#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 8 : 07 - แมวอ้วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    21 ส.ค. 62


          ชีวิตผมมันวนลูป...

          ตื่นนอน มาเรียน เข้าห้องเชียร์ กลับหอไปนอน

          ... มันเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว

          วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ชีวิตผมต้องกลับมาอยู่ในวงโคจรเดิมๆ เมื่อไหร่กิจกรรมห้องเชียร์สุดมหัศจรรย์นี่มันจะจบๆไปสักทีวะ

          ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินไปที่ฐานทัพของพวกเรา เสียงบางเสียงก็ดังขึ้นจนผมต้องหยุดและมองหามัน

          เมี้ยว ~”

          แมว... แมวเหรอวะ

          ใช่สิ มันต้องใช่ เสียงแบบนี้ต้องแมวอยู่แล้ว หมามันคงไม่ร้องเหมียวหรอกมั้ง

          มองซ้ายมองขวาแถมยังก้มๆเงยๆหาเจ้าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมว ถ้าเป็นคนนอกมองมาภาพของผมตอนนี้คงจะแปลกน่าดู

          ไม่ให้แปลกยังไงไหวล่ะครับงานนี้ นักศึกษาใส่แว่นแถมยังสะพายเป้ใบหนึ่งอยู่ข้างหลัง ก้มๆเงยๆหาอะไรสักอย่างที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ตรงจุดที่ตัวเองก้มหาอยู่หรือเปล่า

          เมี้ยว ~”แต่แล้วสิ่งที่ผมตามหา มันก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เจ้าแมวสีส้มมันเดินออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง ผมจัดการเดินเข้าไปให้ใกล้มันมากกว่านี้

          พอมันเห็นการเคลื่อนไหวของผมมันก็นอนหงายท้องเหมือนชักชวนให้ผมเข้าไปเล่น

          เฟรนด์ลี่จังวะ ห้ะ ไอ้อ้วนว่าแล้วก็นั่งยองเล่นกับพุงของมันที่นุ่มนิ่มเหมือนอะไรสักอย่าง ผมก็อธิบายไม่ถูกชื่ออะไรวะมึงอะ

          เมี้ยว ~”เพราะเห็นสิ่งบ่งบอกถึงเพศของมันผมถึงได้รู้ว่าไอ้ตัวอ้วนสีส้มเนี่ย มันไม่ใช่เด็กผู้หญิง แต่มันเป็นเด็กผู้ชาย

          ชื่อเหมียวเหรอ ไม่เท่เลย มึงเป็นตัวผู้นะเว้ย คิดมาใหม่ เอาชื่อเท่ๆกว่านี้

          เมี้ยว ~”

          คิดไม่ออกเหรอวะ... ไม่เป็นไร เอาอย่างนี้แล้วกัน กูให้มึงชื่อเสือโคร่งดีกว่า เท่ปะ เท่อะดิ

          เมี้ยว ~”

          เห็นมั้ย กูนี่มันฉลาดจริงๆเลยว่ะ

          เป็นบ้าเหรอวะ คุยกับแมว

          ขณะที่ผมกำลังชื่นชมกับความฉลาดของตัวเองอยู่ ก็ต้องสะดุ้งโหยงจนเจ้าแมวที่อยู่ตรงหน้าพลันตกใจไปด้วย ผมหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียง

          ไอ้นอร์ธ...

          เสือก กูจะคุยกับหมาหรือกับแมวมันก็เรื่องของกูผมแยกเขี้ยวใส่มัน นอร์ธมันก็ยักไหล่ก่อนจะเดินมาเล่นกับไอ้เสื้อโคร่งบ้างอย่ามาจับแมวกู

          ผมจัดการอุ้มเอาไอ้เสื้อโคร่งมาไว้ในอ้อมกอด พาแมวหนีไอ้เตี้ยมันก่อน เมื่อกี้อยากว่ากูบ้าดีนัก

