การบ้านเยอะโว้ย........เซ็ง

งานท่วมหัวจริงเลย

การบ้านที่ไม่น่าจะเสร็จภายในเวลา 1 อาทิตย์ ไม่รู้จะเอามาให้หนูทำเพื่อ....

ทั้งที่อาจารย์ดูหน้าตาลูกศิษย์ก็ไม่น่าจะมองออกว่าฉลาด

แล้วไอ้การบ้านที่ฆาตกรรมหนูได้นี่คืออะไร


เคยได้ยินไหมคำว่าการบ้านเพชรฆาต

ตอนนี้ฉันกำลังเผชิญอยู่ ว๊ากกกก น่ากลัวมากๆ นอนไม่หลับเต็มตาเลย

คอยแต่คิดว่านี่กรุทำการบ้านเสร็จยังหว่า

ขนาดเป็นต้นเทอมนะเนี่ย ถ้าตอนสอบฉันไม่น็อคคาห้องสอบเลยเร้ออออ


*+*+*+*+*+*+


ความคิดนี้น่ากลัวเป็นบ้า

แต่มันก็อาจจะเป็นไปได้ตราบใดที่งานยังเยอะขนาดนี้

หรือว่าเมื่อก่อนฉันไม่ค่อยได้เรียนอย่างตั้งใจฟระ เลยดูเหมือนงานไม่หนักหนาสาหัส

ทั้งที่จริงๆ แล้วมันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ต้น


*+*+*+*+*+



ไม่มีเวลาไปเที่ยวบ้านเพื่อนเลยแฮะ แค่เวลาทำการบ้านยังจะไม่พอเลย

วันนี้รุ่นน้องปีหนึ่งมาที่มหาลัย ปกติน้องๆ ปีหนึ่งจะไปเรียนที่ องครักษ์ นครนายก

แต่วันนี้ติดธุระไปเคลียร์เรื่องประกันกับแม่เลยไม่ได้ไปดูน้องเลย

เป็นคนที่ร่วมกิจกรรมนี่ต้องแบ่งเวลาให้เป็นระบบนะเนี่ย ไม่อย่างนั้นมีหวังเกรดดิ่งลงเหว

เพื่อนๆ โรงเรียนเก่าของฉันเคยถามฉันว่า ทำไมถึงประคับประคองเกรดได้ เพราะพวกเขาเกรดร่วงตลอดเลย

ทั้งที่ไม่ได้ทำกิจกรรมของมหาลัย

ฉันฟังแล้วรู้สึกเศร้าจัง


เพราะเพื่อนฉันที่โรงเรียนเก่าทุกคนก็ว่าได้ ทำกิจกรรมของโรงเรียนทุกคน แม้แต่ฉันเองก็เป็นกรรมการคณะสี

และปัจจุบันฉันก็ยังคงร่วมกิจกรรมกับมหาลัย

แต่พวกเขาบางคนเอาแต่มุ่งเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย...กิจกรรมไม่เอาแถมเกรดยังไม่สวยงามเท่าที่เขาหวังไว้

ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน

เขาบอกกันว่าแค่เรียนก็เหนื่อยแล้ว...ฉันไม่เถียงเพราะฉันเเองก็รู้สึกเช่นนั้น

แต่เพราะยิ่งเหนื่อยนั่นแหละ ฉันถึงต้องทำกิจกรรม เพื่อผ่อนคลาย ดีกว่าปล่อยเวลานั่งๆ นอนๆ กับบ้าน

เพราะถ้าทำอย่างนั้นฉันหายเหนื่อยกายก็จริง แต่รู้สึกว่าฉันจะไม่ได้ประสบการณ์อะไรออกไปจากมหาลัยเลย



ถ้าถามว่าฉันเหนื่อยไหม................ฉันเหนื่อย

แล้วทำไมต้องร่วมกิจกรรม ทำไมไม่พักผ่อน

ถ้าทุกคนคิดเหมือนกับคนที่ถามฉัน...แล้วจะมีคนทำกิจกรรมของทางมหาวิทยาลัยไหมล่ะ

บางครั้งฉันก็อยากจะถามเขากลับไปว่า

เวลาที่มีคนทักทายเพราะรู้จักฉัน...แล้วไม่รู้จักเขา เขารู้สึกเช่นไร

ฉันร่วมกิจกรรม...ฉันมีเพื่อน

แต่เขากลับมองฉัน...แล้วบอกกับฉันว่า

...แกนี่รู้จักคนไปทั่ว...

-*-

น่าหัวเราะชะมัด

คนที่ไม่รู้จักสร้างเพื่อน กลับอยากให้มีคนรู้จักตัวเอง

ประชดประชันฉันต่างๆ นาๆ

เช่นเดียวกับเวลาที่รุ่นน้องไหว้ฉัน เวลาที่เจอกัน

แต่ไม่ได้ไหว้เขาเพราะไม่เคยเห็นหน้า...เขาไม่เคยโผล่ไปร่วมกิจกรรม

ฉันดีใจที่รุ่นน้องรู้จัก จำหน้าได้ เพราะฉันทำตรงกันข้ามกับพวกเขา ฉันไปดูแลรุ่นน้องไปรับน้อง ทำความรู้จักกับพวกเขา

แต่เขาไม่ได้คิดเหมือนฉัน



เขาเอาแต่มองแล้วก็บอกลอยๆ ว่า เออดีเหมือนกันน้องไม่รู้จักกรู
(แมร่งจะรู้จักได้ไงวะ ก็มรึงไม่เคยเอาหน้าไปให้เขาเห็น)

เพื่อนในกลุ่มที่มหาลัยฉันมีหลายคน แต่คนที่ร่วมกิจกรรมกลับมีไม่กี่คน

บางคนดีแต่ปาก บอกจะช่วย แต่พอเอาเข้าจริงกลับเปิดตูดเผ่นแน่บ

ฉันเบื่อที่จะเรียกมาช่วย เบื่อมากๆ ก็เลยปล่อยเลยตามเลย

แล้ววันหนึ่งเขาจะรู้เองว่า เวลาของเขาเสียเปล่ามากมายแค่ไหน

คนที่เอาแต่เรียน ไม่สนใจโลกอีกด้าน

ที่มนุษย์ต้องมีความสัมพันธ์กันในรูปแบบต่างๆ

เขาเอาแต่เมค เฟรนด์ กับหนังสือ ซึ่งพูดไม่ได้...

เขาจะปรับตัวลำบากมากเลยทีเดียว