Mysterious Dogma :: Zero Arc :: ไขปริศนา บททดสอบแห่งหายนะ {บ

ตอนที่ 7 : 4 :: ผู้ชายก็กรี๊ดได้ (?) :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มิ.ย. 61

4

Scream Man (?)


          เมื่อมิยูริเดินออกไปเธอก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเพราะเธอนั้นคิดว่าเธอหลอกลวงรชตะได้สำเร็จแล้ว แต่ความจริงนั้นไม่เลย เพราะเขานั้นสามารถล่วงรู้และอ่านใจของเธอได้แล้ว เขาจึงทำงานต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรเลย

          "นี่...มิยูริถามอะไรนายล่ะ..?"ไอรินลดาเดินเข้ามาถามรชตะด้วยความสงสัย

          "หล่อนถามเรื่องส่วนตัวของฉัน..."รชตะถอนหายใจเบาๆด้วยความเหนื่อย

          "อืม...อย่างงี้นี่เอง ฉันถามแค่นี้แหละ แต่ฉันอยากมาคุยกับนายเฉยๆ..."ไอรินลดาพูด

          "อ่า...แล้วเธอมีอะไรเหรอ?"รชตะมองไอรินลดา

          "คือเห็นนายเงียบมานานมากแล้ว... นายเหงาหรือเปล่า?"ไอรินลดานั่งมองอีกฝ่ายซึ่งเขานั่งจัดเอกสารอยู่บนโต๊ะเรียนของเขาอยู่

          "อ...อืม"รชตะพยักหน้าเล็กน้อย"ฉันมีแค่นพนิตคนเดียวที่เป็นเพื่อนสนิทของฉันเท่านั้น..."

          "อย่างงี้นี่เอง..."

          "เธอจะคุยด้วยเหรอ!?" รชตะยิ้มเล็กน้อย

          "น...นิดหน่อย!"ไอรินลดาหน้าแดงเล็กน้อยด้วยความเขิน เมื่อครั้งที่เธอแอบสบตาเขาทุกครั้ง

          "หืม...?"

          "ป...เปล่าหรอก!!"ไอรินลดาแก้มป่องพร้อมหน้าแดงอีกเช่นเคย

          "....!?"รชตะมองมาที่ไอรินลดา

          "ย...อย่ามองฉันแบบนั้นสิ!! =////="

          "อืม...ท..ทำไมเหรอ?"

          "ฉ...ฉันอายน่ะสิ!"ไอรินลดาหันกลับไปทางอื่นพร้อมแสดงสีหน้าด้วยความเขินอีกครั้ง

          "..."

          "เอ่อ...นี่ฉันพูดกับนายแรงไปหรือเปล่า?"

          "หืม...?"รชตะส่ายหัวเล็กน้อย"ไม่หรอก..."

          "รชตะ..."

          "อะไรเหรอ...?"

          "นายกลัวมั้ย...?"

          "ไม่..." "ทำไมเหรอ?"

          "ฉันว่าในโรงเรียนนี้แปลกๆยังไงชอบกลนะ..."

          "นั่นสิ...ดูจากกฏในโรงเรียนแล้วก็โหดพอสมควร ไหนจะรายชื่อบุคลากรในโรงเรียนอีก..."รชตะมองมาที่เอกสาร

          "ไหนขอดูหน่อยสิ..."ไอรินลดาหยิบเอกสารออกจากมือของอีกฝ่าย


[รายชื่อบุคลากรในโรงเรียน]

