#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 10 : 09 - เล็กน้ำตกพิเศษลูกชิ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    31 ส.ค. 62


 

          23 : 45

 

          ติ๊ก

          หิวว่ะ

          ต่อก

          ในห้องไม่มีมาม่าด้วยสิ

          ติ๊ก

          ไม่ได้ๆ กินมาม่ามันอ้วน

          ต่อก

          แต่หิวจนไส้แทบขาดแล้วนะ

          ติ๊ก

          เอาไว้กินตอนเช้าก็ได้มั้ง

          ต่อก

          ผมกำลังถกเถียงอยู่กับตัวเอง ภายในห้องที่มืดสนิท แข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาและความหิวของตัวเองที่ดูท่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

          กินของที่พี่สงครามมันเลี้ยงไปตั้งเยอะ ทำไมมันถึงหิวง่ายขนาดนี้วะ

          โครก

          โอเค กูไม่ทนแม่งละ

          สุดท้ายผมก็ทนความหิวจนแทบหน้ามืดของตัวเองไม่ไหว หยิบแว่นที่ถูกถอดไว้ก่อนจะเข้านอนขึ้นมาใส่ ลุกออกจากเตียงด้วยความรวดเร็ว

          ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะไปหาอะไรกินข้างล่างหอ เวลานี้มันต้องมีร้านอะไรเปิดบ้างแหละ อย่างน้อยๆ ข้าวกล่องเซเว่นก็ยังดี

          ผมเดินออกมาจากห้องด้วยชุดนอนลายทางของตัวเอง มือซ้ายถือกระเป๋าสตางค์กับมือถือ ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ถือกุญแจห้อง

          เดินมาเรื่อยๆจนสุดท้ายก็มาหยุดอยู่หน้าหอของตัวเอง พร้อมกวาดสายตามองรอบๆ ร้านที่เปิดอยู่ตอนนี้ก็มีแค่ไม่กี่ร้านหรอกครับ

          น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋

          ขนมปังสังขยา

          ร้านข้าวต้ม

          แล้วก็อีกสองสามร้านที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกัน เอาเป็นว่าขอเวลาตัดสินใจอีกหน่อย ข้าวกล่องเซเว่นผมขอย้ายมันเอาไปไว้ในตัวเลือกสุดท้ายที่ผมจะเลือกเลยก็แล้วกัน ตอนนี้ขอตามหาอะไรที่มันน่ากินก่อน

          แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวไปไหนหรือตัดสินใจเลือกอะไร กลิ่นหอมฉุยของอะไรสักอย่างก็มาเตะเข้าที่จมูก

          ก๋วยเตี๋ยว

          ผมว่าผมได้คำตอบแล้วล่ะ ว่าคืนนี้จะกินอะไรดี

          ผมรีบตรงดิ่งไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวรถเข็นที่อยู่ห่างจากจุดที่ผมยืนไม่มากนักด้วยอารมณ์ที่แสนจะเบิกบาน ผมเชื่อมั่นเสมอว่าอาหารจะไม่ทรยศเรา กลิ่นหอมขนาดนี้ มันต้องอร่อยแน่ๆ

          แต่ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปสั่งก๋วยเตี๋ยวผมก็เห็นใครบางคนที่ยืนสั่งก๋วยเตี๋ยวอยู่ก่อนแล้ว

          ... ไอ้นอร์ธ

          มันมาทำอะไรที่นี่วะ...

          หนูไปจองโต๊ะเลยนะลูก เดี๋ยวป้าให้คนยกไปให้

          ครับไอ้นอร์ธพยักหน้าคุยกับคุณป้าคนขายก่อนจะหันกลับมาสบตาเข้ากับผมอ้าวมึงมาทำอะไรที่นี่วะ ไอ้แมวอ้วนลายทาง

          แมวอ้วนลายทาง?

          พอก้มมองชุดที่ตัวเองใส่ตอนนี้ก็ต้องร้องอ๋อออกมา ผมกำลังใส่ชุดนอนลายทางอยู่หนิ

          แต่กูไม่ใช่แมวอ้วนนะ...

          ลายทางอะเข้าใจได้ แต่เลิกเรียกกูว่าแมวอ้วนได้มั้ย กูก็มีชื่อ

          เรื่องของกู

          เออ กูไม่เถียงแล้วก็ได้ แต่กูจะเรียกมึงว่าไอ้หัวล้านแทน! คอยดู!

