[นิยายแปลอังกฤษ] Velvet ribbon

ตอนที่ 6 : ปัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

6: ปัด


“ เสื้อสวยดีนะ ” อาจารย์คลาสวาดรูปของเอ็มราดยิ้ม


เอ็มราดทำหน้าบึ้งใส่เธอ แต่ยังเก็บอาการที่ไม่สมควรไว้ ราวกับว่าวันนี้มีคนออกความเห็นเกี่ยวกับเสื้อผ้าของเขายี่สิบกว่าครั้งแล้ว ห้ามไม่ให้เธอดึงเสื้อขึ้นมาดู


เขาสวมทีเชิ้ตตัวเล็ก เมื่อก่อนมันเคยเป็นตัวโปรดของมาร์คัส แต่บังเอิญว่าพ่อนักดนตรีดันทำให้ไซส์ของมันหดลงในตอนที่เอาเข้าเครื่องอบผ้า และตอนนี้เอ็มราดสามารถสวมมันได้พอดี ผ้าสีดำอ่อนนุ่ม หลังจากที่ได้สวมใส่สังเกตเห็นว่า ยีราฟสีขาวและการสาดสีถูกทำให้ซีดลง แต่ตัวสะกดชื่อวงร็อคกับโลโก้ของมันยังสามารถมองเห็นชัดเจน เขาได้ทิ้งกางเกงขายาวสีเทาตัวโคร่งตัวเดียวกันกับที่เขาสวมเมื่อวาน ซึ่งยังอยู่ดีเพราะเขาไม่ได้ใส่ไปลุยที่ไหนเป็นพิเศษ และมันยังคงสะอาด เขายังสวมรองเท้าหนังสีดำของตัวเอง แต่แจ๊คเกตผ้ามันที่เขาสวมเมื่อวานนี้ มาร์คัสบังคับให้เขาสวมเทรนช์โค้ชหนังตัวหนึ่งของเขาแทน


มาร์คัสมีของไปฝากพวกเขา และไม่กี่ตัวที่คุณป้าส่งมาให้ก็ไซส์เล็กเกินไป เกือบจะเป็นโชคชะตา มันห่อคลุมให้ความอบอุ่นบนไหล่แคบๆของเอ็มราด


“ ที่จริงแล้ว นายดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า ” เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งหยอกล้อ ขยิบตาให้เขาอย่างรวดเร็ว “ ไม่ใช่สไตล์ปกติของนาย ขอถามว่า เมื่อคืนนี้นายไปไหนมา? ”  


“ ต้องอยู่กับผู้ชายคนนี้แน่เลย ” อาจารย์เยาะเย้ย พยักหน้าไปทางภาพสเก็ตช์ของเอ็มราด


“ นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณสักหน่อย! ” ในตอนที่ถูกทำให้อับอาย เอ็มราดรู้อย่าแท้จริงว่ารอยแดงกำลังคลานขึ้นมาบนแก้มของเขา เขามองดูสายตาขบขันของทุกคนที่จับจ้องมาที่เขา แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ดูมีกำลังเท่าที่มันควรจะเป็นหากว่ารอยยิ้มเปิดเผยและเสียงหัวเราะคิกคักของพวกเขาคือการแสดงออกหลายๆอย่าง


ครูผู้สอนเอนเข้าไปใกล้และพึมพำกับเขา “ เขาน่ารัก ”


เอ็มราดพึมพำโดยไม่คิด “ ใช่ ” เขาครวญครางเบาๆกับสายตาขบขันที่อาจารย์ยิงมาที่เขาก่อนที่เธอจะตบบ่าเขาและถอยห่างออกไป


แต่มันเป็นการยากที่จะเก็บความรู้สึกรำคาญเมื่อลักษณะของมาร์คัสเข้ามาพร้อมกันอย่างง่ายดายบนผ้าใบวาดรูป ผู้ใช้เวทย์หนุ่มเพิ่งจะเริ่มร่างรายละเอียด และรูปภาพล่าสุดที่เขาโปรดปราน ฉากที่เขาเป็นพยานมีเพียงในเช้าวันนี้ มันเป็นใบหน้าที่เขาตื่นขึ้นมาพบ ใบหน้าของมาร์คัสที่มองดูเขาตื่น คางของเขาวางอยู่บนฝ่ามือของเอ็มราด ผมที่ไม่เป็นทรงทำให้ใบหน้าของเขาดูป่าเถื่อนเล็กน้อย รอยยิ้มที่เอื่อยเฉื่อยและง่วงซึมบนริมฝีปากของเขา และเปลือกตาหนักๆจากการนอนหลับเมื่อเร็วๆนี้


