คัดลอกลิงก์เเล้ว

[END]I'M LUCKY∆โชคดีที่มีนาย∆

โดย BamSmile

'พายู' ผู้รักให้กฎระเบียบจราจร แต่กลับเสียงนํ้าตาให้กับอุบัติเหตุทางรถถึงสองครั้ง ทำให้เขาเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ส่วนเพื่อนที่เขาแอบชอบเขาก็ค่อยเตือนอยู่เสมอแต่กลับโดนมองข้ามไม่เห็นความหวังดี

ยอดวิวรวม

105

ยอดวิวเดือนนี้

44

ยอดวิวรวม


105

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ส.ค. 62 / 16:00 น.
นิยาย [END]I'M LUCKY∆⪤շչ∆ [END]I'M LUCKY∆โชคดีที่มีนาย∆ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
'พายู' ต้องเสียบิดามารดาตั้งแต่เจ็ดขวบ เพราะอุบัติเหตุทางรถ ทำให้เขาต้องอยู่คนเดียวมาโดยตลอด มีแค่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เป็นเพื่อนกับเขาตั้งแต่เด็ก และพายูก็แอบชอบเขามานาน แต่กลับโดนมองข้ามไม่เห็นความหวังดีของเขาเลย ถึงเขาจะบอกหรือเตือนเรื่องกฎจราจรให้ระมัดระวัง อย่าประมาท อยู่ในกฎของจราจรด้วย พายูไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์เหมือนกับบิดามารดาเขา แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรและกลับโดนมองข้ามไม่เห็นความหวังดีของเขาแต่พายูก็ไม่เคยทิ้งเขาไปไหน

*หมายเหตุ*
-มีคำหยาบ
-เป็นนิยายเรื่องสั้น 

      อยากให้ทุกคนอ่านไปด้วยคิดตามไปด้วยนะค่ะ 'กฎจราจร' นั้นมีความสำคัญต่อการดำรงชีวิตในสังคมมาก ถ้าทุกคนปฏิบัติตามกฎจราจรก็จะเกิดอุบัติเหตุน้อยลงและปัญหาอื่นๆด้วยนะค่ะ 
      
  เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต้องติดตามกันน่า~ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ????????
สนุกแน่นอน ขอบอก ติดตามได้ที่ทวิตเตอร์@BamSmile30

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ส.ค. 62 / 16:00


I'M LUCKY•∆โชคดีที่มีนาย∆

//เมื่อ 1 ปีก่อน//

   
      
        สวัสดีดีครับ! ผมชื่อ 'พายู' มีเพื่อนสนิท ชื่อ 'ไบท์' มันชอบขี่รถซิ่งมาก มีบิ๊กไบค์คู่ใจสีเขียว ไม่รู้มันจะเกิดอุบัติเหตุตายตอนไหน ผมบอกผมเตือนหลายครั้งแล้วแต่ไม่ก็ไม่ฟังกันบ้างเลย ผมไม่อยากให้มันเป็นเหมือนพ่อกับแม่ผมที่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิตไป ตั้งแต่ผมยัง7ขวบอยู่เลย ผมเลยต้องอยู่คนเดียว มีแค่ไอ้ไบท์ที่เป็นเพื่อนกับผมเพราะเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่เขาก็ค่อยช่วยเหลือผมอยู่เสมอ ผมถึงรู้สึกไม่เดียวได้


-หน้ามหาลัยอารียากร-


"ขี่ให้มันดีๆหน่อยสิ ไอ้ไบท์ ระวังคนด้วยดิว่ะ" พูดถึงไอ้ไบท์ มันก็มากด้วยความเร็วกับรถคู่ใจ เสี่ยวฉันไปนิดเดียวเอง
"เอาน่า~ก็ไม่เป็นไรสักหน่อย"มันก็เป็นอย่างนี้แหละ แล้วก็ขี่รถไปอย่างเร็วไม่มีหันกลับมามองเลย ช่างมันเถอะ!


