[VAMPIRE] ไขปริศนาเจ้าหญิงแวมไพร์

ตอนที่ 5 : ผมเป็นเด็ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59


เขากลับมา ที่นี่ ตรงที่เขาพึ่งจากไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้ เสียงบ้านั่นคอยหลอกหลอนเขาอยู่ไม่เลิก

"ชาร์ล" ชื่อของเขา เสียงที่ไพเราะ และนุ่นนวลนั่นเรียกชื่อเขาให้ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ความอบอุ่นที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานหลังจากแม่ของเขาได้ตายจากไป

          มันอาจจะเป็นกับดัก หรืออะไรก็ช่าง ดูเหมือนตอนนี้เขากำลังเดินเข้ามาติดกับเองเต็มๆ บ้าเอ้ย อะไรเข้าสิงเขากันนะ ที่นี่ กลางป่ารกชัฏในหอคอยร้าง ที่เลื่องลือนามเรื่องแวมไพร์ ที่ดูดีกว่าผีดูดเลือดหน่อยหนึ่ง ตอนเที่ยงคืนแบบนี้ คนเดียว โดดเดี่ยวไร้อาวุธป้องกันกายมีเพียงไฟฉายกับเสื้อยืดสีน้ำตาลกับกางเกงยีนตัวโปรด

"ชาร์ล"

"นั่นใคร" เขามองรอบกาย ตามหาเจ้าของเสียงที่ไม่มีตัวตน รอบกายว่างเปล่ามีเพียงเขาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวเท่านั้น

"แล้วเจ้ามองหาใครล่ะ"  เจ้า? เจ้างั้นเหรอ กับคนยุคนี้นี่นะ

"เธอเป็นใคร เธอเป็นคน หรือผี?”  เขาถามเสียงนั่นกลับมือยังสอดส่ายไฟฉายหาต้นตอของเสียงนั่นไม่เลิก เขาต้องหาอะไรทำสักอย่าง เขากำลังหวังจะเจออะไรกันนะ?

"เจ้าคิดว่าไงล่ะ เด็กน้อย" เสียงหัวเราะเบาๆลอยมากระทบโสดประสาท

"ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ" กล้าดียังไงมาเรียกเด็กอายุ 18ว่าเด็กกัน

โอเค ถ้าวัดตามวุฒิภาวะก็ถือว่าเด็กอยู่

"เด็กก็คือเด็กนะ ชาร์ล"

"เธอนี่มัน " ยัยผีบ้า เขาสบถอุบในใจ สุภาพบุรุษที่ดีไม่ควรว่าให้สุภาพสตรีนะ เอ่อ ไม่ว่าเด็กหรือแก่

"อะไร เจ้าไม่อยากรู้ละเหรอว่าข้าเป็นใคร?" เสียงนั่นทำให้เขาที่กำลังจะหยอดตูดลงนั่งที่ขั้นบันไดชะงัก แสดงว่าเจ้าของเสียงต้องเห็นเขาละสิ

ยัยนั่นอยู่ที่ไหนกันนะ

"อย่างที่เจ้าคิด ข้าเห็นเจ้าชัดเจนเลยล่ะ" เห็น ชัดเจน!! บ้าไปแล้ว เธอมองจากตรงไหนของเธอกัน

"เอาล่ะ เธอต้องการอะไร"

"ช่วยข้าออกไปที" เขาหายใจเข้าลึกๆเฮือกใหญ่ แทบสำลัก อากาศที่นี่แย่จังวุ้ยย มีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด

"ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย" เสียงนั่นเงียบไปพักใหญ่

"ก็ถ้านายไม่ช่วยฉัน นายจะกลับมาทำไมล่ะ"  ปลายเสียงเบาลงอย่าเห็นได้ชัด ให้ตายเหอะ เอาแต่ใจชะมัด อยากจะพูดภาษาสมัยเก่า หรือภาษาสมัยเขาสลับกันยังไงก็ได้ ไม่เห็นความลำบากของคนฟังบ้างหรือไงกัน เอ่อ ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดผิดเรื่องไปนะ

"ฉันแค่อยากรู้เท่านั้น" ไม่ได้สิ เขาต้องใจแข็งเท่านั้น เกิดยัยนี่เป็นแวมไพร์จริงๆ มากัดคอดูดเลือดเขาตายจะทำยังไงล่ะ เขายังหนุ่มยังแน่นอยู่นะ

"เจ้านี่ชั่ง น่าชังนัก"

"ข้าทั้งเบื่อ ทั้งเศร้า ทั้งเหงา ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันมาเป็น ร้อยปีเจ้าไม่เข้าใจบ้างหรือไง จะตายก็ตายไม่ได้ เรียกใครก็ไม่ได้ยินเพราะไอ้ยันบ้าๆนั่นแท้ๆ น่าชังยิ่งนัก" เขาสามารถจินตนาการถึงเจ้าของเสียงที่กำลังหัวเสีย บ่นมาชุดใหญ่ และอาจจะกำลังลงไปชักดิ้นชักงออยู่ก็เป็นได้

 "เจ้าก็ด้วย จะทำมาเป็นได้ยินเสียงข้าทำไม ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า ช่างใจดำยิ่งนัก" เสียงนั่นยังบ่นต่อไปเรื่อยๆ เขาไม่รู้จะโกรธหรือสงสารดี ชักอยากจะเห็นหน้าเจ้าตัวซะแล้วสิ จะเป็นยังไงกันนะ

ที่ยัยนั่นพูดมาก็ถูก มันอาจจะมีเหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่ ที่มีเพียงเขาที่ได้ยินเสียงเธอ หรือฟ้าตั้งใจจะส่งเขามาช่วยเธอกันแน่ หรือว่าตำนานนั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดก็ได้

"ไม่ต้องมาทำเป็นยิ้มเลยนะ ข้าเห็นนะไอ้เด็กบ้า"

คำก็เด็กสองคำก็เด็กอย่าให้เจอตัวนะ

เฮ้ยย ไอ้หนูบ้านี่มาจากไหนกัน ตัวใหญ่อย่างกะกระต่าย ขนสีดำมะเมื่อมนั่นอีก  ว่าแต่นี่มันมุมอับแล้วเขาก็นั่งตรงบันได หันหน้าไปทางประตูตลอดไม่มีทางที่หนูนี่จะวิ่งเข้ามาจากทางใดโดยที่เขาไม่เห็นได้เลย มันชักจะยังไงๆแล้วนะ

หรือว่า.....

ใช่จริงๆด้วย ตรงนี้มีทางลับที่ถูกซ่อนอยู่ ถ้าสังเกตให้ดูตรงนี้คือผนังที่ซ้อนทับกันอยู่ ข้างหลังคือช่องทางเดินเล็กๆพอให้คนเดินผ่านได้ เป็นขั้นบันไดหายลงไปด้านล่าง สิ่งหนึ่งกระจ่างอยู่ในใจเขาได้ไม่ยาก

ห้องใต้ดิน?



-------- TBC---------- 

5 ความคิดเห็น