[นิยายแปลอังกฤษ] Velvet ribbon

ตอนที่ 1 : ไม่ธรรมดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 มี.ค. 62

1: ไม่ธรรมดา


“ ฉันเป็นเกย์ ” เอ็มราดเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ เขาทำหน้าบูดบึ้ง ราวกับคำพูดเหล่านี้ทิ้งรสเปรี้ยวไว้ในปากของเขา


“ นายมีผมยาวเลยไหล่ ” เวนสังเกตอย่างเป็นมิตร “ ที่นายติดริบบิ้นไว้ด้านหลังเป็นสไตล์ที่ไม่มีให้เห็นตั้งแต่ศตวรรษที่สิบเจ็ดแล้ว ” เขามองเอ็มราดอย่างพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ นายสวมเสื้อผ้าที่มีสไตล์เป็นแฟชั่นที่ได้รับอิทธิพลมาจากยุคสมัยเดียวกัน และนายบริสุทธิ์ตลอดกาล ” เขาพูดสรุปพลางกรอกตา “ ความรู้สึกของอายไลเนอร์ และพูดว่าสไตล์โกธิคทำให้นายดูเหมือนแวมไพร์ยุควิคตอเรีย เพราะฉันได้เห็นนายในเวลากลางวัน จึงเห็นได้ชัดว่านายต้องเป็นอะไรสักอย่าง ”


เอ็มราดเหลือบมองเสื้อโปโลสั่งตัดผ้านิ่มและกางเกงที่ถูกรีดให้เรียบของเขา มือข้างหนึ่งพรมนิ้วลงบนผ้าพันคอคราแวตของเขาและเข็มกลัดที่ติดอยู่บนนั้น จากนั้นจึงลูบผ่านเสื้อกั๊กของเขาไปอย่างราบรื่น เขาเลือกที่จะไม่ถามความเห็นของเวนเกี่ยวกับการแต่งกายของเขา แต่กลับหรี่ตาถามอย่างสงสัย “ นายรู้หรือ? ”


“ ฉันเดาเอา ” เวนยักไหล่ วางท่าเหนือกว่า


“ ไอ้โง่ ” เอ็มราดขู่ฟ่อ น้ำเสียงหวาดหวั่น


“ ฉันผิดหวัง ” เวนถอนหายใจเป็นเรื่องเป็นราวมือหนึ่งกุมหน้าอก ท่าทางเสียดสีและมีมารยาที่เห็นอยู่บ่อยครั้ง “ และที่คิดว่านายกำลังสารภาพเรื่องนี้กับฉันโดยที่ไม่กังวลเลยว่าฉันจะคิดยังไงกับนาย ”


“ นายไม่แคร์ใช่มั้ย? ” นี่เป็นความคิดเห็นที่น่าประหลาดใจเล็กน้อยมากกว่าการถามที่จริงใจ


“ ไม่ ไม่จริง ” การตอบรับที่ตลกคะนองเกิดขึ้นแล้ว “ ฉันบอกได้ว่าการสารภาพประเภทนี้ของนายล้มไม่ท่าในอดีต แต่ทุกอย่างช่างเจ๋งเป้ง เพื่อน ” เวนฉีกยิ้มกว้างเห็นไรฟัน “ รู้สึกดีขึ้นหรือยัง? ”


“ ใช่ จริงๆ ” เอ็มราดถอนหายใจ “ นาย...นายนี่มัน--- ”


“ นายยังเป็นเพื่อนรักของฉันอยู่ และฉันไม่แคร์ถ้านายเป็นเกย์ ” เวนโบกมือ หน้าบึ้งเล็กน้อย “ อืม...ฉันแคร์ แน่นอน เพราะตอนนี้ฉันพานายไปเที่ยวเล่นกับพวกสาวๆไม่ได้ ” เขาหัวเราะชั่วร้าย “ แล้วก็เพื่อน พวกสาวๆจะรู้สึกผิดหวังมาก! พวกเธอคิดว่านายเป็นเหมือนเจ้าชายผู้ทรงเสน่ห์ ลึกลับน่าค้นหา และมีสไตล์ไปซะทุกอย่าง... ”


