#ทิศเหนือของผม

ตอนที่ 9 : 08 - สงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    25 ส.ค. 62


Adirat Nice

ผมถึงแล้วนะพี่

รีบๆมา

อิอิ

 

          หลังจากที่ใช้สายตาไล่อ่านข้อความที่ออมสินมันส่งไปหาพี่สงครามเรียบร้อยแล้ว ผมที่นั่งยองหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ก็หันไปหาออมสินที่ยืนอยู่ข้างหลังและกำลังชะเง้อหน้าดูลาดเลา ผ่านมุมตึกที่เรามาใช้เป็นเกราะกำบังชั่วคราวจากสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา

          ... รวมถึงพี่สงครามมันด้วย

          มันจะไม่เนียนก็ตรงอิอิของมึงนี่แหละออมสิน

          เหอะหน่า เชื่อกู แนบเนียนและแยบยลมันว่าพร้อมยกนิ้วโป้งขึ้นทำท่าถูกใจ

          เอาเข้าไป... ผมส่ายหน้าก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋า

          หลังจากที่ผมบอกกับออมสินว่าพี่รหัสผมจะมาหาพร้อมกับมาเฉลยใบหน้าที่แท้จริงให้ผมได้รับรู้ ออมสินมันก็ลากผมออกมาจากห้องเรียนทันทีที่เลิกคลาส โดยทิ้งไอ้พวกที่เหลือให้ไปกินข้าวด้วยกันแค่สามคน

          ออมสินมันให้เหตุผลว่า ถ้าคนเยอะมันจะยิ่งวุ่นวาย และที่เราต้องมาแอบดูอีพี่สงครามมันตรงนี้ก็เพราะว่า ถ้าเราไปยืนให้เห็นแบบโต้งๆ พี่มันก็อาจจะไม่ยอมเปิดเผยตัวตนจริงๆออกมา

          ง่ายๆเลยก็คือ ออมสินมันกลัวว่า พี่สงครามมันอาจจะจ้างใครมาเป็นตัวแทนของมันเพื่อหลอกให้พวกเราตายใจ...

          ก็ออมสินมันว่ามาแบบนี้...

          เพื่อนว่าไง ไนซ์ก็ว่างั้นแหละครับ

          แล้วมึงแน่ใจได้ไงวะ ว่าพี่มันจะมาจริงๆผมถามเพราะยังไม่เห็นวี่แววของพี่สงครามเลย แชทที่ส่งไปแม่งก็ไม่อ่านสักที ไม่รู้จะหลอกกันหรือเปล่า

          เออ กูเชื่อในตัวไอดอลกู

          ไอดอลที่หน้ามึงอะ คนแบบนั้นอะนะ...

          ผมได้แต่ถอนหายใจ นั่งรอเวลาจนตะคริวแทบจะกินขาอีพี่สงครามลูกคุณสมพงษ์ก็ยังไม่มาสักที

          กูว่าพี่แม่งเทแล้วแน่ๆ

          อย่าใจร้อนนักสิวะ อีกแป๊บหนึ่ง เขาอาจจะขี่ม้ามา

          ม้าบ้านมึงสิ ไปเรื่อยเลยนะมึงเนี่ย

          ติ๊ง!

          อยู่ดีๆ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของผมก็ดังขึ้น จนอดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาดู

          หวังว่าคงจะเป็นพี่สงครามนะ...

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          มึงอยู่ไหน

          กูถึงละ

 

          อยู่ไหนของพี่มันวะ...

          ผมเงยหน้าจากจอมือถือยื่นหน้าออกจากกระถ่างต้นไม้ เพื่อมองหาพี่รหัสจอมกวนประสาท... ไม่เห็นมีเลย

          มึงอ่านอะไรวะเป็นออมสินที่ชะโงกหน้ามาอ่านข้อความในมือถือของผม

          พี่สมพงษ์อะดิ แม่งบอกกูว่าถึงแล้ว แต่กูยังไม่เห็นหัวเลย

          เออ อยู่ไหนของพี่มันวะ มึงโทรหาดิ เดี๋ยวกูจะดูให้เองว่าใช่คนเดียวกันกับในรูปหรือเปล่าออมสินมันบอกพร้อมกับยื่นหน้าออกไปจากจุดที่เรายืนอยู่

