× Lost Lucifer × [ รักนี้ให้นายซาตาน V x You ]

ตอนที่ 2 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 63


ในขณะที่ฉันกำลังเดินออกจากหน้าห้องสมุดนั้น..

ฟึ่บบ...บบบ...บบ..~ ฟิ้วว..วว..วว~ อยู่ๆก็รู้สึกถึงลมเย็นแปลกที่พัดผ่านหลังฉันไป แต่ปากเจ้ากรรมฉันมันก็ไวอ่ะนะ =^=


" ลมอะไรวะ? " ปากพูดเสร็จ ฉันก็รีบก้าวขาสั้นๆ เดินออกมาจากที่ตรงนั้น..อย่างรวดเร็ว


" ... " ไร้เสียงตอบรับ บ้าหน่า~มันจะมีคนได้ไง สงสัยจะเป็นลมล่ะมั้ง บรึ้ยย~


ฉันคงจะต้องเดินกลับบ้านคนเดียว..TT เพราะมันก็ค่ำแล้ว รถรับส่งคงจะไม่มีแล้วล่ะ แต่ดีนะ ที่บ้านของฉันไม่ได้อยู่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่ เลยพอจะเดินกลับเองได้...



ตีก..กก...กก..ๆ



เดินมาได้ครึ่งทาง...ฉันเริ่มรู้สึกแปลก ตั้งแต่หน้าห้องสมุดนั่นแล้ว เหมือนอย่างกะว่ามีคนคอยแอบตามฉันและคอยมองฉันอยู่อย่างงั้นแหละ



" คงจะคิดไปเองมั้ง? " ฉันพูดแล้วหยุดเดิน พลางสะบัดหัวรัวๆ เพื่อปัดความคิดที่ฟุ้งซ่านนั้นออกไป


ทำไมวันนี้อากาศมันก็เย็นแปลกๆแฮะ จนฉันเอามือทั้งสองข้างกอดตัวเองลูบแขนตัวเองไปมา แล้วจึงรีบเดินจ้ำๆติดเกียร์หมาเดินต่อ


ก็คนมันก็กลัวนิ..

" หึ.. " มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนเเสยะยิ้มอยู่ข้างหลังในมุมมืดของเสาไฟที่ดับ พร้อมกับหัวเราะอยู่ในลำคอเบาๆ มองร่างเล็กที่เขาตามมาตั้งแต่ห้องสมุดนั้น..รีบเดินจ้ำเพราะความกลัวที่เข้ามาปกคลุม..


และไม่นานร่างเขาก็จางหายไปกับความมืดนั้น..


เเละเวลาก็กินเข้าไปจนถึง 2 ทุ่ม


ณ บ้านหลังใหญ่ตั้งเด่นตระหง่านใจกลางทุ่งกว้าง บ่งบอกถึงฐานะและยศศักดิ์แค่ไหน..


กริ๊ง..งง...ง~ เสียงกริ่งภายในบ้านดังขึ้น แสดงว่ามีผู้มาเยือนใหม่ แต่ไม่ใช่ใคร..


" ป๊า..หนูกลับมาแล้วค่า..~ " ฉันกดกริ่งเสร็จก็รีบเปิดประตูเข้าไปหาผู้เป็นพ่อทันที


" ไงลูก..กลับมาแล้วหรอ? เป็นไงบ้าง? " ป๊าฉันเงยหน้ามาถามละสายตาจากกองเอกสารกองโตนั่น


" ฟอด..ด~ " ฉันรีบเข้าไปหาและก็หอมแก้มป๊าทีนึง -*- อะไร ก็คนมันคิดถึงป๊านิ ตอนเเรกก็เหนื่อยหรอก แต่พอเห็นหน้าป๊าแล้วหายเหนื่อยเลย >___<


" ขี้อ้อนป๊าจริงๆนะเราเนี่ย ฮึๆ " ป๊าฉันพูดติดขำ พร้อมกับกอดฉันแล้วลูบผมเบาๆ


" ง่าา..*^* ป๊ายุนกิ แล้วม๊าอ่ะ ไปไหน? " ใช่ ป๊าฉันชื่อว่ายุนกิ ใครๆก็รู้จักในนาม ยุนกิ กันทั้งนั้น น้อยคนที่จะรู้จักอีกชื่อนึงคือ ซูก้า เพราะป๊าของฉันไม่ค่อยให้อยากเรียกชื่อเล่นไง เลยให้เรียกแต่ ยุนกกิ



ว่าแต่...ฉันกลับมายังไม่เห็นม๊าเลยนะ!


