#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 6 : 05 - โกโก้โอรีโอ้จะเยียวยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    15 ส.ค. 62

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูมาละ

 

          ผมอ่านข้อความที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอมือถือก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

          หมดหวังจริงๆ ไอ้ที่เคยวาดฝันว่าจะได้พี่รหัสเป็นสาวสวย หน้าตาน่ารักน่ะ

          กูมึงขนาดนี้... พิมพ์มาห้วนๆแบบนี้

          ผู้ชายแน่ๆ ไม่ต้องสงสัยเลย

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          อ่านแล้วไม่ตอบ

          มึงปาโทรศัพท์ออกนอกโลกเหรอ

Adirat Nice

แป๊บดิพี่

ผมเพิ่งถึงห้อง

 

          จริงๆก็ถึงนานแล้วแหละ อาบน้ำเตรียมตัวนอนแล้วด้วย ตอนแรกวางแผนไว้ว่าถ้าอาบน้ำเสร็จว่าจะอ่านการ์ตูนที่อ่านค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้จบอีกสักตอนแล้วก็จะเข้านอน

          เพราะไอ้คำว่าเบียบเชียร์มันทำพิษจนผมล้าไปหมด ลำพังแค่หอบสังขารพาตัวเองไปอาบน้ำได้นี่ก็ถือว่าบุญเท่าไหร่แล้ว

          ผมจัดหมอนของตัวเองให้เข้าที่อีกครั้ง ซุกตัวเอาขาหาจุดที่สบายที่สุดภายใต้ผ้าห่มผืนหนาก่อนจะอ่านข้อความล่าสุดที่พี่รหัสผมส่งมา

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ตอแหลกูละ

          น้องรหัสเพื่อนกูบอกว่ามันแยกกับมึงมาได้ชั่วโมงครึ่งแล้ว

 

          ฉิบหาย... มึงเป็นนักสืบหรือไงพี่ ทำไมข้อมูลแน่นเหลือเกิน

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ทำไม

          ไม่อยากคุยกับกูหรือไง

 

          อะ รูปประโยค น้อยใจประดุจว่าเป็นเมียกูเลย

          เอาจริงๆ ผมไม่ได้รังเกียจหรือกลัวอะไรพี่เขาหรอก แต่ผมแค่ไม่ค่อยอยากจะคุยกับเขาสักเท่าไหร่

          เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็รูปโปรไฟล์ของพี่มันไง มันใช้รูปผมตอนแอบหลับวันที่ทำกิจกรรมวันแรกพบมาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ ไม่รู้ไปสรรหามาจากไหน

          เลือกรูปได้เหี้ยมาก...

 

Adirat Nice

ไม่ใช่แบบนั้น

แต่พี่ช่วยเปลี่ยนรูปโปรก่อนได้มั้ยอะ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ทำไม มันไม่ดีหรือไง

          กูใช้รูปมึงเลยนะ

          ให้เกียรติมึงแบบสุดฤทธิ์

 

          กูไปไม่เป็นเลย...

          นี่การตั้งรูปใครสักคนเป็นรูปโปรไฟล์เฟซบุ๊กมันคือเขาให้เกียรติเหรอ!

          ใครมันเป็นคนสอนมึงวะพี่!

 

Adirat Nice

เปลี่ยนเถอะพี่

ผมเหมือนคุยกับตัวเองเลย

(T▽T)

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เรื่องมากว่ะมึงนี่

          กูไม่เปลี่ยน

          จบมั้ย

 

          โอเค รู้เรื่อง...

