ศิราณี ที่ไม่มีทางออก

                  อีกวันหนึ่งที่ผ่านพ้นไปด้วยความทรมาน...เพื่อนที่มาปรึกษา
ฉันเรื่องความรักมักจะถามฉันเสมอว่า จะรับมือกับความรักได้อย่างไร...ถ้าคนที่เป็นที่ปรึกษาทำตามที่แนะนำคนอื่นได้ก็ดีนะสิ...เพราะไม่อาจทำตามที่หัวใจเรียกร้องได้ ถึงได้รู้สึกว่ามันทุกทรมานกว่าคนที่มาปรึกษาหลายเท่า

                   ฉันไม่ได้อยากจะวางตัวเป็นคนที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวหรอกนะ...แต่เพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับความคิดของตัวเองต่างหาก...เรื่องของนาเจมันยังวนเวียนอยู่ในความนึกคิดตลอด...เพื่อนถามว่า...ทำไมไม่บอกรักนายเจไป ทำไมนะเหรอ เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบจริงๆ

                   ถ้าจะให้พูดตามความรู้สึกเลยก็เพราะ ...ฉันทำใจไม่ได้หากต้องห่างเหินกับนายเจ... ฉันกลัวระยะห่างระหว่างเราจะห่างกันยิ่งกว่านี้ถ้าหากนายเจ รู้ว่าฉันคิดเกินเลย เป็นคำตอบของคนขี้ขลาดดีๆ นี่เอง ...เพราะรักมากจนกลัวที่จะสูญเสีย...

                    
 อาจจะเจอหน้าเธอ อาจจะได้คุยกัน
แต่ละวันผ่านไปดูเหมือนเธอมีใจ
แต่ไม่รู้ทำไม ว่าลึกๆข้างใน
มันปวดร้าวและรู้สึกได้กับความเฉยชา

ที่เธอมีให้กัน ให้กับฉันมานาน
สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็นภาพลวง
เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ
ยิ่งนานเท่าไหร่ในใจมันยิ่งรับรู้ความจริง

ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
ในความฝันของเธอ แค่ผ่านมา และผ่านไป...
ก็ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน
มันเป็นแค่จินตนาการของคนโง่งมงาย
เจ็บแทบตาย...แต่ทั้งใจก็ยังรักเธอ

ที่เธอมีให้กัน ให้กับฉันมานาน
สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็นภาพลวง
เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ
ยิ่งนานเท่าไหร่ในใจมันยิ่งรับรู้ความจริง