(BTS KookMin) เล่นเซ็กส์กับแม่เลี้ยง

ตอนที่ 16 : Chapter 15 (110%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 ส.ค. 61

เช้าต่อมา

บนเตียงขนาดกลางไม่ใหญ่มากมีสองคู่รัก...เอ๊ะ!..ไม่สิ..ต้องเรียกกว่าคู่รักเก่าที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียงหันหน้าเข้าหากัน กระชับกอดไว้อย่างแน่นหนา หาความอบอุ่นได้อย่างมากมาย

พวกเขาทั้งสองเสร็จกิจกรรมเมื่อคืนก็ปาไปประมาณตีสามกว่าๆแล้ว จนตอนนี้เป็นเวลา 8 โมงก็ไม่มีท่าทีจะตื่แม้แต่น้อยนิดเพราะเรี่ยวแรงแทบจะไม่มีเหลือแล้วนอกจากนี้

ส่วนอีกอย่างนั่นก็คือตอนนี้เป็นเวลาทานอาหารเช้าและยาของจองกุก พยาบาลได้มายืนรอและเคาะประตูอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่ตื่น จึงเคาะอีกทีคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างปาร์คจีมินจึงรีบลุกขึ้นไปใส่เสื้อและกางเกงอย่างลวกๆก่อนจะไปเปิดประตูให้นางพยาบาล



‘ขอโทษด้วยนะครับ..พอดีผมนอนเพลินไปหน่อย^^’

‘ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวให้คนไข้กินข้าวกินยาด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ^^’ จากนั้นพยาบาลก็เดินออกไป

จีมินถอนหายใจดังฟู่ว ก่อนที่จะไปปลุกคนบนเตียงให้ลุกขึ้นมากินข้าวกินยา

‘จองกุก...ตื่นมากินข้าวเร็ว...’ พยายามจะเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ได้แต่นอนกรนเป็นหมาพิทบูลอยู่ได้(ว่าแต่ก็เหมือนอยู่นะ5555 บ้าหรอ!จองกุกเราหล่อจะตายไป...)






ต้องใช้มาตรการแบบนี้ใช่มั้ย...ได้!!!!





เคร้งๆ!


เสียงจานและช้อนกระทบกันอย่างดังเพราะฝีมือของจีมิน ร่างสูงที่นอนบนเตียงก็กระเด้งตัวขึ้นมาก่อนจะทำสีหน้าเลิ่กลั่กเพราะตกใจ

‘เฮ้ยยย!!เสียงไรวะ?!!! ระเบิดอ้อ?!! อย่านะเว้ย!!!’ 

‘นี่จองกุก! เป็นอะไรมากปะ? มากินข้าว!’ จีมินยกจานข้าวทุกอย่างไปให้จองกุกบนเตียงก่อนจะแกะพลาสติกที่ห่อหุ้มให้ออกและก็ตัวเองจึงค่อยไปปอกผลไม้ที่คนอื่นๆมาเยี่ยมรวมถึงจินและนัมจุนด้วย

‘ทำไมดูแลดีจังคับคนสวยของผม?’ 

‘ก็พ่อนายสั่งมาว่าให้ช่วยดูแล ก็เลยนี่ไงมาดูแลให้แล้ว’
 
‘อ๋อออ..ก็นึกว่า...ทำหน้าที่เมียในอนาคตซะอีก’

‘อย่ามโนนะขอร้อง แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วจองกุก’ ในใจของจีมินมันกระอักกระอ่วนไปหมดมีแต่คำถามมากมายที่อยู่ในหัวของเขา 
และคำถามที่ว่าเขาต้องการอยากจะรู้ว่า...จองกุกนั้นไม่ซื่ออะไรกับเขาอยู่รึเปล่า มันอาจจะเป็นแค่เกมส์ที่เขาสร้างเพื่อหลอกคนอื่นเขาก็ได้หรืออาจจะต้องการที่ระบายรึเปล่าไม่ใข่ที่จะกลับไปคบกันหรอก...





เชื่อสิ...คำพูดของจีมินหน่ะ ศักดิ์สิทธิ์จะตายไป(อาศัยคำพูดจากซอกจินและนัมจุน)





‘เป็นอะไยไปอ่ะ?’ จองกุกที่เคี้ยวข้าวอยู่เต็มปากถามจีมินขึ้นมาเพราะเห็นสีหน้าที่ดูจะเคร่งเครียดเป็นพิเศษ

‘กินให้เสร็จก่อนดีมั้ยเนี่ย สกปรกเหมือนเด็กไม่มีผิดเลย’ จีมินเอ็ดจองกุกเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดข้าวที่เลอะมุมปากออกให้หมด  นิสัยก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนผันหรอก...





ฟรึบ!
 



‘เฮ้!จองกุก นายทำอะไรเนี่ย?!’ ร่างเล็กถูกฉุดให้ไปนั่งบนตักก่อนที่ร่างสูงจะกอดเอวเอาไว้ไม่ปล่อย 

‘ป้อน...’ จีมินคิดในใจไว้ว่า...คำๆเดียวนี่ รู้ไปถึงโคราชอ่ะ มันเป็นคำที่จองกุกชอบสื่อความหมายให้จีมินบ่อยๆเมื่อตอนที่คบกันใหม่ๆ คำพูดมักทำให้จีมินหน้าแดงเสมอเพราะน้ำเสียงนี่สิ...