          ผมวางมือถือลงบนเตียงที่ตัวเองนอนอยู่ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมบอกกับพี่สมพงษ์ว่าผมขอตัวไปทำธุระ ไม่เกินสิบนาที

          เข้าห้องน้ำอะไม่ถึงห้านาทีหรอก... เวลาที่เหลือจะเอาไปทำใจ

          มีพี่รหัสแบบนี้สุดแสนจะเศร้าเลย

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          มึงถึงมอยัง

 

          ผมก้มอ่านข้อความแรกในเช้าวันนี้ของพี่รหัสตัวเอง ที่ส่งมาถามไถ่ราวกับว่าผมเป็นผัวเขาอย่างนั้น

 

Adirat Nice

ถึงแล้ว

พี่มีอะไรหรือเปล่า

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เดี๋ยวกูฝากของไปให้

Adirat Nice

จริงจัง?

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          หน้ากูเหมือนตลกมั้ง

          อยู่ตรงไหน บอกมา เดี๋ยวกูฝากของไปให้

Adirat Nice

โหดแท้...

ผมอยู่โรงอาหารคณะ

*ส่งรูปภาพแล้ว*

ตรงนี้

 

          ผมถ่ายรูปจุดที่สังเกตได้ง่ายที่สุดส่งไปให้เขาดู ไม่นานพี่มันก็อ่านแล้วก็ส่งสติ๊กเกอร์แบ๊วๆมาหนึ่งตัว ซึ่งดูจากคำพูดห้วนๆที่พี่มันส่งมาแล้ว แม่งไม่เหมาะกันเลยสักนิด

          เพราะวันนี้ผมมีเรียนเช้า มื้อแรกของวันเลยมาเริ่มที่โรงอาหารคณะ เอาจริงๆปกติผมก็เป็นคนที่ไม่ค่อยทำอาหารกินเองที่ห้องอยู่แล้ว โทรสั่งมากินตลอด

          ที่ไม่ทำไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะผมทำอาหารไม่เป็น...

          แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เคยลองทำนะ ผมเคยลองทอดไข่ดาวครั้งหนึ่ง แล้วผลที่ออกมาก็เลยทำให้ตัดสินใจโทรสั่งเขามากินนี่แหละ เพราะไข่ดาวแม่งดำเป็นตอตะโกเลย

          คุยกับใครวะไนซ์เสียงนั่นของออมสินทำให้ผมต้องเงยหน้าจากหน้าจอมือถือขึ้นไปมอง คงไม่ใช่แค่ออมสินที่อยากรู้ว่าผมคุยกับใคร เพราะพวกที่เหลือมันก็หันมามองผมเหมือนกัน

          พี่รหัสกูไง

          อ๋อ พี่สมพงษ์อะนะ

          เออ แต่อย่าย้ำนักได้มั้ยออมสินหัวเราะก่อนจะพูดต่อ

          คุยเรื่องอะไรวะ

          ทำไมอยากรู้อยากเห็นจังอะ

          ด่ากูเสือกก็ได้ไนซ์ ไหนๆก็ขนาดนี้แล้ว

          เสือก

          สัด ง่ายเกิน

          น้องไนซ์คะ

          บทสนทนาหยุดชะงัก ผม ออมสินและพวกที่เหลือเบนความสนใจไปหาพี่สาวคนสวยผมยาวประบ่ากับหน้าม้าซีทรู

          แอคแทค! ไนซ์โดนโจมตีครับแม่!

          น้องไนซ์คือคนไหนคะ

          ผมครับเพราะถูกย้ำอีกครั้งผมถึงได้ยกมือตอบ

          คนนี้นี่เองพี่เขายิ้มก่อนจะยกถุงอะไรสักอย่างในมือมาไว้ตรงหน้าผม ผมมองผ่านเข้าไปในถุงร้อนที่ตอนนี้ถูกเอามาใช้บรรจุอะไรสักอย่าง

          อะไรวะสีดำๆ... เฉาก๊วย?

          เอ่อ... มันคืออะไรเหรอครับ

          ไข่มุกค่ะ พี่รหัสน้อง สมพงษ์พ่อกูเองฝากมาให้

          ห้ะ... ไข่มุก ที่ใส่ในชานมไข่มุกเหรอครับเป็นออมสินที่ถามแทนความสงสัยที่ผมมีอยู่

          ค่ะ

          กูถามจริงอีพี่สมพงษ์ มึงให้เหี้ยอะไรกูมาเนี่ยยย

          ไข่มุกเปล่าๆ ไม่มีน้ำอะไรใส่มาด้วยสักอย่าง...

