คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF:BTS] Woodoo Doll

โดย Babysen

ที่ผมรักพี่มันเป็นเพราะความรักหรือว่าคุณไสย

ยอดวิวรวม

527

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


527

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ธ.ค. 59 / 14:09 น.
นิยาย [SF:BTS] Woodoo Doll [SF:BTS] Woodoo Doll | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิค ชายxชาย

ไม่ชอบประการใดโปรดปิดหน้านี้ไปนะคะ



ฟิคสั้นเรื่องนี้เกิดจากการฟังเพลงโดนของ : Flame

จึงทำให้เกิดแนวคิดในการแต่งฟิคแนวนี้ขึ้นมา

มันเป็นความแปลกใหม่และท้าทายมากสำหรับไรท์ยังไงลองอ่านดูกันนะคะ

^^








ความรักหรือว่าคุณไสย

ทำไมยอมให้เธอทำร้าย

ทำไมมันเจ็บแทบตายฉันยังโง่อยู่

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ธ.ค. 59 / 14:09






-STORY-




ในค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงเป็นคืนที่เหล่าหมาป่ามักจะออกล่าเหยื่อเพื่อมาเป็นอาหารอันโอชะซึ่งก็รวมถึงวันนี้ด้วยเช่นกัน... แต่ไม่ใช่กับจอนจองกุกคนนี้อีกต่อไปถ้าจะถามว่าเพราะอะไรน่ะหรือคงตอบง่ายๆได้เลยว่าเพราะเขามีเจ้าของหัวใจแล้วน่ะสิ เส้นทางความรักของผมนั้นไม่ได้สวยงามโรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนในเทพนิยายแต่มันก็ไม่ได้โหดร้ายทารุณเหมือนอย่างในนิทานปรัมปราขนหัวลุกอะไรทำนองนั้นแต่ทุกอย่างมันคือโลกแห่งความเป็นจริงโลกแสงสีที่ผมชอบมานั่งลิ้มรสชาติของน้ำสีอำพันพร้อมกับคอยเฝ้ามองเหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายโบยบินกันอย่างมีความสุขและนั่นคือจุดเริ่มต้นของเราสองคนระหว่างผมกับพี่ยุนกิ...

ถ้าจะถามว่าผู้ชายรูปร่างบอบบางที่มีใบหน้าเล็กรับกับจมูกโด่งคมเป็นสันนั้นน่าสนใจในสายตาคนอื่นหรือไม่ผมคงจะตอบไม่ได้แต่ถ้าในสายตาผมเขาน่าสนใจมาก
ผมเปลี่ยนเป้าหมายจากบนฟลอที่มีเหล่าสาวงามกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างสนุกสนานมาเป็นชายร่างบางที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์คนเดียวและนั่นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาคนนั้นหันมาสบตาผมเช่นกันเมื่อเห็นดังนั้นผมจึงยิ้มบางๆส่งไปให้เขาและเขาก็ยกยิ้มมุกปากตอบกลับเช่นกัน

"มาคนเดียวเหรอครับ" ผมรวบรวมความกล้าอยู่นานในการตัดสินใจเดินเข้าไปทักทาย ตอนแรกผมก็แปลกใจกับตัวเองอยู่เหมือนกันเพราะผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแต่ทำไมกับคนตรงหน้าผมถึงได้รู้สึกประหม่าขึ้นมาก็ไม่รู้

"ครับ"

"งั้นผมขอนั่งเป็นเพื่อนนะครับ"

"เชิญครับ"

ตอนแรกๆผมแทบไปไม่เป็นเลยทีเดียวเพราะพี่ยุนกินั้นพูดน้อยมากกว่าผมจะสามารถทำลายกำแพงส่วนแรกไปได้ก็ต้องใช้เวลาเกือบค่อนคืนพอหลังจากนั้นพี่ยุนกิก็เริ่มพูดมากขึ้นบวกกับที่พี่เขาและผมเองต่างก็มาที่ผับนี้ทุกวันจึงทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนไปได้สวยและสุดท้ายก็จบด้วยการเป็นของกันและกัน




กริ๊ง!!!!!!!!!!!!

"เห้อ... เรียนเสร็จซักทีโว้ย!"