[คนที่หนึ่ง] แอนดริว หวาง รองผู้อำนวยการของโรงเรียน

[คนที่สอง] นาตาลี สวาลีเมียร์ รองผู้อำนวยการคนที่สอง/คุณครูประจำวิชา วิทยาศาสตร์

[คนที่สาม] ออล์การีน เรียเซนโตเบิร์ก คุณครูประจำวิชา ภาษาอิตาลี

[คนที่สี่] พิจิกา มณีรัตน์ คุณครูประจำวิชา วรรณคดีและปกรณัมปรัมปราทั่วโลก

[คนที่ห้า] นาตาชา เอลซานอส คุณครูประจำวิชา คณิตศาสตร์พื้นฐานและเพิ่มเติม

[คนที่หก] บารุยูระ คุณครูประจำวิชา ประวัติศาสตร์

[คนที่เจ็ด] มิคุรุ คุณครูประจำวิชา ศาสตร์อาถรรพ์ และเวทมนต์


          เมื่อไอรินลดาอ่านไปเรื่อยๆอยู่สักพัก ดวงตาสีเขียวสวยของเธอก็เหลือบมองมาที่เอกสาร แต่ก็ไม่พบผู้อำนวยการที่แท้จริง ว่าเขาคือใครกันแน่...

          "ไม่นะ...ทำไมไม่มีผู้อำนวยการเลยล่ะ!?"ไอรินลดาหน้าซีดเผือดเมื่อรู้ว่าโรงเรียนนี้ไม่มีผู้อำนวยการ

          "ทำไมจะไม่มี...!"รชตะรีบดึงเอกสารออกจากมือไอรินลดาอย่างรวดเร็วแล้วตรวจตราดูทันที"หืม...?"

          "มีมั้ย...!?"

          "Shisha no Chinmoku...?"รชตะแสดงสีหน้าด้วยความตกใจทันทีเมื่อเจอชื่อๆนี้

          "อะไรนะ...!?"

          "เสียงเงียบจากความตาย...!? น...นี่ชื่อของผู้อำนวยการเหรอเนี่ย...!!?"

          "น...นายอย่าแปลให้ฉันได้ยินนะ...!!"

"ไม่!! ฉันต้องการที่จะอ่าน ฉันไม่ได้แปลให้เธอฟังเสียหน่อย..."เตชินพูด

"แล้วตกลงนี่คือชื่อของผู้อำนวยการจริงๆเหรอ...?"

"ใช่..."เตชินกัดฟันดังกรอด"มันต้องใช่ชื่อนี้แน่ๆ..."

"เดี๋ยวนะ...ชื่ออีกชื่อ...?"ไอรินลดามองมาที่เอกสาร

"ยูจาคุ...!?"เตชินเรียกชื่อนั้นขึ้นมา

"มีอะไรกันเหรอครับ...?"รามิลเดินเข้ามาถามเตชิน

"...นายรู้หรือเปล่า ว่าผู้อำนวยการในโรงเรียนนี้ชื่ออะไร?"เตชินหันมาถามรามิล

"อันนี้ผมไม่รู้หรอกครับ พวกเราเพิ่งมาเรียนที่นี่กันวันแรก จึงไม่รู้ว่าใครคือผู้อำนวยการ..."รามิลส่ายหัว

"ไหนขอดูหน่อย..."อริศรารีบหยิบเอกสารออกจากมือของเตชินไป"ร...รามิล!!"

"อะไรเหรออริศรา...!?"รามิลชะเง้อมอง

"นายช่วยอ่านให้หน่อยสิ S...h อะไรเนี่ยแหละ ฉันอ่านตัวอักษรคันจิไม่ค่อยออก..."

"เอ่อ...ผมลืมไปว่าเธอพูดได้แค่ภาษาอังกฤษ ละติน และก็ไทย งั้นผมจะอ่านให้ก็ได้ครับ (^^")"รามิลยิ้มเจื่อน แล้วหยิบเอกสารของเตชินมาอ่านทันที"Shisha no Chinmoku...ท...ทำไม ช...ชื่อดูน่ากลัวจังเลยล่ะครับ...!?"

