ฉันจะทำอย่างไรดี

ฉันกำลังรู้สึกแย่

เพราะวันนี้ฉันกำลังจะบอกกับนายทีว่า เราคงเป็นได้แค่เพื่อนกัน

ฉันไม่อยากให้เขาคิดไปไกมากกว่านี้

ฉันไม่เคยให้ความหวังเขา ไม่เคยแม้แต่จะบอกรัก

แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับฉันกันแน่

เขาบอกฉันซ้ำๆ ว่าเขารักฉัน

จนฉันชักเบื่อหน่ายกับความรักของเขาเต็มที





จนวันที่ฉันตัดสินใจจะบอกเลิกกับเขา

จะบอกว่าเลิกกันก็ไม่ถูกต้องทีเดียวนักเพราะฉันกับเขา เราไม่ได้คบกัน

ระหว่างเรา...ไม่ใช่คนรัก

ฉันไม่อยากให้เขาสร้างวิมานในอากาศ

จึงจะบอกให้เขาเข้าใจเสียที

ว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เขา ไม่ได้มากไปกว่าเพื่อนคนไหนเลย





วันนี้ฉันคุยกับเขา

ในขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยบอก....

บอกความจริงที่อาจจะทำให้เขาตาสว่างจากฉัน

ความจริง....ที่อาจทำให้เขาเกลียดฉัน





เขากลับบอกฉันขึ้นมาว่า...

วันนี้เขาต้องบินไปเชียงใหม่...เพราะพ่อของเขาเสีย

เขาเสียใจมาก เพราะเขารักพ่อมาก

ฉันเป็นใบ้ไปทันที...

ฉันไม่กล้าพูด...คำพูดที่ฉันเตรียมจะเชือดเฉือนความรู้สึกของเขาถูกกลืนลงคอ

ฉันจะทำร้ายจิตใจเขาในตอนนี้ได้อย่างไร




เขาชวนฉันไปเชียงใหม่ด้วยกัน

ไปให้แม่เขาดูตัวว่าที่ลูกสะใภ้...

ฉันบอกปัด เพราะไม่สามารถไปได้จริงๆ

ในใจฉันอยากจะปลอบโยนเขา...อยากจะร้องไห้เพราะความรู้สึกผิด มันเอ่อล้นขึ้นมา

ฉันทำร้ายจิตใจของเขาไม่ได้





ในขณะที่ฉันร้องไห้ เขาเคยปลอบโยนด้วยถ้อยคำที่ให้กำลังใจฉัน

แต่ในขณะที่เขากำลังเสียใจฉันกลับจะเดินไปจากชีวิตเขา

ฉันจึงได้แต่ให้กำลังใจเขา

ทั้งที่หัวใจของฉัน...มีเพียงความรู้สึกผิดที่กัดกิน





ความรักกับความเห็นใจมันแทนกันไม่ได้

ยิ่งเขาเอาหัวใจมาผูกพันกับฉันเท่าไร

ฉันยิ่งเจ็บเพราะรักเขาไม่ได้

และในตอนนี้...ฉันก็บอกเลิกเขาไม่ได้เช่นกัน

ฉันควรจะทำอย่างไรดี





คุยกับเขาไปเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะหายเสียใจใช่ไหม

ฉันไม่อาจเป็นกลับคอยปลอบโยนเขาได้

จนคำพูดของเขาที่ถามฉันก่อนจะไปว่า...

เขารักฉันนะ...แล้วฉันรักเขาไหม

ฉันไม่อยากโกหกเลยบอกเขา

ว่าฉันชอบเขา...นั่นไม่ใช่คำโกหก...ฉันชอบเขาจริงๆ

ความชอบแค่นั้น





เขาสลดไป...




เขากำลังเศร้า...กับฉันที่กำลังจะจากไป

สิ่งที่เหนี่ยวรั้งฉันไว้กับเขามีเพียงความสงสาร ความเห็นใจเท่านั้น

ฉันควรจะทำอย่างไร

ฉันไม่รู้เลย



มืดมนไปหมดจริงๆ