"วันๆนึงเรียนแค่สามสี่ชั่วโมงทำเหมือนกับไปรบมาเป็นแรมปีนะมึง"

"มึงก็รู้ว่ากูไม่ถูกกับการเรียนเข้าห้องแค่ห้านาทีก็เหมือนเป็นปีแล้วสำหรับกู ฮ่าๆๆ"

"พูดขนาดนี้แล้วมึงก็ไปซื้อควายมาเลี้ยงไปจีมิน"

"งั้นกี่บาท?"

"อะไรกี่บาท"

"ค่าตัวมึงน่ะกี่บาท"

"ค่าตัวกูทำไม?"

"เอ้า! กูจะได้รู้ไงจะได้เก็บเงินมาซื้อมึงไปเลี้ยง"

"นี่มึงหาว่ากูเป็นควายเหรอจีมิน!!"

"พึ่งรู้เหรอไอ่ควาย ฮ่าๆๆ"

"อย่าอยู่เลยมึง!"

"ใจเย็นๆอย่าพึ่งแตะกู ฮ่าๆๆ"

ในระหว่างที่ผมกำลังจะประเคนบาทาให้เพื่อนรักอยู่นั้นเสียงเรียกเข้าจากสมาทโฟนเครื่องหรูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

[ฮัลโหลพี่ยุนกิผมกำลังจะไปรับพอดีเลยครับรออยู่ที่เดิมนะ]

[ไม่ต้องรอนะวันนี้พี่น่าจะกลับเย็น]

[อ้าว... พี่!]

ตู๊ด... และสายก็ถูกตัดไป

"เป็นไรมึงทำหน้าเป็นหมาหงอยเชียวนะ"

"พี่ยุนกิบอกให้กูกลับบ้านก่อนไม่ต้องรอรับ"

"แล้วไง? มึงจะทำหน้าหงอยทำไมพี่เขาไม่ได้ขอเลิกกับมึงซักหน่อยจองกุก"

"ก็กูอยากเจอหน้าพี่ยุนกิ"

"เห้อ... อาการหนักนะมึงเนี้ยปกติเห็นเพลบอยจะตายเปลี่ยนผู้หญิงไม่เลือกหน้าแต่ดันมาตายกับผู้ชายอย่างพี่ยุนกิเนี้ยนะ"

"....."

"พี่ยุนกิทำของใส่มึงรึเปล่าเนี้ย ฮ่าๆๆ"

"ไอ่สัส"

"กูก็แค่ล้อเล่นน่าแต่พักนี้หน้ามึงหมองขึ้นจริงๆนะสงสัยโดนราหูอมแน่ๆดวงเลยจู๋ขนาดนี้ขนาดแฟนยังไม่สนใจใยดี"

"หืม! ไอ่เหี้ยนี่!!"

"ฮ่าๆๆ อย่าถีบกู" และผมก็ใช้เวลาอยู่นานสองนานในการไล่กระทืบเพื่อนรักปากหมาอย่างปาร์คจีมิน

06.45 P.M.

ตอนนี้เป็นช่วงเวลารอยต่อระหว่างคำว่า "เย็น" และ "ค่ำ" แต่นักศึกษาปีสองอย่างผมที่ไม่มีโปรเจ็คอะไรให้ต้องสะสางก็ยังคงไม่กลับบ้านแต่ดันมายืนเสนอหน้าอยู่หน้าตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์แทนโดยหวังรอรับใครบางคนเพื่อที่จะได้เดินทางกลับคอนโดด้วยกัน

ใช่แล้ว... หลังจากคืนนั้นผมกับพี่ยุนกิก็ย้ายมาอยู่ด้วยกัน

ในขณะที่ผมกำลังยืนคิดอะไรเพลินๆสายตาก็พลันไปสะดุดกับร่างอันคุ้นตาที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำข้างตึกโดยมีผู้ชายหน้าตาดีที่ผมจำได้ว่าเป็นเดือนคณะตามหลังมาติดๆก่อนที่คนแปลกหน้าคนนั้นจะรวบตัวพี่ยุนกิไปกอดจากทางด้านหลังและกระซิบอะไรบางอย่างแล้วขโมยหอมแก้มไปหนึ่งทีจากนั้นจึงเดินจากไป
ณ ตอนนั้นสมองผมตื้อไปหมดหูไม่รับรู้เสียงรอบข้างใดๆทั้งสิ้นจนกระทั่งมีเสียงทักอันคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ

"จองกุกพี่บอกไม่ต้องมารอรับทำไมไม่ฟังกัน"

"ผมแค่อยากเจอหน้าพี่"

"กลับคอนโดไปก็เจอเองแหละน่า"

"....."

