มาลิ้มรสชาติอาหารที่ต่างโลกกันเถอะ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 158,494 Views

  • 964 Comments

  • 4,041 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    410

    Overall
    158,494

ตอนที่ 59 : ฝ่าบาทสั่งให้เอามันออกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60

แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

ลมในฤดูหนาวพัดเข้ามาหลังจากที่ฝนตก อากาศหนาวๆ ได้พัดเข้ามาหลังจากฝนในฤดูใบไม้ผลิที่ตกลงมานับสิบครา

 

หลังจากที่ฝนตกลงมาในฤดูใบไม้ผลิแล้วนั้น อากาศในเมืองหลวงก็เริ่มหนาวเย็นลงมาเรื่อยๆ ลมจากฤดูใบไม้ผลิเริ่มพัดมากลายเป็นลมหนาว บู่ฟงตื่นขึ้นมาในยามเช้า อากาศที่หนาวเย็นทำให้เขาไม่ยอมลุกออกเตียง

 

หลังจากที่ลุกขึ้น บู่ฟงก็เอาผ้าห่มหนาๆห่อตัวเอาไว้แล้วออกมาเปิดร้าน เมื่อเปิดประตูลมเย็นก็พัดเข้ามาในร้าน เขารู้สึกว่ามีลมเย็นพัดลงมาจากคอของเขา

 

บู่ฟงเอามือถูกันแล้วสูดลมหายใจเอาอากาศหนาวเย็นเข้าไปข้างใน

 

เมื่อมองไปที่เจ้าดำน้อยที่น้อยอยู่บนพื้น บู่ฟงทำปากจู่แล้วคิดว่า “เจ้าหมาขี้เกียจนี้.....นอนอยู่ตลอดทั้งวัน มันเป็นสัตว์วิญญาณที่โหดร้ายที่คนหวั่นเกรงไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันไม่คิดจะยืนอยู่ที่ทางเข้าร้านด้วยความให้มีสง่าร่าศรีด้วยนะ?”

 

“น้องชาย หมาเทพตัวนี้อยากกินขี้โครงหมูอ่อนขี้เมา” เจ้าดำน้อยลืมตาพูดออกมากับบู่ฟงอย่างขี้เกียจ เสียงมันไม่ใช่เสียงของคนแก่ แต่มันเป็นเสียงของคนที่มีอำนาจดึงดูเหมือนแม่เหล็กแทน

 

บู่ฟงขมวดคิ้ว “เจ้าหมาขี้เกียจ มาแค่กินฟรีที่นี่ ตอนนี้มันกล้าสั่งอาหารแล้ว?”

 

เจ้าดำน้อยกรอกตามองไม่สนใจบู่ฟง มันเอาหัวจมลงบนอุ้งเท้าของมันแล้วเดินกลับไปนอน เห็นได้ชัดว่ามันไม่สนใจว่าเขาจะทำอาหารให้เขามั้ย

 

บู่ฟงโกรธมาก....เจ้าหมานี้ขี้เกียจจริงๆไม่สนแม้กระทั่งว่าเขาจะใส่ซอสพริกนรกลงไปในซี่โครงหมู่อ่อนขี้เมา? มันอาจจะทำให้เจ้าหมาขี้เกียจนั้นตายได้

 

บู่ฟงหันหน้ากลับไปที่ห้องครัว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากทำซี่โครงหมูอ่อนขี้เมา แต่เจ้าดำก็ออกมาช่วยเขาไว้เมื่อวานนี้ แม้ว่าบู่ฟงไม่อยากจะทำ แต่เขาก็จะทำให้มันสักครั้ง

 

เขาหยิบวัตถุดิบหลักที่สำคัญในการทำซี่โครงหมู่อ่อนขี้เมาออกมาจากช่องแช่แข็ง ส่วนประกอบที่สำคัญ ซี่โครงหมูป่าบิน แป้ง ซอสปรุงรส

 

บู่ฟงเอาซี่โครงหมูวางลงบนเขียง เขาสะบัดมีดคมที่อยู่ในมือ เขาพลิกใบมีดที่อยู่ในมือแล้วใช้สันมีดสองสามครั้ง เขาพลิกซี่โครงไปอีกด้านแล้วใช้สันมีดทุบอีก