          อะไร มึงเล่นได้คนเดียวหรือไง

          เออ กูเล่นได้คนเดียว

          เอามา กูเจอมันก่อน

          มึงเอาอะไรมาพูด กูเจอมันก่อนต่างหาก

          หึมันหึอีกแล้วววววววว มึงเป็นเหี้ยอะไรกับหึมากมั้ย กูซื้อหึมึงเอาไปทิ้งได้มั้ย

          เลิกหึเอากี่บาท เลิกให้ขาดเอาเท่าไหร่

          มึงหึเหี้ยอะไรจังเลยเนี่ย

          หึมึง

          หึกูทำไม?”ผมขมวดคิ้ว มันจะหึอะไรวะ ไม่เห็นมีอะไรต้องหึเลย แค่เถียงกันเรื่องแมว แล้วอีกอย่าง หลักฐานมันก็คาตาอยู่แล้ว เห็นกันอยู่ทนโท่ว่าผมน่ะมาเจอไอ้เสือโคร่งมันก่อน กล้าดียังไงมาบอกว่าตัวเองเจอก่อน

          มึงก็ดูที่ปลอกคอมันสิ มันมีชื่อเขียนอยู่ว่าไข่เค็ม

          “…”ผมรีบจัดการจับไอ้เสือโคร่งมันนอนบนพื้น ก่อนจะหาชื่อบนปลอกคอตามที่ไอ้นอร์ธมันบอก

          ไข่เค็มชื่อไข่เค็มจริงๆด้วยว่ะ

          เป็นไง เชื่อกูยังว่ากูเจอมันก่อนมันพูดพร้อมยิ้มอย่างผู้ชนะ

          เจอก่อนแล้วไงอะ วันนี้กูเจอก่อนไม่รู้ล่ะ ผมต้องเถียงให้ชนะ จะพ่ายแพ้ต่อคนอย่างไอ้นอร์ธซ้ำๆซากๆไม่ได้ เสียชาติเกิด!

          พวกมึงทำอะไรกันวะเสียงของซีอิ๊วที่เพิ่งเดินมาถึงพร้อมกับขวดน้ำเปล่าหนึ่งขวด ไม่อยากจะชมซ้ำชมซากหรอก แต่คนอย่างซีอิ๊วแม่งหล่ออะ ถือขวดน้ำเปล่าเฉยๆก็ยังหล่อเลย

          ชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไรวะ...

          อิ๊วผมรีบลุกขึ้นยืนและพาไอ้แมวตัวอ้วนเดินไปหลบหลังซีอิ๊วกูฟ้อง

          ฟ้องอะไรวะ

          ไอ้นอร์ธจะแย่งแมวกู

          แมวอ๋อ ไอ้ไข่เค็มนี่เองซีอิ๊วหันกลับมามองแมวตัวอ้วนที่อยู่ในอ้อมกอดของผมก่อนจะเกาพุงมัน ดูท่าคงจะมันเขี้ยวน่าดู เพราะมันไม่ลูบเฉยๆ มันขยำพุง จนแมวตัวที่ผมกอดอยู่ร้องออกมา

          เออ กูเชื่อแล้วว่าไอ้นอร์ธแม่งเจอแมวก่อนกูจริงๆ ขนาดซีอิ๊วมันยังรู้จักชื่อเลย

          ไอ้ไนซ์น้อยซีอิ๊วมันลูบพุงแมวอยู่ดีๆมันก็พูดคำนั้นออกมา คำที่ผมเองก็ได้ยินไม่ชัดว่ามันพูดว่าอะไร จนผมต้องขมวดคิ้วและถามมันให้แน่ใจอีกครั้งว่าเมื่อกี้มันพูดอะไรออกมา

          เมื่อกี้ มึงพูดว่าอะไรวะ อะไรน้อยๆ

          บ้า กูเปล่า กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย

          เหรอวะ…”

          เออดิ…”มันว่าก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้นอร์ธครู่หนึ่งและหันกลับมามองผมกูว่า กูไปดีกว่า ลืมเลยว่านัดออมสินมันตีป้อมก่อนเข้าเรียน แล้วเจอกันนะมึง

          ความสงสัยยังไม่ถูกไขให้กระจ่าง ซีอิ๊วก็เดินหนีผมไปซะแล้ว ทิ้งให้เหลือแค่ผม ไอ้นอร์ธแล้วก็ไข่เค็ม

          ไม่ค่อยอยากเรียกชื่อนี้สักเท่าไหร่เลย... ชื่อเสือโคร่งเท่กว่าเยอะ

          มึงเขยิบเข้ามาทำไม...ผมถามพร้อมถอยหนีทันทีที่ไอ้นอร์ธมันเดินเข้ามาใกล้ๆ

          เสือก เอาไข่เค็มมา กูจะให้มันกินอาหาร

          ไหนล่ะอาหาร?”

