*BIGGER* #ฟิคใหญ่ฟัดใหญ่ {chanbaek ft exo}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,968 Views

  • 151 Comments

  • 2,757 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    146

    Overall
    16,968

ตอนที่ 5 : ความใหญ่ครั้งที่ 4 -เหตุผลของความต่าง- 110%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    12 เม.ย. 60

4
-เหตุผลของความต่าง-

-Chanyeol-
ตอนนี้กำลังจะเดินมาซื้ออะไรแดกหลังจากนั่งทำงานกลุ่มมาเป็นชั่วโมงแล้วตั้งแต่คาบว่างก็คือบ่ายสามยันบ่ายสี่กว่าๆแล้วเนี่ย ตอนแรกไอ้นัมจุนมันก็บอกจะมาซื้อให้แต่กูไม่ต้องการความช่วยเหลือของมึงไงกูต้องการออกมาสูดอากาศเปลี่ยนจากออกมาซื้อของเป็นทำงานแทนกูได้ไหม แต่ไม่ต้องถามกูปีสามมันปีสองคงทำงานแทนกันได้หรอก
นี่ก็กะจะซื้อไปฝากไอ้พวกห่าทุกตัวที่รออยู่ที่ชุมนุม

ว่าแต่จะซื้อไรดีวะตอนออกมาก็ไม่ได้ถามที่แม่งแบ่งกันแดกได้อะเอางี้ละกันกูว่าไปซื้อขนมในเซเว่นแล้วก็พวกขนมปังมันฝรั่งกับน้ำก็พอแล้วมั้ง

เมื่อคิดได้แบบนั้นกูจึงมุ่งหน้าไปเดินไปตามฟุตบาททางที่จะพากูไปเซเว่นได้
กูก็เดินไปเรื่อยๆตามปกติไม่มีอะไรจนกระทั้งเด็กช็อปน้ำเงินก็โรงเรียนของไอ้คริสนั่นแหละมันมองหน้ากู 
กูก็ใจๆมองมากูก็มองกลับจะหลบทำเหี้ยไร แต่พวกมันมากันสามคนคงจะหมาหมู่สินะ

กูยักคิ้วข้างซ้ายก่อนจะเดินไปเรื่อยๆแล้วก็ใกล้มันเข้าไปเรื่อยๆ
กูเดินไปตามทางปกติไม่ได้อยากจะมีเรื่องอะไร แต่แม่งเสือกเดินมาขวางพ่อแม่มึงสร้างเหรอฟุตบาทเนี่ยถึงได้มาขวาง

"มาคนเดียวเหรอเฮียชานคนเก่ง"
คนตรงกลางที่ตัวสูงพอๆกับกูพูดด้วยสายตาที่เย้ยหยัน

"มาคนเดียวแล้วพวกมึงเสือกไรกับกูวะ"

"ป่าวก็แค่อยากรู้ว่าหัวหน้าฝัสเวลาอยู่คนเดียวเนี่ยมันจะเก่งไหม"

"ถุย!มาคนเดียวก็เก่งกว่าพวกมึงสามตัวละกัน"

"แม่งกล้านักนะมึง
มันเดินเข้ามา กูไม่รอช้าให้มันเย้ยอีกต่อไปซัดเข้าที่สันกรามมันเต็มแรงหนึ่งทีมันถึงกับเซและเลือดออก แล้วอีกตัวหนึ่งก็วิ่งเข้ามาจะต่อยกูเลยจับมือมันไว้แล้วหมาอีกตัวก็วิ่งมาเตะขากู กูต่อยไอ้คนแรกแล้วหันไปต่อยไอ้คนสองกูถูกถีบเข้าที่กลางหลังทำให้กูเซเกือบล้ม ไอ้จุนกิเข้ามาต่อนหน้ากูเตะกลับสวนที่ซี่โครงไป

