คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [ͧ] سѺ... | #ǫ [เรื่องสั้น] คุณครับ... | #ไบร์ทมิวซ์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



เรา... เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า



//

#ฟิคแก้บนไบร์ทมิวซ์
     
Z y c l o n
   

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 เม.ย. 62 / 02:44


  "ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อยครับ"

          ชายหนุ่มชายตามองคนที่เอื้อนเอ่ยคำบางคำอย่างนอบน้อม ก่อนที่ตาคมๆจะปรับจุดโฟกัสไปมองใครบางคนที่เขามองมาตั้งแต่ตอนต่อแถวซื้อเหรียญ... เจ้าของไรผมสีเข้มจับจ้องไปยังคนๆหนึ่งที่รู้สึกว่าจะโดดเด่นเหลือเกินในสายตาของเขา ทุกอริยาบถของคนๆนั้นถูกเขามองไว้หมด ไม่ว่าจะเป็นการยกแขนเอาผมที่ปรกหน้าออก หรือแม้กระทั่งการร้องเพลงตามจังหวะที่อยู่ในหูฟังนั่น

          คุ้นหน้าชะมัด

          "สถานีต่อไป... สุขุมวิท..."

          เสียงบางเสียงทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ต้องตื่นขึ้นมา เพราะคนในระยะสายตาของเขาทำท่าเหมือนกำลังจะลงสถานีนี้แล้ว

          ถ้าลงสถานีนี้... เราจะไปทันมั้ยวะ

          ไบร์ทถกเถียงกับตัวเองอยู่พักใหญ่ เพราะนี่ก็จะถึงเวลาที่นัดกับเพื่อนไว้แล้ว แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เอาไงเอากัน ในเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้ามันทำให้เขาเริ่มตกตะกอนของความรู้สึกในหัวใจ เหมือนสนิทสนม แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้า
          ไอ้ความรู้สึกนี้ เขาต้องหาคำตอบกับมันให้ได้
          ขายาวๆก้าวตามใครบางคนที่ไม่รู้จักชื่อและไม่รู้จุดหมายปลายทาง...
          ยังก้าวตามไปไม่ทันไร คนที่ไบร์ทเดินตามก็หันหลังกลับมามองพร้อมกับถอดหูฟังออก...

          "เอ่อ..."อีกฝ่ายเหมือนมีอะไรจะพูดกับเขาแถมยังแสดงท่าทีที่ประดักประเดิดออกมา"คุณครับ..."
          "..."
          "เรา... เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า"

          แต่แล้วคนที่สูงน้อยกว่าเขาราวๆสิบเซ็นต์ก็เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน
          ... เขาไม่ได้รู้สึกไปคนเดียว

          "เอ่อ... ผมคงจะทักคนผิด ขอโทษนะครับ"พูดจบอีกฝ่ายก็หันหลังกลับไปด้วยหน้าที่จ๋อยนิดๆ คงเป็นเพราะเขาไม่ตอบล่ะมั้ง ใครมันจะไปพูดอะไรออก ก็ในเมื่อเขาคิดว่าตัวเองคิดไปคนเดียว

          ... แต่ท่าทางจ๋อยๆเมื่อกี้
          มันคุ้น เหมือนจะเป็นบางสิ่งที่อยู่ในเศษเสี้ยวของความทรงจำ

          "คุณ! หยุดก่อน!"ร่างสูงรีบวิ่งตามเจ้าตัวเล็กไป 
          "ครับ?"
          "ที่คุณบอกว่าเราเคยเจอกันหรือเปล่า... ผมเองก็รู้สึกนะครับ รู้สึกว่าเรารู้จักกัน แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน"

          "น้องมะลิอย่าวิ่งหนีคุณแม่สิคะ เดี๋ยวล้ม!"

          เสียงของใครสักคนที่คงกำลังเดินอยู่ในชั้นใต้ดินแห่งนี้ มันทำให้สิ่งที่ถูกฝังอยู่ภายในจิตใจของเขาทั้งสองคนถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง

          "มะลิ.."
          "มะลิ.."

          ภาพในอดีตฉายซ้ำเข้ามาในความทรงจำ...

          "ช่วยเก็บมะลิวัลย์ดอกนี้ไว้ได้มั้ย..."
          "... จนกว่าเราจะเจอกันอีกครั้ง"

          ...