 

การสับเนื้อหมูง่ายกว่าการทุบเนื้อหมู หลังจากที่ฝึกเทคนิคมีดดาวตก ฝีมือของบู่ฟงก็ดีขึ้นอย่างมาก ภาพการใช้มีดสับซี่โครงหมูยังเป็นภาพติดตา

 

ตอนที่บู่ฟงทำซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาครั้งแรก เขารู้สึกว่าการสับเนื้อเป็นเรื่องที่เหนื่อยมาก แต่เมื่อเขาได้ฝึกฝนเทคนิคการใช้มีดแล้วมันง่ายมากนัก

 

เมื่อสับซี่โครงที่เป็นวัตถุดิบหลักสำเร็จแล้ว ในแต่ละชิ้นเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ จากนั้นเขาก็เอามันไปวางตรงแป้งที่เตรียมไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าแต่ละชิ้นจะโดนเคลือบให้เท่ากัน

 

เขาใส่น้ำมันลงไปในกระทะครึ่งหนึ่ง รอจนกระทั่งมันขึ้นฟองอากาศเพราะมันร้อนขึ้น มากพอที่จะลวกมือ เขาก็เอาชิ้นเนื้อวางลงไปในกระทะ

 

ปุด ปุด

 

เนื้อที่อยู่ในน้ำมันส่งกลิ่นหอมลอยออกมา

 

เนื้อทุกชิ้นถูกทอดลงไป บู่ฟงเอามาใส่ชามใหญ่ เมื่อซอสเปรี้ยวหวานถูกทำเสร็จก็เอามาคลุกเคล้ากับเนื้อที่อยู่บนจาน

 

“เจ้าดำน้อยได้เวลากินได้แล้ว” บู่ฟงเดินออกมาจากห้องครัวถือจานที่มีซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาอยู่ แล้วพยายามเรียกออกมาเบาๆ

 

เจ้าดำน้อยเปิดตาออกมาทันทีเอาจมูกเล็กๆของมันดมกลิ่นที่ลอยมาในอากาศ ลิ้นของมันห้อยลอยมาจากอากาศแล้วมองจานซี่โครงกระดูกหมูอ่อนที่ลอยออกมาในมือของบู่ฟงที่ถืออยู่

 

เมื่อเขามองจานกระดูกหมูซี่โครงอ่อนที่อยู่ตรงหน้า เจ้าดำก็เริ่มเข้ามาขบกัดอาหารที่อยู่ในจานแล้วส่ายหาง

 

บู่ฟงอ้าปากกว้างยิ้มออกมา แล้วลูบขนของเจ้าดำน้อยที่นุ่มและดำสนิท เขาลึกขึ้นแล้วดึงเก้าอี้ไปตรงที่ทางเข้า แล้วเริ่มอาบแดดไปเรื่อยๆ

 

แม้ว่าเมื่อวานจะมีการต่อสู้ของผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในเมืองหลวง แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตประจำวันของบู่ฟงเลย

 

แสงแดดจากดวงอาทิตย์เมื่อใกล้หมดฤดูใบไม้ร่วงเริ่มอบอุ่นขึ้น มันช่างสบายยิ่งนัก เสือผ้าของเขาก็มีกลิ่นแสงแดดอ่อนๆ

 

มันนี้มันช่างดีจริงๆ

 

ตรงที่ไกลคนอ้วนจินและเพื่อนๆที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ คนอ้วนจินที่เป็นผู้นำกลุ่มกำลังเดินกะโผลกกะเผลก ใบหน้าอ้วนของเขาบ่วมขึ้นมานิดๆ

 

“สวัสดียามเช้า เถ้าแก่บู่ท่านอาบแดดอยู่เหรอ? ท่านรู้สึกสบายไหม” คนอ้วนจินเดินเข้ามาทักทายบู่ฟง

 

บู่ฟงพยักหน้าแล้วมองไปที่เขาแล้วพูดว่า “หน้าของเจ้าบวมเหรอ? เจ้าอ้วนอยู่แล้วไม่น่าจะทำให้มันขึ้นอืดขึ้นมาอีกเลย” (คนจีนว่าคนหน้าอิ่มเป็นคนมีสง่าราศี)

 

“เถ้าแก่บู่...ท่านพูดเล่นอีกแล้วไม่ใช่ว่าทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะท่านรึไง?” คนอ้วนจินชี้มาตรงใบหน้าที่บวม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

 

“หอยทอดของท่านมันหอมจนเกินไป...” เขาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้บู่ฟงฟังเขารู้สึกเศร้าใจขึ้นมาเล็กน้อย....