-Baekhyun-
  ผมเดินมากำลังจะไปร้านขนมที่เพื่อนนัดไว้ก็เจอพี่ชานยอลกำลังถูกลุมอยู่แต่สภาพก็สะบักสะบอมพอๆกันทั้งสาม

"พี่หยุดเถอะครับ"
ผมตะโกนห้ามเพราผมรู้จักพี่ทั้งสี่คนที่กำลังต่อยกันผมว่าผมน่าจะห้ามได้นะยังไงก็รู้จักกันนิ

"พี่ทั้งสี่คนหยุด"
ผมตะโกนไปสุดเสียงก็ไม่มีใครฟังแม้แต่น้อยเลยตัดสินใจวิ่งเข้าไปดึงพี่ชานออกมาแต่ก็โดนสบัดจนล้มก้นกระแทกพื้นอย่างแรก

"โอ๊ย!ฮึก"
ทันทีที่ผมล้มลงความเจ็บก็เข้ามาเล่นงาน ผมเจ็บอะเจ็บจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เจ็บเหมือนตอนที่ผมตกบันไดเลย ฮึก ผมเจ็บ

เมื่อผมร้องขึ้นทุกคนที่กำลังต่อยกันก็หันมามองผมแล้วทำหน้าตกใตกันยกใหญ่

"ไอ้เด็กโง่"
พี่ชานยอลวิ่งเข้ามาดูผม

"มึงเจ็บมากไหมกูขอโทษ"พี่ชานยอลช่วยพยุงผมให้ยืนขึ้นแต่ลูกน้องพี่คริสคนหนึ่งก็เดินมาปัดมือพี่ชานออกแล้วอีกสองคนก็ช่วยกันพยุงผมไว้

"อย่ายุ่งกับแบคฮยอน"

"มึงแหละปล่อยไอ้เด็กโง่เดี๋ยวนี้มึงจะทำอะไรมันปล่อยมันนะ"

"พี่ชานครับไม่เป็นไรผมรู้จักเขา นี่พี่วอนโฮ พี่มินโฮ แล้วที่คุยกับพี่นะพี่จุนกิครับ"
ผมแนะนำพี่ๆทั้งสามคนให้พี่ชานรู้จักแต่ทำไมพี่ชานต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยอะทำเหมือนกับว่าหงุดหงิดหรือโมโห ผมพูดอะไรผิดรึป่าวนะ

"มึงนี่มันโง่ไม่เลิกจริงๆ"

"วันนี้กูไม่ทีอารมณ์วันนี้ถือว่าแบคฮยอนช่วยชีวิตมึง"
พี่จุนกิพูด

"เหอะพูดให้ดีใครกันแน่ที่ไอ้เด็กโง่มันช่วยชีวิต"
พอพี่ชานพูดจบก็เดินผ่านผมไปแล้วข้ามถนน

30%

"แบคฮยอนเจ็บรึป่าวครับ"
พี่จุนกิหันมาถามผมด้วยท่าทีเป็นห่วง

"ก็นิดหน่อยอะครับแต่ไม่เป็นไร"
ผมตอบพี่เขาไปตามความจริงถึงจะเจ็บมากแต่เดี๋ยวก็คงหายมันคงไม่เป็นอะไรมากหรอกแค่ล้มเอง

"แล้วนี่แบคฮยอนจะไปไหนละ"

"เออผมจะไปร้านขนมนะครับนัดเพื่อนไว้"
ป่านนี้ไม่รู้ยายซึลกิกับคยองบ่นไปถึงไหนแล้วผมว่าพอไปถึงนี่คงต้องเอาสำลีอุดหูกันเลยทีเดียวไม่รู้จะบ่นอะไรนักหนา

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ"

"แค่นี้เองครับเดี๋ยวผมเดินไปเองได้"

"แต่แบคฮยอนเจ็บอยู่นะแถมเจ็บเพราะพวกพี่ด้วยเดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่า"

