[นิยายแปลอังกฤษ] Velvet ribbon

ตอนที่ 5 : ต้องมนต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

ตอนนี้เรทหน่อยนะ :D

จงมองเป็นงานศิลปะแล้วผ่านมันไป

------------------------------------------


5: ต้องมนต์


“ ตอนนั้นฉันพูดว่า พวกเราจำเป็นต้องซื้อกีต้าร์ตัวใหม่สำหรับช่วงวัยที่โตขึ้น ” มาร์คัสถอนหายใจ “ พวกเราจะเล่นเพลงที่ยากขึ้นเรื่อยๆ เล่นเพลงร็อคมากกว่าเพลงป๊อปที่พวกเราเคยเล่นในตอนที่เพิ่งตั้งวงใหม่ๆ ดังนั้นเครื่องดนตรีจำเป็นต้องถูกอัพเกรด ”


“ อืม...อืม ” เอ็มราดพึมพำ ยังไม่เงยหน้าจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่


มาร์คัสพูดช้าๆ “ พวกเราโตขึ้น และการเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องที่ดี แต่บางอย่างก็แพงไปหน่อย... ”


“ มีเหตุผล ” เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้น เอ็มราดพลิกหน้าถัดไป


“ กีต้าร์ตัวนั้นราคาประมาณสามพันดอลล่าร์ ” มาร์คัสพูดเบาๆ


“ แพงจัง ” เอ็มราดออกความเห็นอย่างเอื่อยเฉื่อย


“ ฉันอาจจะต้องขายวิญญาณ ”


“ วิญญาณอาจมีค่ามากกว่านั้น ” สายตาของเอ็มราดยังคงจับจ้องไปที่ข้อความในหนังสือ


ยิ้มและหัวเราะขบขัน “ บางทีฉันสามารถตกลงที่จะขายร่างกายของตัวเองได้ ”


“ เป็นทางเลือกที่ชาญฉลาด ” การตอบกลับดังขึ้นหลังจากเว้นช่วงสักพัก


“ นายน่ารักในตอนที่นายสนใจฉันแค่ครึ่งหนึ่ง ” มาร์คัสพูดอย่างนุ่มนวล ในน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ขัน


“ ใครน่ารักหรือ? ” เอ็มราดเงยหน้าขึ้นขณะที่กำลังรู้สึกสับสน


“ นายไง ”


“ ห๊ะ? ” เขามองไปที่มาร์คัสด้วยความฉงน


“ นายได้ยินทุกคำที่ฉันพูดมั้ย? ”


“ น่ารักอะไรสักอย่างนี่แหละ ” เอ็มราดพูดช้าๆ ไม่แน่ใจว่าเขาตอบกลับบทสนทนาจริงๆหรือเปล่า...เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น——รับรู้ได้ในทันทีว่าไม่ เขาไม่ได้ตอบกลับเรื่องนั้น


“ นั่นก็คือนาย ” มาร์คัสยิ้มกว้างและหยอกล้อ “ ตอนนี้ ด้วยสีหน้าแบบนั้นของนาย รู้ได้เลยว่านายไม่มีความเห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเรากำลังพูดคุยกันอยู่นี้ ”


“ อะไรนะ ” เอ็มราดพึมพำ ถูกทำให้อับอายด้วยความหยาบคายของตัวเอง เขาปัดที่คั่นหนังสือไว้ระหว่างหน้ากระดาษและวางหนังสือไว้ข้างๆ เขาหวังว่าตัวเองจะไม่พูดคำแปลกๆขึ้นมาอีก


มาร์คัสยังยิ้มอยู่ ลุกขึ้นจากการนอนเหยียดก่อนจะเดินข้ามไปที่เตียงของเขา เดินไปสู่เส้นทางที่เอ็มราดครอบครองถุงถั่วอยู่บนพื้น