เขาดูกระเซอะกระเซิงและรู้สึกพอใจ


เอ็มราดพยายามจะไม่คิดว่าการแสดงออกนี้จะชัดเจนมากขึ้นเพียงไรในตอนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น จากนั้นหน้าแดงในตอนที่รู้ตัวว่ากำลังคิดว่า‘เมื่อไร’ และไม่ใช่‘ถ้าหาก’ในส่วนที่มาร์คัสเป็นกังวล


เมื่อชั่วโมงเรียนจบลง เขาหันไป รีบนำอุปกรณ์ทั้งหลายเก็บกลับไป มันปรากฎขึ้นในความคิดของเขาว่า หลังจากนั้นพวกเพื่อนร่วมชั้นจะเห็นมาร์คัสมารับเขา จากนั้นพวกเขาก็ออกไปด้วยกัน และพวกเพื่อนร่วมชั้นก็จะแนบภาพสเก็ตช์ของเขาไปที่คนที่กลายเป็นนายแบบโดยไม่รู้ตัวอย่างรวดเร็ว...คนเดียวกันกับที่พวกเขาทุกคนต่อว่าในเรื่องที่เขาปรากฎตัวในคลาสเรียนวาดรูปวันเสาร์โดยสวมเสื้อผ้าตัวเดียวกันกับที่เอ็มราดสวมในตอนนี้


มันทำให้แก้มของเขาแผดเผาจนร้อนกว่าเดิม


“ เฮ้ เอ็มราด ” กลุ่มเพื่อนข้างๆขู่ฟ่อใส่เขา “ มีคนมาหา นั่นไม่ใช่คนนั้นของนายหรือ? ”


เขาเริ่มรับรู้ถึงบทสนทนาเงียบๆเมื่อเลิกชั้นเรียน เสียงหนึ่งพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา “ เอ็มราด สแตนโฮปหรือ? ใช่ เขาอยู่ตรงนั้น ”


เขาเดินตรงมา นั่นไม่ใช่สไตล์ของมาร์คัส เดินมาหาเขา เขาหันไปและ…


โอ้


โอ้ พระเจ้า  


“ คาอิน ” เขาพึมพำ รู้สึกตกใจ ทำให้ตัวเองสะดุดปลายเท้า ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ ความบังเอิญที่เลวร้าย ปัญหามักจะตามผู้ใช้เวทย์คนนั้นไปทุกที่ที่เขาไป


แทบจะลังเล พูดอย่างแผ่วเบา “ สวัสดี เอ็มราด ”


เขาดูดี สูงขึ้น เอ็มราดสังเกต ผมสีดำของเขายาวสลวยและมัดไว้ด้านหลังเหมือนที่เอ็มราดทำ ดวงตาคมสีฟ้าเข้ม แก้มตอบ คางเกือบจะเหลี่ยมแต่ก็ไม่ขนาดนั้น ลักษณะห้าวหาญที่ทำให้คาอินค่อนข้างหล่อร้าย การแสดงออกบนใบหน้าของเขาเยือกเย็นและสงบนิ่ง แทนความเย่อหยิ่งที่เขามักจะแสดงให้เห็น


เอ็มราดถามพลางหอบหายใจ “ นายมาทำบ้าอะไรที่นี่? ”


“ ฉันมาหานาย ” เป็นการตอบที่นุ่มนวล


เขาสังเกตเห็นว่าฝีเท้าของคาอินยืนอยู่นอกพื้นที่ของการพูดคุยที่เป็นมิตร วางท่าเคร่งครึมและเอาแน่เอานอนไม่ได้ นี่มัน…? ผ่านมาเกือบสองปีแล้ว เอ็มราดพ่นลมออกทางจมูก คาอินไม่ใช่คนประเภทนี้ ดวงตาของเขาหรี่ลง ถามอย่างเย็นชา


“ นายต้องการอะไร? ”


“ ฉัน...ต้องการจะขอโทษ ” คาอินว่า


นั่นไง เอ็มราดเก็บอุปกรณ์ของเขาอย่างขุ่นเคืองและหันหลังไปอย่างไม่สุภาพ


คาอินเดินวนตรงหน้าเขา “ ฉันรู้ว่าฉันเคยพูดในสิ่งที่เลวร้ายมาก ”


ทั้งที่เป็นคำพูดสุภาพ เอ็มราดไม่เคยได้ยินเขาพูดแบบนี้มาก่อนเลย แผ่วเบาและนุ่มนวล แต่นั่นไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาสงบลงได้ในตอนนี้ มันจะไม่เคยจะทำได้เลย


