*BIGGER* #ฟิคใหญ่ฟัดใหญ่ {chanbaek ft exo}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,937 Views

  • 151 Comments

  • 2,752 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    115

    Overall
    16,937

ตอนที่ 8 : ความใหญ่ครั้งที่ 6-คนจริงเขาไม่ท่าเยอะ- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 เม.ย. 60

-6-
 คนจริงเขาไม่ท่าเยอะ



ร่างสูงยังคงยืนพิงกำแพงยืนดูพวกเด็กเมื่อวานซืนตะลุมบอลกันอยู่อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรจนกระทั่งเขาเห็นกลุ่มคนที่ชานยอลโทรเรียกเดินหันซ้ายหันขวามองเขาอยู่ และดูเหมือนนัมจูหัวหน้าช่างลูกน้องคนสนิทของชานยอลจะเห็นเจ้านายแล้วถึงได้รีบตรงดิ่งมาหา

"พี่มีไรถึงได้เรียกพวกผมมา"
นัมจูพูดอย่างรีบร้อนเพราะเขารู้ว่าถ้าเจ้านายเรียกออกมากระทันหันแบบนี้ก็มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นละ เรื่อง ที่ต้องใช้กำลังและทักษะการต่อสู้สักนิด

"มึงก็หันไปดูพวกข้างหลังมึงดิเอาพอให้หมดฤทธิ์แล้วลากมาหลังร้าน"
ชานยอลพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินมาหลังร้านที่มีตู้คอเทนเนอร์ตั้งอยู่ชานยอลเปิดประตูเข้าไปด้านในมีช่องระบายอาการที่พอจะทำให้หายใจได้และมีไฟติดอยู่แล้ว

ชานยอลนั่งลงที่เก้าอี้ช้าๆก่อนจะหยิบบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาจุดสูบตามปกติแต่ที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นอารมณ์ที่ขุ่นมัวพอใช้อยู่ตอนนี้

ปกติชานยอลจะไม่ใช่คนที่นิ่งมากขนาดนี้ถ้าไม่โมโหจริงและที่เห็นตอนนี้ถือว่ายังแค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นด้วยซ้ำ

ร่างสูงหยิบบุหรี่มวลที่ห้าขึ้นมาสูบรอเวลาที่จะได้พบกับไอ้คนที่บังอาจทำตัวทุเรศที่ให้ชาวบ้านเดือดร้อนไปทั่ว 

'โดยเฉพาะกับไอ้เด็กโง่มันไม่รูเรื่องอะไรทำไมมึงต้องทำมันเจ็บ'
ถ้าจะบอกว่าชานยอลทำไปเพราะห่วงแบคฮยอนนั่นก็ส่วนหนึ่งแต่เหตุผลหลักๆนะ เพราะชานยอลเกลียดคนที่ชอบเอาคนบริสุทธิไปเป็นเหยื่อที่สุด
คนแบบนั้นะไม่ใช่คนแต่มันคือสัตว์ 

 เอี๊ยด~~~~

บานประตูตู้คอเทนเนอร์เปิดออกช้าๆพร้อมกับนัมจูและคนของเขาอีกสิบกว่าคนที่ล็อกเด็กวัยรุ่นที่ตีกันอยู่หน้าร้านเมื่อกี้นี้

ชานยอลเงยหน้าช้าๆแล้วจ้องหน้าไอ้คนที่พกปืนเขม็ง
"มึงพาคนมาเยอะไปนะนัมจความจริงกูก็แค่จะเอาตัวไอ้นี่มาสั่งสอนแต่ถ้ามากันหมดก็ถือว่าเชือดไก่ให้ลิงดูละกัน"
ชานยอลสเยะยิ้มร้ายก่อนตะอัดควันบุหรี่เข้าเต็มปอดและปล่อยเข้าหน้าของเด็กคนที่พกปืน เด็กคนนั้นไม่มีทีท่าว่าจะสำลักควันเพียงแค่เบี่ยงหร้าหนีเท่นี้ก็รู้ได้ว่าเด็กคนนี้ก็สูบบุหรี่เช่นกัน

"มึงชื่ออะไร"

"อะอึนอูครับ"
ถึงแม้ท่าทางของอึนอูจะดูไม่กลัวชานยอลแต่เขาไม่สามารถปกปิดน้ำเสียงที่สั่นละริกของตนเองได้

"กูชอบคนแบบมึงจังพยายามเข้มแข็ง"
ชานยอลยิ้มมุมปากซ้ายก่อนจะล็อกอึนอูขึ้นมาด้วยมือข้างซ้ายอึนอูพยายามขืนแต่ชานก็ล็อกแน่นขึ้น อึนอูรู้ดีว่าถ้าขยับนังไงก็คงไม่หลุดจึงนิ่งแทน