เพลงบรรเลงจังหวะช้าถูกเล่นผ่านสเตอริโอ และเวลาเหมือนจะเดินช้าลงเล็กน้อย เอ็มราดมองชายหนุ่มรูปงามผู้เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ มองตามทิศทางที่พระอาทิตย์ตกดินเคลื่อนผ่านหน้าต่างย้อมผมสีน้ำตาลของเขาด้วยสีแดงและสีทอง และทิศทางที่มันสาดส่องผิวกายของเขาอย่างตั้งใจ


ต้องมนต์


เขาคงจะได้กระซิบคำพูดเหล่านั้นอีกครั้ง เพราะดวงตาของมาร์คัสส่องประกายไปด้วยการขอบคุณ...และความชื่นชมในตอนที่พวกมันมองมาที่เขา มาร์คัสนั่งเหยียดเท้าอยู่บนพื้น เอนลงไปนอนแผ่อยู่บนพรม ขดตัวอยู่ใกล้ๆขาของเขา ศีรษะตกลงบนตักของเขาอย่างแผ่วเบา


“ ที่จริงแล้วฉันไม่ได้สนใจถ้านายจะไม่ได้ยินทุกคำที่ฉันพูด ” เสียงนั้นอู้อี้ ความอบอุ่นจากลมหายใจของมาร์คัสแผ่กระจายไปทั่วตักของเอ็มราด แขนของนักดนตรีโอบอยู่บนตัวเขา จากนั้นจับตัวเขา...ผู้ซึ่งรู้สึกว่าไม่มีทางขยับไปไหนได้อีกแล้ว “ ฉันแค่ไม่อยากให้นายฟังคนอื่นมากกว่าฉัน คนอื่นที่ว่านั่นก็คือคนที่สำคัญกับนายมากกว่าฉัน ”


“ มาร์คัส? ” เอ็มราดกระซิบ รู้สึกสักสน ตอนนี้มือของเขาเป็นอิสระแล้ว ลูบไล้ไปบนแผ่นหลังและหัวไหล่ของมาร์คัส รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้สัมผัสผู้ชายคนนี้ด้วยวิธีนี้


“ ขอโทษ ” มาร์คัสพึมพำ หมุนศีรษะเล็กน้อยเพื่อที่จะนอนพิงบนแก้มของเขาได้อย่างเต็มที่มากขึ้น ลืมตาขึ้น เขาหันหน้าออกจากเอ็มราด ดังนั้นมันไม่มีทางที่สายตาของพวกเขาจะประสานกันได้จริงๆ “ ฉันก็แค่ชอบที่จะมีนายอยู่ตรงนี้ ฉันชอบใช้เวลาร่วมกันกับนาย ” เขายิ้ม หยอกล้อ “ แม้ว่านายจะไม่ได้ฟังอยู่ก็ตาม ”


“ ขอโทษสำหรับเรื่องนั้นด้วย ” เอ็มราดพึมพำ ตอนนี้มือของเขากำลังลากเส้นอยู่บนเส้นผมของมาร์คัส สัมผัสเส้นหยักอ่อนนุ่มนี้อย่างไม่รู้จักพอ เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนในตอนที่พูด “ ฉันอยากฟังนาย ฉันชอบฟังนาย ”


“ ฉันก็ชอบฟังนายเหมือนกัน ” มาร์คัสตอบกลับอย่างเงียบๆ “ นายคิดว่านายจะพูดกับฉันอีกหรือเปล่า? ”


เอ็มราดรู้อย่างแท้จริงว่าเขาไม่ได้เล่าเรื่องตัวเองมากเท่ามาร์คัส ไม่ได้พูดมากเท่ามาร์คัสตั้งแต่ตอนที่พวกเขาพบกันเป็นครั้งแรกเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาไม่แม้แต่จะเล่าเรื่องของตัวเองด้วยความจริงใจตั้งแต่วันที่พวกเขาพบกันเป็นครั้งแรก วันที่พวกเขาได้พบกัน เขาถอนหายใจ คิดหาวิธีทั้งหมดที่เขาจะใช้หลอกมาร์คัสมาโดยตลอด นึกสงสัย และไม่ใช่ครั้งแรกหากว่าทั้งหมดนี้เป็นความคิดที่ยอดแย่


