Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 28 : 22 :: ในยามราตรี :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

22
in Night
 
          เมื่อมีเด็กหนุ่มได้ปรากฏตัวมา เฮลฮาวน์เห็นอีกฝ่ายดังนั้นก็ตกใจและดีใจมากที่เจอกับอีกฝ่าย ซึ่งเขาคนนี้เป็นพี่ชายของเฮลฮาวน์นั่นเอง
          "พี่เดธไซส์ แฮ่ก... แฮ่ก..."เฮลฮาวน์ได้รีบวิ่งเข้ามาโอบกอดอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น
          "นี่... นายคิดถึงฉันมากขนาดนั้นเลยหรือ?"เดธไซส์ถามอีกฝ่ายด้วยเสียงที่เรียบและอ่อนโยน
          "ใช่ครับ... แฮ่ก... แฮ่ก..."เฮลฮาวน์พูดแล้วหายใจอย่างรัวและเร็ว
          "ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ยังไงเราสองคนก็รอดอย่างแน่นอน..."เดธไซส์พูดพลางโอบกอดอีกฝ่าย
          "ครับ..."
          "แล้วนี่นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ?"เดธไซส์ถาม
          "เอ่อ...ผมมาตามหาพี่น่ะครับ"
          "งั้นเหรอ...? อืม... ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่เคียงข้างนายเสมอ"เดธไซส์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
          "ครับ..."
          "แล้ว นายไปไหนมา ทำไมฉันไม่เห็นนายเลย"
          "คือผมตามหาพี่ แล้วหลงทาง เผอิญผมไปเจอคนแปลกหน้าสามคน ดูใจดีมากๆเลยครับ"
          "งั้นเหรอ? แล้วเขาเป็นใครกันล่ะ?"
          "คนหนึ่งดูเย็นชา ราวกับพวกคุณหนู คนที่สองก็ดูดุร้าย ราวกับอสูรกาย อีกคนดูเลือนลางอย่างมาก..."
          "อืม... แต่ก็ดีที่พวกมันไม่ทำอะไรนาย"เดธไซส์ยิ้มอย่างอ่อนโยน
          "ครับ"
          "ไปกันเถอะ ตอนนี้ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว ไปหาที่พักกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"
          "ครับ พี่เดธไซส์"
          เมื่อพูดจบ สองพี่น้องตระกูลคัสต้อมก็ได้พากันไปหาที่พักภายในโรงเรียนเพื่อที่จะพักผ่อนนั่นเอง
          .
          .
          .
          .
          .
 
          [ทางกลุ่มของรามิล]
 
          ในขณะที่พวกรามิลได้มาสำรวจภายในตึกที่มีแต่ซากปรักหักพังและความเสียหายภายในตึกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม ราวกับใกล้จะถึงเวลาราตรี พระอาทิตย์ได้เริ่มตกดิน หมู่นกกาทั้งหลายก็ได้กลับรังไป สายลมก็ได้เริ่มพัดมาอย่างเย็นสบาย และแน่นอนว่าตอนนี้คงไม่สามารถที่จะทำกิจกรรมอื่นๆได้อีกแล้ว เมื่อรามิลมองมาที่ท้องฟ้าดังนั้นจึงนั่งครุ่นคิดเพื่อที่จะหาวิธีหรือทางออกที่จะรอดจากเกมมรณะนี้ให้ได้
          "ตอนนี้เป็นเวลาใกล้มืดแล้วล่ะ แล้วตอนนี้ฉันก็รู้สึกหิวข้าวซะด้วยสิ ตั้งแต่ที่เล่นเกมบ้าบอนี่มาตั้งแต่เช้าแล้ว ยังไม่ได้หาอะไรลงท้องเลย..."
          "นั่นสิ เฮ้อ... ฉันหิวจะแย่อยู่แล้วนะเนี่ย"
          "นี่ไม่ได้พกพาอะไรมาเลยหรือ?"แอนดริวหันมาถามทุกๆคน
          "ครับ ผมลืม เพราะทุกๆวันมันก็ไม่ได้เกิดเรื่องแบบนี้นี่ครับ..."รามิลตอบ
          "แต่ผมมีขนมปังอยู่นะครับ..."เตชินพูดเสียงเรียบพร้อมกับหยิบถุงขนมปังขึ้นมาซึ่งมีอยู่มาก พอที่จะแบ่งคนอื่นได้พอดี
          "แล้วที่พกมานี่ ไม่กินหรือ?"แอนดริวถามอีกฝ่าย
          "ไม่หรอกครับ... ผมควรที่จะแบ่งให้คนอื่นจะดีกว่า"
          "งั้นหรือ? อืม... ดีแล้วล่ะ"แอนดริวยิ้มเย็น
          "นี่นายจะไม่กินจริงๆเหรอ?"โอจิถาม
          "ไม่ล่ะ พวกนายกินเถอะ ฉันอิ่มแล้ว..."
          "อ่า... ขอบคุณมากๆเลยนะ นายเนี่ย... จ...ใจดีจริงๆเลย"ไอรินลดากล่าวขอบคุณ
          "ไม่เป็นไรหรอก..."เตชินยิ้มอย่างเย็นชา ส่วนรามิลเองก็อดยิ้มไม่ได้
 
          คุณเตชินก็ใจดีมากกว่าที่ผมคิดในตอนนั้นซะอีก...
 