          นี่ไงแล้วนอร์ธมันก็หยิบเอาซองอะไรสักอย่างในกระเป๋าสะพายข้างของมันออกมา

          เออ กูยอมก็ได้

          ผมนั่งยองปล่อยให้นอร์ธเดินเข้ามาหาพลางวางไข่เค็มแมวอ้วนลงกับพื้น

          เมี้ยว ~”ไข่เค็มมันร้องออกมาทันทีที่ไอ้นอร์ธนั่งยองและยื่นไอ้ซองๆในมือมาไว้ตรงหน้ามัน

          เขาเรียกว่าอะไรกันนะ ไอ้ซองๆน่ะ ขนมสำหรับแมวใช่มั้ย น่าจะใช่แหละ ผมเคยได้ยินคนเขาเรียกกันมา

          ชอบเลยสิมึงผมพูดพร้อมลูบหัวมันที่กำลังเลียอาหารที่ออกมาจากซองอย่างเอร็ดอร่อย

          ไอ้นี่มันชื่อไข่เค็ม เป็นแมวของอาจารย์ภาคเรานี่แหละอยู่ๆไอ้นอร์ธมันก็พูดขึ้นมา เรียกความสนใจของผมจากแมวอ้วนตรงหน้าให้ไปสนใจมันแทนแต่ที่บ้านเขาเลี้ยงไม่ได้ เขาก็เลยฝากป้าร้านขายข้าวเลี้ยงให้อะ

          “...”

          แต่เขาก็ให้เงินค่าอาหารตลอดนะ ไม่ได้ทิ้งมันไปไหน วันหยุดว่างๆเขาก็มาหามัน มาเล่นกับมันนอร์ธมันเหมือนพูดกับลมกับฟ้า แต่ผมรู้ดีว่าสิ่งที่มันพูดน่ะ มันต้องการสื่อสารให้ผมได้รู้

          ทำไมมึงถึงรู้เยอะจังวะ

          ก็กูมาให้อาหารมันบ่อยจนสนิทกับอาจารย์เขาไง

          “...”

          แถมยังให้บ่อยจนไอ้ไข่เค็มมันอ้วนแบบนี้ด้วยมันว่าก่อนจะลูบหัวแมวอ้วนอย่างนึกเอ็นดู

          มั่วเหอะ มันอาจจะอ้วนเพราะป้าร้านข้าวเขาให้อาหารดีก็ได้

          แต่กูก็มีส่วนมั้ย เอาอาหารมาให้มันวันละสองมื้อเนี่ย

          แค่นี้เขานับเป็นมื้อด้วยเหรอวะ อันก็แค่นั้น ยังไม่ได้ครึ่งกระเพาะเลยมั้งผมมองซองอาหารในมือของนอร์ธมัน เล็กแค่นั้นมันจะไปอิ่มอะไรวะ

          แมวนะไม่ใช่มึง

          กูมันทำไม

          ก็มึงกินเยอะไง... ไอ้แมวอ้วน

          รู้ได้ไงว่ากูกินเยอะ กูอะกินนิดเดียวเว้ย

          แต่วันละหลายๆรอบ กูเห็นมึงหอบขนมไปกินในเซคตลอด

          สังเกตเก่งงงงง แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้มันเรียกผมว่าอะไรนะ แมวอ้วนเหรอ...

          ไอ้นอร์ธ

          อะไร

          เมื่อกี้มึงเรียกกูว่าอะไร แมวอ้วน?”

          ไอ้นอร์ธมันนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรบางอย่าง กว่าจะตอบคำถามของผมได้ก็ปาไปเกือบนาที

          เออ แมวอ้วนกูชื่อไนซ์โว้ยยยยยยยย

          เรียกกูปกติไม่เป็นมั้ง ไอ้เอ๋องั้น ครั้งนี้ก็แมวอ้วน

          ก็มึงเหมือน

          กูไม่ให้เรียก!

          เรื่องของกู!