//ห้องเรียน//


"พายู เอางานมาลอกหน่อยสิ" เสียงของไอ้ไบท์เองแหละ มันก็อย่างนี้แหละไม่เคยทำงานเลย แต่ผมก็ให้มันลอกทุกครั้ง บางครั้งก็ทำให้มัน ผมนี้แย่จริงๆเลยหรือโง่ที่แอบชอบมัน แต่ไบท์มันไม่รู้หรอกว่าผมแอบชอบมันมานานแล้ว ช่างเถอะ
"ทีหลังก็หัดทำเองบ้างนะ เดี๋ยวอาจารย์ถามจะไม่รู้เรื่อง"ผมก็พูดไปงั้นแหละรู้ว่าไบท์มันคงไม่สนใจ
"เอาน่า~ตอนบ่ายฉันจะไปรับดีน่ามากินเลี้ยงวันเกิดนายด้วยนะ"ใช่วันนี้วันเกิดฉันเองแหละ ไอ้ไบท์มันจะจัดให้ฉันที่บ้านไบท์เองแหละ รวมทั้งจะเอานางดีน่าของมันมาด้วย ก้างขวางคอจริงๆเลยนะ
"ได้สิ ขี่รถยนต์ก็ระมัดระวังด้วยนะไม่ต้องขี่ซิ่งล่ะเดี๋ยวดีน่านายปลิวยิ่งตัวเล็กๆอยู่ด้วย"ดีน่า ก็คือ แฟนสาวสุดน่ารักของไอ้ไบท์เอง ผมว่าหน้าจะตอแหลมากกว่า ผมยังดีกว่าตั้งเยอะ
"ครับ คุณพายู นับวันนายก็พูดเหมือนเป็นแม่ฉันขึ้นทุกที"
"เอาน่า~ฉันเป็นห่วง"แต่ความเป็นห่วงของผมคงถูกมองข้ามไปตลอด ช่างเถอะ!
"รู้แล้วๆ"


//บ้านไบท์//

19:30น.

   ผมได้ยินเสียงรถไอ้ไบท์มาแต่ไกลเลย ผมแน่นอนใจว่ามันขี่รถเร็วอย่างกับจรวดมาแน่นอน ก็เพราะอย่างนี้ผมถึงไม่กล้าไปกับมันหรือซ้อนท้ายเลย ไม่อย่าเสี่ยงกับชีวิต(คงจะตายดีคริคริ)คิดไว้ บอกไปก็เท่านั้น คงต้องให้เจอจริงๆถึงจะรู้

"มาแล้วหรอ มาเร็วๆแม่กับพายูกำลังย่างกุ้งอยู่เลย ให้เจ้าของวันเกิดมาทำให้อย่างนี้ได้ไง"แม่ของไบท์ที่ใจดีกับผมมากๆ

"ครับ ผมมาช่วยแล้ว พายูไม่ต้องทำเดี๋ยวพี่ย่างให้กินเอง ไปนั่งให้สบายใจเถอะวันนี้วันเกิดนายนะ"แล้วมันก็แทรกมาเลย ผมก็เลยให้มันทำไปก็ดีเหมือนกัน คงสงสัยที่ไบท์แทนตังเองว่าพี่ ก็แค่ต่อหน้าพ่อกับแม่มันเท่านั้นแหละ แต่จริงๆแล้วไบท์ก็เป็นพี่ผม3เดือน นิสัยไม่ดีอย่างไอ้ไบท์ผมเรียกพี่คงยาก ไม่รู้ว่าไปชอบไบท์ตอนไหน ชอบไปยังไง ความรักมันมักจะไม่มีเหตุผลแบบนี้ใช่ไหม?