เอ็มราดถลึงตา


เวนยักไหล่ “ แม้ฉันจะเข้าใจวิธีคิดที่นายจะไปเที่ยวเล่นกับผู้ชาย นายมักจะกระแทกฉันราวกับความกล้าหาญที่ค่อนข้างทรงเสน่ห์และหวานซึ้ง และนายอา...อืม ฉันจะพูดเรื่องนี้ยังไงดี...รุนแรงเกินไป…? ราวกับว่าที่นั่นสัดส่วนของนายมีมากเกินไปที่จะใส่ไว้ ”


มีรอยโค้งระหว่างคิ้วของเอ็มราดขณะที่เขาขมวดคิ้ว


“ และนายก็รู้ว่า ‘สัดส่วนของนายมีมากเกินไป’นั่นมักจะดูเหมือนเป็นมากกว่าเรื่องทางความรู้สึกและฉันคิดจริงๆว่านายจำเป็นต้อง...เออ...เชื่อฟัง ” เวนพึมพำ นิ้วชี้ถูอยู่บนกรามของเขา “ เพราะผู้หญิงเป็นตัวเลือกที่มีเหตุผลมีความแข็งแกร่งทางอารมณ์มากกว่าผู้ชาย ที่จะส่งผ่านความสมดุลนั้นให้แก่นาย ทางอารมณ์ที่ฉันพูดถึงคือ เหมือนว่านายเหมาะจะมีแฟนสาวมากกว่าแฟนหนุ่ม ” การแสดงออกที่จริงจังตกลงจากใบหน้าและริมฝีปากของเวนโค้งเข้าไปในรอยยิ้มโง่ๆและไม่เป็นกังวลอันเป็นปกติของเขาอีกครั้ง กลุ่มผมสีบลอนด์แดงตกลงบนดวงตาทั้งคู่ของเขา “ อา...อืม! ฉันจะรู้ฃอะไร? ”


เอ็มราดส่ายหน้าพลางยกยิ้มน้อยๆ “ บางครั้งนายฉลาดอย่างน่าประหลาดใจ ไอ้ปัญญาทึบ ”


“ เฮ้! ” เวนประท้วง แต่เขายิ้มกว้าง “ ฉันคาดเดาเกี่ยวกับนายจริงๆใช่มั้ย? ”


“ ฉันจะสมมุติว่านายทำแบบนั้น ”  เอ็มราดเลียริมฝีปากของเขาอย่างช้าๆและเริ่มดูประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากที่พวกเขาได้ผ่านประเด็นที่เกิดขึ้นจริงของบทสนทนานี้ “ นายไม่ได้เกิดอยากจะ...พนันอะไรก็ตามเกี่ยวกับ...เอ่อ...เรื่องนี้...ของฉัน? ” เขาพูดบ่ายเบี่ยง เหมือนว่าจะป่วยกะทันหัน “ ใช่มั้ย? ”


เวนยิ้มเจ้าเล่ห์


เอ็มราดร้องครวญคราง เขาเข้าไปในครัวในขณะที่เวนหยิบมือถือออกมาและเริ่มพิมพ์ข้อความลงไปอย่างไม่สนโลก


คุกกี้ คุกกี้มักจะทำให้เขาสงบลง ดังนั้นเขาจึงเริ่มอบ


ในตอนที่เขาทำเสร็จ สามสิบนาทีหลังจากนั้น เขาพบว่าอย่างน้อยเวนก็ได้ดำเนินการพนันกับคนที่เขารู้จัก มันเป็นคำอวยพรหรือคำสาปแช่ง ขึ้นอยู่กับว่าคุณมองมันอย่างไร คำอวยพรเป็นเพราะความลับของเขาถูกเผยแพร่ออกไป และคำสาปแช่งเป็นเพราะเขามีปฏิสัมพันธ์กับคนเหล่านี้มากที่สุด และตอนนี้พวกเขาก็รู้แล้ว