"แต่กูว่ากูจะชอบมึงมากกว่านี้ถ้ามึงไม่ทำเรื่องเดือดร้อนให้คนอื่น"

"..."
อึนอูไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่หลุบตาลงต่ำไม่กล้าสู้ชานยอล

"ถ้ากูช่วนไอ้โง่นั่นไม่ทันป่านนี้มันอานจะตายแล้ว"
ชานยอลกัดฟันกรอดแล้วบีบกลามอึนอูแน่นจนทำหน้าเหยเกเพราะความเจ็บ

"กูจะปล่อยมึงแต่กูต้องทำให้มึงจำว่าอย่าทำให้ใครเดือดร้อน"

"พวกมึงทุกคนรวมถึงลูกน้องกูด้วยจะตีกันฆ่ากันกูไม่ว่าแต่อย่าทำให้คนบริสุทธิเดือดร้อนถือว่าครั้งนี้เชือดไก่ให้ลิงดูละกัน"
ชานตะโกนเสืองกร้าวดังไปทั่วทั้งตู้
ก่อนจะเป่าไปที่ปลายบุหรี่ให้แดงซ่าน

"กูไม่พูดมากแล้วคนจริงเขาไม่ท่าเยอะ"

"พี่จะทำอะไรอะอย่าทำผมเลย"
อึนอูน้ำตาคลอ

"มันจะเจ็บแต่เดี๋ยวก็หายมันไม่ทรมานมากเพราะกูเห็นว่ามึงสำนึกกูจะทำให้มึงเจ็บน้อยที่สุด"
ชานพูดจบอึนอูก็หลับตาเตรียมรับชะตากรรมทันที ชานยอลเป่าปลายบุหรี่เล่งไฟอีกครั้งก่อนจะจี้ไปที่แขนเสื้อข้างขวาจนเสื้อขาดเป็นรูทะลุไปถึงเนื้อ

"อ๊ากกกก"
อึนอูร้องดังลั่นเมื่อปลายไฟจี้ถึงเนื้อแขนเพื่อของอึนอูและคู่อริรวมถึงลูกน้องของชานยอลต่างทำหน้าเจ็บปวดแทน

"นัมจูพามันไปทำแผลส่วนที่เหลือก็ปล่อยไป"
10%

 Kris
ปังกูชะงักเมื่อได้ยินเสียงปืนกูจะไม่ตกใจหรืออะไรเลยถ้าเสียงปืนนั้นมันไม่ได้ดังมาจากทางร้านขนมที่แบคอยู่ กูทิ้งของในมือทั้งหมดแล้วรีบวิ่งไปที่ร้านขนมตลอดทางก็ไม่ค่อยมีใครแตกตื่นอะไรเพราะถิ่นนี้มันก็ไม่ใช่ที่ๆกฎหมายจะครอบคลุมได้

กูรีบวิ่งมาที่ร้านก็เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งตีกันอยู่แล้วก็เห็นว่าไอ้ชานยืนดูไอ้พวกเวรแม่งตีกัน ตอนนี้กูไม่สนใจอะไรนอกจากรอยกระจกแตกที่น่าจะมาจากเสียงปืนเมื่อกี้ กูรีบเข้าไปในร้านก็มองหาแบคทันทีแต่ก็ไม่เจอกูวิ่งไปที่เค้าเตอร์ก่อนจะเห็นแบคนั้งร้องไห้ตัวสั่นบนเก้าอี้กูวิ่งเข้าไปด้านในโดยไม่ฟังใคร

"แบค"

"พี่คริสฮือ"
แบคเงยหน้มองกูก่อนจะรีบวิ่งเข้ามากอดกูรับแบคไว้แล้วลูบหัวปลอบตัวเล็กอย่างเบามือ กูแม่งไม่น่าให้แบคมาเลยรู้ดีอยู่แท้ๆว่าที่นี้มันอันตรายแต่ก็เสือกยังจะพามามึงแม่งเป็นพี่ที่โคตรแย่เลยไอ้คริส

"แบคเป็นอะไรไหมเจ็บตรงไหนรึป่าว"

"ฮือพี่คริสแบคกลัวฮือ"

"สัด"
กูกัดฟันกรอดหัวใจแทบสลายเมื่อน้ำอุ่นๆไหลออกจากตาแบคลงมาที่เสื้อกูจะไม่เอามันไว้ใครที่ทำน้องกูกลัวมึงเจอดีแน่

"แบคพี่อยู่ตรงนี้ไม่ร้องแล้วนะครับไม่มีใครมาทำอะไรตัวเล็กได้แล้ว"

"ฮือ~~~"
แบคยังคงร้องไห้ไม่หยุดกูเสื้อกูก็ทำหน้าที่เป็นผ้าเช๋ดหน้าซับน้ำตาตัวเล็กไปอ้อมแขนกูก็ให้ความปลอดภัยกับแบคส่วนหัวกูตอนนี้กำลังคิดว่าจะทำยังไงกับคนที่ทำให้ตัวเล็กกูกลัวได้ขนาดนี้