“ ฉันจะบอกนายทุกเรื่องที่ฉันสามารถบอกได้ ”


“ ขอบใจ ” มาร์คัสกระซิบ คลอเคลียบนตักของเอ็มราด ผ่านนาทีที่ยาวนานเขาพึมพำ “ ฉันชอบตอนที่นายสัมผัสฉัน ” เขาถอนหายใจพลางหลับตาลง “ นายอ่อนโยนมาก ”


เอ็มราดยิ้ม ลากเส้นต่อไป ขณะนี้มือของเขาเคลื่อนลงจากไหล่ของมาร์คัสมายังส่วนที่อยู่ต่ำกว่านั้นหน่อย ขมวดคิ้วในตอนที่พบตุ่มแข็งๆที่กล้ามเนื้อบนสะบักไหล่ของเขา จึงเห็นได้ชัดว่ามันจับตัวเป็นก้อนภายใต้ผิวหนังอย่างน่าอึดอัด


เขาสะกิดส่วนนั้น “ อะไรน่ะ? ”


“ หืม? น็อต เดาเอานะ ”


“ ลุกขึ้น ให้ฉันเอาออกให้ ” เอ็มราดกระทุ้งศอกใส่เขาอีกครั้ง ทั้งคู่ลุกขึ้นทิ้งน้ำหนักลงบนเท้า เขาเคลื่อนไปที่เตียง “ นอนลง ถอดเสื้อ ”


มาร์คัสกะพริบตาให้เขาเพื่อบอกเป็นนัยในขณะที่ไม่ได้พูดอะไร หันไปอีกทาง ดึงเสื้อขึ้น และทำให้เอ็มราดเห็นภาพที่น่าพอใจเกี่ยวกับเส้นรูปร่างสุดเฟิร์มและกล้ามเนื้อที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นของเขา เขายิ้มในตอนที่เอ็มราดหันมา ก้มศีรษะลง ทาบหน้าลงกับแขนของเอ็มราด


เอ็มราดขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้อย่างแท้จริงว่าเขาไม่ได้ทำแบบนี้มานานแล้ว ไม่ได้ทำมาตั้งแต่...เออ ไม่ได้ทำมาตั้งแต่อยู่ในโรงเรียนที่การเรียนสัมผัสมีความสำคัญเทียบเท่าการเรียนร่ายเวทย์มนต์ คนล่าสุดที่เขานวดให้ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนคนที่เขาสูญเสียไปตั้งแต่หลังจากนั้น ยักไหล่ไล่ความทรงจำออกไป เขาคว้าขวดน้ำมันที่มาจากในห้องน้ำ หันกลับมาและนั่งคร่อมอยู่บนร่างของมาร์คัส ใช้เข่าทั้งสองข้างยืดตัวขึ้นและอยู่ห่างจากจุดที่...ค่อนข้างชวนคิดไปไกล


“ นายเคยทำแบบนี้มาก่อนมั้ย? ” มาร์คัสถาม รู้สึกสงสัย


ไม่ค่อยเหมือนแบบนี้เท่าไร ใช้น้ำมันทำให้มือของเขาอบอุ่น เอ็มราดตอบอย่างคลุมเครือ “ ไม่กี่ครั้งหรอก หลังจากนั้นฉันศึกษาเกี่ยวกับการนวดนิดหน่อย ” เขาเอนตัวไปข้างหน้า จุ่มฝ่ามือลงในน้ำมัน “ ตอนนี้อย่าส่งเสียง ”