อ่อยเหลือเกินนะพ่อคุณ!






‘ป้อนเสร็จกินยาแล้วนอนพักเลยนะ เดี๋ยวไปซื้อผลไม้มาให้กิน’ จีมินชี้หน้าพูดกับจองกุกเชิงบังคับก่อนจะป้อนข้าวให้เสร็จจนหมดเรียบร้อย







แค่นี้เองที่จองกุกต้องการ จะเอาอะไรมากมาย?






‘นอนซะนะ เดี๋ยวมา’ จีมินบอกแค่นั้นก่อนจองกุกจะพยักหน้าแล้วนอนลงไป 



เจ้าตัวจึงอาสาเป็นคนลงไปซื้อผลหมากรากไม้มาให้จองกุกแต่ก็ดันเจอใครคนหนึ่งนี่สิ....

ตอนนั้นใจจีมินกระตุกวูบไปทันที มือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก น้ำตาก็เกือบจะไหลออกก่อนจะพยายามจะกลั่นใจเดินไปให้ถึงที่หมายเพื่อของที่คนไข้ต้องการจะกิน

เมื่อเดินไปถึงแถวตรงนั้นคนที่จีมินเจอไปครู่นี้ก็ตกใจพักใหญ่ก่อนที่จะจ้องหน้ากันพร้อมพูดชื่อออกมา...




คิมแทฮยอง...



ปาร์คจีมิน....


                       (BTS) Step-Mother

‘คุณวีมาทำอะไรที่นี่....แล้วทำไมถึง....’ จีมินพูดก่อนจะชี้ไปที่หน้าของผู้หญิงสวยข้างกายของคนเป็นแฟนของเขา เธิคนนั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้องตัวแทฮยอง นอกจากจีมินคนนี้คนเดียว!

‘เอ่อ...จีมิน...นี่บัวชมพูนะ...บัวชมพู...นี่คือ....จีมิน’ แทฮยองเอ่ยชื่ออย่างตักุกตะกักเพราะความเกร็งจากสายตาของคนที่อยู่ตรงหน้า สายตามันช่างเย็นชา...เขารู้อยู่แล้วแฟละว่าต่อไปนี้คนตัวเล็กตรงหน้าเขาจะถามว่าคนนี้คือใคร

‘คุณวีครับ..คนๆนี้คือใครครับ? จีมินไม่รู้จัก....?’ 

‘เอ่อ..คือเขา...’ แทฮยองกำลังจะพูดตอบกลับไปแต่ไม่ทันไรหญิงสาวคนนั่นก็สวนกลับมาแทนแทฮยองทันทีและกล่ววาจาที่ไม่ค่อยจะสุภาพมากเท่าไหร่...ในชนชั้นผู้ดีอ่ะนะ...

‘อ้อ!พอดีว่า...แทฮยองคือคู่หมั้นชั้นหน่ะ...หึ! ใช่มั้ยคะที่รัก^^’ ผู้หญิงคนนั้นปั่นหน้าปั้นหน้าทำเป็นหยิ่งพร้อมพูดกริยาสะดีดสะดิ้งเหมือนโดนน้ำค้อนลวกยังไงอยู่นั่นแหละ แต่จะพ้นปากของจีมินหรอ...หึ! ไม่มีวันค่ะ

‘คู่หมั้นสินะ.....งั้นขอตัวนะครับ...ผมก็มีคนที่ต้องดูแลอยู่เหมือนกัน^^’ เมื่อจีมินพูดไปแบบนั้น กริยาท่าทางของแทฮยองก็อยู่ไม่ค่อยจะนิ่งสักเท่าไหร่ ก่อนจะพูดโพล่งขึ้นมาว่า

‘ให้ไปด้วยได้มั้ย...มีเรื่องจะคุยด้วย....’ จากนั้นเขาก็ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั่นอยู่คนเดียวก่อนที่จะเดินลากจีมินกลับไปที่โรงพยาบาล






ห้องพักฟื้นของจองกุก

‘เบื่อจังเลย..’ ร่างสูงที่กำลังบ่นกับตัวเองอยู่ภายในห้องคนเดียว จู่ๆก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นแล้วว่าคือใครจึงได้แค่เพียงหันไปมองทางหน้าต่างก่อนจะชะเง้อชะแง้ไปนู่นไปนี่เรื่อยเปื่อย 

‘ไอตุ่ย...อาการดีบ้างยังลูก?’ แทฮยองที่เดินเข้ามาพร้อมกับจีมินก็ได้ถามไถ่อาการของลูกชายตนเองว่าดีขึ้นบ้างรึยัง 

‘ก็ดีอ่ะพ่อ..แล้วนี่ทำไมมาด้วยกัน?’ จองกุกชี้ไปที่สองคนนี้ก่อนจะทำหน้างงๆเพราะไม่เข้าใจว่าอยู่ดีๆไปเจอกันได้ไง

‘อ๋อ...พอดีว่า...’