          พี่รหัสมึงแม่งสุดจริงว่ะไนซ์ไกด์มันนั่งหัวเราะก่อนจะตักข้าวเข้าปากแบบไม่สนใจอะไร

          สุดท้ายผมก็รับมาแบบปฏิเสธไม่ได้ ถ้าปฏิเสธไปก็เห็นจะมีแต่สร้างความร้าวฉานให้สายรหัสเปล่าๆ ไข่มุกถุงใหญ่เท่าหัวเด็กเปลี่ยนที่อยู่มาอยู่ในมือของผมเป็นที่เรียบร้อยก่อนที่ผมจะเงยหน้าจากถุงไข่มุกไปหาพี่สาวคนสวยคนนั้นอีกครั้ง

          ขอบคุณนะครับ

          ค่ะ อ๋อ พี่ลืมอีกอย่าง

          ครับ?

          พี่รหัสน้องฝากมาบอกค่ะ

          เขาฝากบอกว่าอะไรครับเอาวะ ไหนๆก็ได้ของนี่มาจนใจห่อเหี่ยวแล้ว อย่างน้อยๆถึงมันจะเป็นข้อความที่พี่รหัสฝากบอกมา แต่ผมก็ขอให้ได้ยินเสียงพี่คนสวยเพิ่มอีกสักวิสองวิ เผื่อมันจะช่วยฮีลใจเหี่ยวๆของผมได้

          เอ่อ... ขอโทษนะ

          ขอโทษอีหยังวะ...

          ผมมองหน้าพี่เขาอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเขาจะขอโทษผมทำไม

          แดกให้หมดนะไอ้สัด ถ่ายรูปตอนแดกมาให้กูดูด้วย... เขาฝากมาแบบนี้ค่ะ

          “…”

          งั้นพี่ไปก่อนนะคะ กินให้อร่อยนะ

          ผมนั่งเอ๋ออยู่สักพักก่อนพี่เขาจะเดินจากไป เคว้งเลย อยากจะเกิดให้เร็วกว่านี้สักปี... ผมจะได้ไปบอกให้พี่สาวคนนั้นเลิกคบหากับอีพี่สมพงษ์พ่อกูเองซะ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย คนน่ารักๆแบบนั้นไม่ควรมาแปดเปื้อน!

          หนีไปครับพี่หนีไป!

          กูอึ้งแป๊บ พี่คนสวยกูพูดแบบนั้นใส่ไอ้ไนซ์จริงดิ... ไม่อยากเชื่อ

          มันเป็นไปแล้วออมสิน

          กูคิดว่าเขาควรเลิกคบกับพี่รหัสไอ้ไนซ์ ก่อนที่เขาจะถลำลึกลงไปมากกว่านี้

          ใช่เลยซีอิ๊วเพื่อน พี่เขาควรอยู่ในสังคมที่ดีกว่านี้

 

          สมพงษ์ พ่อกุเอง

          ไง

          ชอบมั้ย

 

          ข้อความใหม่ของพี่รหัสผมถูกส่งมา ผมเปิดอ่านและพิมพ์ตอบกลับไปทันที

 

Adirat Nice

พี่ให้อะไรผมมาเนี่ยยย

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ทำไม มึงไม่ชอบหรือไง

          กูเห็นเขาฮิตชานมไข่มุกกันเลยซื้อมาฝาก

 

          สัด ซื้อมาฝากบ้านมึงสิ มาแต่มุกเนี่ย...