"ผมเดินเองได้จริงๆนะครับนั่งรถไปเปลืองน้ำมันป่าวๆ"

"งั้นพวกพี่จะเดินไปส่งละกัน"

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับแต่ผมเดินเองได้แล้วไม่ต้องพยุงหรอก"
พี่จุนกิมองหน้าผมประมาณว่ามั่นใจเหรอผมพยักหน้าย้ำคำพูดพี่ยุนกิหันไปพยักหน้าให้พี่สองคนที่พยุงผมอยู่ ผมเดินไปข้างๆกับพี่จุนกิส่วนพี่อีกสองคนก็ยืนฝั่งเดียวกับพี่จุนกิ ก็เท่ากับว่าผมเดินซ้ายสุดต่อมาด้วยพี่จุนกิและพี่อีกสองคน

"แล้วนี่เฮียคริสไปไหนทำไมไม่มาส่งแบคฮยอนละ"

"พี่คริสทำงานอยู่นะครับผมไม่อยากกวนเลยไม่ได้บอกให้มาส่ง"
ตอนผมจะมาผมก็เดินไปกะจะให้พี่คริสมาส่งนั่นแหละแต่ก็เห็นว่าพี่คริสกำลังยุ่งอยู่ผมก็เลยบอกแค่ว่าจะมาหาอะไรกินกับคยองกับซึลกิ พี่คริสก็ถามว่าจะให้ไปส่งไหม แต่ผมไม่อยากกวนก็เลยบอกไปว่า แค่แถวๆโรงเรียนเองไปได้
พี่คริสก็ไม่ได้ว่าอะไร

"แปลกเนอะเห็นปกติไม่ปล่อยให้คาดสายตา"

Rrrrr
เสียงโทรศัพท์พี่จุนกิดังขึ้นพี่จุนกิหยิบออกมาดูก็หยุดรับผมกับพี่อีกสองคนก็หยุดเดินตามไปด้วย

"ครับเฮีย...ก็อยู่ครับ...ปกติดีครับ...ฮะบอกอะไรครับเฮียสั่งอะไรผม...ไลน์เหรออ๋อครับ...เห็นครับเห็น...ครับๆผมจะดูแลให้ดี...ครับเฮีย"
พอพี่จุนกิวางสายก็เห็นยืนเขี่ยโทรศัพท์อยู่สักแป๊บก็อ้าปากแล้วพยักหน้าหมือนเข้าใจอะไรก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าไป

"พี่รู้แล้วแบคฮยอนทำไมเฮียคริสปล่อยเรามาง่ายจัง"

"ทำไมหรอครับ"

"ก็เฮียเห็นว่าพี่อยู่ข้างนอกเลยไลน์บอกว่าให้มาดูแบคฮยอนหน่อยบอกให้พี่ไปส่งแบคฮยอนที่ร้านเฮียนี่จริงๆเลยรักน้องอย่างกับอะไรดี"
พี่ยุนกิพูดกับผมพร้อมรอยยิ้มจางๆแล้วก็ก้าวเดินอีกครั้ง

"อย่างกับอะไรดี ก็เพราะผมดีไงครับพี่คริสเลยรัก"

"หึ ก็ว่าแล้วทำไมเฮียชอบขยี้หัวก็เป็นแบบนี้ไง"

"พี่ยุนกิก็ทำได้นะครับ"

"ไม่เอาหรอกเดี๋ยวมีคนเห็นพี่โดนฆ่าพอดี"

"พี่คริสไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นเหอะ"
พูดยังกับพี่คริสใจยักษ์ใจมารพี่คริสออกจะใจดีแค่ชอบทำตัวนิ่งๆเวลาอยู่กับคนอื่นเท่านั้นเองเหอะ

(เห้อไม่ได้ใจร้ายอะไรละครับแบคฮยอนแค่แบคฮยอนไม่รู้เท่านั้นเองเจ้าเด็กไร้เดียงสาเอ๋ย:จุนกิ)

