Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 31 : 25 :: เช้าวันรุ่งขึ้นในวันที่ 2 :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

25
this Morning in 2nd January

ในเช้าวันต่อมา วันที่ 2 มกราคม พ.ศ.2560 เวลา 07:05 น.

          ในเช้าวันรุ่งขึ้นของวันที่สอง ยังคงอยู่ที่อาคารสองที่เดิม ทุกๆคนต่างก็ตื่นขึ้นมากันหมดแล้ว มีเพียงเตชินยังคงนั่งหลับอยู่อย่างเงียบๆ และเจ้ามนุษย์หมาป่าในร่างของเด็กหนุ่มด้วยเช่นกัน ไอรินลดามองมาดังนั้น ก็ไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด เพียงแต่นั่งมองอีกฝ่าย
          "คนอะไร น่ารักจริงๆ ถึงจะทำตัวเย็นชาก็เถอะ..."ไอรินลดาบ่นพึมพำเบาๆพลางหน้าแดงด้วยความเขินเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายออกกำลังกายในยามเช้า(?)
          "อ้าว... อรุณสวัสดิ์นะ ไอริน"แอนดริวหันมามองแล้วทักทายไอรินลดาด้วยสีหน้าที่อารมณ์ดี
          "อรุณสวัสดิ์นะ ไอรินลดา"รามิลกล่าวทักทาย
          "อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านรองผู้อำนวยการ อรุณสวัสดิ์เช่นกันนะ รามิล..."ไอรินลดายิ้มตอบ
          "แล้วเตชินล่ะ? ยังไม่ตื่นอีกหรือ?"
          "ยังเลยค่ะ..."
          "งั้นหรือ?"
          "ค่ะ..."ไอรินลดาพูด"แล้ว... เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอคะ?"
          "อืม... เรื่องมันยาว ให้เตชินเล่าเองจะดีกว่า"แอนดริวตอบเสียงเรียบ
          "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
          "อรุณสวัสดิ์นะไอริน!"อริศรารีบวิ่งเข้ามากอดไอรินลดาเป็นการทักทายกัน
          "อรุณสวัสดิ์เช่นกันจ้ะ อริศรา..."ไอรินลดายิ้มให้กับอีกฝ่าย
          "แล้วนี่สุดที่รักของเธอยังไม่ตื่นอีกหรือไงเนี่ย?"อริศราพูดแซว
          "บ...บ้า! สุดที่รงสุดที่รักอะไรกันล่ะ!? ฉันไม่ได้แอบชอบเจ้าหมอนี่เสียหน่อย!!"ไอรินลดาหันมาพูดกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่ดูเขินเล็กน้อย
          "แน่ใจนะ?"
          "ก็ใช่น่ะสิ"
          "อ...อือ..."เตชินได้ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมามองไปรอบๆ แล้วค่อยๆขยับเขยื้อนร่างกายของตนเองอย่างช้าๆทั้งๆที่ร่างกายนั้นเกือบจะใช้งานไม่ได้อยู่แล้ว
          "อ๊ะ... คุณเตชิน..."รามิลค่อยๆพยุงอีกฝ่ายเอาไว้
          "ไม่เป็นไรหรอก..."
          "เอ่อ...แล้วเจ้าเด็กคนนี้ใครกันครับ?"รามิลถาม
          "อ๋อ... เจ้าหมอนี่หลงทางมาน่ะ ฉันเจอมันในตอนที่ฉันไปเดินเล่นแถวๆอาคารสองนั่นแหละ"
          "แล้ว... เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่ล่ะครับ? ผมอยากรู้"
          "ใช่ๆ เล่ามาเถอะ ฉันก็อยากฟังเรื่องที่นายเล่าด้วย"ไอรินลดาพูด
          "... ตอนที่ฉันไปเดินเล่นที่อาคารสองตอนกลางคืน ฉันก็ได้ยินเสียงคล้ายมีคนกำลังรื้อของอยู่ภายในห้องเก็บของ ฉันก็ตกใจ... ฉันจึงถามไป แต่ก็ไม่มีใครขานกลับเลย ฉันเลยค่อยๆแอบเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้นอย่างช้าๆ แต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไป ก็มีมนุษย์หมาป่าออกมาทำร้ายฉันแล้ว..."เตชินเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
          "มนุษย์หมาป่าคือ...เจ้านี่..."รามิลชี้มาที่เด็กหนุ่ม
          "ฟังฉันเล่าให้จบก่อน... เจ้ามนุษย์หมาป่ามันบีบคอฉัน แล้วมันก็...ควักลูกตาของฉันไปอย่างที่เห็นนี่แหละ สภาพของฉันในตอนนี้ไม่ต่างจากซากศพหรือไม่ก็ซอมบี้..."เตชินหลับตาลงเล็กน้อย
          "อย่าว่าตัวเองแบบนั้นสิครับ นายก็น่ารักดีนะ..."โอจิพูด
          "ใช่... ถ้านายดูถูกตัวเองแบบนี้ นายก็จะดูแย่มากขึ้นกว่าเดิมนะ"ฟารอนพูดเสียงเรียบ
          "นั่นสิ... ฉันรู้สึกเป็นห่วงจริงๆ"ไอรินลดาพูดพลางกอดอกมอง
          "เล่าต่อเถอะครับ..."รามิลพูด
          "อืม... หลังจากที่ฉันถูกมันทำร้าย ฉันรวบรวมสติได้ จึงใช้ดาบแทงไปที่ท้องของมันจนสลบไป เมื่อมันสลบ จากร่างมนุษย์หมาป่าที่ดูน่าเกรงขาม กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนนี้นี่แหละ... ฉันอุ้มร่างเจ้านี่ไปด้วย เพราะฉันกลัวว่าเจ้าหมาป่าตัวนี้จะมาก่อความวุ่นวายอีก แต่เมื่อเดินได้ไม่กี่ก้าว ฉันก็รู้สึกเหนื่อย จึงพักเสียก่อน ในขณะที่ฉันนั่งพักมาหลายนาทีแล้ว ฉันก็ได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ ฉันจึงรีบเดินไปช่วยทันที และพอฉันเดินเข้าไป ก็เจอเด็กสาวสองคน นั่นก็คือ วศินี และมาริสา ถูกเจ้าแวมไพร์ทำร้าย แต่ฉันยังไม่ทันได้เตรียมตัวก็โดนแวมไพร์ผู้หิวโหยโจมตีซะก่อน...."
          "แล้วสรุปเป็นยังไงกันล่ะ?"ไอรินลดาถาม