มาร์คัสร้องครวญครางในตอนที่เขากดลงมาอย่างแรง มือของเอ็มราดพลันขุดลงไปในกล้ามเนื้อข้างลำคอ นิ้วโป้งเริ่มกดส่วนนั้นให้ตึง เอ็มราดนวดและเคาะไปตามทางที่ผ่านไปยังกลุ่มกล้ามเนื้ออย่างรู้วิธีก่อนจะเคลื่อนลงไปยังสะบักไหล่อย่างช้าๆ เขาพบน็อตที่เขาสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ เพียงกดลงบนวัตถุชิ้นนั้น เคลื่อนออกไปอย่างช้าๆตามแนวกล้ามเนื้อ เริ่มปฏิบัติการ เคลื่อนลง และลูบไล้มันลงไป มาร์คัสร้องครางอย่างซาบซึ้งในทุกช่วงเวลา


และในตอนที่เอ็มราดแน่ใจว่าสิ่งนี้กำลังจะกลายเป็นความคิดที่ยอดแย่ มาร์คัสถูกความเจ็บปวดบีบบังคับและพึมพำเสียงแหบพร่า


“ เยี่ยมมาก… ” เขาหลับตาลง ใบหน้าบิดเบี้ยวจากความพอใจที่เจ็บปวด การแสดงออกของเขานำรูปภาพอื่นๆอีกสองสามรูปใส่เข้าไปในความคิดของผู้ใช้เวทย์ มาร์คัสหัวเราะเบาๆ “ แม้ว่า ที่จริงแล้วฉันอาจไม่ควรพูดคำเหล่านี้ในน้ำเสียงแบบนี้ ”


“ อืม อาจจะไม่ แต่ฉันดีใจที่นายสนุกกับมัน ” เอ็มราดหันกลับมา รู้สึกพอใจ เขาไม่สนใจเรื่องที่เสียงเล็กๆของมาร์คัสทำให้เขาขนลุก เขาจัดการกับตุ่มและทำต่อไป ขุดเข้าไปลึกถึงเนื้อของมาร์คัส ลงมาที่แผ่นหลัง และต่ำลงที่ก้นของเขาอย่างช้าๆ


“ เฮ้อ… ” มาร์คัสถอนหายใจแผ่วเบา “ นั่นมันยอดมาก... ”


ไม่นานก็จบลง เอ็มราดเช็ดมือกับผ้าเช็ดตัวจากนั้นใช้มันห่อคลุมแผ่นหลังของมาร์คัส เขาพบว่าผู้ชายคนนี้ไม่ต้องการจะขยับตัวหลังการรักษาประเภทนี้ เขานึกถึงคาอิน ผู้ไม่ต้องการจะขยับตัวเป็นเวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น มีอยู่บ่อยครั้งที่หลับสลบไสลในทันที


เอ็มราดยิ้มแล้วโน้มตัวเข้ามาตรวจดูมาร์คัส “ หลับหรือ? ”


“ ต้องไม่หลับ ” มาร์คัสกระซิบ “ หยาบคาย ” เขาดูสงบ อีกนิดเดียวก็จะหลับไปแล้ว


“ มันจะเป็นคำชมที่ดีมาก จริงๆนะ ” เอ็มราดกระซิบตอบ นอนลง และขดตัวอยู่ข้างๆมาร์คัส มองดู


“ จริงหรือ? ” เขาตบดวงตาให้เบิกกว้างขึ้น และยิ้มตอบในตอนที่เขาสังเกตเห็นการแสดงออกของเอ็มราด “ เพราะนั่นก็เป็นแค่การทำให้รู้สึกพอใจ และฉันก็ผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ”


“ นอน ” เอ็มราดพึมพำ หัวเราะชอบใจและรู้สึกพอใจ “ ฉันจะอยู่ตรงนี้ในตอนที่นายตื่นขึ้น ”


“ ใช่ ฉันชอบแบบนั้น ” เสียงของมาร์คัสเริ่มขาดหายไปอย่างช้าๆ “ ฉันอยากจะตื่นขึ้นมาพบนาย ”