"แล้วมันแปลว่าอะไรล่ะ รามิล!!?"อริศราถาม

"The silence of the dead ครับคุณอลิซ ผมไม่อยากแปลเป็นภาษาไทย ม...มันดูน่ากลัวเกินไป"

"เฮ้ย! ช...ชื่อนี้ทำไมมันแปลกจังเลยวะ!?"อริศราพูดด้วยสีหน้าที่ตกใจ

"น...นั่นสิอลิซ ฉ...ฉันไม่อยากจะรู้แล้วล่ะ ผู้อำนวยการคนนั้นน่ะ!!"ไอรินลดาตัวสั่น

"แล้วจะเอายังไงดีล่ะครับ คุณเตชิน?"รามิลหันมาถามเตชิน

"คงต้องรอดูแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว..."เตชินส่ายหัว

"อืม..."รามิลยืนนิ่งสักพัก

"สี่หนุ่มสาวทางนั้นน่ะ มีอะไรกัน!? ขอดูบ้างเซ่...!"ก้องภพเดินเข้ามาถาม

"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก..."รามิลยิ้ม

"แน่ใจนะ..!?"ก้องภพเลิกคิ้ว

"อื้ม..."อริศราพยักหน้า

"ก็ดี... งั้นมาคุยกันเถอะ...!"ก้องภพยิ้ม

"คุยเรื่องอะไรเหรอครับ...!?"

"ก็คุยเรื่องอะไรก็ได้ สนุกๆ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครคุยด้วย วันหยุดแชทก็ว่าง ไม่มีใครทักมาเลย..."ก้องภพนั่งเท้าคางแล้วเขาก็เขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ไปมา

"อย่างงี้นี่เอง ฮะฮะ...งั้นผมขอร่วมวงด้วยนะ(^_^)"รามิลยิ้ม

"อ่า ได้สิ งั้นขอนับสมาชิก (?) ก่อนนะ"ก้องภพพูด"มีนอส โอจิ รามิล..." "มีคนร่วมวงแค่ 3 คนเอง (0[]0)"

".....?"รามิลมองมาที่ก้องภพ

"มันไม่สนุกเลย ถ้าคุยกันแค่นี้.."ก้องภพพูด

"งั้น...จะเอาใครมาร่วมวงด้วยอีกล่ะครับ...?"มีนอสพูด

"ชิโนบุมั้ยล่ะ? ก้องภพ..."โอจิยิ้ม

"ไม่เอาล่ะ เดี๋ยวนางยักษ์ขมูขีก็ตบฉันหรอก..."ก้องภพส่ายหัว"รู้แล้วว่าจะเอาใครดี...!?"

"ใครเหรอครับ...?"รามิลถาม

"แฟนนายไง..."

"ใครเหรอครับ คุณก้องภพ?"

"เตชิน!"

"เขาคือเพื่อนผมครับ ไม่ใช่แฟน! (^///^)"

"อ่าวเหรอ...ขอโทษทีนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ขำๆ"รามิลยิ้มเล็กน้อย

"อ่าๆ..."ก้องภพหันมาเรียกเตชินทันที"เตชิน...!!"

"อะไรเหรอ...?"เตชินหันมามอง

"มาคุยด้วยกันสิ จะได้สนุก^^"ก้องภพกวักมือเรียก

"เอ่อ...ผมไม่มีเวลาว่างพอที่จะคุยกับพวกคุณ ผมต้องเอาเอกสารไปส่งท่านรองผู้อำนวยการซะด้วย ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ"เตชินพูด

"เฮ่อ...ไม่เป็นไรหร๊อก คุยกันแค่นี้ไปก่อนดีกว่า...(-^-)"ก้องภพถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

"แล้วจะคุยเรื่องอะไรดีล่ะ...!?"โอจิหันมาถาม

"นั่นสิ..."ก้องภพฟุบลงกับโต๊ะไป

"อ้าว...=_="มีนอสพูด"งั้นก็ไม่ต้องคุย..."

"เฮ้ยๆ มาคุยกันก่อน..."ก้องภพพูด

"งั้นเล่นฉุบตีมือมั้ยล่ะ?"มีนอสเสนอ

"อันนั้นเด็กเกินไป..."