 

Adirat Nice

แต่นี่มันไข่มุกเฉยๆไงพี่

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เรื่องมากจังวะ

          แดกๆไปเหอะ

          งบกูมีน้อย

Adirat Nice

พี่ซื้อมาแบบนี้ไม่แพงกว่าเหรอ

ลงทุนซื้อมาให้ผมแก้วเดียวก็ได้

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เรื่องมากแล้วยังโง่อีก

 

          อ้าว กูโง่อะไรวะ...

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ถ้ากูซื้อให้มึงแก้วเดียว มึงก็จะได้กินแค่ชานมไข่มุก

          แต่ถ้ากูซื้อแบบนี้ให้มึง มึงจะเอามันไปกินกับน้ำอะไรก็ได้

          หรือมึงจะเอาไปใส่ในก๋วยเตี๋ยวก็ได้นะ

          เนี่ย กูมีเหตุผล

 

          โว้ยยย มันอะไรวะเนี่ย ในหัวมีแต่คำว่าทำไมๆๆ

          ทำไมกูต้องได้มึงเป็นพี่รหัสด้วย!

          ผมกลับมาที่ห้องพร้อมกับความเหนื่อยล้า เพิ่งรู้ว่าการเรียนในมหาลัยมันจะต้องใช้พลังงานเยอะขนาดนี้ ตอนแรกที่สอบเข้ามาก็คิดว่ามันน่าจะสนุก แต่ทำไปทำมา มันไม่ใช่เลย แถมยังเหนื่อยโคตรๆอีกด้วย

          ผมทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้อง นอนเหยียดยาวเพื่อบรรเทาความเมื่อยล้าที่ตัวเองมี

          หรือเพราะช่วงนี้กิจกรรมมันเยอะวะ ผมถึงได้เหนื่อย หลังจากนี้ถ้ากิจกรรมน้อยลงผมอาจจะไม่เหนื่อยเท่านี้ก็ได้

          นอนอยู่ดีๆผมก็นึกอะไรได้ รีบลุกพรวดคว้าเอามือถือกับกระเป๋าสตางค์และเดินไปสวมรองเท้าที่ถอดทิ้งไว้ตรงประตู

          เหนื่อยๆแบบนี้ โกโก้โอรีโอ้จะเยียวยา

          ผมเชื่อแบบนั้น แต่ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกผมก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะใครบางคนที่ไม่ควรมายืนอยู่หน้าห้องของผมมันกลับยืนจ้องหน้าผมอยู่ในตอนนี้

          ไอ้นอร์ธ...

          อ้าวไอ้เตี้ยมันหน้าเหวอ ตาคมในกรอบแว่นเบิกโพลง มันไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมเลยต้องเป็นคนที่พูดเพื่อต่อบทสนทนาของเราทั้งคู่

          มึงมีอะไรวะ ทำไมถึงมายืนหน้าห้องกู ไม่ได้จะมาเพื่อกวนตีนกูใช่ปะ

          เห็นกูเป็นคนยังไง

          เป็นคนกวนตีน

          สัด มึงนั่นแหละกวนตีนกู

          มึงสิ

          มึงนั่นแหละ

          นอกเรื่องว่ะนอร์ธ ตกลงมึงมีอะไร

          กูเอาไอ้นี่มาให้มึงอะมันยื่นถุงไข่มุกสุดมหัศจรรย์ของพี่รหัสผมมาไว้ตรงหน้า

          อ้าว กูลืมสนิทเลย ขอบใจมากๆ

          เออ ไม่เป็นไร แต่รับไปสักทีเหอะ กูเมื่อย

          แล้วมึงไปเจอมันมาจากไหนผมถามตอนกำลังรับถุงนั่นมาไว้ในมือ

          ก็เมื่อเช้ามึงวางทิ้งไว้บนโรงอาหาร

          แบบนี้มันจะเสียมั้ยวะ

          ไม่รู้ดิ

          ผมพยักหน้าช้าๆก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นอะไรสักอย่างที่อยู่ในมืออีกข้างของมัน