 

การเอาหอยทอดออกไปช่างสร้างความปั่นป่วนยิ่งนัก

 

“เจ้าทำท่าล้อเลียนเขา แต่เจ้าก็ไม่ได้โดนฟาดตาย...” บู่ฟงพูดออกมาเป็นเรื่องธรรมดาๆ เขาเหยียดร่างของเขาแล้วเดินไปที่ห้องครัว

 

คนอ้วนจินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาไม่คิดว่าเถ้าแก่บู่จะล้อเลียนเขา “เถ้าแก่บู่ท่านก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันเหรอ”

 

บู่ฟงโบกมือให้รู้ว่าเขาได้ยิน หลังจากนั้นกลิ่นหอมฟุ้งก็ล่องลอยออกมาจากครอบครัว

 

โอหยางเสี่ยวยี่กระโดดเข้ามานางก็มาถึง วันนี้นางค่อนข้างจะอารมณ์ดี

 

“โอ้ คนอ้วนจินพยายามทำหน้าบวมขึ้นมาเหรอ?” นี่เป็นสิ่งแรกที่โอวหยางเสี่ยวยี่เดินเข้าไปร้านเมื่อเห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของเจ้าอ้วนจินนางก็หัวเราะออกมาเสียงดังทันที

 

เจ้าอ้วนจินพยายามยิ้มออกมาอย่างข่มขื่น เมื่อโอวหยางเสี่ยวยี่รบเร้า เขาก็เล่าเรื่องหอยทอดให้ฟังอีกครั้งหนึ่ง

 

“หอยทอดอร่อยจริงๆเหรอ? ข้าจะให้นายท่านที่น่ารังเกียจทำให้ข้า แล้วข้าจะเอากลับไปให้ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่ลองชิม”โอวหยางเสี่ยวยี่คิด

 

“เสี่ยวยี่เจ้ามายกอาหารจานนี้” บู่ฟงตะโกนออกมาเบาๆ เขารู้ว่าโอวหยางเสี่ยวยี่มาถึงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของนาง มาจากตรงที่กินอาหาร

 

“โอ๊ะ” โอวหยางเสี่ยวยี่รีบวิ่งไปที่หน้าต่างห้องครัว แล้วยกอาหารไปให้เจ้าอ้วนจินกับเพื่อนของเขา

 

เจ้าอ้วนจินกับเพื่อนได้ลิ้มลองอาหารจนพอใจ หลังจากนั้นก็จ่ายเงิน แต่ละคนก็เอาหอยทอดกลับไป

 

จีเฉิงเชี่ยสวมเสื้อคลุมสีขาวราคาแพงเขาเป็นลูกค้าประจำของทางร้าน และมักจะได้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขา

 

“ท่านพี่องค์ชายท่านอยากจะกินอะไร?” โอวหยางเสี่ยวยี่พูด

 

“ข้าจะเอาปลาหมักพริกกับเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะ” จีเฉิงเชี่ยหัวเราะเบาๆ

 

หลังจากนั้นไม่นานมันก็ถูกยกออกมา จีเฉิงเชี่ยกินเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะแกล้มกับปลาหมักพริก

 

ในทางเข้าซอยมีชายร่างบางผมขาวกำลังเดินเดินเข้ามาท่าทางสะดิ้ง

 

“บ้าเอ๋ย ข้าหัวใจจะวาย เจ้าหมานี้มันยังคงอยู่ที่นี่ มันเป็นสัตว์ระดับสูงทำไมมันไม่มีกลิ่นอายของสัตว์ระดับสูงเลยนะ?”