เอ็มราดเงี่ยหูฟังในตอนที่มาร์คัสนอนหลับ มองดูการผ่อนคลายที่เหมือนเด็กบนใบหน้าของนักดนตรีอย่างตั้งใจ


ในที่สุด เขาเปลี่ยนท่านอนเพื่อให้สบาย ขดแขนไว้ใต้ศีรษะ นอนอยู่ในฝั่งของเขาเต็มตัวแต่ยังคงหันหน้าไปทางมาร์คัส ลมหายใจแผ่วเบาขับกล่อมให้เขาพล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย


เขาไม่ได้รับรู้ในทันทีที่เกิดขึ้น แต่เขารู้ว่าตัวเองได้หลับไปเป็นเพราะครู่ต่อมาเขารู้สึกตัวตอนที่จะลืมตาขึ้น และอากาศเย็นลง ห้องมืดลง เอนพิงบนตัวเขา คางวางอยู่บนฝ่ามือของเขา มาร์คัสมองดูเขาตื่นขึ้นอย่างช้าๆ


“ หือ? ” เขาขยี้ตา เปลี่ยนท่า ขยับตัว เขากะพริบตาเมื่อมองเห็นสายตาอบอุ่นของมาร์คัส สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาตาสว่างขึ้นเล็กน้อย และไม่สามารถหยุดยั้งคำพูดที่พรั่งพรูออกมาได้ “ นายไม่ควรมองฉันแบบนั้น ”


“ ฉันชอบมองนายแบบนี้ ” มาร์คัสกระซิบตอบ รู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก “ นายนอนหลับได้น่ามองมาก บนเตียงของฉันด้วย ”


เอ็มราดกำลังจะลุกขึ้น แต่มือข้างหนึ่งของมาร์คัสรั้งเขาไว้


“ อย่าไป ” ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกไม่สบายใจแล้วในตอนนี้ “ อย่าลุกขึ้นเพราะคำพูดของฉัน ฉันก็แค่...ฉันชอบนายจริงๆนะ อยู่ต่อเถอะนะ ผ่อนคลาย ไม่จำเป็นต้องรีบไปที่อื่นหรือทำอย่างอื่นเลย ”


“ เราเคยเจอกันแค่สามครั้ง ” เอ็มราดว่า ไม่แน่ใจว่าเขากำลังขัดขืนหรืออะไร เร็วเกินไป นี่มันเร็วเกินไป เขารู้ว่าตัวเองก็ชอบมาร์คัสด้วยเช่นกัน เขาเล่นกับแหวนหยกที่แขวนอยู่บนสร้อยหนังบนคอของมาร์คัสเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ


“ สี่ ถ้านายนับวันที่เราเจอกัน ” มาร์คัสพึมพำ โน้มตัวลงกดจมูกลงบนเส้นผมของเอ็มราด เขาหายใจเข้าลึกๆและพูดขณะที่กำลังหายใจออก “ หลังจากวันนั้นพวกเราได้พบกันทุกวัน และฉันไม่อยากจะหยุด ”


ฉันก็เหมือนกัน เขาคิด แต่เอ็มราดไม่ได้พูดอะไร เล่นกับจี้หยก มันดูคุ้นตาและให้การเบี่ยงเบนความสนใจที่ดีในขณะนี้


“ ฮึ่ม ” มาร์คัสส่งเสียงในลำคอ ยิ้ม มือสองข้างลูบไล้บนเส้นผมของเขา “ นายชอบสร้อยคอเส้นนี้หรือ? ”


“ แค่สงสัยว่านายได้มันมาจากไหน ” เอ็มราดพึมพำ “ มันเป็นเครื่องรางคุ้มกันภัย นายรู้มั้ย ”


“ ใช่ ” เขายักไหล่ “ ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งให้ฉันมา ” เขายิ้มกับเส้นผมของเอ็มราด “ ฉันจะหาให้นายเส้นหนึ่ง ”