          นั่นอะไรอะ

          โกโก้โอรีโอปั่น

          เฮ้ย มึงชอบกินเหรอวะ เหมือนกูเลย

          เปล่า ป้าเขาทำให้กูผิด มึงชอบเหรอ เอาไปกินปะ

          จะดีเหรอวะ มึงยังกินได้ไม่เยอะเลยนะผมมองน้ำในแก้วที่มันไม่พร่องไปเยอะสักเท่าไหร่

          ถ้าจะพูดแบบนั้น แต่สายตาอยากกินขนาดนี้ก็ไม่ต้องพูด

          กูเกรงใจ

          หึ

          มึงหึอะไรผมถามทันทีที่เห็นมันยิ้มแถมยังมีเสียงหัวเราะหึนั่นอีก

          จะกินมั้ย

          เปลี่ยนเรื่องเฉย...

          กิน

          งั้นก็เอาไป

          ฮึ้ยยย ไม่ได้ๆ

          อะไรเนี่ย เรื่องมากจังวะไอ้เอ๋อ

          กูชื่อไนซ์

          นอกเรื่อง ตอบมา จะเอาหรือไม่เอาสรุป ถ้าไม่เอากูจะได้เอาไปทิ้ง

          เอาๆๆ แต่มึงดูดก่อนได้ปะล่ะ ดูดให้มันยุบๆไป กูจะได้สบายใจ

          เรื่องมากปากก็ว่าแบบนั้น แต่มันกูดูดน้ำตามที่ผมบอก พอน้ำในแก้วมันยุบลงไปนิดหน่อยแล้ว นอร์ธมันก็ยื่นแก้วมาให้ผมพอใจยัง

          เออ โอเคละผมรับแก้วมาอย่างสบายใจ

          “…”

          แล้วนี่มึงมาทำอะไรที่นี่วะ คงไม่ใช่มาหากูอย่างเดียวหรอกใช่มั้ย

          เออดิ กูมาหารุ่นพี่ กูจะคุยเรื่องเพลงที่ใช้เล่นในร้าน

          แชทคุยกันก็ได้มั้ง

          เรื่องของกู

          สัด

          ไม่มีอะไรแล้ว กูไปแล้วนะ

          เออ

          แดกดีๆ อย่าให้มุกติดคอตาย

          ไอ้นอร์ธ มึงแช่งกูเหรอ

          เปล่า กูพูดเฉยๆ ไปละ คุยกับมึงแล้วประสาทจะแดกแล้วไอ้เตี้ยมันก็หันหลังและเดินหนีผมไปเลย

          ผมกับมันคงคุยกันดีๆได้ไม่เกินสองนาที เพราะคุยกันดีๆได้แป๊บเดียวก็กลับมากวนตีนกันอีกแล้ว...



#ทิศเหนือของผม


จะไม่ได้อัพถี่ๆแบบนี้แล้วนะ เพราะตอนที่ดองไว้หมดแล้ว ;-;

แต่จะพยายามมาบ่อยๆ

ฮึบบบบบบ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

157 ความคิดเห็น

  1. #84 นินิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:03

    แหนนนน๊ จะแอบเอาโอรีโอปั่นมาแขวนห้องน้องละสิพ่อ เกือบโป๊ะแร้วมั้ยละ 5555555555555555 แต่อีพี่สมพงษ์เ-้ยมาก อีเวน อยากด่าแต่ตรงกับชื่อพ่อน้อง 555555555555555555555555

    #84
    0
  2. #24 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:32
    มีการซื้อน้ำมาฝากกกก นี้แอบสงสาร ว่าพี่รหัสจะใช่แบบที่คิดมั้ย
    #24
    0
  3. #9 WassanaPerinkul (@WassanaPerinkul) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 20:47
    อิน้องมีแต่คนกวนประสาท5555
    #9
    0
  4. #8 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 20:33
    5555สงสารน้องที่มีพี่รหัสกวนประสาทขนาดนี้
    #8
    0