เขาคือจุดบอดในใจของฉันมาตลอด

ทุกครั้งที่ฉันมองเขามันเป็นความว่างเปล่า
น้ำเสียงของเขาที่ผ่านโสตประสาทของฉัน ฉันทำได้แค่พยายามลืมมันไป
ฉันรู้ว่าเขารักฉัน เขารู้จักตัวตนของฉันดีกว่าใคร

แต่นั่นก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ฉันไปยืนบนจุดเดียวกับเขา
ฉันรักเขามากพอที่คนๆ หนึ่งจะสามารถรักเขาได้
รักจนริษยาผู้หญิงที่เข้ามาเกี่ยวพันกับเขา

ฉันอยากจะฆ่าผู้หญิงพวกนั้น...หากมันจะทำให้เขากลับมาเป็นที่รักของฉันเหมือนเดิม
แต่ฉันตระหนักดีว่า...
ไม่มีทาง

แม้ฉันจะฆ่าผู้หญิงคนแล้วคนเล่าได้จริงๆ แต่เขาก็ยังจะไปอยู่กับผู้หญิงคนใหม่เรื่อยๆ
มันเป็นนิสัยของเขา...
ที่ฉันรู้จักจนชินชา

หล่อนเป็นคนเดียวที่เขาอยู่ด้วยนานที่สุด
จนบัดนี้ก็ยังอยู่ด้วย
หล่อนเข้าใจทั้งเขาและฉัน
ฉันรักหล่อนจนไม่อยากให้หล่อนเจ็บปวดอีกต่อไป
หากปราศจากเขาหล่อนก็จะไม่เจ็บปวด
แต่ฉันก็ไม่สามารถปล่อยเขาไปได้เช่นกัน

ภาพของเขาในความทรงจำของฉันมีเพียงความว่างเปล่า
เหมือนกับว่าเราอยู่ร่วมกัน...แต่ไม่เคยเห็นกันอยู่ในสายตา
ฉันอยากบอกเขาว่าฉันรักเขามากแค่ไหน
อยากให้เขาภูมิใจในตัวฉันมากเท่าไร
แต่ฉันก็ไม่เคยพูดออกไป

เพราะสิ่งที่เขาทำผิดฉันให้อภัยไม่ได้
แม้ว่าจะรักเขามากเท่าไร

ให้ความเจ็บปวดอยู่กับฉันคนเดียวเถอะ...
หล่อนไม่ควรต้องเจ็บปวดอีก
เขาก็ควรจะมีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ
แม้ว่าสิ่งนั้นจะทำร้ายฉัน...มันก็ช่วยไม่ได้