"พี่จุนกิครับจะเข้าไปทานขนมกับพวกผมไหม"
ผมถามพี่จุนกิเมื่อเราทั้งสี่คนเดินมาถึงร้านขนมที่เพื่อนผมนัดไว้แล้ว ไหนๆก็มาถึงนี่ก็ให้มาทานด้วยกันเลยก็ได้นี่ 

พี่จุนกิส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ
"กินกับเพื่อนให้อร่อยเถอะครับถ้าจะกลับโทรบอกพี่ละเดี๋ยวมารับไปหาเฮียวันนี้เฮียไม่ว่างหรอกอยู่โรงเรียนยันเย็นแหละ"

"งั้นก็อยู่กับพวกผมเนี่ยแหละนั่งทานอะไรไปจะได้ไม่ต้องไปมาหลายรอบ นี่ไหนๆพี่ก็มาส่งผมแล้วผมเลี้ยงเอง"
อ่าจะพูดว่าผมเลี้ยงก็ไม่ถูกสิต้องบอกว่าพี่คริสเลี้ยงเพราะเงินที่ใช้นี่ก็เงินพี่คริสทั้งนั้น พี่คริสไม่ยอมให้ผมใช้เงินที่พ่อแม่ส่งให้เลย 

"ไม่เป็นไรดีกว่าถ้าแบคฮยอนอยากให้พี่อยู่พี่ก็จะอยู่แต่เดี๋ยวพวกพี่นั่งโต๊ะนอกร้านน้องแบคไปนั่งโต๊ะในร้านเถอะแล้วก็ไม่ต้องเลี้ยงด้วย"

"แบบนั้นก็ได้ครับ"
อ่าผมก็ลืมนึกไปเนอะว่าพวกพี่จุนกิไม่ค่อยสนิทกับคยองกับซึลกิถ้าให้ไปนั่งด้วยก็คงจะอึดอัดพอตัวเลยแหละ ถ้าเป็นผมไปนั่งกับเพื่อนพี่คริสที่ไม่สนิทก็อึดอัดแต่ส่วนมากผมก็สนิททุกคนนั่นแหละ

ผมเดินเข้ามาในร้านก็มองหาเพื่อนสแงคนที่นัดไว้นั่นไงเจอแล้วนั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่โต๊ะติดกระจกนั่น

"ขอโทษนะที่ผมมาช้า"

"ถ้าจะมาช้าขนาดนี้ค่อยมาขอโทษพรุ่งนี้เช้าเถอะหยะ"
ยายซึลกิกอดอกเชิดหน้าแล้วพูดประชดผม

"เออแบคมึงมาช้าขนาดนี้มึงไปวิ่งมารธอนก่อนจะมาหาพวกกูรึยังไงหรือว่าไตรกีฬา"
คยองพูดด้วยสีหน้าจริงจัง โห!ดูคยองดิพูดเว่อร์อะไรเบอร์นั้นผมไม่ได้ช้าขนาดนั้นเสียหน่อยแค่เกือบชั่วโมงเท่านั้นเองอะ

"แล้วจะยืนอีกนานไหมคะเพื่อนนั่งสิคะ"
ซึลกิพูดแล้วกระตุกเสื้อช็อปของผม

"อาๆแล้วนี่สั่งอะไรกันรึยัง"

"สั่งไปแล้วคะไม่นั่งรอให้มึงมาหรอกแบค"
ซึลกิยังคงพูดอยู่ส่วนคยองก็เงียบตามภาษานั่นแหละ

"เอางี้ผมจะไถ่โทษการมาสายครั้งนี้ด้วยการเลี้ยงเองครับ"

"แบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย"
คยองยื่นมือมาตบหน้าผมเบาๆแล้วยิ้มกว้าง

"สั่งเผื่อเราไหมอะ"