เขาไม่ต้องการจะจัดการกับพวกเขา และพยายามจะกันพวกเขาไว้ด้านนอกในเวลาที่พวกเขาปรากฎตัวขึ้น


“ ลืมมันเสียเถอะ สแตนโฮป ” จอร์แดนก่นด่า ทาบหัวไหล่ตัวเอง ออกแรงดันประตูและความพยายามของเอ็มราดที่จะปิดประตูใส่หน้าเขา “ นายไม่ได้กำลังทำให้เรากลัว ” เขาใช้ความพยายามที่ล้นเหลือจัดการดันประตูให้เปิดออกจนสุด ผลักเอ็มราดไปด้านข้างได้สำเร็จ จากนั้นถาโถมเข้าไป


เสียการทรงตัวอยู่นานพอสมควรและสาปแช่งหุ่นผอมบางของเขา เอ็มราดไม่สามารถขัดขวางการเข้ามาของเคทและลีโอนอร่าได้ พวกเขาจ้องมองมาที่เขา และเขาจ้องกลับไปอย่างชั่วร้าย


จอร์แดนวนกลับมาประกาศว่า “ นายมันโง่ชะมัด! ”


“ และนายกำลังบุกรุก! ” เอ็มราดขู่ฟ่อกลับไปที่เขา เท้ารั้งออกจากกัน กำหมัด มันไม่มีประโยชน์สำหรับเขาในเมื่อทุกคนตัวสูงกว่า “ ออกไปจากแฟลตของฉัน! ”


“ ฉันไปแน่โว้ย! ” จอร์แดนกรอกตา สะบัดมือขึ้นไปในอากาศ เลี้ยวกลับไปยังห้องครัว หาของกินในตู้เย็นของเอ็มราดตามความเคยชิน


“ ลืมมันเสียเถอะ ” เคทส่งเสียงทางจมูกเป็นเชิงเห็นด้วย จากนั้นพูดเป็นนัยว่าเธอและจอร์แดนหวังว่าเขาจะอยู่ในครัว เธอคว้าเจ้านัวร์ขึ้นตามทางเดิน แมวของเอ็มราดผู้ได้เข้ามาชมการแสดงในตอนที่การตะเบ็งเสียงได้เริ่มขึ้น


เขาลงจากเวทีด้วยความรู้สึกสนใจแทน


ลีโอนาปิดประตูและยืนอยู่ที่นั่น เท้าวางราบกับพื้น มือกอดอก “ อย่าปั่นหัวฉัน เอ็มราด สแตนโฮป ” เธอพูดล้อเลียนเสียงหวาน “ นายก็แค่จะอดทนต่อความยากลำบากและจัดการกับพวกเรา ”


เขาสาวเท้าอย่างยิ่งผยองตามหลังอีกสองคนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง และกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้บาร์ของเขา เขาเลิกสนใจพวกเขาในตอนที่พวกเขากำลังรวบรวมเครื่องดื่ม


“ ตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่านายเป็นเกย์ ” เคทเปิดประเด็น


“ และฉันเสียเงินห้าสิบปอนด์ ” จอร์แดนพึมพำเบาๆ


“ ในที่สุด พวกเราก็จะได้เลิกทำพฤติกรรมปิดบังเพื่อนทั้งหมดทั้งปวงที่นายได้กระทำมาตั้งแต่แรก ” ลีโอนอร่าจบด้วยการนิ่วหน้าไปทางจอร์แดน เธอตบเขาในตอนที่เธอเดินผ่านไปนั่งที่ และเคทยิ้มให้เธอเป็นเชิงขอบคุณ


ขอเพียงแค่พวกเขารู้ เอ็มราดกอดอกแน่น เท้าพาดอยู่บนขั้นเก้าอี้บาร์ ยังคงไม่สนใจพวกเขา