" อ้อ..ม๊าเค้าไปช๊อบปิ้งกับน้องชายลูกไง เซรุน่ะ " ไม่นะ อิน้องชายช้านน~ มันมาชิ่งตัดหน้าฉันได้ไง ยูเอะคนนี้ไม่ยอมนะ!


" ป๊าาา..ทำไมม๊าไม่รอหนูอ่า? แอบหนีไปกับคุณชายเซรุอีกแล้ว ชิ " ฉันทำหน้ายู่ใส่งอแงเป็นเด็กๆ จนทำให้คนเป็นพ่อที่อยู่ข้างหน้าอดขำไม่ได้


" ฮ่าๆ ก็วันนี้ลูกกลับมาช้า ม๊าเขาก็เลยต้องเอาน้องไปแทนไง ส่วนลูกน่ะ ขึ้นเอากระเป๋าไปเก็บ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไป เดี๋ยวรอม๊าซื้ออาหารแล้วมาทานเข้าเย็นกัน " ???? ป๊าฉันพูดจบก็ยิ้มให้


" ค่าา..ป๊าา.. " ฉันขานตอบแล้วรีบเดินขึ้นไป

" เอ้อ..ลูก " ป๊าเรียกมีอะไร?

" ค..คะ..ป๊า..? " ฉันรีบขานตอบ

" เดี๋ยวลูกไปเรียกพี่จองกุกมาทานข้าวด้วยกันนะ " ให้ตายเถอะ..= = ฉะนต้องเข้าไปหาไอ้พี่จอมกวนประสาทฉันเนี่ยนะ

" ค่ะป๊า.. " ฉันก็ต้องทำตามป๊าสิหน่า..


ตึกกๆ เสียงฝีเท้าฉันมาหยุดหน้าห้องตัวเอง ฉันจึงรีบเข้าเอากระเป๋าไปวางแล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จนเสร็จเรียบร้อย..


ผ่านไป 20 นาที ฉันก็อาบน้ำเสร็จ


แต่วันนี้..ห้องฉันมันอึมครึมแปลกๆ..-0- แถมยังรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองฉันอยู่ตลอดเวลา..


" เพ้อเจ้อน่ะยัยยูเอะ " ฉันว่า..แล้วพลางเช็ดผมไปมา เอ้อ! ฉันพึ่งนึกได้ ว่าต้องไปตามพี่ชายฉันนี่


ฟึ้บบ...บบบ...บบบ~ ฉันรีบเดินมาล่ะ

ก๊อก..กๆ กกกๆ กกกกๆ ไม่เปิด?

ก๊อกๆ กกกกๆๆ กกกๆๆ ไม่เปิกอีก? อิพี่ชายฉัน มันหลับรึมันตาย =_=!?

ถ้าไม่เปิดงั้นฉันจะ.. ปังๆ งงง! งงงงๆๆ !!! ทุบรัวๆเลยค่ะทีนี้ ไม่เปิดให้มันรู้ไป อิพี่จอบ..


" โอ้ยๆ เปิดแล้วเว่ย!! " แม่นางเดินมาเปิดล่ะ

" กว่าจะเปิด " ฉันเบะปากใส่

" มาทำไม - - คนจะนอน! " ดู้วว~ แม่นางมาวีนใส่ฉันอีก อยากถามว่า ตบมั้ย?

" จะกินมั้ยห้ะ? ข้าวน่ะ? " เออ! จะกินมั้ย อิคุณพี่

" กิน " จ่ะ คุณพี่ขา พูดกะน้องสาวดีๆสักวันจะตายมั้ย ???‘

" นึกว่าใช้ฟันแทะไม้จนอิ่มไปละ เห็นเปิดช้า " หุหุ ฉันจิกมันไปทีนึง

" เรื่องของฉัน ไอแบน ฮ่าๆ " ห้ะ!!! อีพี่ค้ะ? พูดใหม่อีกทีดิ้!! ไม่อยากกินข้าวแล้วใช่มั้ย?

