#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 4 : 03 - รายงานตัวแบบ 4.0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    8 ต.ค. 62

               มึงว่าใช่คนนี้ปะ


               แต่กูว่าคนนี้


               คนนี้เขาแท็กคนนี้ว่ะ


               แฟนเขาหรือเปล่า


               เสียงของออมสินกับซีอิ๊วพูดคุยกันสลับมองมือถือ


               ในที่สุดสัปดาห์แห่งความปั่นป่วนก็มาถึง กิจกรรมการรับน้องเริ่มขึ้นทันทีหลังจากที่ผ่านงานวันแรกพบไปได้ไม่นาน และกิจกรรมแรกของเฟรชชี่ทุกคนต้องประสบพบเจอในสัปดาห์นี้ก็คือการรายงานตัวกับพี่ปีสาม...


               คงจะคิดว่าเป็นการล่าลายเซ็นอะไรเทือกๆนั้นใช่มั้ยล่ะครับ พับเก็บไปได้เลย เพราะคณะผมมันแอดวานซ์กว่านั้น นั่นก็คือการรายงานตัวแบบ 4.0 ใช้เทคโนโลยีให้เป็นประโยชน์แบบสุดๆ


               เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ พวกรุ่นพี่ปีสองเขาเรียกพวกผมไปรวมตัวเพื่อที่จะอธิบายรายละเอียดการรายงานตัวเป็นรุ่นน้องของรุ่นพี่ปีสาม ครั้งแรกที่ฟังกติกาก็คือผมร้องออกมาว่า กูถามจริงและสารพัดคำอุทานที่จะสามารถอุทานออกมาได้


               เขาให้พวกเราชาววิศวะปีหนึ่งทุกคนตามหาชื่อเฟซบุ๊กพวกพี่ปีสามในสาขาตัวเองและทำให้เขายอมรับเราเป็นน้องให้ได้ โดยให้เวลาหนึ่งสัปดาห์ หลังจากจบสัปดาห์นี้ ถ้าปีหนึ่งคนไหนรายงานตัวไม่ครบก็จะโดนอะไรสักอย่างนี่แหละผมเองก็ฟังไม่ค่อยจะถนัดเพราะมัวแต่นั่งอึ้งอยู่ แต่ดูท่ามันคงจะเป็นอะไรที่คนส่วนใหญ่ไม่ชอบแน่ๆ เพราะเสียงโห่มันดังจนผมต้องหาอะไรมาอุดหูเลย


               และแน่นอนครับทางออกของกิจกรรมนี้มันก็มีแค่ทางเดียว


               นั่นก็คือ... ต้องทำตามที่เขากำหนด


               เป็นไง ยากมั้ยล่ะ ไหนจะตามหาเฟซบุ๊ก ไหนจะต้องทำให้เขายอมรับอีก เยอะแยะไปหมด


               ไม่ใช่ว่ะ กูทักผิดคนอีกละ


               อีกแล้วเหรอวะออมสิน


               เออดิผมที่ได้รับคำตอบกับหน้ามุ่ยๆของออมสินดูก็รู้ว่ามันไม่ได้พูดเล่นแม่ง ทำไมมันยากเย็นแบบนี้วะ เฮ้อ ไอ้ไกด์มึงได้กี่คนแล้ว


               หันไปมองหน้าไอ้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ม้านั่งใต้ร่มไม้ กลายเป็นฐานทัพของพวกเราชั่วคราว แรกๆก็แบบนี้แหละครับยังหาจุดลงหลักปักฐานไม่ได้ ต้องมาหาฐานทัพชั่วคราวกันไปก่อน รอให้มีฐานทัพประจำก่อนเถอะ พ่อจะลุกไม่ให้ใครนั่งเลย


