มาลิ้มรสชาติอาหารที่ต่างโลกกันเถอะ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 158,676 Views

  • 964 Comments

  • 4,038 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    592

    Overall
    158,676

ตอนที่ 53 : ไม่รู้จักวิธีกินหอยนางรมทอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    11 ธ.ค. 60

แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

แน่นอนข้าวที่ใช้ทำแป้งนั้นได้มาจากระบบ ทุกเม็ดกลบอวบเหมือนไข่มุกและมีพลังจิตวิญญาณอยู่มากมาย

 

เขาตักข้าวขึ้นมาแล้วเอาใส่หลุมโม่แป้ง หลังจากนั้นก็ใส่ถั่วลิสงลงไป จากนั้นบู่ฟงก็เริ่มโม่แป้ง หินโม่นี้ก็เหมือนหินธรรมดาแต่มันทำจากหินอ่อนแลดูใสมันวาว

 

หลังจากที่บดไปสักพัก ข้าวที่โม่สีขาวเนื้อเนียนเริ่มไหลลงมาที่ถ้วยสีฟ้าขาวที่บู่ฟงเอาไว้รองใต้ทางโม่หิน

 

หลังจากที่บู่ได้ข้าวที่บดแล้วตามที่ต้องการ บู่ฟงก็เริ่มทำความสะอาดเครื่องโม่ เขาเอากระบวยออกมาใส่น้ำมันคุณภาพดีไปครึ่งหนึ่ง เขาเปิดเตารอให้น้ำมันร้อนขึ้น

 

และก็หยิบกระบวยที่เอาไว้ทอดหอยทอดโดยเฉพาะ มันไม่ได้มีรูปร่างครึ่งวงกลมลึกแบบปกตก แต่มันกลมแบน

 

จากนั้นก็เอาข้าวที่บดแล้ววางบนไม้กระบวยเอาเอวหัวไชเท้าหั่นฝอยกับหอมแดงสับปาดลงไปใส่บนข้าวที่บดแล้ว แล้วเอาเนื้อสับวางทับลงไปเป็นชั้นสอง แล้วเอาหอยนางรมตัวอวบอ้วนไว้ตรงด้านบน แล้วเอาข้าวบดวางไว้อีกชั้น ห่อส่วนผสมให้ได้ลักษณะกลมแบน

 

เมื่อน้ำมันในกระทะร้อนเขาก็เอามันวางลงทอดโดยใช้กระบวยหอยทอดแล้วสะบัดให้มันออกมาจากพิมพ์ ฟองน้ำมันสีเหลืองอ่อนก็ลอยอยู่รอบๆแป้ง

 

ระหว่างนั้นเขาไม่สามารถจะพลิกหอยทอดได้ นี่เป็นการทดสอบการควบคุมความร้อนของน้ำมันของพ่อครัว ไม่ว่ามันจะสุกเกินไปหรือดิบเกินล้วนส่งผลต่อรสชาติ

 

เปลือกนอกของหอยทอดเปลี่ยนเป็นสีทองไปแล้ว บู่ฟงเอามันออกจากกระทะแล้วเอาวางบนตะแกร่งให้สะเด็ดน้ำมัน

 

หอยทอดรูปทรงแบนก็เสร็จเมื่อสะเด็ดน้ำมันแล้ว

 

แป้งไม่หนาจนเกินไปทำให้เห็นส่วนผสมที่อยู่ภายในเปลือกสีทองที่ห่อหุ้มมัน กลิ่นหอมของทอดจากหอยทอดช่างหอมเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนกลิ่นอาหารทอดไหน

 

ถั่วลิสงที่ถูกเพิ่มมาในตอนที่บดแป้งทำให้มีกลิ่นหอมหลังจากที่ทอดแล้ว น้ำมันที่เหลือจากการทอดที่อยู่บนแป้ง ทำให้แผ่นแป้งมีของน้ำมันที่เหลืออยู่ตามธรรมชาติ ที่สำคัญมีกลิ่นทะเลอยู่อยู่ใกล้ๆปลายจมูกเป็นเรื่องยากที่แยกแยะมัน

 

บู่ฟงรู้สึกหิวเมื่อเห็นหอยทอด เขาหยิบหอยทอดที่ทอดเสร็จแล้ว แล้วกัดมันลงไป

 

ง่ำ...