"เรื่องมากจังเลย...(-_-)"

"คิดออกละ ฉันน่ะอยากจะคุยอยู่เรื่องนึง..."ก้องภพคิดขึ้นมาได้ทันที

"เรื่องอะไรล่ะครับ...!?"

"ก็เรื่อง 'กรี๊ด' ไง..."

"กรี๊ด...?"

"ใช่..."ก้องภพพยักหน้า

"มีแต่เรื่องแปลกๆ อ่ะ...คุยเลย..."มีนอสนั่งกอดอก

"ฉันสงสัยอยู่เรื่องนึงนะ เกี่ยวกับเรื่องนี้แหละ... ทำไมผู้หญิงกรี๊ดได้ แล้วทำไมผู้ชายกรี๊ดไม่ได้กันล่ะ ไหนบอกว่าสิทธิเท่าเทียมกัน มันไม่ยุติธรรมเลย"ก้องภพยกไหล่ขึ้น

"เขาอาจจะรักษาความเป็นชายไว้ไง ไม่อย่างงั้นจะเกิดมาเป็นชายทำไมล่ะครับ ถ้าอยากกรี๊ดก็แต่งหญิงสิ... จะได้กรี๊ดสมใจอยากของนาย..."รามิลพูดพลางหัวเราะขึ้นมาเบาๆ

"จริงที่รามิลพูดนะ สุภาพบุรุษที่แท้จริง ไม่ควรทำตัวเหมือนผู้หญิง ไม่งั้นเขาจะหาว่าเป็นตุ๊ดแต๋วอะไรประมาณนั้นก็ได้นะครับ...(^^)"โอจิยิ้มเล็กน้อย

"กวนประสาทไปกันใหญ่ละ ฉันอยากจะกรี๊ดแข่งเขาบ้างอ่ะ ทำไมอ่ะ ทำไม!! ฉันก็อยากจะทำแบบนั้นบ้าง ผู้หญิงสมัยนี้เขาสตรองกันหมดเยยอ่ะ"ก้องภพเริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้ว

"เฮ่อ...ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้เนอะก้องภพ หน้าตาหล่อซะเปล่า ทำตัวเป็นตัวตลก แปลก...(=_=)"มีนอสส่ายหัวเมื่อเห็นก้องภพพูดแบบนั้นออกไป

"ฉันก็กรี๊ดได้นะ ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ตอนนี้มันอึดอั้นตันใจแล้ว อยากจะโห่ร้องออกมาจริงๆเลย...!!"ก้องภพพูด

"นี่นายไปเก็บกดมาจากไหนล่ะเนี่ย?"รามิลพูด

"ฮือ...ฉันจะเริ่มเลยล่ะนะ"

"เอาสิ...เอาเลย ฉันอยากได้ยินนายกรีดร้องแบบผีเปรตสักครั้ง อยากจะฟังเสียง อยากจะรู้ว่าเสียงนายเป็นยังไงเหมือนกัน...!"มีนอสพูดพลางหลับตาด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญก้องภพมากๆ

"ได้หรอ...!?"

"..."มีนอสพยักหน้า

"ได้นะ...ได้...จัดไปชุดใหญ่ไฟกระพริบปริ๊บปริ๊บเลยยยย"จากนั้นก้องภพจึงทดสอบเสียงด้วยการกรีดร้องไปชุดใหญ่เลย

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด....!!!!!