               ยี่สิบ


               ห้ะ!? กูหูฝาดหรือเปล่า ยี่สิบเลยเหรอ ไอ้ไกด์มันได้ยี่สิบคนแล้ว แต่ผมยังเป็นศูนย์


               กูถามจริง


               เออ นี่ไง เขาแอดกูมาแล้วก็ทักกูมาเต็มเลย


               ผมกับออมสินยื่นหน้าเข้าไปดูข้อความในมือถือของไอ้ไกด์ที่มีแจ้งเตือนยาวเหยียด




               พี่อยู่ปีสามคณะน้องไกด์นะคะ รายงานตัวกับพี่ได้


               น้องไกด์น่ารักมากเลยค่ะ พี่ชื่อฟ้า ปีสาม วิศวะคอมนะคะ


               พี่ชื่อพี่เก๋ วิศวะคอม ปีสามนะคะ มีอะไรสอบถามได้


               พี่ชื่อนุ่น เรียนคนละสาขากับน้อง แต่พี่อยากรู้จัก ทักทายได้นะคะ


               พี่ไม่ได้เรียนวิศวะนะคะ ไม่อยากเป็นพี่ด้วย อยากเป็นเมีย




               โว้ยยยยย มันขนาดนี้เลยเหรอวะครับ


               ทำไมๆๆๆๆ ทำไมไอ้ไกด์มันได้ดิบได้ดีคนเดียว แล้วทำไมพวกพี่เขาถึงได้เข้าหาไอ้ไกด์ แทนที่ไอ้ไกด์จะเป็นคนเข้าหาล่ะ


               กูจะแจ้งพี่ดนัย กูจะบอกให้พี่เขาตรวจสอบ กูจะแจ้ง! กูจะแจ้ง!


               เท่จัดเลยว่ะไอ้ไกด์ ไอ้เหี้ยไม่ได้ละ กูต้องแอดต่อจากมึง มึงบอกพี่เขาด้วยนะว่า มีเพื่อนก็แนะนำให้เพื่อนแอดมา รับรองไม่ถึงสามวัน พวกเราครบแน่


               ...


               มึงคือความหวังของกูนะไกด์


               เออ


               แต่ถึงจะอยากแจ้งพี่ดนัยเรื่องความลำเอียงของพวกรุ่นพี่ที่ทักหาแต่คนหล่อๆแค่ไหน ผมก็ต้องพึ่งไกด์มันอยู่ดี เพราะถึงในใจจะหาว่ามันลำเอียงยังไง สายตาผมก็จับจ้องไปที่ชื่อเฟซบุ๊กของพวกพี่เขาทีละคนแถมยังโน๊ตไว้ในมือถือกันลืมอีกต่างหาก


               เอาเป็นว่า ไม่บอกแล้วก็ได้


               นอร์ธ มึงได้กี่คนแล้ววะ


               สามสิบ


               ห้ะ!?”


               คำตอบของไอ้เตี้ยทำเอาคนถามแบบซีอิ๊วและคนที่รอเสือกแบบผมร้องออกมาพร้อมกัน


               อึ้ง! กูอึ้งกว่าไอ้ไกด์อีก


               มึงไปเอามาจากไหนสามสิบคน ไอ้ไกด์ยังทำไม่ได้เท่ามึงเลยมนุษย์เสือกหมายเลขสอง มีนามว่าออมสิน เริ่มถามถึงความสงสัยที่ตัวเองมี และแน่นอน ผมก็สงสัยเหมือนมัน


               กูยังไม่ได้บอกเหรอว่ากูฟอร์มวงเล่นดนตรีกับพี่ปีสามอะ


               หึ ไม่เคยบอกออมสินส่ายหัว


               เออว่ะ กูลืมสนิทเลย ทำไมกูลืมได้วะซีอิ๊วตบเข่าฉาด


               กูเคยช่วยพวกพี่ปีสามเขาเล่นดนตรีที่ร้านเหล้า เลยได้คอนแท็กมาบ้างนอร์ธมันอธิบายทันทีหลังจากที่ผมกับออมสินงงเป็นไก่ตาแตก


               กูถามจริง ฟอร์มวงดนตรีหรือจะไปแห่ขันหมาก ทำไมคนมันเยอะขนาดนั้นอะ สามสิบคนเลยนะเว้ย


               นี่มึงสงสัยจริงๆหรือมึงถามกวนประสาทไกด์ที่ดูจะเข้าใจอยู่แล้วถามพร้อมขมวดคิ้ว


               กูสงสัยจริงๆ


               เพื่อนๆพี่เขาก็มีมั้ย นอร์ธมันก็คงขอต่อๆกันมานั่นแหละ ใช่มั้ยนอร์ธไกด์หันไปหาไอ้นอร์ธ


               เออ แบบที่ไกด์มันว่านั่นแหละ พวกมึงจะเอาเฟซบุ๊กพวกพี่เขาด้วยมั้ยล่ะ เดี๋ยวกูบอกให้พวกพี่เขารับพวกมึงเป็นน้องเอง