"งั้นก็รีบๆกลับกันเถอะ"

และพี่ยุนกิก็เดินนำออกไปโดยไม่เหลียวหลังหันกลับมามองผมเลยซักนิดระหว่างทางกลับบ้านนั้นไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่างผมกับพี่ยุนกิเลยแม้แต่ประโยคเดียวจนกระทั่งเข้ามาภายในห้องชุดสุดหรูย่านใจกลางเมืองเป็นที่เรียบร้อยแล้วผมจึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นคำถามขึ้น

"ทำไมวันนี้พี่กลับช้าล่ะครับ"

"มีงาน"

"งานอะไรเหรอครับ?"

"ก็โปรเจ็คไงอย่าถามมากได้มั้ยพี่เหนื่อย!"

"โปรเจ็คที่ว่านั่นคือการยืนกอดกับผู้ชายคนอื่นหน้าห้องน้ำเหรอครับ"

"จองกุก!"

"พี่อย่านึกว่าผมไม่เห็นนะ"

"ที่มาคอยหน้าตึกคือจะมาจับผิดกันใช่มั้ย!"

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ"

"แล้วมันเป็นแบบไหน? กลับมาแทนที่จะถามว่าพี่เหนื่อยมั้ยก็ไม่เคย...ดีแต่ชวนทะเลาะ!"

"ก็ผมเห็นกับตาว่าพี่ยืนกอดกับผู้ชายคนอื่น!"

"นั่นเพื่อนพี่!"

"ผมไม่เชื่อ!"

"ถ้าเรื่องแค่นี้เชื่อใจกันไม่ได้ก็เลิกกันเถอะ!!"

คำว่า "เลิก" ทำให้ผมเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีน้ำตาที่ไม่เคยไหลออกมาให้ใครเห็นก็พลันหยดลงมาจากดวงตาอย่างง่ายดายพี่ยุนกิมีอิทธิพลต่อผมมากจริงๆมากจนบางครั้งผมก็สงสัยว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

"อย่าทิ้งผมไป..." ผมพยายามพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่สั่นมากวงแขนแกร่งตวัดรวบรัดเอวบางมากอดไว้แน่นพร้อมกับใบหน้าคมของผมที่ฝังลงไปบนหน้าท้องแบนราบของคนใจร้ายตรงหน้า

"....."

"ผมยอมแล้วผมเชื่อพี่แล้ว"

"....."

"ผมขอโทษ" สิ้นประโยคขอโทษพี่ยุนกิก็ดึงให้ผมลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

"โถๆๆเด็กน้อยของพี่" 

พี่ยุนกิยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะใช้นิ้วเรียวสวยของตัวเองปาดเกลี่ยน้ำตาผมออกจากใบหน้าจนหมดพร้อมกลับโน้มใบหน้าตัวเองเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนริมฝีปากเราสองคนแตะกันและคนอย่างผมก็ไม่โง่พอที่จะปล่อยโอกาสตรงหน้าให้หลุดลอยไปผมกดจูบลงไปด้วยความโหยหาแต่แฝงไปด้วยความร้อนแรงเช่นกันจนอีกคนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเราสองคนแลกเปลี่ยนรสชาติน้ำหวานกันอยู่นานสองนานผมจึงตัดสินใจกดร่างบางให้นอนราบไปกับเตียงหลังกว้างโดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรกลับมาจากนั้นผมจึงบรรเลงบทเพลงรักต่อไปตลอดทั้งคืนจนอีกคนนั้นหลับใหลไปในท้วงนิทรา

03.15 A.M.

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเช้าแล้วแต่ผมก็ยังคงลืมตามองเพดานสีขาวอยู่เหมือนเดิมโดยมีคนตัวขาวนอนขดอยู่ข้างกาย ไม่ใช่ไม่เหนื่อย ไม่ใช่ไม่ง่วง แต่ผมข่มตาตัวเองให้หลับอย่างสบายใจไม่ได้ซักทีเพราะเมื่อผมหลับตาภาพเหล่านั้นก็จะเข้ามาภายในสมองผมเหมือนเทปที่ถูกเปิดซ้ำๆวนไปวนมา

ภาพรอยคิสมาร์คที่ไหปลาร้าของพี่ยุนกิ... ซึ่งเป็นรอยที่ไม่ได้เกิดจากฝีมือผม... แล้วเกิดจากฝีมือใคร?