"เผื่อแล้ว"
คยองพูด

"แล้วทำไมแกมาสายจังแบค"

คืองี้ตอนกำลังมาเราเจอพี่จุนกิลูกน้องพี่คริสอะกำลังต่อยกับคนที่เรารู้จักเราเลยห้ามแล้วก็โดนลูกหลงเจ็บนิดหนึ่งนะ"

 " แล้วมึงเป็นไงบ้างเนี่ยไปโรงพยาบาลไหม"
คยองลุกขึ้นมาจับผมให้ลุกขึ้นด้วยแล้วหมุนซ้ายหมุนขวา เห้อ!เว่อร์ทุกเรื่องจริงๆเพื่อนผมเนี่ยนะ

"แค่ล้มนิดเดียวเอง"
ผมพูดแล้วนั่งลงที่จองตัวเอง

"แกกับพี่คริสนี่ต่างกันจริงๆเลยทั้งหน้าตานิสัยพ่อแม่เดียวกันปะเนี่ย"
ซึลกิชี้หน้าผมแล้วพูดออกมาขำๆ แต่มันก็คือเรื่องจริงนั่นแหละแค่ผมไม่ได้บอกใคร

"ความจริงผมกับพี่คริสคนละพ่อกันนะครับ"

"อ้าวเหรอแล้วทำไมไม่เคยเห็นแกบอกเล่าได้ไหม"

"เออเล่าได้ปะกูอยากรู้"
ทั้งคยองและซึลกิอยู่ๆก็เกิดอาการสนอกสนใจเรื่องของผมขึ่นมาทันที

"เล่าได้คือมันเป็นแบบนี้ แม่ผมเคยแต่งงานกับพ่อพี่คริสพอพี่คริสอายุขวบกว่าๆพี่คริสก็เสียแล้วแม่ผมก็บินกลับมาอยู่โซลพร้อมพี่คริสนะแล้วแม่ก็เจอกับพ่อความจริงแม่กับพ่อเคยเป็นเพื่อนกันนะ"
ผมเล่าไปตามที่แม่เคยเล่าให้ผมฟังไม่ทีการดัดแปลงใดๆอาจจะมีบางคำที่ไม่เหมือนแต่ใจความมันก็อย่างเดียวกันนั่นแหละ

"ถึงจะคนละพ่อก็เถอะแต่ทำไมมึงกับพี่คริสนิสัยต่างกันจังวะ"
คยองถาม

"ก็คืองี้พ่อพี่คริสอะเป็นมาเฟียที่จีนพอพ่อพี่คริสตายอาพี่คริสก็ขึ้นมาดูแลแก๊งแทนแต่ยังไงพอโตพี่คริสก็ต้องเป็นคนดูแลแก๊งแล้วพี่คริสก็บินไปกลับจีนเกาหลีเรื่อยๆตั้งแต่เด็กๆอะเมื่อมอต้นพี่คริสก็เรียนที่จีนกลับมาเรียนเกาหลีเมื่อปีหนึ่ง"
อันนี้พี่คริสเล่าให้ผมฟัง พอเพื่อนผมทั้งคู่ฟังก็ถึงกับอ้าปากค้าง

"โหพ่อพี่คริสเป็นมาเฟียแม่งอย่างดาร์คอะ"
ซึลกิพูด

"แล้วพี่คริสก็ต้องเป็นมาเฟียเท่เหี้ยๆ"
คยองพูด
80%

"เท่แบบนี้ฉันจีบพี่ริสได้ไหมนี่"
ซึลกิพูดกับด้วยท่าทีที่ดูจริงจังซึ้งผมก็รู้ว่าความจริงเธอก็แค่หยอกเล่นเพราะยังไงเธอก็มีแฟนอยู่แล้ว 