          แอบนินทาอะไรในใจยอดมนุษย์มากพ่อ รู้ได้ไงเนี่ย!

          มั่ว กูไม่เคยนินทามึงในใจเลย

          สาบานดิ

          สาบานก็ตายฟรีดิ

          หึ

          พูดอะไรนอกจากหึไม่เป็นเลยหรือไง

          แล้วเมื่อกี้กูไม่ได้พูดคำอื่นมั้ง

          ไอ้สัด สุดจะทน กับคนอย่างมึง

          มึงยังไม่ได้ตอบกูเลยว่ามาทำอะไร

          มาร้านก๋วยเตี๋ยวกูเอาผ้ามาซักมั้งได้ทีก็ขอเอาคืนหน่อยเหอะ

          คุยกับมึงแม่ง น่าปวดหัวฉิบหาย

          แล้วใครเขาใช้ให้มึงมาคุยกับกูล่ะ ไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย

          ไอ้หน้าควาย

          มึงสิ ไอ้หน้าควายผมสวนมันกลับไปอีกหนึ่งประโยคก่อนจะเดินเอาไหล่ไปชนเข้ากับไหล่ของมัน จนมันเซไปเล็กน้อย

          ผมทำแบบนั้นโดยไม่เกรงกลัวต่ออำนาจมือตีนของมันเลยสักนิด แถมยังหันไปทำหน้าที่คิดว่าสามารถปั่นประสาทมันได้มากที่สุดอีกด้วย ไอ้นอร์ธมันไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมาเลนสักนิด มีเพียงหันมามองนิดๆก่อนจะเดินไปหาโต๊ะนั่ง

          เนี่ย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวสู้คนเดี๋ยวไม่สู้คน ผีเข้าผีออกขั้นสุด

          ผมเดินไปสั่งก๋วยเตี๋ยวที่ตัวเองต้องการ นั่นก็คือ เล็กน้ำตกพิเศษลูกชิ้น เมนูเดียวเท่านั้นที่ผมมั่นใจว่ามันจะสามารถบรรเทาอาการหิวและทำให้กระเพาะที่มันชักจะเริ่มขยายใหญ่ขึ้นทุกวันๆรู้จักอิ่มได้สักที

          ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ชั่งน้ำหนักเลย ไม่รู้ว่าอ้วนขึ้นหรือเปล่า... แต่เท่าที่ดูจากอาหารการกินแล้ว

          ... อย่างน้อยๆก็สักสี่โลแหละผมว่า

          พอสั่งป้าเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมถึงได้เดินหาโต๊ะที่ตัวเองต้องการจะนั่งบ้าง เวลานี้คนไม่ค่อยเยอะครับ ค่อนข้างจะบางตาเลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่แค่ร้านนี้นะ หลายๆร้านที่อยู่ละแวกนี้คนก็น้อยเหมือนกัน

          คงดึกแล้วล่ะมั้งคนเลยน้อย

          ผมเลือกนั่งโต๊ะที่ห่างออกมาจากไอ้นอร์ธสองโต๊ะ มันเป็นโต๊ะเหล็กสีแดงที่สามารถนั่งได้สี่มุม บนโต๊ะมีทั้งน้ำและเครื่องปรุง

          เรียกง่ายๆคือพร้อมสำหรับการกินมาก

          นั่งไปได้ไม่นาน แก้วน้ำก็ถูกยกมาวางที่โต๊ะ ถ้าให้เดา ผมว่าคนๆนี้ต้องเป็นลูกชายป้าเขาแน่ๆอะ เพราะหน้าตาคล้ายๆกันเลย

          ขอบคุณครับ

          พอพูดแบบนั้นออกไปอีกฝ่ายก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเอาไปให้โต๊ะไอ้นอร์ธต่อ ระหว่างรอก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ ผมก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่น เพื่อฆ่าเวลา

แต่เล่นไปได้ไม่นานผมก็รู้สึกแปลกๆ

          เคว้งคว้าง

          ทำไมวะ ทำไมผมรู้สึกว่ามันเคว้งคว้างแบบนี้

          ทั้งๆที่ป้าเขาก็เปิดเพลง แถมคนที่นั่งอยู่โต๊ะถัดจากผมก็มีกันอยู่ตั้งสองคน ซ้ำสองคนนั้นยังคุยกันเสียงดังอีก แต่ทำไมผมกลับรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนนั่งอยู่ในป่าช้าแบบนี้

          มองซ้ายมองขวา หันไปหาไอ้นอร์ธที่นั่งดูดน้ำจากแก้วของตัวเองพร้อมกระดิกเท้า

          ไอ้เตี้ยมันชิลล์แท้...