ใจหนึ่งผมอยากจะถามให้รู้เรื่องแต่อีกใจมันก็ตอกย้ำคำว่าเลิกของพี่ยุนกิอย่างชัดเจนนั่นทำให้ผมไม่กล้าที่จะถามและได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไป





HeartRocker Pub

คืนนี้ก็เป็นอีกวันที่พี่ยุนกิให้เหตุผลว่าติดงานที่มหาลัยผมจึงมานั่งปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลงในผับชื่อดังใจกลางกรุงแบบนี้เพื่อหวังว่ามันจะช่วยให้ผมอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างผมนั่งจิบเครื่องดื่มไปสายตาก็ทอดมองสิ่งรอบข้างไปอย่างไม่เจาะจงโฟกัสตรงไหนเป็นพิเศษในหัวสมองก็ตีกันอย่างกับสนามรบในเวลาที่ผมคิดถึงพี่ยุนกิ


นับวันผมยิ่งรู้สึกเหมือนขาดพี่เขาไม่ได้

แต่ภายในใจผมก็ยังมีข้อสงสัยว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้


เวลาผ่านไปนับร่วมชั่วโมงที่ผมนั่งเหม่อลอยอยู่ในผับแห่งนี้ก้มมองดูนาฬิกาเข็มขนาดเล็กก็บ่งบอกเวลาว่าสมควรเดินทางกลับคอนโดได้แล้วผมจึงตัดสินใจลุกออกจากเคาน์เตอร์บาร์และเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อทำธุระส่วนตัวก่อนจะออกจากผับและกลับคอนโดแต่แล้วผมก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อกับภาพตรงหน้า ภาพของคนสองคนกำลังนัวเนียกันบนอ่างล้างมือหลายคนอาจมองว่ามันเป็นเรื่องปกติในสถานที่อโคจรแบบนี้แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เพราะหนึ่งในสองคนที่กำลังกอดจูบกันอยู่นั้นคือพี่ยุนกิ

"ไอ่เหี้ยเอ๊ยนั่นแฟนกู!" ผมตะโกนดังลั่นก่อนจะเข้าไปกระชากตัวผู้ชายอีกคนให้ออกห่างจากคนรักของผมแล้วประเคนหมัดรุ่นๆใส่ใบหน้าหล่อของอีกฝ่ายไม่ยั้ง

"จองกุก! ทำอะไรน่ะปล่อยโฮซอกเดี๋ยวนี้นะ!!"

"....."

"พี่บอกให้หยุดไง!" พี่ยุนกิตะโกนสุดเสียงพร้อมกับผลักผมออกจากร่างของไอ่เดือนคณะหน้าหล่อที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด

"พี่ต้องอธิบายเรื่องนี้กับผม!"

"พี่ไม่อธิบายอะไรทั้งนั้นแหละ! ถ้ายังไม่เลิกบ้าก็กลับไปซะ!!" พูดจบพี่ยุนกิก็พยุงร่างของผู้ชายที่ชื่อโฮซอกออกไปจากห้องน้ำโดยที่ไม่หันมาสนใจผมเลยแม้แต่นิดเดียว


เพล้ง! โธ่เว้ย!!

ตอนนี้ผมกลับมาที่คอนโดเรียบร้อยแล้วผมทั้งโกรธ ทั้งเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นพี่ยุนกิไม่สนใจผมเลยพี่ยุนกิเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากที่เราเริ่มคบกันได้ไม่นาน พี่ยุนกิมีคนอื่นไปทั่วทั้งที่ผมไม่เคยมีใครอีกเลยหลังจากเราสองคนคบกันแต่ทุกครั้งผมก็ให้อภัยเสมอมันทำให้ผมรู้สึกว่ายิ่งผมถูกทำร้ายจิตใจมากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกรักและขาดพี่ยุนกิไปไม่ได้เท่านั้น ผมเดินไปหยิบตุ๊กตาผู้ชายสองคนที่ถูกมัดไว้ในท่ากอดกันขึ้นมาจากโต๊ะหัวเตียงหัวสมองก็นึกไปถึงคำพูดของคนใจร้าย


นี่เป็นของขวัญของจองกุกนะ

ตัวนี้คือจองกุกตัวนี้คือพี่

ถ้ามีมันไว้เราสองคนก็จะไม่มีวันแยกจากกัน


ผมแค่นยิ้มให้กับประโยคเหล่านั้นที่ดังอยู่ในหัวก่อนจะลงมือกระชากตุ๊กตาสองตัวให้แยกออกจากกันแล้วโยนทิ้งลงพื้นจากนั้นจึงเดินออกจากห้องไปพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าที่ผมเตรียมไว้