จอร์แดนหยอกล้ออย่างชั่วร้าย “ พวก ฉันสงสัยมาตลอดว่านายใช้อะไรเสียบตูดตัวเอง ”


การกระตุกที่เจ็บแปลบเกินต้านทานผ่านเข้ามาในอารมณ์ของเขา สีหน้าดำคล้ำเครียดเริ่มห่อคลุมใบหน้าของเขา เขาหันไปมองผู้บุกรุกผู้หยาบคายอย่างเย็นชา เคทดูตื่นกลัวชั่วขณะ มองกลับไปทางเขาอย่างรวดเร็วก่อนจะจ้องจอร์แดนอย่างเอาเป็นเอาตาย ลีโอนอร่าพยายามที่จะไม่พ่นโคล่าออกทางจมูกในตอนที่เธอกลั้นหัวเราะ


“ พวกนายไม่ได้รับเชิญ ” เอ็มราดขู่ฟ่อใส่พวกเขาด้วยเสียงต่ำที่เป็นอันตราย ยังคงเคร่งเครียด


“ เราไม่แคร์ ” เคทและจอร์แดนตอบกลับพร้อมกันเป็นเสียงเดียว ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าดูท้าทาย


เอ็มราดพยายามควบคุมอารมณ์ขณะที่กำลังถอนหายใจ ผ่อนลมหายใจอยู่หลายครั้ง เขาหลับตาลงในขณะที่เคทและจอร์แดนมองหน้ากันอย่างรู้ดี พวกเขารู้ว่าเขากำลังทำอะไร ในที่สุดเขาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นจ้องมองพวกเขาอยู่นานก่อนจะพูดช้าๆชัดๆ


“ ฉันเกลียดพวกนายทุกคน ”


“ ไม่ นายไม่ได้เป็นแบบนั้น ” เคทโห่ร้อง พลันดูมีความสุขยิ่งขึ้นอย่างบอกไม่พูด เธอซุกหน้าลงกับแมวที่อยู่ในอ้อมแขน และมันก็ร้องเมี๊ยวกลับมา เปี่ยมสุขไปกับความสนใจทั้งหมด


จอร์แดนทำเสียงก้อง “ นายรักเราเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! ”


ลีโอนอร่ายิ้มให้เขา และไม่พูดอะไรเลย


“ ขอโทษนะ ” เอ็มราดกระแทกเสียง หยิบแอปเปิ้ลจากตะกร้าผลไม้ที่อยู่ข้างๆขึ้นมา ลุกขึ้น ออกจากห้องครัวไปยังห้องน้ำ


เขาเดินลงมาจากห้องโถงไปยังห้องน้ำในตัวที่ห้องของเขาอย่างสุขุม ปิดและล็อคประตูที่อยู่ด้านหลัง และวางแอปเปิ้ลที่ไร้เดียงสาไว้บนเคาน์เตอร์ สูดหายใจลึกๆ ใจเต้นรัวด้วยอารมณ์โกรธ และอาการปวดหัวที่น่าสยดสยองถาโถมเข้ามา เขาระงับอารมณ์ราวกับว่ามือสองข้างขยำกระดาษแผ่นใหญ่...จากนั้นบังคับมันเข้าไปในแอปเปิ้ล


ท่ามกลางเสียงหวือในอากาศและเสียงสาดน้ำดังๆ ก้อนแอปเปิ้ลเฉอะแฉะกลิ้งไปทั่วห้องน้ำของเขา...รวมทั้งตัวเขาและเสื้อผ้าเก่าๆของเขาด้วย


เขามองดูน้ำผลไม้ค่อยๆหยดลงบนผนังอย่างไม่สะทกสะท้าน ชิ้นเล็กชิ้นน้อยลื่นๆแทบจะเลื้อยลงมาอย่างไม่รู้ตัว ห่มคลุมทุกสิ่งอย่างรวมทั้งบริเวณเพดาน ชิ้นเล็กผิวสีแดงแต่งแต้มไปทุกอณู รวมทั้งสร้างความวุ่นวายก่อให้เกิดผลกระทบจากธาตุเงินในเนื้อมนุษย์โชกเลือด