“ นายไม่จำเป็นต้อง--- ” เอ็มราดพูดเบาๆ จากนั้นพูดอย่างอื่นแทน “ ขอบคุณ ”


“ เฮ้ ก่อนที่ฉันจะลืม ฉันอยากจะบอกนายว่าฉันจะรอนายในวันพรุ่งนี้ ” มาร์คัสพึมพำอย่างแผ่วเบา ถูจมูกไปบนหูข้างหนึ่งของเอ็มราด “ ด้านนอกบีโธเฟ่น เซนทรัล นายจะเสร็จธุระตอนสี่โมงเย็น ใช่มั้ย? เคทพูดว่า วันเสาร์เป็นวันพิเศษสำหรับพวกนาย และเธอก็มีกุญแจรถของนาย ฉันไม่อยากจะพลาดวันเสาร์แรกที่ได้ใช้เวลากับนาย ที่ไหนก็ได้ที่พวกนายไปพบปะสังสรรค์


แซทเทอร์เดย์ไนท์ ฟีเวอร์ ” เอ็มราดพึมพำ ชื่อนั้นสร้างความรำคาญให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขายิ้มในตอนที่มาร์คัสยันตัวลุกขึ้นและมองเขาอย่างนึกขำ ยักไหล่ “ ความคิดของเคทน่ะ นายก็น่าจะเดาออก แต่ชื่อมันห่วยแตก ”


“ ชื่อน่ารัก ” ตอนนี้เขายิ้มกว้าง “ แต่ไม่น่ารักเท่านายหรอก ”


“ เลิกพูดว่าฉันน่ารักได้แล้ว ” เอ็มราดพึมพำ เพื่อที่จะซ่อนแก้มที่ขึ้นสีชมพู เขาขดตัวและขยับเข้าใกล้มาร์คัสเล็กน้อย ฝังใบหน้าของเขาลงบนไหล่ของเขา แขนอีกข้างของมาร์คัสโอบอยู่บนแผ่นหลังของเขา กอดเขาอย่างแนบชิด เขาสูดหายใจลึกๆ รับกลิ่นกายของนักดนตรีเข้าเต็มปอด


“ ฉันสมมุติว่ามันไม่เหมาะสม ” มาร์คัสพึมพำ ขดตัวอยู่บนร่างของเขา พูดใส่เส้นผมของเขา “ กำลังคิดหนักว่านายสวยแค่ไหนกัน น่ารักเป็นคำที่ไม่น่าตื่นเต้นเอาซะเลย ”


เอ็มราดร้องคราง “ มาร์คัส… ”


“ อย่าส่งเสียง รักนะ ”


การแสดงความรักทำให้หัวใจของเอ็มราดเต้นเร็วขึ้นและหายใจติดขัด เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของมาร์คัส และเงยหน้ามองเขา สัมผัสกันอย่างสมบูรณ์ เขาหอบหายใจแผ่วเบาในขณะที่มองเห็นสายตาอบอุ่นของมาร์คัส แบบเดียวกันกับที่เขาเห็นก่อนหน้านี้...แต่คราวนี้กลับรุนแรงกว่านั้นหลายเท่า จึงชัดเจนมากขึ้น เขาไม่สามารถหันกลับไปได้ ไม่ต้องการจะแสดงกิริยาหยาบคายในอารมณ์ที่สวยงามเช่นนี้ เขากลับเงยคางขึ้นแทน เงยขึ้นในตอนที่มาร์คัสโน้มตัวลง…


มันเป็นสัมผัสที่จืดชืดและแผ่วเบาในตอนแรก หายใจร่วมกัน ริมฝีปากทาบอย่างแผ่วเบาบนริมฝีปากของอีกฝ่าย เงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นในอก ความตื่นเต้นและความประหม่าและ… จากนั้นมาร์คัสขยับศีรษะ ริมฝีปากแยกออกจากกัน และเอ็มราดทำการตอบสนอง---