          แต่แล้วมันก็มีจังหวะที่มันละปากออกจากหลอดและเงยหน้าขึ้นมามองผม มันเลิกคิ้วก่อนจะพูดแบบไม่มีเสียง

          มองเหี้ยอะไร

          อ้าาาา กวนตีนสัด มึงเปิดศึกสินะ!

          ผมจึงทำการตอบโต้มันกลับไปโดยพูดแบบไม่มีเสียงกลับไปบ้าง

          มองเหี้ยไง

          ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นโรคจิตมั้ย แต่พอได้เถียงกับมันแบบนี้แล้วรู้สึกสบายใจแบบบอกไม่ถูก ถึงมันจะไม่ได้สบายใจร้อยเปอร์เซ็นต์

          แต่มันก็คงสบายใจกว่านั่งเงียบเหงาอยู่คนเดียวแน่ๆ

          ย้ายไปนั่งกับมันดีกว่า

          ผมจัดการเก็บของของตัวเองทั้งหมดและย้ายไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับไอ้นอร์ธ

          อดิรัตน์จะไม่เหงาอีกต่อไป!

          มึงย้ายมาทำเหี้ยอะไร

          เหงา

          ตอนแรกที่นอร์ธมันพูด ผมนึกว่ามันจะไม่อนุญาตให้ผมมานั่งด้วยซะอีก แต่พอผมตอบไปแบบนั้น มันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ กลับกันมันเป็นฝ่ายชวนผมคุยด้วย

          วันนี้มึงไปไหนมา ตั้งแต่แยกกันตอนเที่ยง กูก็ไม่เจอมึงอีกเลย

          ผีเข้าผีออกมั้ยล่ะไอ้เตี้ยเนี่ย

          กูไปกินข้าวมา

          “...”

          กับออมสินแล้วก็พี่รหัสกู

          มึงรู้แล้วเหรอว่าพี่รหัสคือใคร?”นอร์ธเลิกคิ้วถาม

          เป็นคนขี้เสือกตั้งแต่เมื่อไหร่อะ

          กูถามก็ตอบ

          ไอ้คนเกรี้ยวกราด! แหย่นิดแหย่หน่อยไม่ได้เลย

          เออ รู้แล้ว เพิ่งเจอกันวันนี้ เขามาเฉลยเองเลย

          คือใคร ผู้หญิงหรือผู้ชายอยากเสือก ดูออก!

          เสือกเก่งนะเดี๋ยวนี้ หัวล้านว่าแล้วผมก็แกล้งลูบกลุ่มผมที่อยู่บนหัวมันไปมา เหมือนๆที่เขาลูบหัวหมาหัวแมวนั่นแหละ

          ปั่ก!

          โอ๊ย มึงต่อยแขนกูทำไมเนี่ย!?”ช่วยด้วยครับ ผมโดนทำร้ายร่างกาย ไอ้นอร์ธมันเจาะยางผม!

          อย่าเล่นหัว

          อ๋อ เดี๋ยวผมจะร่วงหมดหัวก่อนแก่ใช่ปะ อือๆ เข้าใจๆผมพยักหน้านิดๆก่อนจะชักมือกลับ

          กวนตีนแบบสุดๆไปเลยเว้ยไอ้ไนซ์! พ่อกับปู่มึงต้องภูมิใจ!

          ไนซ์

          อะไรแล้วมึงยื่นมือมาทำไมผมถามทันทีที่อีกฝ่ายยื่นมือมาแบตรงหน้าผม

          ขอตังค์เหรอ... บ้า ไม่ใช่หรอกมันจะขอตังค์ทำไม

          หรือว่า...

          มึงจะอุ๋งๆกูเหรอ

          นอร์ธมันไม่ตอบ แต่ยิ้มแทน งุ้ยยยย น่ารักอะ ผู้ชายเล่นอุ๋งๆ

          แต่มันเปลี่ยนโหมดเร็วไปมั้ยวะ เมื่อกี้ยังเจาะยางกูอยู่เลย นี่จะอุ๋งๆกูซะแล้ว

          อะๆๆ กูยอมเล่นด้วยก็ได้ เห็นถึงความน่ารักของการอุ๋งๆนะเนี่ย ผมรีบยื่นหน้าเข้าไปเตรียมจะวางคางไว้บนมือของมัน

          แต่ความฝันที่จะได้อุ๋งๆแบบน่ารักๆของผมก็ต้องดับสลายลง เพราะทันทีที่คางใกล้จะถึงมือไอ้นอร์ธ ฝ่ามืออรหันต์ของมันก็ฟาดเข้าที่คางผมเต็มๆจนหน้าสั่นไปหมด

          โอ๊ะ! กูเจ็บนะเว้ย! ไหนบอกจะอุ๋งๆไง

          อุ๋งพ่อมึงอะ กูยังไม่เคยพูดเลย

          แต่มึงยิ้ม!