          ตอนแรกนึกว่าจะเป็นคนที่น่ากลัวไปแล้วสิ...
 
          ช่างเถอะ... ยังไงเขาก็ดูน่ารักมากจริงๆ
 
          "เอาเป็นว่า... พักอยู่ที่นี่ก่อนละกัน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ และฉันมั่นใจได้ที่นี่คงปลอดภัยดีอย่างแน่นอน..."แอนดริวพูดเสียงเรียบ
          "แต่ถ้ามีอันตรายล่ะครับ?"โอจิถาม
          "เดี๋ยวเรื่องนั้นฉันจัดการเองได้..."แอนดริวพูด
          "ขอบคุณครับ ท่านรองผู้อำนวยการ..."รามิลกล่าวขอบคุณ
          "ไม่เป็นไรหรอก ฉันทำเพื่อนักเรียนทุกๆคนให้รอดปลอดภัย และฉันก็ไม่ได้อยากต้องการอะไรตอบแทน..."
          "ครับ"
          "ฮาย... "เสียงเด็กสาวที่ดูเสียงทุ้มและเข้มได้ดังขึ้น เมื่อเตชินและแอนดริวหันไปมองก็เห็นเด็กสาวรูปร่างสูงสง่า เรือนผมยาวสีน้ำตาลถักเปียสูงดูแปลกแหวกแนวต่างจากเด็กสาวคนอื่นๆ นัยน์ตาคมสวยสีแดงทับทิมราวกับดวงตาของเหยี่ยว ผิวขาวสวยและเรียบเนียน โครงหน้าเรียวสวยได้รูป จมูกคมโด่งสวย ใบหน้าจัดอยู่ในมาตรฐานลูกครึ่งเอเชีย-ยุโรป รูปร่างสูงตามมาตรฐาน สวมชุดพังค์ที่ดูแปลกตาและต่างจากหญิงสาวทั่วๆไปที่มักจะแต่งเสื้อเรียบร้อยส่วนใหญ่ เธอเดินมาและส่งรอยยิ้มอันห้าวหาญให้กับทุกๆคน
          "พี่นีน่า!?"เตชินเอ่ยชื่อเด็กสาวขึ้นมา
          "ไง... วาคาชิมะคุง~ น้องรัก"เด็กสาวยิ้ม
          "นี่...หลานไปไหนมากันน่ะ นีน่า?"แอนดริวถาม
          "คือ... หนูหลงทางค่ะลุง แล้วก็ต้องไปสู้กับแวมไพร์บ้าเลือดอีก..."นี่น่าพูด
          "แวมไพร์?"
          "ใช่แล้ว..."
          "แล้วแวมไพร์นั่นมีรูปร่างยังไงกัน? เผื่อผมจะได้รู้ว่าเขาเป็นใคร?"ฟารอนถาม
          "อืม... หมอนั่นมีผมสีน้ำตาลบลอนด์ ตาสีแดง ผิวซีด สวมชุดคล้ายๆกับแดร็กคูล่าเป๊ะๆเลยอ่ะนะ"นีน่าตอบ
          "งั้นหรือ?"
          "อ่าหะ.."
          "..."
          ....
          .
          .
          .
          .
          .
          เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง กาลเวลาได้เริ่มย่างเข้าสู่ยามราตรี แสงไฟฟ้าก็ไม่ได้มีมากนัก อากาศเริ่มหนาวเย็น และแน่นอนว่าทุกๆคนก็อยากที่จะนอนหลับมากขึ้น เพื่อพักให้มีแรงที่จะทำภารกิจต่อไปในวันพรุ่งนี้
          "เฮ้อ... เหนื่อยจังเลย"อริศรานั่งปิดปากหาวด้วยความง่วงก่อนที่จะนอนหลับไป
          "ผมก็เหมือนกันครับ..."รามิลพูดแล้วนอนลงไปด้วยความเหนื่อย
          "เฮ้อ...หลับกันหมดแล้วสินะ? แล้วไอริน..."เตชินหันมามองที่ไอรินลดา แต่ทว่าอีกฝ่ายก็หลับไปเสียแล้ว ทั้งๆที่เธอยังนอนซบไหล่เตชินอยู่ เตชินเห็นจึงอดยิ้มไม่ได้
 
          หลับซะแล้ว... ง่ายจริงๆ...
 
          นอนหลับฝันดีนะ... รามิล อริศรา และไอริน...
 
