Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 5 : 2 :: ยินดีที่ได้รู้จัก :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ก.พ. 61

2
Nice to Meet You

          เมื่อมิยูริและอเล็กเซียได้ร่วมกันวางแผนที่จะหลอกลวงรชตะนั้น ทั้งสองสาวแก๊งนางมารร้ายต่างก็จับจ้องมาที่นักเรียนหนุ่มผู้เนื้อหอมและลึกลับคนนั้นด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์อย่างไม่ลดละความพยายามความอิจฉาของพวกเธอทั้งสองคน
          "งั้นจะเริ่มกันตอนไหนดีล่ะ...?"มิยูริกระซิบที่ข้างหูของอเล็กเซีย
          "อืม...ตอนที่เจ้าหมอนี่อยู่คนเดียวล่ะนะ น่าจะสำเร็จที่สุดล่ะ..."
          "อ้อ...โอเค จัดไปตามนั้นเลยนะ"มิยูริแอบหัวเราะเบาๆในลำคอ
          "ดีมากเพื่อนรัก...^^"
          "นี่เธอจะทำจริงๆเหรอ?" คิรินกระซิบข้างๆมิยูริด้วยความแอบสงสัยอยู่เล็กน้อย
          "ก็จริงน่ะสิ ถึงหมอนั่นจะเป็นคนตระกูลชั้นสูงเท่าไร ฉันก็ไม่เคยหวั่นอยู่แล้วน่า! ฉันน่ะจะถล่มตระกูลพวกอวดฉลาดอย่างหมอนั่นให้สิ้นซากไปเลย!!"ด้วยความอิจฉาตาร้อน มิยูริก็อวดเบ่งใส่อย่างไม่พอใจ ทั้งๆที่ตนนั้นอวดฉลาดกว่าผู้อื่น แต่กลับกล่าวหาว่าคนอื่นอวดฉลาดซะเอง
          "เออ.. เอาที่เธอสบายใจละกัน เรื่องนี้ฉันจะไม่ยุ่งแล้วล่ะนะ.."คิรินถอนหายใจเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงในตัวมิยูริ แต่อีกใจหนึ่งเธอก็ดูเหมือนจะสนับสนุนมิยูริอยู่
          "เอาล่ะค่ะ นักเรียนทุกๆคนคะ เท่าที่รชตะเล่ามาทั้งหมดเกี่ยวกับเทพคาออส และเทพีนิกซ์ เขาตอบถูกและอธิบายได้อย่างถูกต้องและชัดเจนเลยค่ะ มีใครจะอาสาตอบอีกมั้ยคะ? ว่าเทพเอเรบัสนี่จะทำยังไงต่อกับเทพคาออสคะ?"คุณครูพิจิกาหันมาพูดกับนักเรียนทุกๆคน
          "เธอน่ะตอบได้ ไอรินลดา เธอช่วยรชตะตอบหน่อยสิ..."อริศราสะกิดที่ไหล่ของไอรินลดา
          "เอ่อ จะดีเหรอ ฉันจำไม่ค่อยได้เลยนะ..."ไอรินลดาทำสีหน้าไม่ค่อยมั่นใจ
          "ดีสิ ถือว่าเป็นการช่วยรชตะละกันนะ^^"อริศรายิ้มให้กับไอรินลดา
          "เอ่อ...ก็ได้จ้ะ"เมื่อพูดจบ ไอรินลดาก็ยกมือขึ้นมา เพื่อที่จะตอบคำถาม
          "อธิบายค่ะ ไอรินลดา..."คุณครูพิจิกายิ้ม
          "หลังจากที่...เทพีนิกซ์นั้นได้ให้กำเนิดเทพเอเรบัส เทพเอเรบัสจึงได้ทำการขับไล่เทพคาออสออกไป แล้วเทพีนิกซ์ก็ได้แต่งงานกับเทพเอเรบัส จากนั้นทั้งคู่ก็ได้นำความมืดมิดนั้นมาเยือนสู่จักรวาล ทำให้มืดมิดและมองไม่เห็นแสงสว่างอีกเลยค่ะ"ไอรินลดาลุกขึ้นตอบอย่างกล้าหาญ
          "ถูกต้องค่ะ นั่งลงได้"
          "ขอบคุณค่ะ"
          "ชิ! ยัยนี่ อวดฉลาดอีกคนแล้วสินะ..."มิยูริเบะปากมองบนใส่ไอรินลดาด้วยความอิจฉา 

          แอ๊ด....!! ตึง...!!