          ผีเข้าผีออกของจริง คุยกันดีๆได้ไม่เท่าไหร่มันก็ตั้งท่าจะกวนตีนกันอีกแล้ว เจริญพร

          เมี้ยว ~”เสียงร้องของไข่เค็มเรียกให้ผมทั้งสองคนหันไปสนใจมัน

          อิ่มแล้วหนีเลย...

          กินเสร็จก็ไม่ง้อคนเลยเหรอวะไข่เค็ม ไอ้แมวเจ้าเล่ห์เป็นไอ้นอร์ธที่บ่นก่อนจะเก็บซองของไอ้ไข่เค็มที่ตอนนี้เป็นเพียงเศษขยะ

          เหอะ ว่าแต่กูบ้า ตัวเองก็คุยกับแมวเหมือนกันนั่นแหละไอ้เตี้ย

          เอาล่ะ ระหว่างที่มันก้มเก็บขยะ ผมก็เห็นสิ่งหนึ่งที่ผมสามารถเอามาล้อไอ้นอร์ธมันได้

          เส้นผมกลางกบาลมันที่ผมเองก็ไม่เคยสังเกต...

          นอร์ธมันหัวล้านครับ แต่ก็ไม่ได้ล้านขนาดนั้นอะ ล้านแบบพอรู้ว่าล้าน หือ... ยิ่งอธิบายยิ่งงง เอาเป็นว่าเว้นไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกัน

          ผมยกยิ้มหนึ่งครั้งก่อนจะเรียกชื่อมัน

          นอร์ธๆ

          “…”

          กูมีอะไรจะบอก

          อะไร

          ไอ้ หัว ล้าน

          ผมเน้นทีละคำจนไอ้นอร์ธมันเบิ้ดกะโหลดผมมาหนึ่งทีเน้นๆ จนแว่นแทบหลุด

          โอ๊ยยย กูเจ็บนะเว้ย!ทั้งๆที่มีโอกาสสู้มันได้ทั้งทีแต่มันกลับตอบกลับมาด้วยความรุนแรง กูจะแจ้ง! แถมกูจะประจานด้วยว่ามึงหัวล้าน!

          ใครใช้ให้มึงเรียกกูแบบนั้นตาคมจับจ้องมาที่ผมผ่านกรอบแว่นหนา

          โคตรจะเอาเปรียบ ทีตัวเองยังพูดได้เลย

          ทีมึงยังเรียกกูว่าไอ้เอ๋อได้เลย ไหนจะแมวอ้วนอีก

          เรื่องของกู

          นี่ก็เรื่องของกูเหมือนกันว่าแล้วขอกวนตีนมันสักหน่อย ไหนๆก็ดูจะอยู่เหนือกว่ามันนิดหนึ่งแล้วไอ้หัวล้านๆๆๆ ฮะ เฮ้ยยยย

          ปากดีได้ไม่นานคอผมก็ถูกกระชากไปโดยแขนอันทรงพลังของไอ้นอร์ธ มันล็อคคอผมแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แล้วอีกอย่าง นี่เรากำลังนั่งยองกันอยู่นะเว้ย มันทรงตัวยาก!

          ไอ้นอร์ธ ปล่อยกู เดี๋ยวกูล้ม

          มันเรื่องของกู

          โว้ยยยยย กูก็คนนะเนี่ย มึงจะไม่ให้กูเอาคืนเลยเหรอ!?

          เสียงของอาจารย์หน้าห้องเรียนไม่ได้เป็นจุดสนใจของผมในตอนนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันมีสิ่งที่สามารถทำให้ผมสนใจได้มากกว่าเสียงของเขาที่ยืนอยู่หน้าห้องเรียนและกำลังทำหน้าที่สอนนั่นก็คือแชทของอีพี่สมพงษ์

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          มึง

          กูมีอะไรจะบอก

 

          เนี่ย พี่มันจั่วหัวมาขนาดนี้ ใครไม่สนใจก็บ้าแล้ว

 

Adirat Nice

อะไรอะพี่

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          มึงว่างคุยปะ

Adirat Nice

ว่างๆ

พี่มีอะไร

ʕ≧㉨≦ʔ

 

          ส่งหมีไปสักตัว เพื่อการเสือกแบบน่ารัก

          ผมว่าพี่มันต้องอะไรแน่ๆเลยอะ ไม่อย่างไม่ทักมาแบบนี้หรอก ปกติเห็นมีแต่จะทักมากวนตีน แต่วันนี้พี่มันดันทักมาแบบแปลกๆ

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูเบื่อละ

          เล่นพี่รหัสน้องรหัสไม่เห็นสนุกเลย

 

          ว้อท!? ส่งมาแบบนี้คือพี่มึงต้องการจะสื่ออะไรกับกู

 

Adirat Nice

พี่หมายความว่าไง?