02.00 A.M.

ร่างบางของยุนกิเดินเข้ามาภายในห้องที่มืดสนิทในใจรู้สึกโล่งขึ้นนิดหน่อยเมื่อไม่เจอจองกุกนั่งรออยู่เหมือนอย่างทุกทียุนกิเดินเข้าไปภายในห้องนอนเพื่อจะดูว่าจองกุกนอนหลับอยู่รึเปล่าแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นร่างบางขมวดคิ้วมุ่นเพราะทุกครั้งที่ทะเลาะกันจองกุกไม่เคยเป็นฝ่ายหายไปแบบนี้แต่เมื่อสายตาไปสะดุดกับตุ๊กตาสองตัวที่นอนกองอยู่กับพื้นเขาก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมจองกุกถึงไม่อยู่ในห้องยุนกิเดินไปหยิบตุ๊กตาสองตัวมาประกบกันในท่ากอดเหมือนเดิมก่อนจะใช้เชือกสีขาวเส้นใหม่พันรอบตัวตุ๊กตาอีกครั้งโดยที่ปากบางอมชมพูก็ท่องคาถาไปด้วยจากนั้นมือเรียวก็วางตุ๊กตากลับไปบนตำแหน่งเดิมที่มันเคยอยู่

"ไม่เกินหนึ่งวันนายต้องกลับมาหาฉันจองกุก"





แปะ แปะ ซ่า!!!

วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มตั้งแต่เช้าตรู่จนมาในช่วงสายของวันเม็ดฝนจึงเริ่มร่วงหล่นจากท้องฟ้ายุนกิยืนมองสายฝนอยู่ตรงระเบียงคอนโดเขาชอบบรรยากาศเย็นๆแบบนี้ที่สุดมันทำให้เขาสดชื่นขึ้นมาอย่างง่ายดายแต่ในขณะที่เขากำลังหลับตาซึบซับบรรยากาศตรงหน้าอยู่นั้นวงแขนแกร่งของใครบางคนก็ตวัดรวบเอวบางของเขาไปกอดอย่างถือวิสาสะพร้อมกับใบหน้าที่ฝังมาตรงซอกคอเขาอย่างพอดิบพอดียุนกิยกยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงตรงๆเขาไม่พูดอะไรมือเรียวยกขึ้นลูบแก้มสากอย่างเอ็นดูก่อนจะยืดตัวขึ้นประทับจูบลงบนหน้าผากอีกฝ่ายเหมือนเป็นเครื่องหมายตอกย้ำว่าจองกุกต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

"เมื่อคืนไปไหนมา"

"ผมขอโทษ"

"ไม่เป็นไรนะเด็กดีของพี่"

"....." ผมไม่ตอบอะไรพี่ยุนกิกลับไปตอนนี้ผมแค่อยากกอดพี่ยุนกิไว้ในอ้อมแขนให้แน่นๆเพื่อชดเชยความคิดถึงที่มีในหัวใจ




ผมไม่รู้ว่าผมกลับมาที่นี่อีกเพราะอะไร

ผมรู้แค่ว่าผมขาดพี่เขาไม่ได้

มันเป็นเพราะอะไรกันนะ

ความรักหรือว่าคุณไสย...











-THE END-

ผลงานทั้งหมด ของ Babysen

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 V_ravi (@V_ravi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:48
    โอย กิถ้าจะทำของใส่กุกก็ดูแลกุกดีๆหน่อยยย สงสารกุก
    #5
    0
  2. วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:15
    ตอนแรกที่เพื่อนแซวว่าทำของใส่ ก็ไม่ได้อะไรนะ
    พอพี่กิสวดเท่านั้นแหละ รีบกลับไปอ่านใหม่อีกรอบ 55555
    #4
    0
  3. วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:18
    HRK.ก็มา555555
    #3
    0
  4. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 19:39
    ยุนกิทำไมร้าย สนุกค่ะชอบที่จองกุกขาดพี่ไม่ได้ คึคึ
    #2
    0
  5. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 14:40
    แง้ 😭😭😭😭อ่านแล้วเจ็บปวดมากค่ะ 😭😭😭 พี่กอทำไมทำกับกุกงี้ แง่ๆ
     
     
     
     
     
    #1
    0