          "สัญญาได้มั้ย...น้อย"
          "... คุณชายเล็ก"

'
\

          เสียงผู้คนเดินผ่านไปมาฟังดูวุ่นวาย แต่มันคงวุ่นวายไม่เท่าหัวใจของคนสองคนตรงนี้หรอก ตอนนี้ไบร์ทและมิวซ์มานั่งคุยกันที่ม้านั่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่ทั้งคู่เกิดความรู้สึกแปลกๆเมื่อกี้
          
          "คุณคิดว่าคามรู้สึกเมื่อกี้มันคืออะไร"เสียงทุ้มๆของไบร์ทเอ่ยสายตาพลางมองดวงตาคู่สวยที่อยู่ตรงหน้า เป็นดวงตาที่คุ้นเคย... แต่ก็ไม่แน่ชัดว่าเคยเห็นที่ไหน
          "ผมก็ไม่รู้.. แต่รู้แค่ว่าคุ้นหน้าคุณมากๆ เหมือนกับเป็นญาติคนหนึ่ง"คนที่ตัวเล็กกว่าพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว เม้มปากสีสวยเข้าหากันจนแน่น มิวซืไม่เข้าใจจริงๆว่าไอ้ความรู้สึกนั่นมันคืออะไร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงพูดประโยคต่อจากชายตรงหน้าได้

 
          'ช่วยเก็บมะลิวัลย์ดอกนี้ไว้ได้มั้ย...'   
          '... จนกว่าเราจะเจอกันอีกครั้ง'

          แถมยังหลุดเรียกชื่อแปลกๆที่คิดว่าคนสมัยนี้คงไม่มีใครชื่อนี้แน่ๆ

          คุณชายเล็ก...

          คุณชายเล็กอย่างนั้นน่ะเหรอ... คือใครกัน

          "คุณ..."
          "ครับ?"มิวซ์สะดุ้งโหยงเพราะอยู่ดีๆก็ถูกเรียกเสียงดังแถมยังแรงสะกิดที่หัวไหล่นั่นอีก
          "เป็นอะไรหรือเปล่า"
          "เปล่าครับ ผมแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย"

          'คุณชายแต่งงานกับคุณดาหวันเถอะนะครับ น้อยขอร้อง'
          'ทำไมล่ะน้อย น้อยไม่รักชายแล้วหรือไง'

          ...

          'คุณชาย... คุณชายช่วยน้อยด้วย!'
          'น้อย!'

          บางสิ่งบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว ภาพที่เขาเห็นเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่ ไบร์ทมองคนตรงหน้าที่ดูอาการไม่ค่อยจะดีนัก... กำลังจะเอื้อมมือไปสะกิดอีกฝ่ายที่เหม่อมาหลายนาที แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมไป คนตรงหน้าก็ล้มพับเข้ามาซบกับอกเขาเสียดื้อๆ

          "คุณ... คุณเป็นอะไรไปเนี่ย! คุณ!"

          'จะเกิดอีกกี่ชาติ น้อยก็จะขอให้ได้เกิดมาคู่กับคุณชาย'

          เรียวคิ้วบางขมวดเข้าหากันจนแน่น ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าหลับไปนาานเท่าไหร่ แต่รู้แค่ว่าตอนนี้ถูกจัดท่านอนให้นอนยาวบนม้านั่งแล้ว
          "ฟื้นแล้วเหรอคุณ ผมนึกว่าคุณจะเป็นอะไรไปแล้ว"ไบร์ทว่าก่อนจะลุกขึ้นยืน ยื่นขวดน้ำเปล่าเย็นๆมาให้"อันนี้ผมฝากเด็กไปซื้อมาให้ กินได้แน่นนอน ผมก็กินไปแล้วขวดหนึ่ง"
          "ไม่ต้องรายงานละเอียดขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ได้ไม่ไว้ใจคุณขนาดนั้น"เจ้าตัวเล็กว่าก่อนจะรับน้ำมาไว้ในมือ เปิดฝาและดื่มมันเข้าไปอึกใหญ่
          "คุณว่าไอ้ที่พวกเราเป็นมันจะใช่อุปทานหมู่มั้ย?"
          มิวซ์ละขวดออกจากปาก ปิดฝาก่อนจะมองหน้าไบรทพร้อมกับขมวดคิ้ว"ผมไม่รู้"
          "..."
          "แต่ก็ไม่ได้แน่ใจอะไรขนาดนั้น แค่คิดก็ปวดหัวแล้วเนี่ย"

          "แล้วพวกหนูเชื่อเรื่องระลึกชาติมั้ยล่ะ"
          เสียงของหญิงชราดังขึ้นท่ามกลางความสับสนของเขาทั้งสอง ไบร์ทและมิวซ์มองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนจุดโฟกัสไปสนใจหญิงชราคนนั้นแทน

          "คุณป้า... หมายความว่ายังไงครับ?"
          "พวกหนูน่าจะรู้ดี..."

//

#ฟิคแก้บนไบร์ทมิวซ์

เดี๋ยวก๊อนนน
ตอนแรกไหนว่าเรื่องสั้นไง ทำไมมันเริ่มยาวล่ะ5555+

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Augustismine จากทั้งหมด 21 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 mmmmmmmmmuse (@mmmmmmmmmuse) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:10
    รอจ้าาา
    #1
    3
    • 20 เมษายน 2562 / 01:25
      เรา รอนะ

      หาตัวฮิลชีวิตมากๆ

      จากการเรียนอนาโตมี แงง
      #1-2
    • #1-3 Augustismine (@Augustismine) (จากตอนที่ 1)
      20 เมษายน 2562 / 01:52
      แงงงงงง งั้นจะรีบมาค้าบบบบ
      #1-3