มาลิ้มรสชาติอาหารที่ต่างโลกกันเถอะ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 158,649 Views

  • 964 Comments

  • 4,038 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    565

    Overall
    158,649

ตอนที่ 77 : องค์รัชทายาทกับอ๋องหยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    13 ก.พ. 61

แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

ภายในจอกกระเบื้องใส่เหล้า ของเหลวที่ใส่ราวกับน้ำแกว่งไปมา กลิ่นหอมรวยรินกระจายออกมารอบจมูกนั้นออกมาจากจอกเหล้า

 

อ๋องหยู่หมุนเหล้าในจอก เมื่อเขาลิ้มรสเหล้าความร้อนแรงเกิดขึ้นในปากทำให้รูขุมขนของเขาทั่วทั้งร่างสั่นสะเทือน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาดื่มเหล้ารสชาติดี รสชาติของมันดีกว่าเหล้าหยกหอมฟุ้งจากวังหลวงมาก

 

“ตามที่คาดไว้ร้านที่ทำให้ท่านพ่อมาหาด้วยตัวเองได้ แค่เหล้านี่ก็พอที่จะทำให้รั้งลูกค้าทั้งร้านได้แล้ว” อ๋องหยู่พึมพำออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาที่อ๋องหยู่เข้ามาที่ร้านของบู่ฟง ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น แต่เมื่อเขามาเอาเขาก็สัมผัสกับความอร่อยของร้านนี้ได้

 

สุรานี่เป็นสุราชั้นเลิศ อาหารในที่นี่ก็อร่อย

 

สีน้ำตาลอมส้มของซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาและไอน้ำที่ระเหยกลิ่นหอมออกมาจากเนื้อเป็นภาพที่สวยงามและน่ามองมาก

 

ตรงที่ทางเข้าซอยองค์รัชทายาทกำลังเดินเอามือไขว้หลังแล้วเชิดหัวสูงขึ้น ฉู่ชี่เป็นคนเดียวที่ติดตามเขามา ท่าทางของเขาช่างจริงจังตอนที่ถือกรงเหล็กขนาดใหญ่ด้วยมือข้างเดียว

 

“หืม?” บู่ฟงที่เพิ่งออกไปจากห้องครัว มองมาที่ทางเข้าก็รู้สึกงงทันที เขาเห็นองค์รัชทายาทกับฉู่ชี่วางกรงเหล็กลงกับพื้นเมื่อเข้าร้าน

 

“เถ้าแก่บู่ ข้ากลับมาแล้ว” องค์รัชทายาทหัวเราะแล้วพูดในขณะที่มองมาที่บู่ฟง

 

เมื่อบู่ฟงปรุงโอสถกระยาหารแล้ว สุขภาพของฮ่องเต้ดีขึ้น เขาจีเฉิงอันที่เป็นคนเอาโอสถกระยาหารไปให้จะเป็นที่โปรดปรานมากขึ้น ตำแหน่งของเขาในฐานะองค์รัชทายาทก็จะมั่นคงขึ้น เขาเองก็จะได้รับผลประโยชน์มากกว่าพี่น้องคนอื่น

 

ในตอนที่กำลังคิดอยู่นั้นองค์รัชทายาทอยากจะให้บู่ฟงเร่งทำโอสถกระยาหารมากขึ้น

องค์รัชทายาทยกมือขึ้นดึงผ้าคลุมเหล็กออกมา เมื่อเขาดึงผ้าออกมาสิ่งที่อยู่ในกรงเหล็กก็เผยออกมา

 

ไก่เลือดฟินิกส์สีแดงเลือดสีแดงเหล็กออกมาภายในกรงเหล็กทรงกลมนั้นอยู่

 

“ไก่เลือดฟินิกส์?” บู่ฟงงงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันไปมองทางองค์รัชทายาทอย่างแปลกๆ เขาไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะหาไก่เลือดฟินิกส์ยากแค่ไหน

 

“ใช่แล้ว ท่านจำได้ไหมเมื่อก่อนท่านพูดว่าไงเรื่องไก่เลือดฟินิกส์ ท่านจำได้ไหมว่าท่านพูดอะไรออกมาก่อน?” องค์รัชทายาทยิ้มแล้วพูดออกมา

 

บู่ฟงไม่แสดงท่าทางใดๆเดินไปรอบๆกรงเหล็ก เขาตรวจสอบไก่เลือดฟินิกส์อย่างระมัดระวังมันไม่อาจเทียบได้กับไก่ที่ระบบได้เตรียมเอาไว้ เขาพบว่าไก่เลือดฟินิกส์ที่คุณภาพต่ำกว่าที่ระบบเตรียมเอาไว้

 

บู่ฟงพยักหน้า เขาเชื่อว่าระบบได้เตรียมวัตถุดิบที่ดีที่สุดให้

 