" พี่ยังอยากจะกินข้าวอยู่ปะ? - - " เหลืออดเหลือทนจริงๆ

" กิน " จ่ะ -___-! ดูๆ มันยืนขำใส่ฉัน มันระเบิดหัวเราะแล้วน่ะ ฟันแม่นางแทบจะเฉาะหน้าอยู่ละ

" งั้นลงไปเร็วๆ " พูดจบฉันก็รีบเดินลงบันไดทันที ขืนอยู่นานๆไป ฉันว่ามันต้องมีลงไม้ลงมือกันบ้างแหละ

" เออครับ น้องสาว " ฮึ่มม~ ทนไว้ๆ


บอกเลยนะ ว่าพี่น้องสามคนนี้ ฉัน พี่จอบ และ อิคุณชายสุดแสบเซรุ ถึงจะหน้าตาโครตจะดีเหอะนะ ไอ้พี่ชายและน้องฉันเนี่ยรวมถึงฉันด้วยแหละ อิอิ แต่ล้วนมีดีกรีความปากปีจอพอๆกัน ความกวนบาทาไม่เคยเป็นรองใคร +_+!! แถมอายุก็ไล่เลี่ยกัน คุณเซรุ 18 ย่าง 19 ส่วนฉัน 20 ย่าง 21 และพี่จอบก็ 22 ย่าง 23 อย่างงี้ไม่เถียงกันก็ใหเมันรูไปสิ! เอ้า!! วันๆเอาแต่เถียงกัน แต่ถ้าไม่ได้เถียงกัน วันนั้นก็คงจะมีเทวดามาโปรดอะนะ



และฉันก็อยู่ในชุดนอนเสื้อยืดคอกลมสีขาวเอวลอยกับกางเกงขาสั้น ย้ำว่านี่ชุดนอนค่ะ! ก็มันสบายสุดละ วันนี้ก็วันศุกร์นี่ และฉันก็แบกตัวเองมาอยู่ข้างล่างตัวบ้านละ

อ๊ะ..! นั่น รถม๊า มาแล้ว 



" ป๊า..หม่ามี๊มาแล้ว " ฉันเรียกป๊า



" อื้ม..ไปดู ไปช่วยมี๊ถือของเร็ว เดี๋ยวงานป๊าก็จะเสร็จแล้วล่ะ เดี๋ยวป๊าตามไป " 



" ค่า~ " ของกิน ค่ะของกิน เห็นแบบนี้สายแด..* นะ ฮ่าาๆๆๆ 



" นี่ป้า!!! ไม่คิดจะช่วยถือของเลยรึไง? " ดูอิน้องชายตัวแสบ มันเรียกฉันนะ - - จ่ะ แต่ละคน ปวดตับ ใจเย็นๆ นะยูเอะ..ของกินค่ะ เพื่อของกิน..เท่านั้น 



" ฉันกำลังมาช่วยอยู่ไงยะ!! พูดให้มันดีๆหน่อยเซ่!!! " ก็อดไม่ได้อะนะ



" เอ้า เอาไป.. " น้องฉันมันยื่นถุงอะไรสักอย่างมาให้ ฉันเลยเดินเข้าครัวถือวิสาสะแหกถุงนั้นดูเพื่อหาของกินแต่ก็ต้องพบกับสิ่งๆหนึ่งที่ทำให้ฉันอดขำไม่ได้..



ฉันเห็นกล่องถุงยางด้วยอ่ะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจมองจริงๆนะ กลิ้นสตเบอรรี่ด้วย -//////- ฉันไม่ได้มองเลยจริงๆ..เชื่อสิ.. 

 


แอร่ๆ..ปะป๊ากะหม่ามี๊ จะทำอะไรกันหยอ..? -.- แอร๊ยยยย เขิน(?) -///- ฉันรีบเก็บยัดเข้าถุงทันที และไม่นาน กับข้าวและอาหารทุกอย่างก็วางอยู่บนโต๊ะ และทุกๆคนก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา


น่ากินโครต.. 0.0 



" มี๊..ทำไมต้องเอาน้องไปอะ ทำไมไม่รอหนู -^- " ฉันรีบบ่นให้ผู้เป็นแม่ฟัง

" ก็ป้าช้าเอง ใครเขาจะไปรอ? เนอะๆพี่กุก " เออ!! ได้ทีรุมเลยนะไอ้คุณเซรุ

" ใช่ ยัยป้านมยาน เต่ายังเรียกพี่ " โอ้ย!! อิพี่จอบ มันชักจะมากไปแล้วนะ!! ความอดทนฉันก็ยิ่งน้อยๆอยู่ด้วย!