          ยิ้มให้กับความซื่อบื้อของมึงไง ไอ้หน้าควาย

          ไอ้เหี้ยเตี้ย!”

          ไอ้แมวหน้าควาย

          เล็กน้ำตกพิเศษลูกชิ้น มาแล้วครับ

          ยังไม่ทันได้เถียงกับมันต่อ ก๋วยเตี๋ยวของผมก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ผมกำลังจะจัดการหยิบมัน แต่ก็ถูกตัดหน้าโดยไอ้นอร์ธ...

          ไอ้นอร์ธ

          อะไร

          ของกู

          ของมึงอะไร ของกู

          แต่กูสั่งอันนี้ไป...

          เอ่อ ขอโทษนะครับ อันนี้ของพี่คนนี้ครับแล้วน้องเขาก็เป็นคนเฉลย

          โดยการชี้ไปที่ไอ้นอร์ธ

          อ้าวหน้าแตกเลยสิกู

          เห็นมั้ย กูบอกแล้วว่าของกู

          ใครมันจะไปรู้วะ กูก็นึกว่าของกูผมว่าก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาดูดแก้เก้อ

          พอน้องคนที่มาเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวเดินไปทั้งโต๊ะก็เหลือแค่ผมกับไอ้นอร์ธ นั่งมองมันเติมโน้นเติมนี่ไปเรื่อย

          หิวอะยิ่งมองก็ยิ่งหิว เมื่อไหร่เขาจะเอามาเสิร์ฟให้ผมนะ

          ถ้าป้ายังไม่รีบทำของผมมาให้ ผมจะกินโต๊ะร้านป้าแล้วนะ!

          มองอะไร

          เปล่า

          เปล่าอะไรกูเห็นมึงมองอยู่

          “...”ผมไม่ตอบ ปล่อยให้คำพูดของมันลอยตามลมไป และหันไปสนใจอะไรที่มันจรรโลงใจกว่าหน้าของไอ้นอร์ธและก๋วยเตี๋ยวตรงหน้ามัน

          ไนซ์

          “...”

          ไนซ์อะ เรียกกูเก่งงงง เรียกกูเป็นเด็กร้องหาแม่เลย

          อะไร

          มึงยังไม่ได้ตอบกูเลยนะว่าพี่รหัสมึงคือใคร

          ขี้เสือกจัง

          ตอบมาขึ้นเสียงใส่กูเฉย ทำตัวเป็นเด็กเลยไอ้ห่า เอาแต่ใจขั้นสุด

          เรื่องบางเรื่องปล่อยเบลอก็ได้มั้ง

          แต่เรื่องนี้ไม่ได้

          หือ?

          มึงหมายความว่าไง?”นอร์ธมันนิ่งไปชั่วขณะ ตอนที่ผมถามแบบนั้นออกไป มันปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมโต๊ะของพวกเราราวๆสิบวิ ก่อนมันจะตอบออกมา

          ก็... ตามนั้นนั่นแหละ

          ทำไมวะ วันนี้ทำไมมันมีแต่คนชอบใช้ศัพท์ที่มันเข้าใจยากๆ แถมยังพูดจากำกวมใส่ผม สมองผมก็แทบจะไร้รอยหยักอยู่แล้ว พอเจอพวกศัพท์กับคำกำกวมพวกนี้เข้าไปผมก็ โบ้ม! กูเอ๋อแดกเลย

          สรุปยังไง เขาคือใคร ผู้ชายหรือผู้หญิง

          นี่จะรู้ให้ได้เลย?”

          เออ

          ไม่บอกได้ปะ

          ตอบไอ้เผด็จการ!