          ในขณะที่คุณครูกำลังสอนและอธิบายเล่าเรื่องให้นักเรียนฟังอยู่นั้น นพนิตก็เปิดประตูเข้ามาทันที
          "ขออนุญาตเข้าห้องครับ..."
          "จ้ะ...อ้าว นพนิต"คุณครูพิจิกาหันมาถาม"เป็นอะไรทำไมไม่มาเรียนล่ะ?"
          "เมื่อเช้าผมเป็นลมหมดสติไปครับ เพื่อนพาผมไปพักผ่อนที่ห้องพยาบาลก่อน..."นพนิตตอบกลับไป
          "อย่างงี้นี่เอง นั่งประจำที่ค่ะ ครูจะสอนต่อ ^^"คุณครูพิจิกายิ้มอ่อนโยน
          "ครับ"นพนิตกลับไปนั่งประจำที่ตามเดิม
          "นายหายดีแล้วเหรอ...?"อริศราหันมาคุยกับนพนิต
          "อืม...ผมหายดีแล้วล่ะครับ คุณอลิซเป็นห่วงผมเหรอ?"นพนิตยิ้มบางๆเล็กน้อย
          "ก็นิดๆ ไม่ได้เป็นห่วงอะไรมากมายหรอกนะ..."อริศราหันกลับไปทางหน้าต่างด้วยความเขินอาย
          "เหรอครับ...?"
          "อ...อื้ม"
          "ให้ผมจูบมั้ย...?"นพนิตยิ้มอย่างอ่อนโยน
          "ม...ไม่! ไม่ได้!! =///="อริศราหน้าแดงกว่าเดิม
          "คิกๆๆๆ...ก็ได้ครับ ผมไม่กวนแล้วก็ได้ (^_^")"นพนิตยิ้มบางๆอีกครั้ง
          "บ้าที่สุดเลย อีตาบ้า!!"
          "ครับ...?"
          "ฮึ! อีตาบ้า =_="อริศราหันหน้ากลับไปทางอื่นด้วยความเขินอาย

          บ้าที่สุด... อยู่ดีๆก็บอกจะจูบ...

          เอาเลย... ฉันอยากฟาดนายด้วยไม้ตะพดอยู่พอดี... เอาให้ร้องลั่นห้องเลยเป็นไง...

          กิ๊งก่อง...! กิ๊งก่อง...!!

          ในขณะที่คุณครูสอนอยู่นั้น เสียงออดก็ได้ดังขึ้น ทำให้คุณครูพิจิกาหยุดสอนทันที
          "อ้าว...หมดเวลาแล้วเหรอ? งั้นเดี๋ยวครูจะมาสอนต่อนะคะ วันนี้ไม่มีการบ้าน แต่คาบหน้าอาจจะมีนะคะ ท้ายชั่วโมงเรียนวิชานี้ ^^"คุณครูพิจิกาเก็บเอกสารและสัมภาระการเรียนการสอนทันที"อย่าลืมด้วยนะคะว่าสอนถึงไหน เชิญหัวหน้าห้องค่ะ"
          "นักเรียนทั้งหมดเตรียมตัว ทำความเคารพ!!"
          "ขอบคุณค่ะ/ครับ"เมื่อนักเรียนทุกๆคนพูดจบ คุณครูก็ได้ออกจากห้องเรียนไป ทำให้ในห้องกลับมาเสียงดังอีกครั้ง นักเรียนบางคนก็ได้เดินเพ่นพ่านไปมาตามประสาเด็กทั่วไป (?) แต่รชตะ นพนิต อริศรา และไอรินก็ยังคงนั่งประจำที่เหมือนเดิม เพราะไม่มีอะไรจะคุยแล้วนั่นเอง
          "จะว่าไปแล้ว เจ้าอาซึมะมันส่งจดหมายในเรื่องอะไรกันนะ?"รชตะพูดพึมพำออกมาเบาๆพลางนึกอยู่สักพัก ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเปิดดูข้อความที่เพื่อนของตนนั้นส่งข้อความมาหา