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ไอ้โง่

 

          อ้าว กูโง่เฉย

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูไม่อยากเล่นแล้วอะ

          เฉลยเลยแล้วกัน

 

          กูถามจริง

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          *ส่งรูปภาพแล้ว*

          นี่กูเอง

          กูชื่อสงคราม พี่รหัสมึง

 

          เหี้ยไรเนี่ยยยย มันเฉลยได้ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอวะพี่ ยังไม่หมดเวลาตามหาเลย

          และอีกอย่างที่ปล่อยผ่านไปไม่ได้เลยนั่นก็คือ

          รูปที่พี่มันส่งมาแม่งโคตรหล่อ!

          ขนาดเป็นรูปที่ไม่ตั้งใจถ่ายมากมายยังหล่อขนาดนี่เลยอะ ถ้าเกิดตั้งใจขึ้นมาและจัดมุมกล้องอีกนิดหน่อย มันจะหล่อขนาดไหนวะ

          ไม่ได้สิ... พี่มันอาจจะปั่นผมอีกก็ได้นะครั้งนี้อะ อย่าเพิ่งไปเชื่อใจมันๆ ท่องไว้ไอ้ไนซ์พี่มันอาจจะโกหก วัดจากเหตุการณ์แต่ละเหตุการณ์ และสิ่งที่ผมได้ประสบและพบเจอ

          ไข่มุกเอยกางเกงในเอย

          แต่ละอย่าง มันชี้ไปในทิศทางที่พี่มันอาจจะมีแผนแกล้งผม มากกว่าจงใจจะเฉลยจริงๆ

 

Adirat Nice

พี่ปั่นปะเนี่ย

ผมไม่โง่นะ

_

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          สัด แบบนี้เนี่ยเรียกว่าโง่

          กูบอกความจริงก็ไม่เชื่อ

Nice Adirat

(。ŏ﹏ŏ)

ก็พี่ชอบแกล้งผมอะ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          แกล้งเหี้ยอะไร ให้ด้วยใจทั้งนั้น

Nice Adirat

ไม่เชื่อ

ยังไงผมก็ไม่เชื่อ

 

          Rrrr… !

          หลังจากอีกฝ่ายอ่านได้ไม่นานอีพี่สมพงษ์มันก็โทรมาหาผม

          เหี้ยละเรียนอยู่จะรับสายได้ยังไง

 

Adirat Nice

พี่

ผมเรียนอยู่

(・_・;)

 

          ผมพิมพ์ข้อความบอกคนที่กำลังโทรมาหาผม เผื่อพี่มันจะรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาโทร นี่มันเวลาเรียนกูโว้ยยยย

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          งั้นมึงบอกมา

          มึงเรียนที่ไหน เดี๋ยวกูไปหาเอง

          จะได้เชื่อสักทีว่ากูไม่ได้โกหก



#ทิศเหนือของผม




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #86 นินิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:40

    เหหหหห พี่สงครามนี่มันยังไงน้าาาส ทำไมหรังตาหนุมันกระตุกแปลกๆ จีบป้ะเนี่ยยยยย แต่พี่นอร์ทมีบทพุดยาวๆแร้วแม่ 555555555555

    #86
    0
  2. #66 Aw0110 (@Aw0110) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:18
    นีอ๊อนนนนนนนนนน
    #66
    0
  3. #26 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:49
    พี่สงครามรุกแรง!!!!!! สงครามไนซ์ ได้ปะ 5555555
    #26
    0
  4. #15 Solien (@Solien) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 22:07
    ง้อวววววววว มีการถามว่าเรียนที่ไหน จะจีบปะเนี่ยยยยย
    #15
    0
  5. #14 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:14
    เอ๊ะพี่รหัสจะจีบน้องหรอออออถึงชอบแกล้งน้องแบบนี้เนี่ย
    #14
    0