-บ้านไบท์-

โต๊ะอาหาร
"พี่พายูเครื่องดืมมาให้ดีน่าหน่อยสิ"ตอแหลต่อให้นาง
"นี้ครับ ทีหลังก็หัดทำเองด้วยนะครับ คุณหนูไฮโซเพราะที่นี้ไม่มีคนรับใช้เหมือนบ้านของเธอ"
"หรอกค่ะ หนูขอโทษนะค่ะคิดว่าหนูมางานวันเกิดคนรับใช้"
"นี้เธอ...."
"อะไรพี่พายู น้องแค่พูดเล่นเล่นเองค่ะ"จากหลังมือเป็นหน้ามือเลยนะ ตอแหลโลกจริงๆไบท์คงยังไม่รู้นิสัยแท้ๆของนาง 
"มีอะไรกันหรอครับ พี่เอากุ้งย่างมาให้จ๊ะ นี้ของดีน่า ส่วนนี้ของเจ้าของวันเกิด"
"วันนี้วันเกิดพี่พายูหรอค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะค่ะ ขอมีความสุขมากมากค่ะ"ตอแหลไม่เลิก ช่างนาง ให้ไอ้ไบท์มันโง่ต่อไปเถอะ ฉันไม่ได้โง่
"ไปไหนนะ ไม่กินกุ้งย่างหรอ"
"กินไปเถอะ ฉันไม่หิว"ผมก็เดินออกมา ถ้าอยู่ตรงนั้นมีหวังได้ทะเลาะกับน้องดีน่าแน่ๆ เดี๋ยวก็เข้าใจผิด ผมควรเป็นฝ่ายออกมานะถูกแล้ว

>สักพักหนึ่ง< 
-ศาลาริมน้ำแม่-
"เป็นอะไรหรือเปล่า พี่เอากุ้งย่างที่นายชอบมาให้ด้วยนะ"ไบท์ที่เดินมาแต่ไหนก็ไม่รู้
"เปล่า แค่เบื่อๆนะไม่มีอะไร"
"ก็ดีแล้ว ยิ้มหน่อยสิ วันเกิดตัวเองแท้ๆทำหน้าบึ้งตึงอยู่ได้"แล้วไบท์มันก็ชอบที่จะจับแก้มผมแล้วทำให้ผมยิ้มได้ นี้คือข้อดีขอไบท์ที่ผมแอบชอบเลยแหละ มันก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ
"ดีมาก ยิ้มเยอะๆ เอานี้กินซะจะได้มีแรง"ข้อดีอีกอย่างข้อไบท์ชอบพูดให้กำลังใจอยู่เรื่อย เหมือนให้ความหวัง
"นี้ของขวัญวันเกิด ขอให้มีความสุขมากมากนะพายู"แล้วของนายมีเสน่ห์มากจริงๆ อดที่จะยิ้มตอบไม่ได้
"ขอบคุณนะ"
"เดี๋ยวฉันไปหาดีน่าก่อนนะ"
"ไปเถอะๆ"ไปนูนไป ไปไหนก็ไป ไปเลย

:-)
"น้องดีน่าว่ามีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับพี่หรอกครับ"
"คือ ดีน่า~"
"พูดมาเลยครับ พี่พร้อมรับฟัง"
"คือ ดีน่าจะขอเลิกกับพี่ไบท์ค่ะ ดีน่าขอโทษนะค่ะ"
"ทำไมล่ะดีน่า พี่ไม่ดีตรงไหน พี่รักดีน่ามากนะ"
"ไม่ใช่พี่ไม่มีค่ะ แต่ดีน่ารู้สึกว่าไม่ได้รักพี่ไบท์อีกอย่างดีน่ากำลังจะไปเรียนประเทศ"
"ดีน่าจะบอกว่าหมดรักพี่อย่างนั้นใช่ไหม"นํ้าตาขอผมก็ไหลออกมาอย่างอัตโนมัติ เหมือนหัวใจหยุดเต้นไปกับคำพูด
"จะพูดอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ดีน่าขอตัวกลับนะค่ะ หวังว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีก"แล้วเธอก็ไม่สนใจอะไรผมเลย เธอคงหมดรักผมจริงๆ แต่นํ้าตาขอผมก็ไม่หยุดไหลสักที
"ดีน่า ดีน่า เดี๋ยวก่อน"เธอก็ไปกับคนขับรถของเธอแล้ว ผมจึงขี่รถตามไปของเร็วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน จนผมสั่นไปทั้งตัว