 

เหลียนฟูมีผิวสวย และใส่เสื้อผ้าที่สวมง่ายๆ ผมสีขาวของเขาถูกรวบขึ้นด้วยผ้าผูกผมสีเหลือง เมื่อเขาเห็นเจ้าดำน้อยหัวใจของเขาก็สั่นเขาขดนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าหากันแล้วพูด

 

เจ้าดำน้อยไม่สนใจแม้กระทั่งขันทีที่มาค่อนแคะ มันกำลังแทะซี่โครงหมูอ่อนขี้เมา กลิ่นหอมน่าทานของมันล่องลอยไปทั่ว

 

“หืม กลิ่นมันหอมมาก” เหลียนฟูเหลียนฟูพูดแล้วเอานิ้วหัวแม่มือกับนิ้วกลางแตะกัน

 

ร่างของเจ้าดำน้อยแข็งท่อแล้วมองไปที่เจ้าขันทีบ้า จากนั้นมันก็หันก้นมาให้เหลียนฟูแล้วยังคงแทะซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาต่อไป

 

ใครมันจะทำแบบนั้น เหลียนฟูรู้สึกโกรธทำราวกับว่าเขาจะไปแย่งของหมากิน

 

เมื่อเหลียนฟูก้าวเข้ามาในร้านของบู่ฟง เขาสะบัดสะโพกเดินมาเขาไม่ได้มาสร้างปัญหาหรือจับตามองใคร เขาเข้ามาซื้ออาหารจริงๆ

 

ฝ่าบาทให้เขานำอาหารทุกจานในร้านไปลิ้มลองในวันก่อน หากรสชาติดีจริงเขาก็จะเอาบู่ฟงเข้าไปในวังหลวง

 

“เขาก็แค่พ่อครัวที่ทำอาหารในร้านเล็กๆ จากร้านที่ตั้งอยู่ในซอยเขาจะมีฝีมือเทียบเท่ากับพ่อครัวในวังหลวงงั้นเหรอ?” แต่เหลียนฟูไม่ค่อยอยากมาทำงานเพราะเรื่องในวันนั้น

“ทำไมกันนะฝ่าบาทต้องให้ข้ามาที่นี่? นั้นมันคุณหนูของแม่ทัพโอวหยางไม่ใช่รึนั้น?” เมื่อตอนที่เขาไปในร้านเหลียนฟูบังเอิญเห็นจีเฉิงเชี่ยที่กำลังกินเหล้าเคล้ากับอาหารพร้อมกับโอวหยางเสี่ยวยี่ที่น่ารัก

 

“หืม? เหลียนกงกง.....ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ในวันนี้?” จีเฉิงเชี่ยแปลกใจ เหลียนฟูเป็นขันทีส่วนพระองค์องพ่อเขา เขาปรากฏตัวในร้านมันแปลกจริงๆ....

 

“มีบางอย่างที่ฝ่าบาทให้ข้าทำ ฝ่าบาทให้นำอาหารให้ข้าเอาเข้าไปในวัง ที่ข้ามาอยู่ตรงนี้? เพราะว่าข้าไม่อาจจะขัดขืนราชโองการได้”

 

“หืม..เอากลับไป?” จีเฉิงเชี่ยพยักหน้าท่าทางของเขาแปลกไปเมื่อมองทางเหลียนฟู

 

//สวัสดีวันจันทร์ ตอนนี้ในเพจแปลไป 108 และ เย่ๆขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันคนละนิดคนละหน่อย สวัสดีวันคริสมาสและปีใหม่ล่วงหน้าด้วยนะครับ (แพนด้าคุง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #926 Realparan (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:36
    เอาหอยทอดกลับไปนะท่าน
    #926
    0
  2. #769 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 05:21
    #769
    0
  3. วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:00
    เอากลับไปได้ที่ไหนนนน ได้แค่หอยทอด 555
    #676
    0
  4. #675 SAOW (@Sunako_333) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:56
    เรื่องเข้ามาอีกละไงง
    #675
    0
  5. #674 NotSolo (@not3125) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:54
    ขอลิงค์เพจที่มีนิยายหน่อย
    #674
    0