          หดหัวเข้ามาหน่อยออมสิน เดี๋ยวพี่มันก็เห็นหรอก

          เออ โทษๆเล่นเสนอหน้าออกไปซะเยอะขนาดนั้น ผมว่าพวกเราคงไม่ต้องแอบกันแล้วล่ะ

          มึงไปยืนต่อหน้าพี่มันเลยเถอะ

          ผมกับออมสินช่วยกันมองหา โดยผมเองก็ไม่ลืมที่จะกดโทรหาพี่สงครามมันไปด้วย

          ... ไม่รับว่ะ

          เทแล้วแน่ๆผมพูดพร้อมหลักฐานที่เห็นกันอยู่เต็มตา ว่าไม่มีพี่รหัสผมอยู่ที่นี่

          เออ กูก็ว่างั้น กูว่าพวกเราโดนหลอก

          เพิ่งรู้ตัวมั้ง กูก็บอกไปแล้วมั้ย ว่าพี่สมพงษ์มันเทแน่ๆ

          กูอยู่นี่

          และทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ผมกับออมสินก็รีบหันมามองหน้ากัน

          มึงว่าไง...

          กูว่าใช่...

          ผมพูดพร้อมมองหน้าออมสินที่ตอนนี้เริ่มถอดสี หน้าผมเองก็คงจะไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก

          เราทั้งคู่ต่างกลืนน้ำลายกันคนละอึกก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกผม

          โป๊ะเช๊ะ!

          อีพี่สงครามเวอร์ชันเดียวกับในรูปเป๊ะๆเลย

          เอ่อ... คือ

          ใบ้แดกเลยกู...

          กูเคยบอกแล้วใช่มั้ย สมพงษ์อะพ่อกู กูชื่อสงครามพี่มันก้มหน้าลงมามองหน้าผม จนผมต้องรีบหดคอหนี

          อีกนิดพี่มันจะหายใจรดหน้าผมแล้ว!

          ผมกดวางสายและเก็บมือถือลงกระเป๋า แต่สายตาก็ยังไม่เลิกมองหน้าพี่มัน

          ทำไมวะ... หล่อ สูง ยาว เข่าดี ดูมีออร่า แต่ทำไมนิสัยพี่มึงเป็นงั้นอะ ที่คุยกันแม่งดูเป็นคนละคนเลย มันไม่น่าหล่อได้ขนาดนี้อะ

          ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ กูหล่อเกินไปจนอึ้งเลยเหรอไม่รู้เหมือนกันว่าทำหน้าแบบไหนออกไปพี่มันถึงได้ถามผมแบบนั้น แต่ที่รู้ๆตอนนี้อะ

          ผมยังคงไม่เชื่อในสายตาของตัวเอง... และจะไม่เชื่อง่ายๆด้วย

          นี่พี่จริงๆใช่มั้ยอะ... ไม่ได้หลอกกันใช่มั้ย

          หลอก

          “…”

          ก็บ้าแล้วไอ้ควาย

          ไอ้สัดพี่

          กูเนี่ย พี่รหัสมึงตัวเป็นๆเลย จะดูทะเบียนบ้านก็ได้นะ ว่าพ่อกูชื่อสมพงษ์จริงๆ กูเตรียมมาด้วย เผื่อมึงไม่เชื่อว่าแล้วพี่มันก็ทำเหมือนจะหยิบอะไรสักอย่างที่อยู่ในกระเป๋าสะพายข้างออกมา

          เชื่อแล้วๆ พี่ไม่ต้องเอาออกมาผมรีบคว้าเข้าที่แขนให้พี่มันหยุด

          ถ้าพี่มึงกล้าจะแสดงหลักฐานขนาดนี้ กูเชื่อก็ได้

          เออ ก็แค่เนี้ย เชื่อตั้งแต่แรกก็จบแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเวลามา

          ก็พี่เฉลยง่ายขนาดนั้นอะ ใครมันจะไปเชื่อง่ายๆวะ

          เออ กูผิดเองก็ได้ประชดอยู่ ดูออก

          แล้วทำไมพี่ถึงยอมเฉลยง่ายๆแบบนั้น

          กูก็บอกไปแล้วว่าขี้เกียจเล่น มันไม่เห็นสนุกเหมือนที่คิดไว้เลย ต้องทำตัวลึกลับ บ้าบออะไรก็ไม่รู้ แม่งน่าปวดหัวฉิบหายพี่มันบ่นทั้งๆที่หน้าก็ยังอยู่ในระดับเดิมไม่ขยับไปไหน

          กูกลัวผีผลักจังเลยพี่... กลับไปยืนปกติได้มั้ย...