"เดี๋ยวผมตามพี่ไลท์ไปเองครับคุณอาไม่ต้องเป็นห่วง"
"ฝากด้วยนะพายู"ผมก็ขี่รถตามไบท์ไปแต่คงไม่เร็วเท่าเขาผมอยู่ห่างจะไบท์มาก แต่ข้างหน้าจะมีไฟจราจรอยู่ ผมมั่นใจว่าไอ้ไบท์ต้องใช้อารมณ์มากว่ากฎจราจร มันต้องโกรธอะไรแน่ๆถึงได้ออกมาเป็นจรวดอย่างนี้ ผมไม่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุเหมือนพ่อกับแม่ผมเลย มีแต่เสียกับเสียทั้งนั้น

///!!!///
"ทำไมดีน่าต้องทิ้งพี่ไปด้วย"ผมได้แต่รำพึงรำพัน มีคนบ้า เสียสิติ นํ้าตาที่หยดรินมันเอ่อล้นออกมาจากใจของผม ทำให้ผมมองอะไรมัวๆไปหมด ผมไม่มองอะไรทั้งนั้น ในคิดผมคิดแต่เรื่องดีน่า ผมขี่รถเร็วมากจนฝ่ายไฟแดงไปไม่ทันได้มองข้างก็มีรถอีกคันขับมาอย่างแรงจนชนเข้าที่ผมทำให้ผมกระเด็นไปจากตัวรถ คนขับก็พยายามหักหลบแล้วหยุดรถช่วงนั่นทำให้จราจรติดขัดมาก ผมที่นอนนิ่งเลือดท่วมกายไปหมด แต่นํ้าตาก็ไหลไม่หยุดเพราะความเจ็บปวดทั้งใจและกาย

"พี่ไบท์ๆอย่าหลับตานะครับ"ผมเห็นสภาพแล้วพี่ไบท์คงเจ็บมาก ผมก็รีบไปกอดไบท์ไว้ผมก็อดที่จะไม่ให้นํ้าตาไหลไม่ได้จริงๆ ผมพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้เลย ทำไมบอกเท่าไหร่ไม่ฟังกันบ้างเลย เตือนแล้วเตือนอีก
"ฉันบอกว่าให้ขี่รถระมัดระวัง อย่าให้อารมณ์มากกว่ากฎจราจรสิ ฮือๆ~"เสียงสะอื้นของผม 
'ขอโทษ พายู'มันเป็นเสียงเบาๆจากไบท์ ที่นอนนิ่ง
"พี่ไบท์ๆตื่นสิๆ"

//โรงพยาบาล//
หน้าห้องฉุกเฉิน

"พายู ไบท์เป็นยังไงบ้าง"เสียงของแม่ไบท์ที่เป็นห่วงลูกชายคนเดียวสุดๆ รีบวิ่งมา พร้อมกับน้ำตาที่ล้มใจมากจนสัมผัสได้ 
"อยู่ในห้องฉุกเฉินครับ ตอนไม่รู้เป็นยังไงบ้าง ถึงมือหมอแล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"แม่ไบท์ดูเธอจะเป็นลมแล้วผมเลยรีบรับเธอไว้ก่อนเธอจะเป็นลมไปเสียก่อน นํ้าตาของแม่ที่ไหลไม่หยุดจนจะไมมีน้ำตาให้ไหลแล้วผมสัมผัสความรู้นั้นได้เพราะผมก็เป็นห่วงเขามากเช่นกัน