          เออๆๆๆ เขาเป็นผู้ชาย ชื่อสงคราม

          สงคราม...นอร์ธมันทำหน้าเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ไม่แน่ใจ ว่าไอ้บางอย่างที่ว่านั่นน่ะ มันคืออะไร จนมันทำหน้าเครียดขึ้นเรื่อยๆ ผมถึงอดถามออกไปไม่ได้

          มึงมีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นวะ

          เปล่า... ไม่มีอะไร

          เหรอ

          เออ

          เล็กน้ำตกพิเศษลูกชิ้นมาแล้วครับแล้วบทสนทนาของพวกผมก็ถูกแทรกด้วยเล็กน้ำตกพิเศษลูกชิ้น ผมรีบรับมาก่อนจะกล่าวขอบคุณและปรุงมันแบบไม่รอให้ใครสั่ง

          ระหว่างนั้นก็ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่างผมสองคน ผมมัวแต่สนใจการเติมเครื่องปรุงให้ก๋วยเตี๋ยวถูกปาก ส่วนไอ้นอร์ธก็คงนั่งกินก๋วยเตี๋ยวไปอย่างสบายใจ

          ในขณะที่เราสองคนต่างนั่งเงียบ ก็มีเพียงเสียงเพลงจากลำโพงตัวเล็กๆที่ป้าเขาใช้เปิดเพื่อสร้างบรรยากาศเข้ามาแทรกแซงช่องว่างที่เกิดขึ้นเพียงเท่านั้น

          บทจะเงียบก็เงียบกันเหมือนมีคนมาปิดปากเลยสัด

          นอร์ธเป็นผมที่นึกอะไรบางอย่างออก เลยโพล่งขึ้นมาในขณะที่มันกำลังจะตักเอาก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก

          ห้ะ?”

          กูว่าจะถามตั้งแต่ตอนเจอหน้ามึงแล้ว

          ถามอะไรวะ

          มึงมาทำอะไรแถวนี้ เวลานี้วะ ทำไมไม่กลับบ้านกลับช่อง

          ก็มาหอมึงไง

          มาทำอะไรหอกู

          ก็มาหารุ่นพี่กูไง กูเคยมาด้วยเรื่องอื่นด้วยเหรอเออว่ะ เจอหน้ามันแถวนี้กี่ครั้ง มันก็บอกว่ามาหารุ่นพี่ตลอด

          ผมได้แค่พยักหน้าช้าๆก่อนตักลูกชิ้นในชามตัวเองเข้าปาก

          มึงชอบกินลูกชิ้นเหรอวะ ถึงได้สั่งพิเศษลูกชิ้นคำถามของพ่อทิศเหนือยอดนักเสือกเริ่มขึ้นอีกครั้ง ขี้สงสัยเก่งงงง

          แต่เอาจริงๆก็ดีเหมือนกันนะ บรรยากาศจะได้ไม่เงียบจนเกินไป

          เออ ก็ชอบ กูว่ามันอร่อยดี แต่มึงก็ไม่น่าถามปะ ตัวเองก็สั่งพิเศษลูกชิ้น สั่งมาก็คงเพราะชอบเหมือนกัน

          นอร์ธมันยิ้มก่อนจะตอบ

          กูไม่ได้ชอบ

          อ้าว แล้วมึงสั่งทำไม

          ก็สั่งเพราะอยากกิน แต่ตอนนี้กูเริ่มไม่อยากกินแล้ว

          “…”

          มึงจะเอาปะ กูให้หมดเลย

          ห้ะ มึงบ้าปะเนี่ยผมมองปริมาณลูกชิ้นที่อยู่ในชาม มันยังไม่หายไปสักลูกเลยมั้งมึงยังไม่ได้กินไปสักลูก

          กินไปแล้วลูกหนึ่ง

          แล้วมึงจะไม่กินแล้วหรือไง

          ไม่เอาอะ กูไม่อยากกินแล้วว่าแล้วมันก็ดันชามของตัวเองมาไว้ตรงหน้าผมตักไปดิ

          ไม่เอา

          ไหนบอกชอบ

          ชอบไง แต่นี่มันของมึง มึงก็กินไปดิ

          ก็กูบอกว่าไม่อยากกินแล้ว สรุปมึงจะไม่เอาใช่ปะ กูจะได้ทิ้งไอ้ห่านี่ก็ทิ้งจังเลย โกโก้โอรีโอ้ครั้งที่แล้วพอไม่กินก็จะทิ้ง นี่ลูกชิ้นมันก็ยังจะทิ้งอีก ไอ้คนจิตใจอำมหิต ไม่รักอาหาร!

          ...