               นักเลงใหญ่ถูกปะ สั่งได้แม้กระทั่งปีสาม


               สั่งเหี้ยอะไรของมึงออมสิน เขาเรียกว่าขอร้อง


               แหม... กูก็พูดให้ดูยิ่งใหญ่ไปงั้น


               ตกลงจะเอามั้ย กูจะได้บอกให้


               เอาสิครับ ปล่อยไปก็เสียดายโอกาสแย่


               เออ เดี๋ยวกูส่งให้ในแชทกลุ่ม


               เยี่ยมไปเลยครับคุณทิศเหนือ!”


               แชทกลุ่มที่ไอ้ทิศเหนือหรือไอ้นอร์ธที่ทุกคนรู้จักพูดถึง มันก็คือแชทกลุ่มของพวกผมนั่นแหละครับ ออมสินมันบอกว่าสร้างไว้ เผื่อนัดเที่ยว นัดไปไหนมาไหน... แต่ตั้งแต่มีกลุ่มนี้มาก็ไม่เห็นจะชวนไปไหนสักที มีแต่ชวนเล่นเกม


               มึงเอาด้วยมั้ยผมหันไปมองไอ้เตี้ยนอร์ธ


               เหอะ! คิดจะแสดงมิตรภาพที่สวยงามของมึงผ่านรอยยิ้มจอมปลอมนั่นเหรอ!


               ฝันไปเถอะ กูยังแค้นไม่หาย กูจะจำไว้ในใจตลอดไป ว่ามึงมันคือคนเหี้ย จิตใจอำมหิต!


               ด่าได้แม้กระทั่งคนแบบกู ฮึ่มมม พูดแล้วขึ้นๆ


               เมาออกซิเจนเหรอมึงอะ กูถามก็ตอบดิ นั่งทำหน้าโง่อยู่ได้


               ไอ้นอร์ธ มึงด่ากูอีกแล้วนะ!”ผมโวยใส่


               ก็มึงนั่งทำหน้าโง่เองอะ กูถามก็ไม่ตอบ


               ก็กูไม่ได้สนใจไง!


               ตกลงจะเอายังไง เอาไม่เอา ถ้าไม่เอากูจะได้ลบมึงออกจากกลุ่มก่อนแล้วค่อยส่งคอนแท็ค


               สัดดดด มึงจะส่งก็ส่งมาสิ ถ้าส่งลงกลุ่มทุกคนมันต้องเห็นอยู่แล้ว ยังจะถามอยู่ได้ว่าจะเอาหรือไม่เอา


               ตกลงเอายังไง ตอบ


               มึงก็ส่งมาสิ


               มึงตอบไม่ตรงคำถามโว้ยยย เรื่องมากฉิบหาย มันจะอะไรนักหนาเนี่ยเร็วๆ ตอบ กูจะได้จัดการ


               เออ! ส่งมาสิ กูจะเอา ตอบแบบนี้พอใจยัง


               เออ ตอบตั้งแต่แรกก็จบ นั่งใบ้อยู่ได้


               เกลียดโว้ย! เกลียด!


               เกลียดรอยยิ้มไอ้นอร์ธแบบนี้ที่สุดเลย



               แล้วไอ้ยักษ์มันเป็นยังไงบ้าง แม่ได้ไปหามันบ้างหรือเปล่า


               อะ แม่จะตัดแม่ตัดลูกกับแกก็คราวนี้แหละไนซ์ โทรหาแม่แต่ถามหาหมา... น่าภูมิใจจริงๆ


               แหะ แม่อย่าน้อยใจสิ ไนซ์ก็คุยกับแม่ทุกวันแล้วนี่ไง


               เอาน้ำอะไรนะหนุ่ม


               เอ่อ... แป๊บนึงนะแม่ผมพูดกับแม่ที่อยู่ปลายสายก่อนหันมาพูดกับคุณป้าเจ้าของร้านน้ำปั่นข้างหอโกโก้โอรีโอ้ปั่นครับ ใส่มุกด้วยนะครับป้า


               หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่มหาวิทยาลัย ผมก็แบกสังขารของตัวเองที่พร้อมจะทิ้งตัวลงบนเตียงทุกเมื่อมาซื้อน้ำปั่นเพื่อถือขึ้นไปกินบนห้อง