\\ผ่านไป3วัน\\

"ไบท์ยังไม่ฟื้นอีกหรอพายู นี้มันก็3วันแล้วนะ"นั้นคือเสียงของแม่ไบท์
"เดี๋ยวก็คงจะฟื้นแหละครับ คุณอาไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ คุณหมอบอกว่าพี่ไบท์อากาศดีขึ้นมากแล้ว"
"เป็นความดีของแม่เลย ขอบคุณพายูมากนะที่ค่อยดูแลไบท์ตลอดเลย"
"ไม่เป็นไรเลยครับ ผมเต็มใจทำให้พี่ไบท์"
"ไบท์รู้คงดีใจมาก ที่มีคนดีดีอย่างพายูค่อยดูแลอย่างนี้ แม่ยังปลื้มเลย"
"ผมก็หวังว่างั้นครับ"
"งั้นอาฝากดูไบท์หน่อยนะ เดี๋ยวอาไปซื้อของกินมาให้ทานนะ"
"ครับ ขอบคุณคุณมากนะครับ"
"อาเต็มใจทำให้พายูนะเพราะพายูเป็นเหมือนลูกคนหนึ่งของอา"แล้วแม่ไบท์ก็สวมกอดผมเบาๆพร้อมถูบผมเบาๆอีกด้วยผมถึงรู้สึกว่าอบอุ่นเหมือนมีแม่อยู่ข้างๆผม 

//สักพักหนึ่ง//

      ผมก็เห็นเหมือนว่านิ้วของพี่ไบท์เริ่มขยับแล้ว จึงรีบไปดูที่เตียง เขากำลังจะฟื้นแล้วหลังจากหลับไปหลายวันเลย ผมเป็นห่วงแถบแย่ 
"ขอนํ้าหน่อย"เสียงแรกของพี่ไบท์เอง
"นี้นํ้าครับ"ผมก็ค่อยๆป้อนนํ้าเข้าปากเขา ดูเหมือนยังอ่อนแรงอยู่
"เป็นยังไงบ้าง"
"โอเครขึ้นมากแล้ว"เสียงตอบอย่างเบาๆเพราะไม่ค่อยจะมีแรง
"นอนพักๆเถอะ เดี๋ยวไม่มีแรงเคี้ยวอาหาร"ผมก็พูดยิ้มๆให้เขาไป ในใจก็ดีใจที่เขาฟื้นแล้ว เขาก็ยิ้มตอบรับผมพร้อมพูดว่า
"ไม่ตลกนะ"
"เอาน่า~ นอนพักได้แล้ว"
"โอเครครับ" เขาก็หลับตาลงนอนนิ่งในเตียงผมเลยเอาผ้าห่ม ห่มให้เขาดีดีแล้วนั่งอยู่ข้างๆเตียงเขา แกะเปลือกแอปเปิ้ลให้เขา จนผมไม่รู้ตัวว่าตัวเองหลับไปตอนไหน