เมื่อก้องภพทดสอบเสียงด้วยการกรีดร้องแล้วนั้น เสียงที่พูดคุยภายในห้องเรียนก็เงียบกริบ ทุกคนก็หยุดกิจกรรมทุกอย่าง จากนั้นทุกๆคนจึงมองมาที่ก้องภพด้วยความสงสัย

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!! ตลกอ่ะ ทุกคนมองมาที่ก้องภพหมดเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"มีนอสแอบหัวเราะจนน้ำตาเล็ด รามิลและโอจิก็เช่นกัน

"อ้าวเฮ้ย!! จะทำงานก็ทำไปสิ จะคุยก็คุยต่อไปสิ!! ฉันแค่ทดสอบเสียงเฉยๆเว้ย!! อะแฮ่ม!"ก้องภพกระแอมไอ

"เป็นยังไงบ้าง...?"มีนอสถาม

"เจ็บคอน่ะสิ ถามได้! เออ...ขอน้ำหน่อยดิ รามิล ฉันรู้ว่านายมี อย่าโกหกนะแก!!"ก้องภพแบมือขอน้ำ

"อ่าๆ...เอาไป!"รามิลโยนขวดน้ำไปให้ก้องภพ

"เออ...ขอบใจนะรามิล"จากนั้นก้องภพก็เปิดน้ำยกขึ้นมาดื่มทันที

"ขำอ่ะ เสียงกรี๊ดนี่สุดยอดมากๆเลย ฮ่าฮ่าฮ่า!"มีนอสแอบหัวเราะ

"เออ...นายก็เห็นใจฉันบ้างก็ได้ ถ้าฉันเจ็บคอฉันตบนายนะ!"ก้องภพพูด

"อ่าๆ ก็ได้ๆ..."

"แล้วจะคุยอะไรกันต่อดีล่ะ..."โอจิถาม

"เรื่อง...เรื่อง...เรื่อง...เรื่อง..."ก้องภพคิดอยู่สักพัก

"...."เตชินหันมามองทั้งสี่หนุ่มคุยกัน เขาจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องเรียนไปด้วยการปิดประตูเสียงดังกว่าเดิม

ปังงงงงงงงงง....!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด....!!!!!

ก้องภพได้ยินเสียงปิดประตูที่ดังรุนแรงนั้น จึงกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังลั่นห้องกว่าเดิม จนทุกคนหยุดกิจกรรมทั้งหมด และมองมาที่ก้องภพอีกครั้งด้วยความรำคาญ

"โอ้ยยยย...เสียงแกดังกว่าเดิมอีกนะ ไอ้ก้อง!!"ชิโนบุเอามืออุดหูแล้วมองก้องภพด้วยความรำคาญ

"เธอก็เอามืออุดหูไว้สิ แค่นี้ก็จบๆ"ก้องภพพูด

"ฮึ...!! ยังจะมาย้อนอีก"ชิโนบุพูด

"ไปๆ จะคุยกับเพื่อนๆต่อ"ก้องภพปัดมือไล่ชิโนบุ

"หนอย...ยังจะไล่ไปอีก! เออ...ไปก็ไป!! ฉันก็อยากรู้นี่ ว่าพวกนายคุยเรื่องอะไรกัน"ชิโนบุพูดจากนั้นเธอก็เดินกลับประจำที่ไปตามเดิม

"ชิ...!"ก้องภพเชิดสีหน้า แล้วเขาก็หันมาคุยกับเพื่อนๆต่อ

---------------------------------------------------------------------------------------------

ที่ห้องทำงานของบุคลากรอาคาร 1 ชั้นแรก

เมื่อเตชินเดินออกจากห้องเรียนแล้วนั้น เขาจึงเดินไปที่อาคารหนึ่ง เพื่อที่จะไปที่ห้องทำงานของบุคลากรทุกๆคน เมื่อเขาเข้ามา ก็มีแต่บุคลากรหน้าใหม่ๆทั้งนั้น เหมือนเพิ่งก่อตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมาใหม่ แต่ละคนต่างมองมาที่เขากันหมด แต่เตชินก็ไม่ได้สนใจอะไร จึงเดินเข้าไปหารองผู้อำนวยการทันที