" ไอ้พี่...! " หึ่มม~! ก่อนที่ฉันจะพูดและก็ทำศึกสงครามอะไรออกไป ฉันก็หันไปเจอสายตาพิฆาตของหม่ามี๊อยู่ ฉันเลยต้อง อุบเก็บลงไป 



" มาๆ กินข้าวกันเถอะลูก " ป๊าพูด

ใช้เวลาไม่นานทุกๆคนต่างก็กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย และก็มีนั่งคุยนั่งเล่น ดูหนังตามประสา ครอบครัวกันสักพัก ส่วนแม่บ้านก็เก็บจานให้เบ็ดเสร็จสับ วันนี้คุณพี่และคุณน้องชายรอดตัวไปนะ ชิส์ ไว้ค่อยชำระแค้น สิบปีก็ยังไม่สาย หึหึ! ส่วนปะป๊ากะหม่ามี๊ ก็ต่างพากันขึ้นห้องไป..แอร่..ฉันรู้นะ >.,< แอร๊ยยยย พอๆ ส่วนฉัน..ก็รีบขึ้นห้องทันที

เวลา 4 ทุ่ม

ห้องฉันมันแปลกๆนะ - -... ก็ฉันรู้สึกแบบนั้นอะ เหมือนไม่ได้อยู่คนเดียว เห้ย..รึว่าจะ..เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น!! ก็ความรู้สึกฉันมันบอกแบบนั้นจริงๆ แถมเหมือนมีใครจ้องอยู่ตลอดเวลาด้วย

อ๊ากก..กก...กก!! สติจะแตกแล้วโว้ยย!!!

และในขณะที่ฉันกำลังจะสติแตก จู่ๆ ไฟในห้องก็ดับ พรึ่บบ...บ...บบ...~ ทะ..ทำไมฉันร้องไม่ออก ถึงแม้ว่าไฟจะดับ แต่มันก็มีแสงเล็ดลอดจากทางหน้าต่างจาก

นะ..นั่น..มัน!! เงาใคร..ฉันเห็นเป็นเงาตะครุ่มๆอยู่ตรงมุมหน้าต่างห้องฉัน

" ค..ใค...ใคร? " ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ถามออกไป แต่สิ่งที่ได้คือ..

" ... " ความเงียบ.. แต่แค่นั้นยังไม่พอ ร่างใหญ่นั้นค่อยๆเดินตรงมาที่ฉันช้าๆ แต่ด้วยความที่ห้องมันมืด เลยเห็นหน้าไม่ชัด แต่ที่รู้ๆและแน่ๆ เป็นเงา ผู้ชาย!! ใช่ ดูท่าจะตัวใหญ่และสูงมากเหมือนกัน เดินตรงมาเรื่อยๆ

และในขณะเดียวกันที่ฉันกำลังจะแหกปาก..


" ชะ..ช่ว...อุ้บบส์!!! " ร่างสูงนั้นโผลเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งปิดปากฉันเอาไว้ แถมดันตัวให้ฉันไปตืชิดกำแพง นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!??


" หึหึๆ " ชายตรงหน้าหัวเราะอยู่ในลำคอ พร้อมกับเอามือมาปิดปากฉัน


" ... " ฉันเงียบ และหลับตาปี๋ ไม่กล้าแม้แต่จะมอง


" ชู่ววส์ " ชายตรงหน้าทำเสียงให้ฉัน แปลว่าให้เงียบ


" อะ..อึก.. "


" เริ่มต้นแล้วล่ะ "


แต่แล้วก็..พรึ่บบ...บบ...บบ..~ ไฟติดอีกครั้ง..


แล้วก็พบกับ....!!???


To Be Continue : Chapter 2. [ บุคคลปริศนา ]

0 ความคิดเห็น