เขาตกลงกับองค์รัชทายาทเอาไว้ว่าเขาจะทำซุปโสมสีม่วงไก่เลือดฟินิกส์ให้กับองค์รัชทายาทเมื่อองค์รัชทายาทหาวัตถุดิบได้

 

“โสมสีม่วงกับสมุนไพรล้ำค่าอื่นๆละ?” บู่ฟงถาม

 

ดวงตาขององค์รัชทายาทสว่างขึ้นมาทันที มือของเขาเคลื่อนไหวเอากระเป๋าหนังที่สมุนไพรปรากฏอยู่ในมือของเขาแล้วส่งมอบให้กับบู่ฟง

 

โสมสวรรค์สีม่วงถูกเก็บเอาไว้ในกล่องหยกอย่างดีเขาเอามันมอบให้บู่ฟงด้วยเหมือนกัน

 

โสมสวรรค์สีม่วงมีราคาแพงมากและมีค่ามากเหมือนกับไก่เลือดฟินิกส์ นอกจากนี้มันยังหายากมากมันเติบโตในดินแดนรกร้างเท่านั้น มันเป็นที่ๆน่ากลัว และมีสัตว์ระดับสูงหลายมากมายหลายชนิด แม้แต่นักรบขั้นที่เจ็ดอาจจะต้องตายได้เมื่อไปสำรวจดินแดนรกร้าง

 

แต่โสมสวรรค์สีม่วงก็ยังเป็นสมุนไพรในระดับห้าเท่านั้น มันอยู่ที่ภายนอกของดินแดนรกร้างองค์รัชทายาทก็ยังให้คนไปเก็บมันมาได้ แต่ก็ต้องใช้เงินจำนวนมาก

 

โสมสีม่วงสวรรค์นั้นก็ดูไม่ดีเช่นกัน บู่ฟงพยักหน้าแล้วพูดว่า “การทำซุปโสมสีม่วงไก่เลือดฟินิกส์ ต้องใช้เวลานานหลายชั่วโมง เวลาในการเปิดร้านใกล้จะหมดแล้ว พรุ่งนี้มาเอาโอสถกระยาการ เนื่องจากท่านเอาส่วนผสมมาเองข้าจะอนุญาตให้เอาเมนูจานนี้กลับไป”

 

รอยยิ้มขององค์รัชทายาทบนใบหน้าแข็งตัวทันที เขาคิดว่า “วันนี้เจ้าทำอาหารไม่ได้?เพราะใกล้จะถึงเวลาปิดร้านแล้ว?”

 

“เถ้าแก่บู่ ข้าต้อการซุปโสมสีม่วงไก่เลือดฟินิกส์ในตอนนี้ท่านสามารถปรุงมันตอนนี้ได้ไหม?” องค์รัชทายาทขมวดคิ้วถาม วัตถุดิบเหล่านี้ใช้เงินของเขาไปจำนวนมาก เขาอยากจะเห็นบู่ฟงปรุงอาหารเองไม่อย่างนั้นเขาไม่สบายใจ

 

บู่ฟงมององค์รัชทายาทแล้วพูด “การปรุงโอสถกระยาหารไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่เจ้าคิด มันมีเทคนิคมากมายที่จำเป็นจะต้องใช้ หากเจ้าไม่เชื่อข้าก็ขอให้พ่อครัวที่วังหลวงปรุงก็ได้”

 

“บอกตามตรงวัตถุดิบที่ท่านเอามานั้นมันยังใช้ไม่ได้ แต่ข้าเกลียดจริงๆเมื่อมีคนมาสงสัยข้า นี่เป็นครั้งแรกข้าจะยกโทษให้เจ้า เมื่อเจ้าเอาส่วนผสมมาเอง เจ้าเลยเอากลับไปได้” บู่ฟงไม่แสดงท่าทางใดๆเขาพูดออกมาแล้วมองหน้าองค์รัชทายาทอย่างไม่แยแส

 

จีเฉิงอันโกรธมาก ใครกันที่กล้าจะพูดกับเขาแบบนี้ในอาณาจักร แล้วก็กล้าที่จะข่มขู่เขา

 

“เจ้า....” องค์รัชทายาทสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เขานึกถึงเบื้องหลังของร้านและความสามารถในการทำอาหารของบู่ฟงและโอสถกระยาหาร รอยยิ้มบนมุมปากของเขาก็ยกขึ้น แล้วเขาพยายามระงับความโกรธเอาไว้

 

“ข้าไม่ได้สงสัยเถ้าแก่บู่ ข้าจะส่งคนมารับมันในวันพรุ่งนี้ ข้าหวังว่าเถ้าแก่บู่จะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง” องค์รัชทายาทพูด

 

“ฮะฮะฮะ”

 

เมื่อองค์รัชทายาทพูดเสร็จเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังเข้ามาใกล้ๆ

 