"ไม่ได้หรอกซึลกิผมอยากใหเพี่คริสเจอคนดีๆนะ"
ผมตอบกลับเสียงซื่อ

"ฮ่าฮ่าฮ่า"
คยองหัวเราะลื่น ระวังล้มนะครับ อะไรทำไมต้องทำหน้างง ก็ลื่นไงครับลื่นแล้วก็ระวังลเมไงเอ้า มุข ผมไม่ฮาเหรอ งึไม่เล่นก็ได้

"อีแบคถ้าจะพูดขนาดนี้นะ"

"เป็นไงละมึงโดนแบคมันด่าอย่างผู้ดีเสียศูนย์กันเลยทีเดียว"

"ผมล้อเล่นสะครับซึลกิ"

"ยะ"
ซึลกิตอบผมอย่างเชิดๆ

"ขนมได้แล้วคะ"
พี่พนักงานถือถามพร้อมกับจานขนมเค้ก 3 จานแล้วก็น้ำอีก 3 แก้วมาในถามดเดียว โหผมยอมในความแข็งแรงเลยถ้าเป็นผมคงทำตกมือไปแล้ว 
พี่เขาค่อยๆหยิบของทีละอย่างมาวางบนโต๊ะ

"พี่ครับเอาเค้กช็อกโกแลตให้ผมสิบชิ้นก็สตอว์เบอร์รี่หนึ่งชิ้นแล้วก็สมูตตี้สตอว์เบอร์รี่อีกหนึ่งแก้วกลับบ้านนะครับ"
ผมร่ายยาวสั่งสิ่งที่ต้องการไปพี่พนักงานก็พยักหน้ารับแล้วทวนสิ่งที่ผมสั่งอย่าครบท่วน 

ผมหันมาตักเค้กพอดีคำเข้าปาก เค้กที่พวกซึลกิสั่งให้ผมคือเค้กสตอว์เบอร์รี่กับสมูตี้สตอว์เบอร์รี่ของโปรดผม แหม่ เพื่อนผมนี่รู้ใจจริงๆเลย

"นี่ไปทำไมตั้งเยอะแยะวะ"
คยองถามผม

"เอาไปเพื่อนพี่คริสกับเพื่อนๆนะ"
คยองพยีกหน้ารับแล้วทานเค้กต่อ

"แล้วอีสตอว์เบอร์รี่ต่างๆนาๆนี่สั่งไปกินอีกเหรอคะเพื่อนแค่นี้ตัวก็จะแตกแล้วนะคะ"
ซึลกิแซวผม นี่ผมไม่ได้อ้วนนะแค่เป็นคนเนื้อเยอะเท่านั้นเอง แล้วอีที่มันย้อนๆอะกล้ามเนื้อทั้งนั้นแต่กล้ามเนื้อมันโดนแดดมากก็เลยเหลว แต่ผมไม่ได้อ้วนนะผมสูงร้อยหกสิบเจ็ดน้ำหนักแค่หกสิบเท่านั้นเอง เห็นมะไม่อ้วนสักหน่อย

"ใครบอกเราจะทานเองละเอาไปให้พี่คริสต่างหาก"

"เอาของที่ตัวเองชอบไปให้พี่ชายโอโหเพื่อนกู"

"อะไรละคยองพี่คริสก็ชอบทานเหอะนี่ของโปรดพี่คริสเลย"

"พี่คริสเนี่ยนะ/ฮะพี่คริส"
คยองกับซึลกิพูดออกมาพร้อมๆกันด้วยท่าทางตกใจ เออจะตกใจอะไรเบอร์นั้นแต่ถ้าเหงาโทรมาเบอร์นี้ .....  ผมล้อเล่นครับแค่พูดตามในโทรทัศน์เท่านั้นเอง ถ้าผมบอกเบอร์จริงๆพี่คริสต้องดุแน่เลยอะ

"อือพี่คริสชอบ"

"แม่งพี่คริสนี่ชักจะอัพเกรดความเท่ไปเรื่อยๆ แมนๆแดกสตอว์เบอร์รี่ เท่ชิบหายอะแม่ง"





