เพราะรักเธอมากเกินไป ถึงได้เสียใจแบบนี้

หมดเวลาสำหรับการแก้ตัวของเธอแล้ว
ฉันทนมาตลอด
ทนกับความเสียใจที่เธอไม่เห็นความสำคัญ

ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน

เธอจำได้ก็จริง แต่มันไม่ต่างจากทุกวันเลย ฉันไม่ต้องการอะไรจากเธอมากมายแค่ความใส่ใจก็พอ

แต่เธอก็ทำเหมือนกับว่าไม่เห็นฉันในสายตา 

เธอรุ้ไหมนะ ว่าเทอมนี้ฉันเรียกหนักมากแค่ไหน
ไม่ว่าเธอจะเรียกร้องอยากพบเจอตอนไหน ฉันก็ไม่เคยบ่น
ออกไปหาเธอเสมอ

ฉันไม่เคยบ่น

มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ฉันไม่อาจจะยอมได้
เธอเห็นผู้ชายคนนั้นสำคัญกว่าฉัน

คนที่เธอแทบจะไม่รุ้จักเค้าเลย 
กับฉันที่คบกับเธอมาเป็นสิบปี

หรือเพราะเราเป็นเพื่อนกันเธอเลยละเลยฉัน
ฉันไม่มีความสำคัญอีกต่อไป

มันเจ็บปวดมากรู้ไหมเพราะเธอคือเพื่อนรักของฉัน

แต่เธอไม่เคยรักฉันเท่าที่ฉันรักเธอ

เพราะผู้ชายคนเดียวเธอเลยเปลี่ยนไป
ฉันอยากถามเธอเหมือนกันว่าทำไมถึงดิ้นรนที่จะมีแฟนขนาดนั้น
แค่ผู้ชายมันสำคัญตรงไหน

สำคัญกว่าเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอมางั้นเหรอ
ฉันไม่เข้าใจเธอเลย

เพราะฉันแคร์เธอมากเกินไปจึงต้องมาเสียใจอยุ่แบบนี้

ถ้าฉันไม่เเคร์เธอ...ฉันก็คงไม่ต้องเสียใจสินะ
แล้วถ้าเธอขาดฉันไปเธอจะตระหนักถึงความสำคัญของเพื่อนคนนี้บ้างไหมนะ อยากรู้จริงๆ

ไม่ว่าฉันจะมีแฟนหรือเพื่อนใหม่ๆ มากมายสักเท่าไร
ฉันไม่เคยลืมเพื่อน
ไม่เคยสักวัน
เพราะว่าฉันอยู่ได้เพราะมีพวกเธอคอยค้ำจุน
หากต่อจากกนี้ฉันต้องไม่มีเธอ จะเป็นอย่างไรนะ

ตอนนี้หัวใจมันด้านชาไปแล้ว
หมดเวลาให้เธอแก้ตัว
มันไม่มีเหลืออีกแล้ว

มันมากเกินกว่าที่ฉันจะรับไหว
เจ็บปวดที่เธอละเลยมามากแล้ว
ถ้ายังทน ฉันก็ต้องทนต่อไปเรื่อยๆ

คงต้องทำใจให้ชินชา จนกว่าจะหมดใจ