-ไบท์-
      ผมก็นอนๆไปสักพักตื่นขึ้นมาก็เห็นไอ้พายูนอนหลับอยู่ข้างๆเตียงแล้ว ผมก็เห็นแอปเปิ้ลที่ถูกเปลือกแล้วเลยหยิบมากินสักชิ้น
'ดูดีดีก็น่ารักดีอยู่นะพายู'ผมก็พูดเบาเบาอยู่คนเดียวพร้อมกับกินแอปเปิ้ลที่พายูเปลือกไว้ให้ ผมรู้หมดน่า ว่าพายูมันคงเป็นห่วงผมมาก ผมสัมผัสได้ถึงความห่วงใยผ่านมือพายูที่นอนนิ่งจับมือผมแน่น พายูที่ดีต่อผมมากๆผมคิดถูกแล้วที่เลือกพายูคนนี้ แต่ผมก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อผมจะเดินไปเข้าห้องน้ำแต่ขาทั้งสองข้างของผมก็ไม่ขยับเลยผมเอามือตีขาหลายครั้งก็อยู่นิ่ง จนพายูตื่นขึ้นมา ผมก็ถามทันที
"พายูมันเกิดอะไรขึ้นกับขาของฉัน ห่ะ!"แต่พายูกลับก้มหน้าและไม่พูดอะไรตอบ
"ตอบสิพายู ฉันบอกให้ตอบไง"ผมก็ขึ้นเสียงกับพายูทันทีพร้อมกับเขย่าตัวให้ตอบความจริง
"คือ......"
"คืออะไรล่ะ พูดสักที พูดมาตามตรง หมอบอกอะไรนาย"
"คือ นายจะกลับมาเดินได้นะถ้านายหมั่นบำบัด"
"นายจะบอกว่าฉันเดินไม่ได้ใช่ไหม?"
"ตอนนี้ใช่ แต่รอให้นายฟื้นตัวให้ดีก่อนถึงจะบำบัดได้ ก็กลับมาเดินได้เหมือนเดิมแล้วไม่ต้องกังวลหรอก ฉันจะอยู่เคียงข้างนายเอง"
-พายู- เมื่อเขารู้แบบนี้นํ้าตาของเขาก็ไหลอีกครั้งด้วยความซํ้าใจที่เขาใช้แต่อารมณ์โดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีแบบนี้ นํ้าตาไบท์ก็ไหลรินไม่หยุดด้วยความเสียใจในตัวเอง ผมก็เข้าไปสวมกอดไลท์ไว้แน่นเพื่อให้เขารู้สึกว่ายังมีผมที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างไรก็ตาม 
"เราจะผ่านไปด้วยกันนะ"ผมพูดให้กำลังใจพี่ไบท์ที่กำลังร้องไหในกอดของผม

//2 เดือนต่อมา//

"เป็นยังไงบ้างลูก"เสียงแม่พี่ไบท์ที่นั่งเฝ้าดูแลลูกชายของเธอเป็นอย่างดี
"ดีขึ้นมากแล้วครับแม่"
"ดีแล้วลูก ยิ้มให้มากๆจะได้สดชื่นนะลูก"
"ครับแม่ แม่ก็เหมือนกันนะ ไม่ต้องเป็นห่วงผม ผมต้องกลับมาเดินได้แน่"
"แม่รู้ว่าลูกทำได้แน่ สู้ๆนะลูก ยังไงแม่ก็รักลูกเสมอ"
"แล้วผมจะได้ไปบำบัดตอนไหนครับ"
"เดี๋ยวน้องพายูจะพาไบท์ไปบําบัด วันนี้ดีไหม"
"ดีเลยครับ ผมก็อยากเดินได้ไว้ๆ"
"งั้นพายูพาพี่ไบท์ไปบำบัดหน่อยนะจ๊ะ"
"ได้เลยครับ คุณอาหม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"
"ฝากพายูดูแลพี่ไบท์ด้วยนะจ๊ะ"
"ได้เลยครับ"
"ขอบคุณพายูมากนะลูกที่ดูแลพี่ไบท์มาตลอดเลย แม่ว่าไบท์โชคดีมากที่รู้จักพายู"
"ไม่เป็นไรเลยครับ ยังไงผมก็เต็มใจจะทำให้อยู่แล้ว"พร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ไบท์ที่กำลังนอนนิ่งมองหน้าผมอยู่อย่างตั้งใจ
"ยังไงฉันก็ขอบคุณนายมากนะ ที่เคียงข้างกันตลอดมา"
"อืม"