 

เนื้อกรุบกรอบของมันมีรสชาติฉ่ำน้ำจากหัวไชเท้าที่หั่นเอาไว้ เมื่อมันเข้าไปกระจายออกมาทั่วปาก ความอร่อยพุ่งเข้าไปที่หัวสมองทำให้รูขุมขนของเขาเปิดกว้างออกมา

 

กรอบ หอม อร่อย สามคำนี้เป็นเพียงคำพูดที่สามารถอธิบายรสชาติของหอยทอดได้ หลังจากที่กัดมันลงไปครั้งแรกช่วยไม่ได้ที่จะกัดมันลงไปเป็นคำที่สอง เมื่อกัดลงไปครั้งที่สองนี้ทำให้บู่ฟงได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์ รสชาติเนื้อสัตว์ที่ออกมาเข้าสู่หัวใจ

 

เมื่อกัดครั้งที่สาม บู่ฟงกัดเข้าไปที่เนื้อของหอยนางรมตัวอ้วน หอยนางรมไม่ได้ถูกทอดทันถูกแป้งห่อหุ้มเอาไว้ทำให้มีรสชาติอาหารทะเลสดใหม่ เมื่อมันผสมกับเนื้อและหัวไชเท้าที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆมันอร่อยมากจนแทบอยากจะกัดลิ้นของตัวเอง

 

นางชาติของหอยนางรมทอด....อร่อยมาจนคาดไม่ถึง

 

บู่ฟงต้องทนทรมานเอาหอยนางรมทอดออกมาจากกระทะรอจนกว่ามันจะสะเด็ดน้ำมันจนหมด

 

หลังจากที่ทอดหอยทอดอีกสามชิ้น บู่ฟงก็ไม่ได้ทอดมันอีก

 

หอยนางรมทอดทอดเสร็จแล้วจะต้องกินทันที ถ้าทิ้งไว้นานจนเกินไปน้ำจากหัวไชเท้าจะออกมาระเหยเป็นไอทำให้เปลือดนอกแข็งส่งผลต่อรสชาติ

 

หลังจากที่ทำหอยทอดสามอันเสร็จ บู่ฟงก็รู้สึกอยากกินมันเข้าไปอีก ปากของเขาเต็มไปด้วยรสชาติของหอยทอด เขารู้สึกทึ่งกับการที่เขาอยากจะลองกินมันเข้าไปอีก

 

เขาทำความสะอาดห้องครัวแล้วกลับเข้าไปนอน เขาต้องรักษานิสัยการนอนตามเวลาปกติของเขา

 

วันต่อมาอากาศสดใส ดวงอาทิตย์ส่องแสงสว่างอบอุ่น

 

บู่ฟงบังเอิญหลับเลยเวลาไปนิดๆ เขาจึงลุกขึ้นช้ากว่าปกติ แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่

 

หลังจากที่อาบน้ำแล้วบู่ฟงก็ออกมาเปิดร้าน มีคนรออยู่ข้างนอกคนอ้วนจินกับเพื่อนๆรอคอยเขามาสักพักแล้ว

 

"เถ้าแก่บู่วันนี้ท่านเปิดร้านช้าไปนะ" คนอ้วนจินบ่น แต่สีหน้าของเขาช่างมีความสุข เขาต้องมากินอาหารที่นี่ทุกเช้า ตามปกติ "มันมีความสุขมากเมื่อได้มากินอาหารของเถ้าแก่บู่ฟงทุกวัน"

 

"ใช่แล้ว วันนี้ข้ามีเมนูใหม่ นี่เป็นเหตุผลที่ข้าเปิดร้านช้ากวาปกติ" บู่ฟงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

 

"เมนูใหม่?" คนอ้วนจินตื่นเต้นเมื่อได้ยินที่เขาบอก เขาหันหน้าไปมองเมนูที่อยู่บนผนัง เมื่อเห็นว่ามีเมนูใหม่อยู่ข้างล่าง

 

"หอยทอดสองอันราคาห้าผลึก(อนุญาตให้เอาออกไปได้)"

 

"หอยทอด? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อสิ่งนี้มาก่อน" คนอ้วนจินคิดแล้วเดินเข้าไปด้วยความแปลกใจ "ดูเหมือนจานใหม่จะมีชื่อน่ากลัว"

 

"เถ้าแก่ข้าอยากลองจานใหม่ หอยทอด" คนอ้วนจินพูดออกมาสบายๆเขาเป็นคนร่ำรวยไม่ขาดสนเงินทอง

 

"เจ้าจะสั่งอาหารอื่นๆด้วย เจ้าจะเอาหอยทอดไปกินตอนที่เดินเล่นด้วยก็ได้" บู่ฟงบอกเขา

 

คนอ้วนจินก็รู้ว่าเขาทำผิดพลาดไป เขาพยักหน้าแล้วสั่งอาหารจานอื่นๆ

 

หลังจากที่จำรายการที่สั่งบู่ฟงก็หันกลับเข้าไปในห้องครัว แล้วเริ่มทำอาหาร

 

โอวหยางเสี่ยวยี่กระโดดเข้าไปในร้าน แม้ว่านางจะไม่จำเป็นต้องทำงานเป็นเสี่ยวเอ้ออีกต่อไป แต่นางก็ยังคงทำงานตามปกติ

 

บู่ฟงก็ไม่ได้ว่าอะไร อนุญาตให้นางทำงานตามที่นางชอบ

 