               อ่า มาต่อเลยแม่ เมื่อกี้คุยถึงไหนแล้ว


               ยังด่าไม่จบ


               โห่แม่ ใจเย็นๆดิ


               ให้เย็นได้ไง  มีลูก ลูกก็ห่วงหมามากกว่าแม่มันอีก แล้วโกโก้โอรีโอ้อะไรของแกน่ะ งดบ้างนะ เดี๋ยวก็เป็นเบาหวานพอดี


               ไม่น่าเลยกู... ไม่น่ามาสั่งให้แม่ได้ยินเลย


               ผมชอบโกโก้โอรีโอ้ปั่นมากๆ ตอนอยู่โรงเรียนก็ชอบสั่งที่ร้านน้ำปั่นหน้าโรงเรียนเป็นประจำ จนเดินไปแค่มองตากับเจ้าของร้านก็เป็นอันว่ารู้กันว่าสิ่งที่ผมจะสั่งคืออะไร


               แต่ก็เพราะกินบ่อยนี่แหละครับ แม่ถึงได้บ่น แม่กลัวว่าผมจะเป็นเบาหวานตายซะก่อน


               นี่แก้วแรกของสัปดาห์


               กล้าสาบานมั้ย


               สาบานก็ตายฟรีดิแม่...


               แก้วที่สาม


               เนี่ย! แกมันขี้โกหกจริงๆเลย ทำไมนะทำไม ทำไมแกนิสัยไม่เหมือนพี่ชายแกเลยนะไนซ์ หัดเอาเยี่ยงอย่างพี่นันท์เขาบ้างสิ


               แม่เอาไนซ์ไปเปรียบเทียบกับพี่นันท์อีกแล้วนะ ไนซ์จะงอนแม่ ไนซ์จะฟ้องพ่อด้วย


               ไอ้ลูกขี้ฟ้อง!”


               ตกลงยังไงเนี่ยแม่ ไอ้ยักษ์เป็นยังไงบ้าง


               มันไม่อยู่แล้ว


               ห้ะ!? แม่หมายความว่ายังไง


               ก็แบบที่แกเข้าใจนั่นแหละ


               แบบนี้ก็แปลว่าไอ้ยักษ์มันตายแล้วเหรอ... โฮ ยักษ์ลูกพ่อ เพิ่งเห็นหน้ากันอยู่หลัดๆแท้ๆ


               แล้วน้ำอุ่นๆก็ไหลออกมาจากตา ถึงผมจะไม่ได้เจอมันมาตั้งแต่มันยังตัวเล็กๆ แต่ผมก็ผูกพันกับมันมากนะไอ้หมาตัวนี้น่ะ แค่คิดว่ามันจากโลกใบนี้ไปแล้วผมก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้ น้ำตานี้เพื่อแสดงถึงความรักและความผูกพันที่ผมมีให้กับไอ้ยักษ์ ภาพลักษณ์อะไรไม่สำคัญแล้ววินาทีนี้ ร้องไห้แม่งเลย!


               ไอ้หนุ่ม หนูร้องไห้ทำไมลูก เป็นอะไรหรือเปล่า


               ฮือ เปล่าครับป้า


               ไอ้ไนซ์ แกเป็นอะไรของแก


               ก็ไอ้ยักษ์มันตายแล้วอะแม่ ฮือ ไนซ์ยังไม่ได้บอกลามันเลยนะ ไนซ์สงสารมันอะแม่ ฮึก โธ่ไอ้ยักษ์ลูกพ่อ...คำพูดต่างๆนานาออกจากปากผมไม่หยุดหย่อน


               แล้วใครเขาบอกแกว่ามันตาย


               อ้าว...