          ' 1 มกราคม 2560 เวลา 09:00 น.
          ถึงโมริ คัทสึฮิโกะ..
          โย่ว! โมริ เป็นยังไงบ้างล่ะช่วงนี้ เห็นเจ้าทาทาระบอกมาว่านายน่ะกำลังเครียดอยู่เลยสินะ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ถึงไม่ได้โทรหาฉันน่ะ? แล้วเจ้านามิโนะเป็นไงบ้างล่ะ? ยังคงก่อปัญหาอยู่หรือไม่? ถ้านายห้ามเขาไม่อยู่ก็บอกฉันได้นะ ปีหน้าถ้าฉันกับทาทาระมาเรียนที่โรงเรียนนายล่ะก็.. ฉันจะไม่ปล่อยให้เจ้านามิโนะซุ่มซ่ามและซุกซนกว่านี้เป็นแน่! เออ.. ว่าแต่นายน่ะสบายดีหรือเปล่าล่ะ? ถ้านายสบายดี ฉันก็ดีใจขึ้นมาบ้างล่ะ เอ้ย.. ฉันแค่เป็นห่วงนายเท่านั้นเอง นายเอาแต่เครียดนี่นา เดี๋ยวก็ไม่หล่อพอดี ฉันโคตรเสียดายโฉมหน้าหล่อๆของนายเลยนะเว่ย เอางี้นะ ถ้านายมีอะไรก็ส่งข้อความหรือโทรมาหาฉันได้ตลอดนะ ฉันว่างเสมอล่ะ แค่นี้ก่อนนะ ซาโยนาระ~!'
          'จาก.. ดาเตะ อาซึมะ [伊達安図魔]'

          เมื่อรชตะอ่านข้อความจบ ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย เพราะความห่วงใยของเพื่อนของเขา เขาจึงกดแป้นพิมพ์เพื่อที่จะตอบกลับไป แต่เนื่องจากว่ายังไม่มีเวลาว่างในตอนนี้ รชตะจึงปิดมือถือ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาทำงานต่อทันที