ชิ้นเล็กชิ้นน้อยของแท้


เวทย์มนต์มักเจ้าอารมณ์ การมีศาสตร์ความรู้และอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง แต่การต้องยับยั้งชั่งใจตลอดเวลาจากการเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้ให้เป็นสิ่งที่ต้องการมักจะเป็นงานบ้านครั้งใหญ่เสมอ ทุกคนต้องการสิ่งที่พวกเขาชื่นชอบและเห็นความสำคัญเป็นอันดับต้นๆเสมอ และเวทย์มนต์ถูกสมมุติให้หมายความว่าสามารถได้รับมัน...เพียงแค่ เขาไม่ได้รับอนุญาต


ขอเพียงแค่เขาสามารถเสกให้ความชอบทางเพศของเขาหายไป เสกให้ตัวเองกลายเป็นคนไม่ธรรมดาที่ธรรมดา หรือเสกให้เพื่อนๆที่เขาเสียไปในตอนที่บอกความจริงกลับมา


หรือเสกให้เวทย์มนต์ของเขาหายไป


เพื่อนๆของเขา...เพื่อนๆคนธรรมดาของเขาคิดว่าในที่สุดพวกเขาก็เดาไว้ว่าสิ่งที่เขาปิดบังพวกเขาไว้คืออะไร ในตอนนี้พวกเขาคาดหวังถึงพันธะและการอยู่ร่วมกัน พวกเขาคาดหวังถึงการเปิดเผยและการสารภาพ และ‘ทุกอย่างจะดีขึ้นกว่าที่เคย’ และเพียงแค่เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้น


ใกล้ถึงเวลาที่เขาจะจากไปแล้ว เพียงเพราะเรื่องนี้ และทั้งที่เขายังมีเวลาอีกหนึ่งปีในมหาวิทยาลัย เขาไม่อยากกลับไปยังวิทยาลัย และเขาก็ชอบสถาบันแห่งนี้!


บ้าเอ๊ย


อีกปีเดียว


อืม การระเบิดของแอปเปิ้ลทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเป็นกอง จริงๆนะ เขาถอนหายใจ จากนั้นโบกมือ และความวุ่นวายระเหยไปในประกายควัน เสื้อผ้าของเขาดูสมบูรณ์แบบอีกครั้ง เขาสาดน้ำใส่หน้าตัวเองและลูบผมให้คืนทรงสักพักก่อนจะหันไปที่ประตูและผลักเปิดออก


เคทกำลังกระโดดขึ้นมาบนโถงทางเดิน “ เฮ้! เอ็มราด นายหายไปนานมาก ฉันก็เลยมาตาม ” เธอกางแขนโอบรอบตัวเขาอย่างมีความสุข “ ฉันดีใจมากที่พวกเรารู้ความลับโง่ๆของนาย! ตลอดเวลา มันก็แค่นั้นหรอ? โธ่ พวกเรายังรักนาย ” เขาอดกลั้นต่อการกระตุ้นโดยการก้าวออกจากอ้อมกอดของเธอ ที่จริงแล้วมันรู้สึกดีไม่น้อย  เธอกดจมูกของเธอลงบนไหล่ของเขาพลางหัวเราะคิกคัก จากนั้นจึงหยุด และทำให้เขาสับสน “ ทำไมนายถึงมีกลิ่นแอปเปิ้ล? ”


“ ฉันเพิ่งกินไปลูกหนึ่ง ” เขาตอบสั้นๆ


“ นายไปห้องน้ำแค่ไปกินแอปเปิ้ลเนี่ยนะ? ” เธอเอียงศีรษะข้างหนึ่งไปทางเขา ยังคงรู้สึกสับสน


“ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก ” เขาคำราม ทำหน้าบึ้ง แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับเธอ และเธอแค่พยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะจับมือและพาเขากลับไปที่ห้องครัว เขาถอนหายใจเบื่อหน่ายก่อนจะปล่อยให้เธอลากเขาไปตลอดทาง สมมุติอย่างสิ้นหวังไปว่าในอนาคตจะมีอีกหลายครั้งที่เขาระเบิดผลไม้ในห้องน้ำส่วนตัว


มันเกือบจะหมายความว่าเขาสามารถตัดน้ำหอมราคาแพงออกจากรายจ่ายของเขา คิดว่างั้นนะ



___________________________________


โอ๊ย! สำนวนต้นฉบับยากมาก ฉันนี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ เห็นว่าเนื้อเรื่องสนุกก็เอามาแปล ไม่ได้ประเมินระดับความสามารถของตัวเองเลย

เป็นครั้งแรกที่มีคนติดตามตั้งแต่ก่อนอัพเนื้อหาเยอะขนาดนี้ ไม่เป็นไร ในเมื่อมีคนอยากอ่าน เราก็จะแปลให้อ่าน ส่วนใหญ่คือแปลตามความเข้าใจของตัวเองจริงๆ ไม่รู้ว่าอ่านเข้าใจกันมั้ยอ่ะ

มันก็เป็นนิยายวัยรุ่นทั่วไปนั่นแหละ เรื่องเหนือธรรมชาติแอบแฝงไว้เป็นองค์ประกอบเล็กๆ พออ่านทวนก็ขำดีเหมือนกัน เรื่องชวนหัวยังมีอีกเยอะ


ในเรื่องก็จะมีศัพท์เฉพาะเกี่ยวกับเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ถ้านึกไม่ออกเอารูปมาให้ดูก็แล้วกัน



ผ้าพันคอคราแวต ผูกเป็นโบว์หรือเนกไทก็ได้ มีให้เห็นในศตวรรษที่17 เหมือนที่นักดนตรีคลาสสิกใส่


ผลกระทบจากธาตุเงิน(Ag)ในที่นี้หมายถึง การที่แอปเปิ้ลกลิ้งไปทุกที่ นำส่วนประกอบของธาตุเงินจากสีผนัง ลูกบิดประตู และสุขภัณฑ์สแตนเลสมาสู่ร่างกายมนุษย์ หากได้รับในปริมาณมากเกินไปจะทำให้สีผิวไม่สม่ำเสมอ หายใจติดขัด ปอดและลิ้นระคายเคือง และปวดท้อง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #7 สายไฟสีฟ้า (@varavari) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 00:22
    บางคำแปลตรงตัวเกินไปค่ะ แบบ said that มันก้อไม่ได้แปลว่า พูดว่า เสมอไป
    สำนวน คำบางคำมันเป็นสำนวนแต่ผู้แปลไม่ตรวจสอบค่ะ ความหมายเลยเพี้ยนไปนะคะ
    ยกตัวอย่างที่เวนบอกว่า ฉันจะสวมสิ่วนี้ยังไง ต้นฉบับน่าจะ wear ป่ะ มันไม่ได้สวมอะไรค่ะ เค้าพูดทำนองว่า จะพูดยังไงดีน้าาาา แบบนี้
    #7
    1
    • #7-1 ItsFreakingCool,man! (@Ariana_za555) (จากตอนที่ 1)
      26 มีนาคม 2562 / 07:28
      ขอบคุณที่บอกค่ะ เดี๋ยวจะไล่ดูนะคะ
      #7-1
  2. #5 coco i cookie (@chiffon-156) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:08

    กำลังหาแนวนี้เลยค่ะ ชอบบ
    #5
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #5-2 ItsFreakingCool,man! (@Ariana_za555) (จากตอนที่ 1)
      11 มีนาคม 2562 / 00:07
      ดีใจที่ชอบ แสดงว่าชอบเหมือนกัน
      เพราะตอนที่เลือกเรื่องมาแปลก็ดูจากเนื้อเรื่องนี่แหละ
      ติดตามต่อไปนะ ยังมีเรื่องสนุกๆรอให้อ่านอีกเยอะ :)
      #5-2