               ผมที่กำลังจะอ้าปากพูดประโยคต่อไปต้องรีบกลืนคำพูดนั้นลงคอ แถมยังเช็ดน้ำตาแบบลวกๆก่อนจะพูดกับแม่ต่อ เพื่อให้ทุกอย่างมันกระจ่าง


               อ้าว... อึก แล้วที่แม่พูดมันหมายความว่ายังไง


               แกเลิกสะอื้นก่อนเลย อายชาวบ้านชาวช่องเขา อยู่ข้างนอกไม่ใช่หรือไงตอนนี้


               หะ หายแล้ว


               เสียงสั่นก็ห้าม หยุดเดี๋ยวนี้เลย อายเขา


               มันห้ามไม่ได้


               โอ๊ย อยากจะบ้าตาย เป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กจนโตเลย


               แม่รีบๆบอกมาได้แล้วว่าที่แม่พูดหมายความว่ายังไง


               ก็ที่แม่บอกว่ามันไม่อยู่แล้วน่ะ ไม่ได้หมายความว่ามันตาย แต่หมายความว่ามีคนเอามันไปเลี้ยงแล้วต่างหาก


               แล้วทำไมแม่ไม่รีบอธิบาย


               ก็แม่คิดว่าแกจะฉลาด


               แม่!”หมดกันลุควิศวะมาดเท่ ยืนร้องไห้หน้าเหมือนหมาอยู่หน้าร้านน้ำปั่น แม่ทำไนซ์ภาพลักษณ์! แม่ใจร้าย!


               ผมยืนคุยกับแม่อีกสักพักก่อนจะวางสายและจัดการถือโกโก้โอรีโอ้ปั่นขึ้นห้อง แต่ก่อนจะวางสายผมก็ไม่ลืมบอกแม่ว่าผมงอนที่แม่ทำให้ผมขายหน้า แถมยังทำให้เสียน้ำตาไปแบบไม่จำเป็นอีกด้วย


               แต่พอบอกไปแบบนั้น ผมก็ได้รับเสียงพูดที่แสนจะอบอุ่นของแม่กลับมาว่า


               ปัญญาอ่อน งอนอะไรไม่เข้าเรื่อง


               โอเค จบเจ๊า ไนซ์จะไม่เร้าหรือ


               พูดแล้วก็น่าน้อยใจนะครับ โดนด่าเหมือนหมูเหมือนหมาทำอย่างกับผมไม่ใช่ลูกอย่างนั้น แต่ไม่เป็นไร แม่โอนเงินไว ไนซ์จะไม่โกรธ


               ผมเดินดูดน้ำโกโก้โอรีโอ้ปั่นเดินขึ้นบันไดมาอย่างสบายใจ


               ไนซ์ผมที่ตั้งหน้าตั้งตาดูดน้ำโกโก้โอรีโอ้อยู่ต้องชะงัก เงยหน้าละปากออกจากหลอดมองไปยังเจ้าของเสียง


               ซีอิ๊วววผมทักทายอีกฝ่ายที่ยืนยิ้มให้ผมอยู่พร้อมกับกระเป๋ากีตาร์ที่ถืออยู่มึงมาทำอะไรที่นี่วะ


               อ๋อ กูมาหารุ่นพี่อะ มาเอากีตาร์ ไอ้นอร์ธก็มานะ


               เหรอ งั้นกูไปดีกว่ามาทักทายแค่นี้แหละ กูไม่อยากเจอหน้ามันพูดจบผมก็เตรียมตัวใส่เกียร์หมา เจอหน้าไอ้เตี้ยมันกี่ครั้ง ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะไม่มีปากเสียงกัน ปากก็หมาอย่างนั้น ตัวก็เตี้ยอย่างนี้ มีอย่างเดียวแหละที่ผ่าน ก็คือหน้าตาของมัน ที่โคตรจะหล่อเลย


               เดี๋ยวดิ ยังคุยกันไม่เสร็จเลยซีอิ๊วเดินเข้ามาดึงแขนผมไว้


               อิ๊วปล่อยกูไปเถอะ ถือว่ากูขอ กูไม่อยากเจอหน้ามัน


               เจอหน้ากูแล้วมันทำไม


               นั่นไง มันมาแล้ว...


               ก็ไม่ทำไม แค่ไม่อยากเจอ กูปวดหัว ขี้เกียจเถียง รำคาญมึงด้วยผมเปลี่ยนท่าทางจากที่เมื่อกี้พยายามหนี เป็นสู้หน้าไอ้เตี้ยมันสุดฤทธิ์


               หึ


               หึอะไรของมึง


               เปล่า


               เปล่าได้ไง ก็มึงหึอะ กูได้ยินเต็มๆสองหูเลย


               เปล่าก็คือเปล่าไง มึงจะอะไรกับกูเนี่ยเอ๋อ


               กูชื่อไนซ์ไม่ได้ชื่อเอ๋อ


               พูดกับมึงแม่งเหนื่อยที่สุดในกลุ่มแล้ว ขนาดออมสินมันพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง คุยกับมันยังรู้เรื่องกว่าคุยกับมึงเลยนอร์ธมันว่า


               หยาม มึงหยามกูมากเกินไปแล้วไอ้เตี้ย!