          "สวัสดี...โมริ!"เสียงของผู้ชายที่ดูนุ่มเรียบนี้ ได้เรียกนามสกุลอีกชื่อของรชตะ ทำให้เจ้าของนามสกุลจึงหันมาตามเสียง
          "อ...อืม สวัสดี"รชตะหันมาตามเสียงที่เรียก เมื่อหันมามองก็เห็นเด็กหนุ่มรูปร่างดี หน้าตาหล่อเหลาอย่างกับนายแบบมาเอง ผู้มีเรือนผมสีเหลือง ดวงตาสีเขียวมองมาที่เตชิน ใบหน้าของเขายิ้มอย่างอ่อนโยน
          "นายชื่อ รชตะ ธีรวรรณะไชยกุล สินะ? หรืออีกชื่อคงจะเป็น โมริ.."
          "ใช่.. ฉันรชตะ.. หรือจะเรียกว่าโมริ.. หรือชื่อเต็มๆก็คือ โมริ คัทสึฮิโกะ.. แล้วนายล่ะ?"
          "ผมชื่อ ไอซากิ โอจิ ครับ...หรือ จะเรียกว่า เซน ไนท์ วอล์กเกอร์ ก็ได้ครับ (^^)"เด็กหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยน
          "อืม...ยินดีที่ได้รู้จักนะ ไอซากิ "รชตะยิ้มตอบเล็กน้อย
          "เช่นกันครับ^^"
          "แล้วนี่นายทำอะไรอยู่เหรอครับ?"โอจิชะเง้อมองมาที่รชตะ
          "อืม...ฉันกำลังทำงานน่ะ.."
          "งานอะไรเหรอครับ...?"
          "ฉันช่วยงานท่านรองผู้อำนวยการอยู่น่ะ..."
          "เนื้อหายาวจังเลยนะครับ"
          "ก็จริง แต่ฉันแค่อยากช่วยท่านรองผู้อำนวยการเฉยๆ.. ดีกว่าโดดเรียนอีกนะ.."รชตะนั่งเขียนเอกสารต่อไป
          "ท่านรองผู้อำนวยการ? คุณแอนดริวสินะครับ?"
          "ใช่แล้วล่ะ..."รชตะพยักหน้าเล็กน้อย
          "อืม... เป็นคนที่ขยันมากๆเลยนะครับ^^"โอจิยิ้ม
          "ก็ไม่เท่าไหร่หรอก..."รชตะยิ้มบางเล็กน้อย
          ในขณะที่ทั้งคู่พูดคุยสนทนากันอย่างสนุกสนานนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเผลอสะดุดล้มไปชนกับโอจิโดยไม่ได้ตั้งใจ
          "ข...ขอโทษทีนะครับ!"เด็กหนุ่มผู้ที่มีหน้าตาน่ารัก ผู้มีเรือนผมหยักศกสีทอง ดวงตาสีฟ้าสวยดูน่ารัก ผิวอยู่ในโทนสีปกติ เขาเผลอสะดุดล้มชนกับโอจิ แล้วเขาก็กล่าวขอโทษทันที
          "อ...โอ้ย... ระวังหน่อยสิ!"โอจิทำสีหน้าที่เจ็บเล็กน้อยแล้วหันมาหาเด็กหนุ่มคนนั้น
          "นี่...นายวิ่งหนีใครมาน่ะ...!?"รชตะหยุดเขียนและชะเง้อมองมา
          "อ...อุ้ย... ผ..ผมขอโทษนะ คือผมโดนก้องภพแกล้งน่ะครับ"
          "เอ๋...นายเป็นใครล่ะเนี่ย?"โอจิเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย"ผมไม่คุ้นเลย..."
          "เอ่อ...ผมชื่อ มีนอส เรียเซนโตเบิร์ก เป็นนักเรียนความสามารถด้านตัวตลกครับ..."เด็กหนุ่มทำสีหน้าไม่มั่นใจในตัวเองแล้วกล่าวแนะนำตัว
          "อืม...ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผม ไอซากิ โอจิ หรือจะเรียกว่า เซน ไนท์ วอล์กเกอร์ก็ได้ครับ..."โอจิยิ้มให้กับเด็กหนุ่ม
          "เช่นกันนะครับ คุณโอจิ"
          "ส่วนฉันชื่อ รชตะ ธีรวรรณะไชยกุล หรือจะเรียกอีกชื่อว่า โมริ คัทสึฮิโกะ ยินดีที่ได้รู้จักกับนายนะ.. เรียเซนโตเบิร์ก"รชตะหันมามองเด็กหนุ่ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
          "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ.. เรียกผมว่าเรียเซนโต้ก็ได้.. ^^"มีนอสยิ้ม
          "นี่! มีนอส มาเล่นวิ่งไล่จับต่ออีกดิ ยังมันส์อยู่เลย!!"เด็กหนุ่มรูปร่างสมส่วนราวกับดาราเกาหลีมาเอง ผู้มีผมสีน้ำเงิน ดวงตาสีน้ำเงินสวย มีผิวโทนสีปกติ เขารีบเดินมาหามีนอส
          "ผมไม่เล่นแล้วครับ!! เดี๋ยวก็สะดุดแล้วไปชนคนอื่นอีก!!"มีนอสน้ำตาไหลเล็กน้อย
          "เอาเถอะน่ะ!"เด็กหนุ่มทำหน้าไม่พอใจ
          "เงียบๆสิ! คนข้างห้องเขากำลังเรียนอยู่นะ..."รชตะหันมาพูดกับเด็กหนุ่มและมีนอส
          "ช...ใช่"มีนอสพยักหน้า"คุณก้องภพหยุดเล่นแล้วกลับนั่งที่ไปดีกว่าครับ..."
          "ฮืออออ...แล้วฉันจะเล่นกับใครล่ะเนี่ย...T^T"
          "ทางที่ดีไปเล่นตอนพักกลางวันก็ได้นะครับ..."นพนิตเสนอ
          "แล้วจะที่ไหนล่ะ?"ก้องภพหันมาพูดกับนพนิต
          "อืม...ทุ่งนามั้ง.."รชตะพูดกวน
          "นี่นาย...เอาดีๆ อย่ากวนประสาทสิ!"
          "เขาล้อเล่นน่ะ ก็ไปเล่นแถวๆสนามฟุตบอล หรือไม่ก็แถวๆโรงยิมก็ได้...^^"นพนิตพูด
          "ก็จริงของนพนิตและรชตะนะ นายก็นั่งกลับที่ไปสิ..."อริศราพูด
          "ใช่...อยู่เงียบๆและนิ่งๆไปจะดีกว่า...(-_-)  มีนอสพูดเสริม
          "เอาแบบนั่งมั่นหน้ามั่นโหนกแบบยัยชิโนบุยักษ์ (?) สินะ?"ก้องภพพูด

          "เมื่อกี้ที่นายพูด หมายถึงใครกันยะ!?"

To be continued.

แต่งเมื่อ: 23 พฤศจิกายน 2559
แก้ไขเมื่อ: 12 กุมภาพันธ์ 2561

O W E N TM.

214 ความคิดเห็น

  1. #213 Mαяιкa (@Furi-Neri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:26
    โห.. ไรท์หายไปไหนมาอ่ะคะ หายไปนานมากเลย
    #213
    1
    • #213-1 Hideki Tatsuta (@Akibara-Xingxing) (จากตอนที่ 5)
      13 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:48
      เน็ตไม่มีจ้า + ไรท์ขี้เกียจด้วย เลยหายไปนานมาก ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ ;-;
      #213-1