“ ในตอนที่ฉันรู้เรื่องนั้นและไปหานาย พวกเขาบอกฉันว่านายได้ย้ายมาอยู่...ที่นี่ และจากนั้นพวกเขาไม่ได้บอกที่อยู่กับฉัน ฉันจึงต้องตามหานายและมันก็ไม่ง่าย--- ”


“ หุบปาก! ” เขาขู่ฟ่อ สายตาแห่งความรู้สึกสนใจที่พวกเขาได้รับ ผู้คนพยายามแอบฟัง


เขาปัดอุปกรณ์เหล่านั้นออกไปจากที่ที่พวกมันอยู่ และรูดซิปกระเป๋า เขาเดินวนไปยังด้านหน้าขาตั้งกระดานวาดรูปของเขาเพื่อที่จะหยิบกรอบรูปออกไป รู้อย่างแท้จริงว่าเขาไม่ได้โกรธจริงๆ...แต่เสียใจมากกว่า คาอินเป็นเพื่อนรักของเขาจนถึงวันที่เขาบอกผู้ชายคนนี้ว่าเขาเป็นเกย์...และพูดว่ารักเพื่อนคนนี้


“ ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องที่นายหายไปนานและรู้สึกขอโทษอย่างสุดซึ้งอีกแล้ว ” เขาคำราม “ ฉันไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก ฉันไม่สนใจว่านายจะรู้สึกยังไง ไสหัวไปได้แล้ว ”


คาอินเดินตรงมาที่เขา จับแขนของเขาไว้ในตอนที่เขาเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูป เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่คาอิน แต่สายตาของผู้ใช้เวทย์อีกคนไม่ได้จับจ้องไปที่เขา แต่เป็นภาพสเก็ตช์ที่อยู่ตรงนั้น รูปที่เขาเพิ่งจะเริ่มวาด


หันไป มองขึ้นไปที่นั่น ไม่มีอะไรนอกจากเส้นที่คมชัดและโครงร่าง เอ็มราดรู้อย่างแท้จริงว่าคาอินกำลังเห็น...ความสดใสในดวงตาของคนในภาพและความอบอุ่นจากลักษณะนิสัยของคนคนหนึ่ง ความขุ่นเคืองที่เขามีต่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญจางลงเล็กน้อย และเขารู้สึกได้ว่าตัวเองมีท่าทีอ่อนลงในตอนที่ได้เห็น สิ่งที่เขาสังเกตเห็นคือ ผมหยักศกสีช็อกโกแลตและดวงตาสีบัตเตอร์สก็อตช์…


คาอินจ้องเขาเขม็ง สีหน้าเคร่งเครียดในตอนที่ถาม “ นั่นใคร? ”


เอ็มราดขู่ฟ่ออย่างรู้สึกรำคาญ “ แฟนหนุ่มของฉัน ”


คาอินจับจ้อง จ้องมองมาที่เขา จากนั้นก็คืนสติ ดวงตาของเขาเศร้าหมองในตอนที่ออกความเห็นอย่างขุ่นเคือง “ เร็วจัง ”


“ ยี่สิบเอ็ดเดือนไม่ถือว่าเร็ว ” เอ็มราดแย้ง การกระซิบกระซาบเริ่มดังมาจากข้างเคียง เขากระชากคาอินออกไปจากสายตาที่จับจ้องและใบหูที่ว่องไว เขาจ้องมอง กดเสียงต่ำเพื่อที่จะขู่ฟ่อด้วยความเกลียดชัง “ มันผ่านมานานแล้ว ฉันสูญเสียเพื่อนรักในวันที่นายเลิกคุยกับฉัน และก็ยิ่งทำให้รู้สึกใจสลาย ตอนนี้ฉันย้ายออกไป ” เขายักไหล่ “ จากนั้นจนถึงตอนนี้ ฉันได้ย้ายออกไป มันเป็นสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่หรือ? นายไม่อยากให้ฉัน... ” มันเจ็บปวดที่จะพูดถึงเรื่องเหล่านั้นแม้กระทั่งในทุกๆเรื่อง ทำให้เสียงของเขาต่ำและแผ่วเบา “ นายไม่อยากให้ฉันรักนาย ”


“ เอ็มราด ” คาอินพึมพำอย่างรู้สึกเสียใจ แผ่วเบา และก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น เอื้อมแขนไปหาเขา