          ครับ เข้าใจแล้ว แต่พี่ช่วยเอาหน้าออกไปก่อนได้มั้ยอะ ผมว่ามันใกล้ไป

          หึ

          หึอีกแล้วววววว ชีวิตนี้กูต้องเจอมนุษย์หึอีกกี่คนกัน หึกันเก่งเหลือเกิน!

          ไกลแค่นี้พอยัง

          เว่อร์ไปพี่ผมบอกคนที่เอนตัวไปข้างหลังจนแทบจะกลายเป็นท่าสะพานโค้ง พี่มันหัวเราะเบาๆก่อนจะกลับมายืนในท่าปกติ

          พี่... นี่พี่จริงๆใช่ปะออมสินที่ยังทำหน้าตาไม่เชื่อสายตาตัวเองเรียกพี่รหัสผมพร้อมจับแขนแถมถูไปมาจนแทบถลอก

          เฮ้ย เบา เดี๋ยวหนังกำพร้ากูหลุดพอดี

          พี่ตอบผมดิ ว่าพี่คือพี่สมพงษ์ตัวจริง

          สมพงษ์นั่นพ่อกูไอ้สัด กูชื่อสงคราม

          นั่นแหละ พี่ตอบดิว่าพี่คือพี่รหัสไอ้ไนซ์

          เออ กูเอง

          พี่แม่ง... โคตรหล่ออะ พี่เป็นไอดอลผมเลยพี่รู้ปะ ปีหน้าถ้าผมได้เป็นพี่รหัสใครสักคนนะ ผมจะทำแบบพี่ทุกอย่างเลย!กูเริ่มสงสารน้องรหัสมึงในอนาคตแล้วออมสิน

          ผมรีบลุกขึ้นยืนขณะที่ออมสินมันก็ยังคงลูบแขนพี่สงครามต่อไปแบบไม่ลดละ

          พอได้แล้วมั้ง กูรู้สึกเหมือนหนังกำพร้ากูเหมือนจะหลุดจริงๆเลย

          เว่อร์ว่ะพี่

          ไม่เว่อร์ มึงแหกตาดู แดงหมดแล้วพี่สงครามมันยกแขนจนแทบจะเอาไปจิ้มตาออมสิน

          จริงด้วย แดงเป็นปื้นเลยอะพี่สมพงษ์

          สมพงษ์นั่นพ่อกูไอ้สัด กูชื่อสงคราม

          แหะ ลืมนิดลืมหน่อยเอง

          อยู่ดีๆก็รู้สึกเป็นส่วนเกินเฉยเลยกู... สรุปมันเป็นพี่รหัสใครกันแน่เนี่ย

          ไอ้ไนซ์

          หือ?”ผมเลิกคิ้วทันทีหลังจากที่พี่รหัสของตัวเองเริ่มหันมาสนใจ

          มึงมีเรียนต่อมั้ย ตอนบ่าย

          วันนี้... ไม่มีแล้วนะพี่ ทั้งผมแล้วก็ออมสินเลย

          อ๋อ เพื่อนมึงชื่ออมสินเหรอพี่มันหันไปมองหน้าออมสินก่อนจะหันกลับมามองหน้าผมเหมือนเดิม

          อื้อ

          พวกมึงไปกินข้าวกันปะ เดี๋ยวกูเลี้ยง

          ไม่ได้เลี้ยงอะไรแปลกๆเหมือนที่ซื้อมาให้ผมใช่ปะ

          เออสิวะ คิดว่ากูจะพาไปแดกต้มโคล้งไข่มุกหรือไง ไม่เอาด้วยหรอก แค่คิดก็ขนลุก

          มันมีที่ไหนล่ะพี่ต้มโคล้งไข่มุกอะ

          มีสิ พี่สาวกูเคยทำ แถมบังคับให้กูกินด้วย

          ... แดกจุดไปตามระเบียบ

          กูถามจริงงงงง มันมีจริงๆเหรอวะ คนที่ลองเอาไข่มุกไปกินกับอะไรแปลกๆ

          มันไม่เหมาะ ไม่ควร มันไม่น่ามาอยู่ด้วยกัน!

          มึงไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะอ้วกได้ปะ

          ก็มันไม่น่าจะอร่อยอะพี่ แค่คิดก็แทบจะขย้อนแล้ว

          เห็นใจกูสิ กูแดกไปสองถ้วย

          โห ชีวิตอาภัพมากพ่อ สงสารรรรรร

          ตกลงมึงสองคนจะไปมั้ยเนี่ย กูเลี้ยง

          ไปดิพี่ แต่ไม่เอาอะไรแปลกๆนะเป็นออมสินที่ตัดสินใจแทนผมไปแล้ว แต่ผมเองก็ไม่ได้เห็นต่างอะไรกับมัน แค่พี่สงครามมันไม่พาพวกผมไปเลี้ยงอะไรแปลกๆ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว

          เออ กูไม่ให้พวกมึงแดกอะไรแปลกๆหรอก เพราะกูก็ต้องแดกเหมือนกัน

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูถึงห้องละ

Adirat Nice

โอเคครับ

▼・ᴥ・▼

 

          พอตอบกลับข้อความของพี่สงครามเสร็จ ผมก็จัดการถอดเสื้อของตัวเองเพื่อที่จะเตรียมตัวไปอาบน้ำ

          กว่าผมกับออมสินจะจัดการกินของที่พี่สงครามมันเลี้ยงแบบใหญ่โตมโหฬารหมด เราก็เสียเวลากันไปหลายชั่วโมง ไหนจะนั่งรถกลับมาแล้วรถติดอีก

          รวมๆแล้วก็ถึงห้องตอนเย็นพอดี...

          ผมกล้าพูดตรงนี้เลยว่าเรียนทั้งวันยังไม่สูญเสียพลังชีวิตเท่าการนั่งรถตอนรถติดเลย

          พอรถติดนานๆมันก็เริ่มเบื่อ.... พอเบื่อก็ไม่มีอะไรทำ

          แล้วคนแบบผมมันจะหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลาได้ ถ้าไม่ใช่นอนหลับหรือไม่ก็เล่นมือถือ

          ... และแน่นอน ผมเลือกที่จะนอน

          ตื่นมาอีกทีก็ตอนโดนพี่มันปลุกว่าถึงหอแล้วนั่นแหละ ออมสินลงไปตอนไหนผมยังไม่รู้เรื่องเลย แล้วตัวเองนอนน้ำลายไหลบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ ตื่นมาก็ทำได้แค่ขยี้ตาและกล่าวขอบคุณพี่มันก่อนจะสะบัดตูดหนีและเดินขึ้นหอมา

          ติ๊ง!

          ในตอนที่ผมกำลังจะเดินไปอาบน้ำ เสียงการแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้น พร้อมข้อความโชว์หราอยู่บนหน้าจอ

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง ส่งข้อความแล้ว

 

          พี่สงครามมันทักมาทำไมอีกวะ...

          ผมละทิ้งความตั้งใจที่จะไปอาบน้ำ และเลือกมาตอบแชทพี่รหัสสุดที่รักของตัวเอง

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ไนซ์

Adirat Nice

ว่าไงพี่

พี่มีอะไรหรือเปล่า

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ขอไลน์หน่อยดิ

Adirat Nice

พี่จะเอาไปทำอะไรอะ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เรื่องของกู

Adirat Nice

โหดว่ะ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เอามา

          เร็วๆ

Adirat Nice

ใจเย็นๆจ้าพี่สมพงษ์

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          นั่นพ่อกู สัด

Adirat Nice

แง อย่าเกรี้ยวกราด ไม่ดีๆ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          สักทีเถอะ

 

          ใจร้อนจริง....

 

Adirat Nice

*ส่งรูปภาพแล้ว*

อะ คิวอาร์โค้ดไลน์ผม

อย่าเอาไปแจกสาวนะพี่ ผมยิ่งเสน่ห์แรงๆอยู่

เดี๋ยวตีกันมอแตก

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ขนาดนั้นเลย

Adirat Nice

หลักฐานก็เห็นๆกันอยู่

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          หึ

 

          หึ...

          มันหึอีกแล้วววววว นี่เป็นแค่ตัวหนังสือนะ แต่ทำไมผมถึงได้ยินเหมือนพี่มันมาหึอยู่ข้างหู เหี้ยอะไรวะเนี่ย หลอกหลอนกันไม่เลิก

          ติ๊ง!