สัมผัส รสชาติ เปียก อบอุ่น เอ็มราดถอนหายใจ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปครอบแก้มของมาร์คัส สัมผัสอ่อนโยนจากการแนบริมฝีปาก จูบนั้นส่งการทิ่มแทงที่อบอุ่นเคลื่อนตัวขึ้นลงไปบนผิวหนังของเอ็มราดอย่างรวดเร็ว ต่างคนต่างลังเล อ่อนโยน ระมัดระวัง และร่าเริง


เพอร์เฟ็ค


เขาสามารถลิ้มรสรอยยิ้มที่ปากของมาร์คัส รู้สึกได้ว่ามันยังอยู่ในตอนที่พวกเขาผละจากกัน เขากลับคืนสู่โลกอย่างช้าๆ ดันเปลือกตาหนักๆให้เปิดขึ้น มองขึ้นไปและการแสดงออกที่เมามายในระดับหนึ่งของมาร์คัสทำให้เขารู้สึกสบายใจ ทั้งหมดที่เอ็มราดสามารถคิดได้คือ จะไม่พูดอะไรเลยหรือ สิ่งนั้นส่งผลกระทบต่อตัวเขาเป็นอย่างมาก ส่งผลกระทบต่อพวกเขาทั้งคู่เป็นอย่างมาก


“ ฉันชอบนะ ” เขาพึมพำ คำพูดคมคายอีกมากหนีไปจากเขา มากกว่านี้ ได้โปรด…?


“ ฉันก็ด้วย ” มาร์คัสยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด เขาแทบจะห่อคลุมเอ็มราด ผู้ถูกโอบและยินยอม คลึงเคล้นตัวเขากลับมาจนกระทั่งพวกเขาพันกันยุ่งเหยิงด้วยท่อนแขนท่อนขา


“ จะอยู่ต่อหรือ? ”


“ แบบว่าตื่นขึ้นมาเจอฉัน? บนเตียงของนาย? ” เอ็มราดหยอกล้อ คิดถึงการสารภาพเมื่อครู่นี้ของมาร์คัส


“ ใช่ ” นักดนตรีตอบ มองดูและรอคอย ใจเย็นเหมือนเคย สองมือรูดผ่านเส้นผมของเอ็มราด ดึงริบบิ้นที่ติดอยู่บนศีรษะออกอย่างแผ่วเบา นิ้วมือถูไปบนหนังศีรษะของเขา


และเอ็มราดยิ้มเหยเก ตอบอย่างแผ่วเบาแต่มั่นใจ “ ก็ได้ ”


______________________________

มีคนสนใจนิยายเรื่องนี้จริงๆด้วย ดีใจจัง มาต่ออย่างไวเลย

อย่างที่บอกตอนนี้เป็นเรื่องของเดทเต็มๆ มาร์คัสคารมดีจริงๆ ทริคจีบหนุ่ม(?)เยอะมาก เขินตามเอ็มราดเลย ความรู้สึกต่อจากนี้เป็นของจริงแล้วใช่มั้ย? ไม่ได้แกล้งทำแล้วใช่มั้ย? มาลุ้นไปพร้อมๆกันเถอะ

บางทีก็รู้สึกหมั่นไส้มาร์คัส หมั่นไส้ในความดีงามของนาง ดีไปหมดแบบนี้ให้ความรู้สึกของพระรองในซีรี่ส์ สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เราคิดว่าที่คนเขียนแต่งให้มาร์คัสเป็นคนดีเว่อร์ๆ ก็เพราะแฟนเก่าของเอ็มราดเลวเว่อร์ๆ จะได้เอามาเบรคกัน แฟนเก่านางจะปรากฎตัวในตอนหน้านะจ๊ะ ให้เวลาเตรียมใจ ระวังคันไม้คันมือโดยไม่รู้ตัว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

7 ความคิดเห็น