‘บังเอิญเจอหน่ะจองกุก...’ จีมินพูดตัดบทแทฮยิงขึ้นมาเสียก่อนเพราะไม่อยากให้แทฮยองบอกจองกุกเรื่องที่เขาไปเจอคู่หมั้นของแทฮยองมา เพราะเดี๋ยวมันจะเป็นเรื่องใหญ่ไปอีก

‘ขอโทษนะที่ไม่ได้ซื้อผลไม้มาให้...’

‘ไม่เป็นไรครับคุณแม่...’ ค่ำๆแรกที่จองกุกเรียกจีมินว่าแม่..เมื่อแทฮยองและจีมินได้ยินก็แทบจะไม่เขื่อว่าเขาจะได้ยินลูกชายของเขาพูดให้เกียรติกับจีมินแบบนี้

‘ห้ะ...?....แกพูดว่า..แม่หรอ...???’ 

‘อ้าวพ่อ งงไรอ่ะก็เขาคือแม่เลี้ยงผมก็ต้องให้เกียรติดิ!‘ จองกุกพูดแบบปัดๆไปภายนอกแต่ภายในของเขามันเจ็บมันจุกกับคำนี้เอามากๆ ใจจริงๆไม่อยากจะพูดมันออกมาเลยสักนิดเดียว...







แต่ต้องจำใจพูดมันไง....






‘อีกสองวันจะออกจากที่นี่แล้วนะจองกุก’ จีมินเป็นคนพูดขึ้นมาเมื่อจองกุกได้ยินใจเขาก็หล่นวูบไปทันที..เพราะอะไรรู้มั้ยล่ะ...เพราะเขาสองคนนั้นจะได้ไป ฮันนีมูนกันไงล่ะ..แล้วเหลือใครเฝ้าบ้าน...





หึ...ก็กูนี่แหละครับโผมมมมม!!! พ่ามพามมม!!!




‘แล้วจะทิ้งผมไปฮันนีมูนใช่ปะ? นิสัยไม่ดี!’ จองกุกพูดเชิงน้อยใจที่ทำไมต้องทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวทั้งๆที่เขาก็เป็นส่วนหนึ่งในหัวใจจีมินแล้ว ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะ?

‘ไม่ต้องเสือกเลยมึงอ่ะ อยู่เฝ้าบ้านเป็นหมาล็อกไวเลอร์ซะ แล้วอย่าโวย เดี๋ยวซื้อของจากที่นู่นมาฝาก’

‘แน่นะพ่อ?!’ 

‘ก็เออสิ! แต่ตอนนี้ขอคุยกับจีมินก่อนแปปนึง’ แทฮยองลากจีมินให้ออกไปนอกห้องที่ริมระเบียงก่อนจะเริ่มบทสนทนาที่จองกุกเห็นจากภายในแล้วว่าน่าจะเครียดน่าดู...เห็นจากสีหน้าของแทฮยองเองนะ...ยังไม่รวมของจีมินด้วย...อือหือ....







‘เล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้ฟังหน่อยครับคุณแทฮยอง..ว่ามันเป็นยังไง?’ จีมินเมื่ออกมาปุ๊ปก็เปิดประเด็นเรื่องที่เขายังเคลียร์ไม่เสร็จกับแทฮยอง จึงเป็นคนเริ่มที่จะพูดก่อน 

แทฮยองที่ยืนฟังก็นิ่งแข็งไม่ตอบกลับอะไรเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับจับมือเล็กๆนั้นไว้แล้วบรรจงจูบไปเบาๆ

พร้อมกอดคนตรงหน้าด้วยความห่วงใยอาวรณ์คล้ายกับคนที่ขาดความอบอุ่นความรักใดๆที่เขาหาไม่ได้  ตอนนี้เขาพร้อมแล้ว...พร้อมที่จะบอกความจริงไปแล้ว...




เอาล่ะแทฮยอง...สู้ๆเว้ย!!!



 
                           (BTS) Step-Mother


พูดคุยกับไรท์หน่อยยย
ก็สวัสดีนะคะคือไรท์จะมาบอกว่า...ไรท์สอบเสร็จแล้วนะคะ เย้!!!!!! คือเป็นอะไรที่ดีมากต้องอดทนไม่จับต้องนิยายใดๆทั้งสิ้น555แต่มันก็ต้องพยายามเนอะ ก็บอกรีดเดอร์หลายๆคนที่เข้ามาอ่านแล้วนะคะ น่าจะเข้าใจดีว่ามันเป็นยังไง ส่วนวันนี้มาอัพให้แล้มมาอ่านกันด้วยนะ
ส่วนใครหาที่อยู่NC ไม่เจอเข้าแอพธัญวลัยค่ะ พิมพ์แค่คำว่าStep-Mother ไปเลย  มันจะขึ้นมาก็กดเข้าไปเลยค่ะ (Ex.Nc-1/14 Step-Mother)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

35 ความคิดเห็น