 

          Skkk. เพิ่มคุณเป็นเพื่อนแล้ว

 

          ผมกดเพิ่มเป็นเพื่อนกับพี่สงครามทันทีที่แจ้งเตือนมันเด้งขึ้นมา

 

Adirat Nice

เรียบร้อยยยย

ʕ´•ᴥ•`ʔ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          ต่อไปจะคุยในนั้นนะ

Adirat Nice

อ้าว

เฉลยแล้ว ยังต้องคุยกันอีกเหรอพี่

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          เออดิ

          เขาสานต่อกันทั้งนั้นแหละ

 

          สานต่อ...

          ผมว่าพี่มันใช้ศัพท์แปลกๆนะ

 

Adirat Nice

พี่

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          อะไร

Adirat Nice

ผมว่าพี่ใช้คำแปลกๆ

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          บ้า มึงอะคิดมาก

          (・∀・)

 

          เนี่ยยยย ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยว่ามันแปลกๆ ไอ้บ้าไอ้บอ รู้สึกเหมือนกำลังถูกล่อลวง

 

          สมพงษ์ พ่อกูเอง

          กูไปเล่นเกมละ

          ฝันดีล่วงหน้า

 Adirat Nice

อ่า ครับ

ฝันดีครับ

 

          ผมรีบสลัดความคิดบ้าๆของตัวเองและเอามือถือไปวางไว้ที่เดิม

          ผมอาจจะแค่คิดมากไปเองก็ได้



#ทิศเหนือของผม


เหมียวเอย หวานกลอยใจ เหมียวเอยกรุบ

ใจเย็นจนเริ่มจะชา ดา ดา ดี๊ ด่า ด๊า

ใจเย็นจนกลัวว่าหมา อ่า อ้า จะคาบไปปปป

เอาไงดีพ่อ สู้มั้ยล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

157 ความคิดเห็น

  1. #88 นินิ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:59

    นั้น มีพี่รหัสคิดไม่ซื่อกับน้องรหัสค่ะอาจารย์ กุจะแจ้ง กุจะเเจ้งงงงง ไม่ได้การแร้วพี่นอร์ทพี่ต้องรับทำคะแนนแล้ว อยุ่ไม่ได้แล้วแบบนี้ จะโดนคาบไปแร้วพี่ //แต่แบบพี่สงครามก้ดีอ่ะ ดูแบดโบยขี้เล่น แงงงง //โดนพี่เหนือทุบ 55555555555

    #88
    0
  2. #48 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:20
    #สงครามไนซ์ ได้มั้ยคะ อิอิ
    #48
    0
  3. #36 GGUBGIF (@GGUBGIF) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 05:16
    สมพงษ์จะคาบไปแดกแล้วโว้ยยยย
    #36
    1
    • #36-1 Aw0110 (@Aw0110) (จากตอนที่ 9)
      12 กันยายน 2562 / 20:05
      สมพงษ์นั้นพ่อค่ะ555555555
      #36-1
  4. #35 'นมชมพู' (@ice_sktm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:23
    ว้ากกกกกก พี่สงครามเค้าจะสานต่ออะไรน้าสสส
    #35
    0
  5. #31 ในวันที่ฝนตก (@Ueai4328) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:54
    พี่-ใจเย็นจนลูกสมพงษ์จะคาบไปแดกแล้วโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #31
    0
  6. #30 Neww17 (@Neww17) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:31

    หมาจะคาบไปแล้วโว้ยยยยยย

    #30
    0
  7. #29 nanninisa (@nanninisa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 16:05
    พี่สงครามแกจะจีบน้องไม่ได้ว้อยยยยพ่อรีบแสดงตัวด่วนเลยจะโดนคาบไปแดกอยู่แล้ว
    #29
    0
  8. #28 LoveHowHeRap (@SBPraifonchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 15:52
    ถ้าขอทีมสงคราม

    พี่นอร์ทจะฆ่าชั้นมั้ย 555555
    #28
    0
  9. #27 grayblackwhite (@grayblackwhite) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 15:45
    เลือกไม่ถูกเลยยว่าจะทีมใครดี​

    #ทีมนอร์ท​ หรือ​ #ทีมพี่สงคราม​ ดี​

    แงงง
    #27
    0