เหนื่อยกายไม่เท่าเหนื่อยใจ

ทั้งที่ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น
แล้วมันก็กลับมาแย่ลงเหมือนเดิม หรืออาจจะแย่กว่าเดิม

ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร

ฉันไม่อยากจะโทษพระเจ้าที่พระองค์ทรงลองใจ

ส่งอุปสรรคลงมาเพื่อทดสอบฉัน

เพราะทุกวันคืนฉันเฝ้าภาวนาต่อพระองค์

วิงวอนต่อพระองค์ให้ชีวิตฉันมีความสุข

ฉันยังจะเชื่อในพระองค์อีกไหม

ฉันก็ไม่รู้

แต่ฉันก็ยังภาวนาต่อพระองค์

เหมือนคนโง่ที่ยังคงอ้อนวอนของในสิ่งเดิมๆ
ที่ไม่รู้จะได้เมื่อไร


ฉันไม่อยากเป็นคนอ่อ่นแอที่หวังพึ่งพระองค์ไปเสียทุกเรื่อง

เพราะพระองค์ก็ต้องช่วยคนอื่นที่มีเรื่องหนักกว่า

ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนี้

หรือว่าความศรัทธาของฉันกำลังสั่นคลอน

เมื่อไรที่มันจะจบซะที

ฉันเหนื่อยที่จะวิ่งไล่ตามเงาของความห่วงหาที่หายไป

ฉันรู้ว่า...ฉันต้องทำใจกับการเปลี่ยนแปลง

มันอาจจะเจ็บปวด...แต่ฉันจะต้องเติบโตขึ้น เพื่อเป็นหลักให้คนที่ฉันรัก

ฉันต้องเป็นที่ค้ำยันให้พวกเขา

แต่ตอนนี้...

สิ่งที่จะทำให้รากฐานของฉันมั่นคง กำลังโงนเงน

ฉันกำลังเจ็บปวด

ที่จะเดินตามเส้นทางที่วางไว้
ความรู้สึกโดดเดี่ยวโหมเข้ามาในใจฉันจนไม่อยากทำอะไร

ฉันอยากจะนอนหลับไปโดยไม่ตื่นขึ้นมาอีก

ความตายอาจเป็นความปรารถนาอันสวยงาม

แต่นั่นคงเป็นทางออกสุดท้ายสำหรับทุกสิ่ง

ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง.................

เบื้องหน้ามีเพียงความเงียบงัน

สงบ

แต่ฉันจะไม่รู้สึกถึงสายลมอุ่นๆ อีกต่อไป

ไม่รู้สึกถึงสายฝนชุ่มฉ่ำ

มีเพียงความมืดมิดและเงียบสงบเป็นเพื่อน

หากชีวิตมันเหนื่อยนัก...................

การพักผ่อนแสนนานก็คือสิ่งที่ฉันปรารถนา