึก!
 
     "ส...เสียงนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย...!?"รามิลถึงกับต้องสะดุ้งโหยงอีกครั้งเมื่อเขาได้ยินเสียงคล้ายคนกำลังจะเดินเข้ามาในนี้ แต่ทว่า...เสียงฝีเท้าเดินเตาะแตะแบบนี้ ทุกคนคาดว่าเป็นเด็กผู้หญิงแน่นอน
     "ต้องเป็นเด็กผู้หญิงเดินเข้ามาแน่ๆ..."อริศราเงี่ยหูฟัง
     "น...น่าจะเป็นยูนา ก...กับม..มิยูริแน่นอนเลย...ค่ะ"พิมพ์ลภัสพูด
     "คงจะใช่อย่างที่พิมพ์ลภัสพูดล่ะนะ..."ไอรินลดาพูดพลางภาวนาอยู่เบาๆ"ขอให้ยูนารอดกลับมาเถอะ..."
     "ฉันก็ภาวนาขอให้เธอรอดมาเหมือนกัน..."อริศราพูด
     "ด...เดี๋ยวนะ...!"รามิลตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อมีคนเดินเข้ามา ทุกคนจึงได้หันมามองก็เห็นเด็กสาวเดินมาคนเดียว ซึ่งเธอคนนั้นก็คือมิยูรินั่นเองที่รอดมาได้อย่างจืดชืด...
     "มิยูริ!!? แล้วทำไมเธอถึงเดินมาคนเดียว... ยูนาล่ะ!?"มีนอสรีบวิ่งเข้ามาถามมิยูริด้วยความเป็นห่วงยูนาอย่างมาก โดยอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เลย
     "ย...ยูนาโดนคนปริศนาลอบสังหารค่ะ ฮือ..."มิยูริน้ำตาไหลพรากพลางโอบกอดมีนอสอย่างแนบแน่น โดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจที่จะให้มิยูริกอด และก็ไม่รู้เลยว่ามิยูรินั้นร้ายกาจแค่ไหน
     "คนปริศนา? ใคร!? ตอบฉันมาก่อนสิ!!"
     "ไม่รู้...เหมือนกันค่ะ ฮึ่ก... มันมารวดเร็วมากและก็หายไปเลย ฮือฮือ..."มิยูริแอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางแกล้งตีหน้าเศร้าเพื่อให้มีนอสใจอ่อนและยอมที่จะรักเธอมากขึ้น
     "อย่ามาน้ำเน่าตรงนี้... เอาล่ะ! เริ่มไขคดีกันดีกว่าเถอะ อย่าเสียเวลามาก...!!"อริศราพูด
     "ก่อนอื่น... คนที่ฉันน่าสงสัยที่สุดคือ... คุณชุนสึเกะ คุณนาริตะ และยัยปีศาจแห่งราคะ มิยูริ!!"รามิลพูดพลางชี้มาที่มิยูริ
     "ทำไมเป็นฉัน...?"นาริตะพูดด้วยความสงสัย
     "อย่าโกรธผมนะครับ ผมทำไปเพื่อคดีนี้ ถ้าคุณชนะคุณก็รอดนะครับ..."รามิลยิ้มให้กับนาริตะ
     "อืม...ไม่เป็นไรหรอก..."นาริตะยิ้มบาง
     "ทำไมต้องมาสงสัยฉันด้วยล่ะ!? ฉันผิดอะไรด้วย!!"มิยูริร้อนตัวทันทีเมื่อได้ยินชื่อของเธอที่รามิลพูด
      "เอาล่ะ...ขั้นที่สอง พวกเราต้องไปสืบดูข้างบนซะแล้วล่ะ... ฉันว่ามันดูยากมากเลยนะกับการตามตัวคนร้ายที่แท้จริงเนี่ย..."อริศราพูดพลางเลิกคิ้วด้วยความสงสัย
     "งั้น...จะทำยังไงดีล่ะ...?"รามิลถาม
     "ฉันกับนายไปที่อาคารหนึ่งชั้นแรก นาริตะกับไอริน ไปที่อาคารหนึ่งชั้นสอง อาสึนะและโอจิ ไปที่อาคารหนึ่งชั้นเดียวกันกับฉัน แต่ไปคนละห้อง มีนอสและก้องภพ ตามนาริตะกับไอรินไป...เข้าใจตามนี้นะ"อริศราได้ทำการวางแผนจากนั้นก็ได้บอกกับเพื่อนๆทุกคนก่อนที่จะเดินขึ้นไปในอาคารหนึ่งทันที"ที่เหลือก็อยู่ตรงนี้ก่อน ถ้าเสร็จเมื่อไหร่พวกเราจะกลับมา..."
     "ร...รับทราบค่ะ ช...โชคดีนะ...คะ"พิมพ์ลภัสโบกมือลาอริศราและเพื่อนๆอีกเจ็ดคน ส่วนมิยูริเองก็อดที่จะไปแอบดูไม่ได้ เธอจึงรีบเดินตามทั้งแปดคนไปทันที
 
     ไอ้พวกนั้นมันจะรู้ความลับของฉันแล้ว...!!
 
     อยู่เฉยๆไม่ได้แล้วล่ะ! ฉันต้องรีบตามพวกมันไป!!
 
To be continued.
O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #84 Raido-Algiz (@Raido-Algiz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:20
    รามิลแกชักจะโลกสวยไปแล้วนะ
    #84
    1
  2. #83 Marika Neri (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 17:12
    ฉันสัมผัสได้ถึงความรักระหว่างเคะและเมะ (?)
    อร้ายยยย นี่มันคู่แรร์เลยนี่ฝ่าาา เหมือนคู่นั้นเลยอ่ะไรต์ ในดันกันภาค 3 (ตรงไหน?)
    ฟุจิฮาระ/ชุนเก็น บันไซซซว์~~!!

    สู้ๆนะไรต์จะมารออ่านตอนต่อไป
    #83
    2
    • #83-1 P A R A N O I A ♣ (@Akibara-Xingxing) (จากตอนที่ 19)
      10 ธันวาคม 2559 / 17:21
      ใคร? ใช่คู่นั้นรึป่าวคะ? (มุนาคาตะ x นาเอกิ) *แต่รู้สึกว่าไม่มีใครจิ้นคู่นี้นะคะ (' ')* อา...ช่างเถอะค่ะ ขอให้สาววายได้อ่านและจิ้นไปก็สุขใจแล้วค่ะ (^_^)
      #83-1
    • #83-2 P A R A N O I A ♣ (@Akibara-Xingxing) (จากตอนที่ 19)
      10 ธันวาคม 2559 / 21:33
      และที่สำคัญ ไรต์ชอบสองคนนี้มากเป็นพิเศษ ใน 10 ตัวละครจากดันกันนะคะ^^
      #83-2