//สถานที่บำบัดรักษา//

"ค่อยๆเดินนะค่ะ ใจเย็นๆ ช้าค่อยๆไปค่ะ"นั้นคือเสียงพยาบาลที่ค่อยให้การบำบัดรักษาไบท์อยู่ด้วยการจับราวเดินไปมา และไบท์ก็พอจะทำได้ดีเลย และสอนการนวดบริเวณที่เจ็บให้ผมอีกด้วย และให้กินยาบำรุงอีกด้วย คงจะหายไว้แน่น
"สู้ๆนะพี่ไบท์"ผมตะโกนไปมาพี่ไบท์ที่กำลังฝึกเดินอยู่แล้วเขาก็หันมายิ้มให้ ทำให้ผมใจสั่นๆไปเลย รอยยิ้มของเขาช่างดีต่อใจผมเหลือเกิน

∆กลับมาที่ปัจจุบัน∆

      'ส่วนตอนนี้นะ ไบท์ก็กลับมาเดินได้ตามปกติแล้ว แล้วยังขับขี่รถอย่างระวังระวัง ไม่เร็วเหมือน1ปีก่อนแล้ว ปฏิบัติตามกฎจราจรด้วยดี ตอนนี้ผมก็กล้าที่จะซ้อนท้ายแล้วแหละ สรุป พี่ไบท์คงไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือน1ปีก่อน ผมก็หายห่วงแล้ว ผมก็ดีใจที่ทุกอย่างดีขึ้น แต่ผมก็เสียใจที่ยังคงเหมือนเดิม ทั้งๆที่ผมอยู่เคียงข้างพี่ไบท์เสมอ เขาไม่เห็นมันเลยหรอก หรือว่าไม่เคยสนใจอยู่แล้ว'

"พายูนั่งบ่นอะไรหรอครับ"ไบท์ที่ไม่รู้เดินมาแต่ไหน
"ไม่ได้บ่นอะไร นั่งคิดอะไรเพลินๆเฉยๆ"
"เดี๋ยวพี่พาไปที่ที่หนึ่งก่อนกลับบ้านกัน"
"ไปไหนครับ"
"เดี๋ยวก็รู้"แล้วเขาก็พาผมไปที่รถ
"ขึ้นๆเร็ว"เขาให้ผมขึ้นรถบิ๊กไบค์คู่ใจเขาไป
"เอามือมานี้ แล้วกอดเอวพี่ไว้สิกลัวจะตกรถ"แปลกแฮะวันนี้อยู่ดีๆก็ให้กอดเอวด้วย
"เป็นไรหรือเปล่าเนี่ย ทุกวันไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย"
"เปล่า ไม่ได้เป็นไรเลยนิ"
"งั้นก็ไปเถอะ"

- สวนสาธารณะ -
18:15 น.
"พามาสวนสาธารณะเนี่ยนะ"ผมก็นึกว่าจะพาไปที่ไหน ที่แท้ก็ที่ที่ผมชอบมาบ่อยๆเวลานี้จะไม่ค่อยมีผู้คนเท่าไหร่ ผมชอบที่จะมานั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่ที่นี้
"อืมใช่ เห็นว่าชอบมาที่นี้ ไม่ใช่หรอ"
"ก็ใช่ แต่พามาทำไม"
"ไปเดินเล่นกันเถอะ"เขาก็ไม่ตอบคำถามขอผม ไม่สนใจแล้วเขาก็เดินนำหน้าผมไปเลย ช่างเถอะ