องค์รัชทายาทขมวดคิ้วนิดๆแล้วมองไปตรงที่มาของเสียงแล้วเห็นอ๋องหยู่ทันที

 

อ๋องหยู่ยกเหล้าขึ้นมาแล้วซดเข้าไป เขายืนขึ้นเดินไปที่องค์รัชทายาทด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นที่ฉาบบนใบหน้าของเขาที่เหมือนบัณทิต

 

“พี่ชายที่รักของข้า ข้าไม่คิดว่าข้าจะได้มาเจอท่านที่นี่ จุ๊ จุ๊ จุ๊ ท่านมาอยู่ที่นี่เพื่อขอให้เถ้าแก่บู่ทำโอสถกระยาหารใช่ไหม? เพื่อต่ออายุเสด็จพ่อ...อย่างนั้นเหรอ?” อ๋องหยูพูดออกมาด้วยท่าทางปกติด้วยรอยยิ้มที่อยู่นใบหน้าของเขา

 

รูม่านตาขององค์รัชทายาทกับฉู่ชี่หดลงมา ก่อนหน้านี้พวกเขามุ่งเน้นความสนใจไปที่บู่ฟง พวกเขาไม่คิดว่าอ๋องหยู่จะอยู่ในร้านเหมือนกัน

 

“เขามาที่นี่ได้ไง?” องค์รัชทายาททั้งตื่นเต้นและโกรธ

 

องค์รัชทายาทก็มองมาที่ฉู่ชี่อย่างมีคามหมายในสายตา ร่างของฉู่ชี่หนาวสั่น ถอหลังออกไปก้ทงคำนับองครัชทายาท

 

“ฮะฮะ น้องสองก็ดูเหมือนกับว่าถูกอาหารของเถ้าแก่บู่ดึงดูดออกมาเหมือนกัน “ องค์รัชยาทยิ้มให้แล้วพยักหน้าอ๋องหยู

 

อ๋องหยู่จีเฉิงหยู่เป็นราชันนักรบระดับห้า เขาเป็นนักรบระดับราชันขั้นสูงสุด ในบรรดาองค์ชายทั้งสามคนการฝึกฝนของเขาอยุ๋ในระดับสูงสุด

 

แม้ว่าองค์รัชทายาทจีเฉิงอันกับองค์ชายสามจีเฉิงเชี่ยจะอยู่ในระดับราชันนักรบขั้นที่ห้าเหมือนกัน แต่พวกเขาก็อยู่ในระดับแรกเท่านั้น เมื่อเทียบกับอ๋องหยู่แล้วพวกเขาแย่กว่ามาก

 

“จริงๆ แล้วอาหารของเถ้าแก่บู่กับเหล้าอร่อยที่สุดในโลก พี่ใหญ่เมื่อท่านมีโอกาสก็ลองดู” อ๋องหยู่หัวเราะเบาๆ เอาผลึกวางลงบนโต๊ะแล้วเดินออกมาจากร้านไปอย่างช้าๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์รัชทายาทก็หายไปเขาค่อยจ้องมองภาพอ๋องหยู่หายไปจากซอย

 

ด้วยระดับการฝึกฝนที่สูงทำให้ขุนนางในราชสำนักครึ่งหนึ่งสนับสนุนน้องชายของเขา จีเฉิงหยู่เเป็นคู่แข่งตัวฉกาจขององค์รัชทายาทและทำให้เขากระวนกระวายใจ

 

“เถ้าแก่บู่....ท่านทำอาหารวันนี้ไม่ได้จริงๆเหรอ?” องค์รัชทายาทหันไปถามบู่ฟง

 

“ข้าทำไม่ได้” บุ่ฟงพูดออกมาตามปกติ เขานั่งลงบนเก้าอี้โดยวางท่าทางเฉยๆ “นอกจากนี้อย่าลืมจ่ายค่าปรุงอาหารด้วยห้าสิบผลึก”

 

“ห้าสิบผลึก?” องค์รัชทายาทหรี่ตา เขาฉวยเอาผลึกวางเอาไว้บนโต๊ะ จากนั้นเขาก็หันกลับไปด้วยความโกรธ ในฐานะองค์รัชทายาทเขาไม่ได้ขาดเงิน

 

ฉู่ชี่ถอนหายใจเขาเดินตามหลังองค์รัชทายาทแล้วขมวดคิ้วบนใบหน้า

 

ไม่นานพวกเขาก็หายออกไปจากซอยเหมือนกัน

 

“ใช่แล้ว เสี่ยวยี่เวลาเปิดร้านหมดลงแล้ววันนี้” บู่ฟงลุกขึ้นยืนแล้วลูบหัวโอวหยางเสี่ยวยี่ หลังจากที่เห็นนางไป เขาก็หยิบเอากรงเหล็กเข้าไปในห้องครัว


//ลืมลง ติดงานมาก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #884 ซีโร่ (@taweesaky) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:03
    ขอบคุณครับ
    #884
    0