"ท่านรองผู้อำนวยการครับ..."เตชินเรียกหนุ่มวัยกลางคนๆนั้น

"อ้าว...ชุนสุเกะ เรียกฉันว่าพ่อดีกว่านะ คนๆอื่นเขารู้กันทั้งโรงเรียนแล้วล่ะ ว่าพวกเราทั้งสองคนคือพ่อลูกกัน..."ชายหนุ่มวัยกลางคนรูปงาม ผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับคนอายุสิบยี่สิบปี จมูกโด่งคมไปในทางยุโรป ดวงตาทั้งคู่สีน้ำเงินสวยคมได้มองมาที่เตชินด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน

"ครับ...พ่อ"เตชินยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วยื่นเอกสารมาให้ชายหนุ่มคนนั้นจากนั้นเขาก็นั่งลง

"สมกับเป็นลูกชายของพ่อ จัดและเรียบเรียงเอกสารได้ถูกต้อง เดี๋ยวพ่อจะให้งานอีกนะ.."ชายหนุ่มยิ้มแล้วลูบหัวเตชินเบาๆ

"ผมยินดีที่จะช่วยพ่อเสมอครับ...:)"เตชินยิ้ม

"ดีมากลูก..."

"ครับ.."

ทางโต๊ะฝั่งตรงข้ามที่ชายหนุ่มพูดคุยกับเตชินอยู่นั้น มีสาววัยกลางคนอายุประมาณยี่สิบกว่าปี รูปร่างสง่างาม ผู้มีเรือนผมยาวเลยกลางหลังมีสีน้ำเงินสวย ผิวหน้าเรียบเนียนสวย ดวงตาสีฟ้าได้จ้องมองมาที่สองพ่อลูกด้วยความสงสัย

เจ้าหนุ่มผมขาวคนนั้น คือลูกชายของแอนดริว สินะ...?

ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้นะ...

อ่า...ต้องรอดูซะแล้วล่ะ อนาคตอันสวยงามที่ชโลมไปด้วยเลือดกำลังจะมาถึงแล้วล่ะสิ...

To be continued.


✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩・✩


มุมสารภาพบาป & พูดคุยจากไรท์


สวัสดีค่าาา ไรท์คนเดิมเอง เพิ่มเติมคือยังคงดองนิยายเหมือนเดิม และกลับมาปั่นอีกครั้ง เพราะนึกได้ 555

จริงๆ ไรท์ไม่ได้มาปั่นเพราะเว็บค่อนข้างมีปัญหา แล้วงานไรท์ก็ค่อนข้างเยอะด้วย แถมมาติดเกมแนวหนุ่มๆอีก (...) 5555 แล้วเวลาก็มีจำกัด ก็เลยมาปั่นบ้างไม่มาปั่นบ้าง ถ้าขยัน ????

แต่รีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนคงไม่ลืมไรท์แล้วใช่มั้ย ไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ดอง ด้วยเหตุผลที่จำเป็นจริงๆ T_T


O W E N TM.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

214 ความคิดเห็น

  1. #63 Mew'aki (@jamew12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 18:13
    โรงเรียนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ละคนจะอยู่ได้นานสักเท่าไหร่นะ?
    รอติดตามบทต่อไปนะคะ ^^
    #63
    1
    • #63-1 Kirisame Hideki (@Akibara-Xingxing) (จากตอนที่ 7)
      22 พฤศจิกายน 2559 / 18:26
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^-^
      #63-1
  2. #62 aysaya (@aysaya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:56
    มันมาแล้วค่ะะะ //7// ขอโทษที่มาช้าไปย์..... สนุกมากเลยค่ รอนะคะ!
    #62
    1
    • #62-1 Kirisame Hideki (@Akibara-Xingxing) (จากตอนที่ 7)
      22 พฤศจิกายน 2559 / 18:23
      ไม่เป็นไรค่ะ ทางนี้ก็ช้า เนื่องจากความคิดตันไปหมด (?)
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #62-1
  3. #61 Seaback_princess (@seaback_princess) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:33
    บอกแล้วว่ามาเฝ้า5555
    #61
    1