"ทั้งหมด หกร้อยแปดสิบคะ"

"นี่ครับ"
ผมยื่นแบงก์พันให้กับพนักงานไป

"สามร้อยยี่สิบบาทเงินทอนคะ"

พอผมจ่ายเงินเสร็จก็แยกออกมาที่โต๊ะของพี่จุนกิเพื่อที่จะไปหาพี่คริส

"อ้าวแบคฮยอนกินเสร็จแล้วเหรอครับ"

"ครับแล้วพวกพี่ละทานเสร็จรึยังครับ"

"อ๋อเสร็จแล้วละจ่ายเงินแล้วแต่แค่นั่งรอแบคฮยอนเฉยๆ"
พี่จุนกิพูดด้วยรอยยิ้มแล้วลุกขึ้นตามด้วยพี่อีกสองคน

"ไปกันเลยไหมครับ"
พี่จุนกิถามผม ผมก็พยักหน้า พี่จุนกิเลยถือวิสาสะเดินมาแย่งกระเป๋าผมไป

"ผมถือเองได้ครับ"

"ไม่เอาอะพี่จะถือให้ไปเถอะ"

"พี่จุนกิครับแต่ผมยังไม่ได้เอาเค้กมาเลยผมกะจะให้พวกพี่ไปช่วยถือนะ"

"ได้สิอยู่ตรงไหนเหรอ"

"โต๊ะติดกระจกครับมีเค้กอยู่เยอะๆนะ"
ผมหมุนตัวเพื่อจะเข้สไปเอาขนมเค้กในร้านแต่พี่จุสกิก็คว้าแขนผมไว้ผมหันมามองหน้าพี่ตุนกิ

"ให้เพื่อนพี่ไปเอาเถอะเราไม่ต้องเข้าไปหรอก"

"ก็ได้ครับ"
พี่จันกิปล่อยมือจากแขนผมแล้วเราก็ยืนรอจนพี่สองคนเดินออกมาพร้อมกับขนมที่เต็มมือ

"ผมวิ่งเข้าไปช่วยพี่เขาถือ"

"แบคให้พวกมันถือๆปนั่นแหละเราจะลำบากทำไมละ"

"เอ้าถ้าพี่เขาถือเต็มมือสองคนแล้วใครจะขับรถละครับ"

"เออจริงสิพี่ลืมไปเลยงั้นไปกันเถอะ"



ผมเดินเข้าไปหาพี่คริสพี่คริสก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยผมถือของทันทีทำกับว่าผมยกเหล็กร้อยโลอย่างนั้นแหละทั้งๆที่ความจริงนี่ก็แค่ขนมเอง

"ซื้อมาฝากเพื่อนพี่เหรอ"

"ครับแล้วก็สตอว์เบอร์รี่ยองพี่"
พี่คริสยื่นถุงขนทส่งให้เพื่อาไปแต่หยิบเค้กสตอว์เบอร์รี่กับสมูตตี้มาวางไว้บนโต๊ะ

"ขอบคุณนะครับตัวเล็ก"
พี่คริสส่งมือมาขยี้หัวผมผมปัดมือพี่คริสแล้วย่นจมูกใส่
พี่คริสก็หัวเราะ พี่คริสก็อีกคนระวังล้ม หัวเราะลื่นไง .... กริบ เอ้าแยกย้าย 

"งั้นนั่งรอพี่ตรงนี้นะพี่ทำงานก่อน"

"ได้ครับ เออพี่คริส"
พี่คริสที่ทำท่าจะเดินไปทำงานก็ต้องหันมามองผมเพราะผมรั้งไว้

"ยืมโทรศัพท์หน่อยสิครับของผมแบตหมด"

" พี่ก็นึกว่าอะไรอะ"พี่คริสพูดแล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่มาใฟ้ผม