               ผมกำลังจะอ้าปากเถียงมันกลับก็ถูกคนที่เตี้ยกว่าพูดขัดซะก่อน


               อิ๊ว เดี๋ยวกูไปรอที่รถนะไอ้นอร์ธมันเดินไปหยิบเอากระเป๋ากีตาร์จากซีอิ๊ว


               เออๆ


               กูไปก่อนนะไอ้เอ๋อ


               โอ๊ะ!”


               นอร์ธมันไม่ได้เดินไปเฉยๆนะครับ เพราะก่อนมันจะไป มันก็ไม่ลืมที่จะผลักหัวผมแรงๆจนหน้าแทบทิ่ม


               โว้ยยย อะไรวะเนี่ย ชีวิตนี้ผมจะพ่ายแพ้ให้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่านอร์ธตลอดไปเลยหรือไง แค่จะหันกลับไปสู้มันบ้างผมก็ทำไม่ได้ เพราะแม่งตัวก็แค่นั้น แต่เดินไวเหมือนติดจรวด


               ไอ้เหี้ยนอร์ธ! ไอ้เตี้ย!”ทำได้แค่ตะโกนด่ามันเท่านั้น เพราะผมคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


               ไอ้นอร์ธนะไอ้นอร์ธ เล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้ซีอิ๊วพูดก่อนจะมองหน้าผมอย่าไปถือสามันเลยนะ มันก็เป็นแบบนี้แหละ อยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็ชินเอง


               อือ แต่มึงสองคนเป็นเพื่อนกันได้ไงวะ นิสัยต่างกันโคตรๆ


               ไม่รู้ดิ แต่รู้ตัวอีกทีก็เป็นเพื่อนกันไปแล้วแต่มึงอย่าโกรธมันเลยนะไนซ์ กูพูดจริงๆ นอร์ธมันคงอยากจะสนิทกับมึงเร็วๆ มันถึงได้ทำแบบนั้น


               เนี่ย มึงเป็นคนดีอะ หล่อแล้วยังใจดีอีก


               ชมกันตรงๆแบบนี้เลยเหรอวะ เขินนะเว้ย


               ชมจริงๆ แต่เป็นคนดีขนาดนี้ มีแฟนยัง คบกับกูมั้ย กูชอบคนดี แถมมึงก็หล่อด้วย น่าจะรวยอีกต่างหาก


               พูดจริงพูดเล่นเนี่ย กูไม่เอาด้วยหรอก เดี๋ยวชะตาขาด


               ห้ะ? ใครชะตาขาดผมขมวดคิ้ว ทำไมแค่คบกับผมต้องชะตาขาด


               ปะ เปล่า กูไม่ได้พูด


               เปล่าอะไร ก็ได้ยินเต็มสองหูว่าพูดว่าชะตาขาด


               กูว่าไอ้นอร์ธต้องบ่นกูแล้วแน่ๆเลย กูไปก่อนนะ บ๊ายบ่ายแล้วซีอิ๊วมันก็เดินไปทิ้งผมไว้กับแก้วโกโก้โอรีโอปั่นและความงุนงง


               อีหยังของเขาวะ...



#ทิศเหนือของผม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #82 นินิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:30

    โคตรจะเหนือนีออน 555555555555555555

    #82
    0
  2. #52 EATWELL (@fafah249) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:18
    Jaaaaa นอร์ทจ้าาาา
    #52
    0
  3. #22 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:04
    ชอบใครให้-ใส่งี้ปะนอร์ธ 55555555
    #22
    0
  4. #4 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 20:33
    แหนะอิพ่อชอบน้องแล้วยังขี้แกล้งอีกน้องมันยิ่งเอ๋อๆอยู่จะรู้มั้ยเนี่ยว่าอิพ่อชอบ
    #4
    1
    • #4-1 Augustismine (@Augustismine) (จากตอนที่ 4)
      13 สิงหาคม 2562 / 20:34
      ระดับไนซ์ เห็นทีคงจะต้องตะโกนใส่หน้า5555
      #4-1