          "ฉันบาดเจ็บเล็กน้อย สองสาวก็ปลอดภัยดี ส่วนเจ้าแวมไพร์ก็ถูกฉันฆ่าตายแล้ว..."เตชินตอบเสียงเรียบแล้วยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนที่จะหยิบดอกกุหลาบสีแดงสดขึ้นมา"อยากไปดูสภาพศพของมันหรือเปล่าล่ะ?"
          "อย่าบอกนะว่านาย..."
          "คิดว่าฉันฆ่าแบบไหนล่ะ...?"เตชินยิ้มมุมปากแล้วยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดให้กับไอรินลดา
          "นี่นายให้ฉันทำไม?"ไอรินลดาถาม
          "เดี๋ยวเธอก็รู้เอง..."เมื่อพูดจบ เตชินก็หันไปมองเด็กหนุ่มที่นอนไม่ได้สติอยู่ แล้วก็ค่อยๆโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆร่างเด็กหนุ่ม
          "..."เด็กหนุ่มค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นเตชินมองมาที่เขาก็ตกใจอย่างมาก
          "...?"
          "ย...อย่านะ! ผมกลัวแล้ว!!"เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นมาแล้วค่อยๆถอยออกมาด้วยความตกใจกลัว
          "เดี๋ยวสิ... ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายเลยนะ"เตชินเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย
          "ย...อย่าเข้ามาใกล้นะ!!"
          "เมื่อคืนนี้นายทำอะไรไว้... นายก็รู้..."
          "ผ...ผมจำไม่ได้แล้วครับ!"
          "จำไม่ได้...เหรอ!?"
          "ครับ..."เด็กหนุ่มพยักหน้า
          "นี่... แล้วนายจำชื่อตัวเองได้หรือเปล่า?"ฟารอนถาม
          "เอ่อ... ผมชื่อ เฮเอน ฟุโจริบายาชิ เป็น... เอ่อ... เป็น..."เด็กหนุ่มกล่าวแนะนำตัว
          "เป็นอะไรล่ะ?"
          "เป็น..."
          "...?"
          "ช่างมันเถอะ! อย่าอยากรู้เลย!"เด็กหนุ่มทำสีหน้าไม่พอใจทันที
          "อ้าว... เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริง..."เตชินพูด
          "นี่! บอกมาเถอะน่ะ ไม่มีใครเขาเอาเรื่องของแกไปบอกคนอื่นหรอก!!"ฟารอนโวยวายพลางง้างมือขึ้นหมายจะทำร้ายอีกฝ่าย
          "ใจเย็นๆก่อนน่ะ ฟารอน ถ้าเจ้าหมอนี่ไม่บอกก็ไม่เป็นไร..."เตชินรีบห้ามอีกฝ่าย
          "เฮ้อ! ก็ได้!"ฟารอนถอนหายใจ
          "แล้ววศินีกับมาริสาล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"แอนดริวหันมาถามสองสาว
          "คือ... ท่านรองผู้อำนวยการยังจำเรื่องเมื่อวานได้หรือเปล่าล่ะคะ?"วศินีถาม
          "อื้ม... จำได้สิ ทำไมเหรอ?"
          "ก็... พวกเราสองคนก็เข้าห้องน้ำอยู่ดีๆ ตึกก็เกิดถล่ม เมื่อพวกเรามารู้อีกทีว่าพวกเราทั้งหมดก็มาอยู่ชั้นใต้ดินกันหมดแล้วค่ะ"มาริสาตอบ
          "ใช่ค่ะ... แล้วพอทุกๆคนเดินทางสำรวจกันหมดแล้ว เหลือเพียงเราสองคนเท่านั้นแหละค่ะที่หลงทางมา แล้วก็ไม่รู้ว่า มัลลิกา เธอหายไปไหน"วศินีพูด
          "มัลลิกา? มัลลิกา สุทธิพล ใช่ไหม?"แอนดริวถาม
          "ใช่ค่ะ"สองสาวพยักหน้า
          "อืม.. ยังดีที่เธอสองคนปลอดภัย ฉันว่าอย่าอยู่ห่างจากพวกฉันจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นพวกเธออาจจะเจอสัตว์ร้ายไม่ก็พวกปีศาจก็ได้ เพราะโรงเรียนนี้มีทั้งมนุษย์และสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์มาอยู่ร่วมปะปนกัน แถมที่นี่ก็มีแวมไพร์ชุกชุม อย่าคิดว่าที่นี่จะไม่มี..."แอนดริวพูด
          "ค่ะ"
          "ที่นี่มีพวกปีศาจซัคคิวบัส อินคิวบัสด้วยก็ได้... และอาจจะมีเทพปีศาจไม่รู้กี่ตนฉันก็ยังไม่รู้"เตชินพูด
          "นี่รู้ได้อย่างไรกัน?"แอนดริวถาม
          "ทำไมผมจะไม่รู้... ผมได้ยินมาว่าเคยมีคนตายอยู่ภายในโรงเรียนนี้ พอมีคนมาพบ ก็ไม่เห็นร่องรอยการถูกทำร้าย สภาพศพยังคงปกติดี แต่เพียงแค่... ร่างกายซีดขาว นัยน์ตาเบิกโพลง ก็เท่านั้น..."
          "ซัคคิวบัส และอินคิวบัส?"โอจิถาม
          "แล้ว... ซัคคิวบัสกับอินคิวบัสนี่... คืออะไรกัน?"ไอรินลดาถาม
          "เท่าที่ฉันรู้ข้อมูลมา ซัคคิวบัสกับอินคิวบัส เป็นปีศาจที่กระหายในราคะ ซัคคิวบัสเป็นปีศาจผู้หญิงที่ล่าเหยื่อผู้ชายที่อยู่ในวัยกำลังหนุ่มเท่านั้น ส่วนอินคิวบัส จะตรงกันข้ามกับซัคคิวบัส คือจะตามล่าเหยื่อสตรีที่กำลังอยู่ในวัยสาว หากสมมติว่าเรากำลังนอนหลับ เจ้าซัคคิวบัสหรืออินคิวบัสนี้จะเข้ามาหาเรา"
          "แล้วมันจะทำยังไงต่อล่ะ?"ฟารอนถาม
          "ฉันไม่อยากจะอธิบายให้ฟังเลยจริงๆ... พวกมันเป็นปีศาจที่น่าขยะแขยง อัปมงคล เพราะพวกมันจะกระทำกับมนุษย์อย่างกระหาย นายก็ลองนึกภาพดูเอาละกัน..."เตชินเอามือปิดปากตนเองด้วยความเวียนหัว
          "ช่างเถอะ... เช้าๆแบบนี้ออกสำรวจกันต่อเถอะ จะได้เจอทางออกเสียที..."แอนดริวพูด
          "ครับ/ค่ะ"
          เมื่อพูดจบ ทุกๆคนก็ได้ออกเดินสำรวจกันต่อในยามเช้าของวันที่สองเพื่อที่จะหาทางออกให้ได้