          เตชินจึงจัดที่นอน จากนั้นก็ค่อยๆวางตัวไอรินลดาลงบนที่นอนนุ่มๆ แล้วก็ห่มผ้าให้เด็กสาวอย่างเรียบร้อย ก่อนที่จะไปห่มผ้าให้กับคนอื่นๆราวกับตนเองนั้นเหมือนคุณพ่อของทุกๆคนอะไรประมาณนั้น (จะเรียกว่ายายก็ไม่ได้อ่ะนะ เรียกแม่ก็ไม่ได้อีก = =//ไรท์)
          "นายนี่นะ... พักผ่อนก่อนดีกว่าไหม?"ฟารอนเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมให้เตชิน"อากาศเย็นแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก"
          "ไม่เป็นไรหรอก... ฉันเกรงใจ นายเอาไปห่มให้คนอื่นเถอะ"เตชินยิ้มเย็นชา
          "นี่นายไหวแน่นะ?"
          "อืม... นายล่ะไหวหรือเปล่า?"
          "ชักจะเริ่มมึนหัวแล้วล่ะสิ"ฟารอนยืนกุมขมับ
          "อืม... นายไปพักผ่อนก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันจะช่วยดูทุกๆคนให้"เตชินเอ่ยเสียงเรียบ
          "อ่า... ฉันไปนอนก่อนนะ ฝันดี"
          "เช่นกัน..."เมื่อพูดคุยกันจบ สายตาของเตชินก็ได้เอาแต่มองมาที่ไอรินลดาอย่างอ่อนโยน ในตอนนี้ เขาเริ่มหลงรักไอรินลดาเข้าเสียแล้ว
 
          ไอรินลดา...
 
          แม้อุปสรรคจะอันตรายและยากเพียงใด ฉันจะปกป้องเธอเอง...
 
          ความหวังของเธอ ก็คือฉัน และความหวังของฉัน ก็คือเธอ...
 
          ขอให้นอนหลับฝันดีนะ... :)
 
To be continued.
 
----------------------------------------------------------
 
Talk
          คู่เกย์ (?) มีมากแล้ว เอาคู่นอร์มอลบ้าง 55555+
วันนี้เตชินขอรับบทเป็นคุณแม่ เอ้ย! คุณยาย เอ้ย! คุณลุง เอ้ย! คุณพ่อที่แสนดี เอ้ย! (ถูกแล้ว!) บ้างค่ะ คือดีย์ เป็นทั้งประธานนักเรียน และคุณพ่ออีก โอย... ดีๆ 5555
O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #125 M A R I k A ★ (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 08:43
    เกย์รุ่นใหญ่ก็งี้แหละ (?) ออกแนวคุณลุงผู้แสนดีอ่ะนะ แต่เตชินอ่ะ ดูจากสีผม ก็น่าจะเรียกคุณยาย//โดนตรบ

    เอาคู่นอร์มอลบ้างเหอะ 5555

    ส่วนการวิเคราะห์คู่จิ้น
    -เตชิน × ไอรินลดา - ก็ดีอ่ะนะ ประธานนักเรียนกับสาวซึนเดเระคงเหมาะสมกันได้ดี #นึกภาพออกเลย

    -เตชิน × รามิล - อันนี้นึกภาพไม่ออก แต่ที่รู้ๆรามิลคงจะไม่ไหว เพราะโดนคุณยายรุกอย่างจริงจัง #ไหนบอกนึกภาพไม่ออกแงะ? (คล้ายๆกับคู่จิ้นคู่นึงใน ดันกันรอนปะ ภาค 3 ที่ไม่มีใครนิยมจิ้นมากนัก)

    -ฟารอน × เตชิน - ตามอันที่ 2 ฟารอนเป็นเคะ และก็คงจะซึนน่าดู เพราะดูจากตอนที่มันกุมขมับ ทำให้มาริกะดูออกได้ว่ามันมีอะไรที่น่าสงสัย (...) แถมเตชินเป็นคุณยายสายยั่วอีก (?) อันนี้เหมือนคู่เกย์ในดันกันรอนปะ 3//งานจิ้นก็มาเว้ย!

    -รามิล × อริศรา - อันนี้นึกภาพไม่ออก

    -ฟารอน × รามิล - ป่านนี้รามิลบอบช้ำมากละ #ไปเรียกนางพยาบาลมาด่วนเลย!

    -คริส × ฟารอน - โหววววววววววว ซุสกะทานาทอสก็มา 5555555

    -คริส × เตชิน - เตชินรุกทุกสถานการณ์ และแน่นอนว่าคริสหรือเตชินจะโดนทรมานเป็นคนแรก//ซาดิสก็มาวุ้ย

    -ชูโตะ × เตชิน - ไม่ค่อยจิ้น แต่เกลียด เกลียดที่เตชินเอาดาบทำร้ายชูโตะบาดเจ็บสาหัส

    -อื่นๆ // ไรท์เสนอได้นะ มาริกะจำมั่ยดั้ย
    #125
    2
  2. #124 Mew'aki (@jamew12) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 23:05
    ส่วนตัวชอบตัวละครทุกคนในเรื่องนี้นะคะ แลมีเสน่เฉพาะตัวดี แถมบทนี้เตชินยังน่ารักมากๆ ด้วยค่ะ ><
    #124
    1