“ ไม่ ” เขาตะคอก ปัดแขนคาอินออก “ ฉันไม่ยอมรับคำขอโทษของนาย คำขอโทษที่ออกมาจากใจไม่มีความหมายอะไรหลังจากที่นายได้พูดคำที่น่าขยะแขยงใส่ฉัน คำเรียกที่นายใช้เรียกฉัน ”


“ ตอนนั้นฉันไม่รู้ ” คาอินเถียง สงบสติอารมณ์ “ สิ่งเดียวที่นายจะทำได้คือปล่อยให้ฉันได้พูดในสิ่งที่ฉันเตรียมมาพูด ตอนนั้นฉันไม่รู้จะพูดอะไร จากนั้นฉันรู้จริงๆและ--- ”


“ เรื่องที่นายเป็นกังวลไม่เคยจัดการได้ง่ายขนาดนั้น คาอิน ” เอ็มราดตะคอกเสียงแหลม “ ถ้าวันนั้นนายไม่รู้จะพูดอะไร ไม่ต้องพูดแล้วเดินจากไปก็ได้ ” เขาคำราม ห่อกรอบรูป จะหยิบมันออกไป


“ นายมันไม่ยุติธรรม ” คาอินขู่ฟ่อ “ หลังจากทุกๆเรื่อง--- ”


“ ใช่ หลังจากทุกๆเรื่อง! ” เขาโบกมือให้คาอินอย่างเกรี้ยวกราดในตอนที่เขาหยิบกรอบรูปออกไป “ หลังจากทุกๆเรื่อง นายยังคงพูดทั้งหมดนั่นกับฉัน! ” พอนึกถึงคำพูดเลวร้ายเหล่านั้นก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง และเขาหันกลับไป คว้ากระเป๋าและย่องไปที่ประตู


เขาได้ยินคำพูดแผ่วเบาที่ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินถูกพูดขึ้นที่ด้านหลัง “ หยุดเวลา ฉีกกฎเกณฑ์ คุณค่าแห่งสิบลมหายใจขอมาเป็นของข้า


รอบตัวเขา ทุกอย่างถูกทำให้ช้าลง ผู้คนหยุดนิ่ง หยุดเวลา: คุณค่าแห่งสิบลมหายใจ


เอ็มราดหมุนไปรอบๆ ออกเสียงพูดบนปลายลิ้นเพื่อต้านการร่ายมนต์คาถา แต่คาอินอยู่ที่นี่แล้ว-คำพูดที่ถูกเปล่งออกมามีมากขึ้น สองแขนขัดขวางการโจมตีของเขา จากนั้นแสดงท่าทางที่เห็นได้ชัดและมีความหมาย เขารู้สึกอ่อนปวกเปียก และจากนั้นแขนสองข้างนั้นรวบตัวเขาเข้าไปใกล้ และเขารู้สึกถึงความมืดที่ไม่เป็นธรรมชาติพุ่งมาที่เขา ในตอนที่ดิ้นรนขัดขืน เขาสังเกตเห็นว่าริบบิ้นบนศีรษะของเขาได้ตกลงไป เขาติดต่อกับความคิดของตัวเองอย่างสิ้นหวัง และมุ่งไปที่คาถาบทสั้นๆที่เขาหวังว่ามันจะผ่านไปได้ตลอด…


และจากนั้นก็ไม่มีอะไร


_________________________________

ตอนนี้ฉากอารมณ์มาเต็ม แปลไปน้ำตาซึมไป ความหลังของสองคนนี้ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

ส่วนตัวแล้วไม่ชอบคาแรคเตอร์คาอินเลย แต่ก็อดีตก็คืออดีต นางก็มีความพยายามดี แต่อย่าใช้วิธีนี้สิ โคตรขี้โกง โคตรทำร้ายจิตใจเอ็มราด และอาจจะทำร้ายผัวใหม่นางด้วย

เนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นแล้ว มีการใช้เวทย์อย่างที่หลายๆคนรอคอยมานาน ต่อไปสองคนนี้จะไปโผล่ที่ไหน จะไปทำอะไร และจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนะ?

ปล. เห็นน้องเอ็มซ์ในมาดนักเรียนศิลปะก็แอบกรี๊ดเบาๆ เท่ห์เหลือเกิน ไม่มีอาจารย์คนไหนจะเสือกเรื่องส่วนตัวนศ.หรอก แต่ในเรื่องนี้มี เพื่อนร่วมชั้นทุกคนก็ด้วย น่าตบมากๆ ความเสือกนี้จะช่วยอะไรได้มั้ยนะ?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

7 ความคิดเห็น