"เรานี่นะจริงๆเลยทำไมไม่ชาร์ตแบตมาให้เต็ม"
พี่คริสแอบบ่นเบาๆก่อนจะเดินไปทำงาสโต๊ะข้างๆกับผม

'LINE'
ผมกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ดีๆไลน์พี่คริสก็เด้ฝขึ้นมา

SUZY:พี่คริสคะทำไมไม่วันสี้ไม่ตอบไลน์เลย

เออจริงสิวันนี้พี่คริสก็ไม่ตอบไลน์ผม 
"พี่คริสครับวันนี้ทำไมไม่ตอบไลน์ละครับ"
ผมร้องถาม

"วันนี้พี่ยุ่งนะทำงานทั้งวันไม่ได้แตะโทรศัพท์เลยปิดเสียงไว้ด้วยก็แค่ตอนไลน์หาไอ้จุนกิ"
ผมพยักหน้าแล้วพิมพ์ข้อความลงไป

KRIS_BaeKFaN:ไม่อยากตอบ

SUZY:พี่คริสพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ

KRIS_BaeKFaN:ก็หมายความว่ารำคาญไง

SUZY:ทำไมพี่คริสพูดแบบนี้ละ

คิๆผมนั่งขำอยู่คนเดียวจนที่คริสถามขึ้น

"หัวเราะไรตัวเล็ก"

"แกล้งคนนะพี่คริสคิๆ"

"ใคร"
พี่คริสขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"สูสีครับ"

"สูสี ซูซี่อะ เฮ้ยคนาพี่ยังไม่ได้ลองเลยนะตัวเล็กทำไมทำกับพี่แบบนี้เดี๋ยวเหอะเดี๋ยวโดน"
พี่คริสทวนชื่อที่ผทพูดแล้วก็ทำท่าเข้าใจก่อนจะชั้นิ้วคาดโทษซึ่งผมไม่กลัวหลอกผมรู้ว่าพี่คริสพูดเล่นคิๆ

"เอ้าก็เป็นแฟนแบคไม่ใช่เหรอครับงั้นก็ต้องไม่คุยกับคนอื่นสิ"
ผมละขำจริงๆกับเรื่องนี้ ตอนแรกผมเห็นไลน์พี่คริสผมก็งงอะไรแบคแฟน ความจริงอ่านว่าแบคฝานนะครับแต่ผมบอกว่าไม่เอาจะเอาแบคแฟนพี่คริสก็ไม่ได้ว่าอะไรบอกจะอ่านยังไงก็แล้วแต่

"เอาเลยครับเอาที่สบายใจเลย"
พี่คริสส่ายหัวเอือมๆก่อนจะก้มลงทำงานต่


TALK
ไปร้องเพลงมาเลยอัพช้างึ

TALK
อห.หวานไปออีกพี่น้องคู่นี้งือพระเอกเราหายหัวไปไหน55 ก็อย่างนี้แหละพึ่งเริ่มต้นให้พี่น้องเขาอยู่ด้วยกันไปก่อน แต่พี่คริสนี่ชอบจริงจังนะเนี่ยชอบกว่าพี่ชานอีก555 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #85 jjnatbaek (@maewji2542) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 16:41
    เอ้อออ ตลก55555 มีความแกล้งง
    #85
    0
  2. #52 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 21:36
    แบคแสบ! สูสี 55555
    #52
    0
  3. #11 Geegie_baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 17:40
    นิสัย55555
    #11
    0
  4. #10 ManunyaT (@ManunyaT) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 20:50
    มาต่ออีกน่ะไรท์ สนุกกก
    #10
    0
  5. #9 ManunyaT (@ManunyaT) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 08:29
    ชอบๆ สนุกมากกก
    #9
    0
  6. #8 Geegie_baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 01:50
    ใช่ เท่มากกกก555
    #8
    0
  7. #7 Geegie_baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:59
    นี่นึกว่าศึกชิงนาง5555
    #7
    0