        แล้วเราก็มานั่งที่ริมแม่น้ำ ตรงที่ผมชอบมานั่งบ่อยๆ ผมชอบบรรยากาศที่นี้มากเลย
"มาแล้วครับ นํ้าชาเขียวที่พายูชอบและเค้กช็อกโกแลตที่ชอบทานบ่อยๆ"วันนี้มาแปลกจริงๆแฮะ 
"ขอบคุณมากครับ พี่ไบท์รู้ได้ยังไงว่าพายูชอบทานอะไร"
"ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ก็ไปร้านซื้อเค้กซื้อนํ้ากันบ่อยๆ"แต่ก็ไม่เห็นจะสนใจนิ
"พี่ไบท์สนใจด้วยหรอครับ ก็เห็นนั่งอยู่แต่บนรถคุยแต่แชท ไม่เห็นสนใจอะไร"
"ใครบอกพี่ไม่สนใจ พี่รู้หมดแหละว่าพายูชอบอะไร ไม่ชอบอะไร น้อยใจหรอครับที่ว่าพี่ไม่สนใจ"เขาพูดไปด้วยมองผมไปด้วยทำให้ผมหน้าแดงเล็กน้อย
"เปล่านิไม่ได้น้อยใจอะไร พี่ก็คิดไปเองหรือเปล่า"
"ไม่หรอก พี่ขอโทษนะที่เมื่อก่อนทำตัวไม่ดีกับพายูมากเลย"
"ไม่เป็นไรครับ"
"พี่เสียใจ และที่ว่าพี่คุยแชทนะ พี่คุยกับแม่นะ"
"แล้วจะบอกทำไม ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย"
"ก็กลัวพายูเข้าใจพี่ผิดพี่ไม่สบายใจ"พูดอะไรของเขาผมรู้สึกว่าหน้าจะแดงมากขึ้นทักที
"พี่อยากให้พายูรู้ว่าที่ผ่านมาพี่รับรู้ทุกอย่างที่พายูทำให้พี่ คอยอยู่เคียงข้างพี่ ช่วยเหลือเตือนพี่เสมอ เพราะพายูเป็นห่วงพี่มาก พี่ขอบคุณพายูมากนะที่ค่อยดูแลพี่เสมอเลย"
"ไม่เป็นไรเลยครับ พายูเต็มใจทำให้พี่ไบท์อยู่แล้ว"
"คนดีดีอยู่เคียงข้างพี่เสมอแต่พี่ก็โง่ที่มองไม่เห็นความหวังดีนั้น แต่ตอนนี้พี่ได้เห็นชัดแจ้งแล้วว่าพี่โชคดีแค่ไหน ที่มีพายูอยู่เคียงข้างอย่างนี้ พายูเป็นแฟนกับพี่นะ พี่อยากดูแลพายูบ้าง"ผมคิดไม่ถึงเลยวันจะมีวันนี้
"ตกลงครับ"
"ต่อจากนี้ไป พี่จะดูแลพายูให้ดีที่สุด ให้ดีมากกว่าที่พายูดูแลพี่ พี่รักพายูนะครับ"
"พายูก็รักพี่ไบท์มากๆเลยครับ"รักมานานแล้วด้วย แล้วพี่ไบท์ก็เอียงหน้ามาใกล้ผมเรื่อยๆจนผมสัมผัสลมหายใจของพี่เขาได้ใกล้จนปากของเราประทบกันแล้ว สัมผัสได้จนความอบอุ่นในใจ หอมหวานจนหัวใจผมเต้นแรงมากไม่รู้พี่เขาจะได้ยินไหม ตอนนี้ผมกลับรักพี่ไบท์มากขึ้น 'รักพี่ไบท์นะ' การจูบนี้มันยาวนาน>_<พี่เขาไม่ยอมปล่อยผมเลย


                       ∆จบบริบูรณ์∆
                             [END.]

     ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะค่ะ เป็นยังไงกันบ้าง ไม่แน่ใจว่าสนุกไหม ก็แสดงความคิดเห็นมาเลยนะค่ะ
ติดตามข่าวสารได้ที่ทวิตเตอร์@BamSmile30

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ BamSmile จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:58

    ฟินสนุกดีค่ะ ครบอารมณ์เลย ชอบเข้ามาอ่านกันเยอะๆนะค่ะ
    #1
    1
    • 22 สิงหาคม 2562 / 22:01
      ขอบคุณมากๆเลยนะค่ะ น่ารักที่สุดเลย
      #1-1