"เสี่ยวยี่นี่ไม่ใช่วันสำคัญของตระกูลโอวหยางเหรอ? ทำไมวันนี้เจ้ายังคงทำงานอยู่?" ในตอนที่คนอ้วนจินกำลังรออาหารอย่างเบื่อๆก็เริ่มพูดกับโอวหยางเสี่ยวยี่

 

"เอ๊ะ? แล้วเป็นเรื่องใหญ่เหรอ?" โอวหยางเสี่ยวยี่รู้สึกใจหาย

 

คนอ้วนจินก็พูดต่อไปว่า "จริงๆปล้วมันใหญ่มาก เรื่องมันล่ามไปทั่วเมืองหลวง ฝ่าบาททรงให้แม่ทัพใหญ่เซียวเม้งกับโอวหยางประหารใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกันกับนิกายที่ประตูสวรรค์ลึกลับ"

 

"รู้ไหม? พวกเขาทั้งหกล้วนเป็นผู้นำนิกายพระราชวังวิญญาณแห่งความตาย ที่อยู่ระดับจักรพรรดินักรบขั้นที่หกทั้งนั้น ฝ่าบาทมุ่งมั่นที่จะข่มขู่นิกายนอกรีต"

 

"คนอ้วนจินนี่ไม่ใช่เรื่องที่จะผ่านไปอย่างราบลื่นเลย หากไม่ได้มีการต่อสู้ครั้งใหญ่ของแม่ทัพเซียวเม้งกับราชันกระบี่เฉือนหัวใจเมื่อวานนี้เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไร? ราชันกระบี่เฉือนหัวใจหลบหนีไปได้"

 

"นอกจากนิกายสวรรค์ลึกลับแล้วยังมีผู้เชี่ยวชาญจากอีกเก้านิกายใหญ่ได้รวมตัวกันที่เมืองหลวง เพื่อหยุดยั้งการประหารชีวิตในวันนี้ ข้าเกรงว่าจะเกินการสู้รบจนแผ่นดินไหวเกิดขึ้น เจ้าไม่สังเกตเห็นเหรอว่าวันนี้ มีทหารเฝ้าอยู่ในเมืองมากกว่าปกติ?"

 

...

 

เมื่อโอวหยางเสี่ยวยี่ได้ยินคำพูดของลูกค้านางก็ตกใจ นางคิดว่า "ตามที่เจ้าพูดหมายความว่าท่านพ่อกับพี่ชายของข้ากำลังจะตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม?"

 

"เสี่ยวยี่ยกอาหาร" บู่ฟงพูดออกมาอย่างไม่สนใจอะไร เขาอยู่ไกลในห้องครัวขัดจังหวะในสิ่งที่เสี่ยวยี่คิด

 

คนอ้วนจินกับคนอื่นเมื่อสั่งอาหารเสร็จก็เอาหอยทอดจากไปด้วย

 

มีคนหกคนในกลุ่มคนอ้วนสั่งหอยนางรมทอดยกมากินกับสั่งหอยนางรมทอดกลับไปโหลหนึ่งทำให้ต้องรอสักพัก

 

"นี่คือหอยนางรมทอด? มันหอมมาก" คนอ้วนจินมองหอยนางรมทอดที่ห่อใบไผ่อยู่ในมือ หอยนางรมทอดสีเหลืองทองมีกลิ่นหอมมากมันกระตุ้นชวนให้เขาหิว

 

เมื่อได้หอยทอดแล้ว พวกเขาก็ออกไปจากร้านเล็กๆฟงฟง

 

"คนอ้วนจินเราจะไม่พลาดฉากนี้? นักรบระดับจักรพรรดิขั้นที่หก หกคนกำลังถูกประหารเราจะไม่พลาดโอกาสนี้" หนึ่งในพวกเขาพูดคนอื่นๆก็เห็นด้วยทันที

 

กลุ่มคนอ้วนจึงถือหอยทอดไว้ในมือแล้วเดินมุ่งหน้าไปสู่ลานประหาร แล้วกินหอยนางรมไปด้วยขณะที่มีฝูงชนล้อมอยู่

 

//มาช้าไปหน่อย โทษที พึ่งกลับ ทอดหอยทอดดด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #768 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 04:52
    #768
    0
  2. #743 วังวณา (@blue_diamond) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 13:55
    เปิดตัวหอยทอด 
    #743
    0
  3. #493 SAOW (@Sunako_333) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 21:08
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากกก
    #493
    0
  4. #474 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 05:28
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #474
    0
  5. วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 09:33
    ใส่ถั่วด้วยรึ ?
    #406
    0
  6. วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 22:15
    หอยทอดเอาออกไปได้ ฝูงชนเห็นแล้วต้องอยากกินแน่เลย 5555
    #394
    0
  7. #389 มะนาว (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 20:49
    นางชาติ=รสชาติ ไหมค่า

    นิยายสนุกมากค่า
    #389
    0