To be continued.

---------------------------------------------------

Talk to me.

          หลังจากเสร็จกีฬาสี ก็เหนื่อยเลยค่ะ วันนี้ก็เหนื่อยอีก T_T เพราะต้องไปปั่นนิยายอีกเรื่องต่อ แถมต้องปั่นตัวละครไปเล่นโรลเพลย์อีกค่ะ แบะ แบะ (?) ขอโทษที่ต้องทำให้รอนานนะคะ
O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #146 Sakurane Kiko (@Mirafina) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 16:49
    เตชินโครตฉลาด! พี่ละนับถือจริงๆ ฮ่า! 5555
    #146
    1
  2. #145 DREW25 (@kobatochan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 15:16
    ผู้ชายให้ดอกกุหลาบ....มันหมายถึง ผู้ชายยกให้เธอเป็น"ดอก"ไงละ
    #145
    1
  3. #144 Kibou-Shounen (@Kibou-Shounen) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 14:48
    พี่รู้นะว่าซัคคิวบัสกับอินคิวบัสเป็นปีศาจประเภทไหน...//ยิ้มกรุ้มกริ่ม...//โดนน้ำฝนตรบ
    #144
    2
  4. #143 Mew'aki (@jamew12) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 11:25
    นี่ลูกไม่รู้เหรอว่า ผู้ชายให้ดอกกุหลาบหมายถึงอะไรน่ะ /กุมขมับ(?)
    บทจีบกันก็มา ชอบค่ะ 555+
    #143
    1
  5. #142 Marika de Aries (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 10:37
    นี่อัลบาฟิก้าหลงมิติมารึไง---? แหม...ดอกกุหลาบสีแดงเชีย---//โดนตบ
    #142
    1