          สรุปยังไง เอาไม่เอามันคงเห็นผมนั่งเงียบเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิด ถึงได้ถามออกมาอีกรอบ พร้อมยื่นมือมาเหมือนจะดึงชามกลับ

          เออๆๆ เอาก็เอา วันหลังถ้าไม่อยากกินจริงๆก็ไม่ต้องสั่ง เสียดายของว่ะแม่ง

          ก็แค่เนี้ย อะ ตักไปมันออกคำสั่ง ซึ่งผมก็ทำตามอย่างว่าง่าย ตักเอาลูกชิ้นในชามมันมาไว้ในชามของตัวเอง

          ยิ้มอะไรของมึงผมมองหน้าเจ้าของลูกชิ้นที่ยิ้มบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้ อยู่ดีๆก็ยิ้มออกมา

          กูรู้ไอ้สัดว่าหล่อ แต่อย่ายิ้มเรี่ยราดแบบนี้ได้มั้ย!

          กูยิ้มเฉยๆไม่ได้เลยหรือไง

          ไม่ได้ ห้ามยิ้ม

          หึ

          มึงหึอีกแล้วนะ

          เรื่องของกู ตักไปหมดยัง กูจะได้กินสักทีมันพูดถึงชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเองที่ตอนนี้ผมกำลังบรรจงตักลูกชิ้นออกครั้งละลูกสองลูก

          แป๊บดิ เหลืออีกลูกหนึ่ง อะ หมดแล้วผมจัดการดันชามคืนให้มันหลังจากที่ปล้นเอาลูกชิ้นของมันมาจนหมด

          เออ หมดเกลี้ยงเลย

          มึงบอกให้กูทั้งหมดเอง อย่ามาโวยวาย

          กูยังไม่ได้โวยวายเลยสักนิด

          เออ ให้มันอย่างนั้นเถอะ อย่าให้เห็นว่าโวยวายทีหลังนะ กูจะเอาลูกชิ้นปาหน้ามึง

          กูนะไม่ใช่มึงที่จะขี้โวยวายอะ

          ไอ้นอร์ธ!”

          พูดมากว่ะไอ้แมวอ้วน กินๆไปมึงอะมันถือวิสาสะตักลูกชิ้นในชามผมด้วยช้อนของตัวเองก่อนยัดเข้าปากผมมาจนผมเถียงอะไรมันไม่ได้



#ทิศเหนือของผม


หวงแหละ ดูออก ._.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #90 นินิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 00:46

    โถ่ววว นานๆจะมีบทพระนางซักที 5555555555555 แต่พี่นอร์ทเค้าก้เซ้นดีนะคะเนี่ย 5555555 หวงเค้าแต่ไม่ทำอะไรเรยก้ไม่ได้ป้ะพ่อ ต้องทำอะไรซักอย่างแร้วนะคะ พี่สมพงษ์ก็ดูจะรุกแรงด้วย ได้โดนพี่มันคาบไปแดกแน่อย่าหาว่านุไม่เตือน แต่ว่าน้องไนซ์เทอเริ่มหวั่นไหวแร้วป้ะ พี่นอร์ทยิ้มแร้วมันทำไม นุหวั่นไหวใช่มั้ยลูกกกก

    #90
    0
  2. #49 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:34
    มัวช้า อดนะจ๊ะพ่อ!!
    #49
    0
  3. #43 rinnx (@kksxq) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 14:15
    เค้าก็หวงของเค้าแหละ
    #43
    0
  4. #42 spk4602 (@spk4602) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 16:37
    ชอบเขาก็บอกเขาไปพ่อออ
    #42
    0
  5. #41 Neww17 (@Neww17) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 09:53

    ต้องจีบตรงๆแล้วพ่อออออ

    #41
    0
  6. #40 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 07:55
    อิพี่อย่าไปกลัวนะต้องรีบจีบน้องแบบจริงจังได้แล้วว้อยยยลีลาอยู่ได้
    #40
    0
  7. #39 'นมชมพู' (@ice_sktm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 01:39
    คู่แข็งมาแล้วอิพ่ออออ พี่รหัสสุดหล่อของแมวอ้วน สู้เค้านะนอร์ธ อย่ายอมแพ้ๆๆๆ -แมวอ้วนไนซ์นี่ก็น่ารักเก่งงงงง
    #39
    0
  8. #38 mmmmmmmmmuse (@mmmmmmmmmuse) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 00:02
    อย่ายอม

    ทิศเหนืออ
    #38
    0