"แบคหยุดร้องนะครับ"

"ฮึกๆๆ"
แบคสะอื้นตัวโยนเพราะพยายามกลั้นน้ำตาให้หยุดไหล

"พี่ขอโทษที่ปล่อยให้ตัวเล็กต้องมาเจออพไรแบบนี้พี่ผิดเอง"

"ไม่ฮึกพี่คริสไม่ผิดนะครับฮึกคนที่ยิงต่างหากที่ฮึกผิด"
แบครีบผละตัวออกมาแล้วพูดว่ากูไม่ผิดทันทีกูยอมรับเลยว่าคำพูดนี้มันทำให้กูอารมณ์เย็นขึ้นมาได้นิดหนึ่ง

"พี่ไม่ผิดงั้นหยุดร้องได้ไหมพี่เห็นน้ำตาตัวเล็กแล้วมันรู้สึกผิด"
ผมเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มตัวเล็กช้าๆก็พาลนึกแค้นไอ้คนที่ยิงปืนขึ้นมาทันทีมึงบังอาจมากกูต้องรู้ให้ได้ว่าใคร

"ครับแบคจะฮึกไม่ร้อง"

"แล้วเป็นอะไรมากรึป่าว"

"ไม่ครับถ้าพี่ชานไม่ช่วยไว้ผมอาจจะโดนยิงไปแล้ว"
แบคพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อและแววตาอันแสนบริสุทธิ์น่าถนุถนอม

"ไอ้ชานอีกแล้วเหรอ"

"ครับพี่ชานช่วยผมไว้"

"เห้อ แป๊บนะแบค"
กูพูดกับแบคก่อนจะเดินออกมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาไอ้จุนกิคนที่สามมรถช่วยทำให้กูอารมณ์ดีขึ้นได้

"ฮัลโหลไอ้จุนกิ"

(ครับเฮีย)

"แบคเกือบโดนยิง"

(ฮะ!ที่ไหนไอ้เหี้ยตัวไหนทำแบคฮยอนเฮียแล้วแบคฮยอนเป็นไงบ้าง)
ความจริงกูก็พอจะรู้ว่าไอ้จุนกิมันคิดยังไงกับน้องกูแต่กูก็ไม่ได้ห้ามอะไรถ้ามันจะคอยเป็นห่วงและตามดูแลหรือถ้ามันจะจีบกูก็คงไม่ห้ามไอ้จุนกิมันเป็นคนจริงกล้าได้กล้าเสียแต่มันไม่เคยจะขัดแบคสักครั้งไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามแต่ถ้ามันเกิดล้ำเส้นกูก็คงจะปล่อยไม่ได้

"มึงใจเย็นแบคปกติดีไม่เป็นอะไรนอกจากเสียขวัญแต่กูอยากให้มึงสืบหาคนที่ยิงปืน"

(ได้ครับเฮีย)

"ร้านขนมแถวตลาดรถอะเวลาประมาณสี่โมงกว่าๆแล้วกูก็ฝากมึงสั่งสอนด้วย"

(ได้ครับเฮียวางใจได้)
มุมปากกูกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงที่ดูจะเเค้นเห้อถ้าให้กูไปจัดการเองมันก็คงจะตายก็ยังไม่อยากฆ่าไปถ้าโดนไอ้จุนกิก็คงแค่จะขาหักแขนหัก

"กูฝากด้วย"
กูกดวางสายแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาแบค

EAD

-------------------------------------------------------
"พี่คริสผมไปเรียนแล้วนะครับ"
วันนี้พี่คริสก็ขับรถมาส่งผมที่อาคารตามปกติแล้วผมก็บอกลาตามปกติเช่นทุกวัน หลังจากวันที่เกิดเรื่องวันต่อมาก็วันอาทิตย์พี่คริสอยู่กับผมทั้งวันเลยครับพาผมไปดธหนังไปหาอะไรอร่อยๆทานจนพุงกางเลยแล้วผมก็ตามพี่คริสไปฟิตเน็ตด้วยแหละไปนั่งถ่ายรูปพี่คริสไม่ได้ออกอะไรหรอกความจริงก็ลองแล้วครับแต่มันเหนื่อยและหนักไปอะสรุปที่เป็นชิ้นเป็นอันสุดก็วิ่งบนลู่ช้าๆยี่สิบนาที

"ครับแล้ววันนีเมีเรียนพิเศษเดี๋ยวพี่มารับโทรมาหาพี่ละกันถ้าจะกิรอะไรก่อนไปเรียนก็คิดไว้ก่อนเลยนะ"

"โอเคครับตั้งใจเรียนนะครับพี่คริสอย่ามีเรื่องละ"
ผมชี้นิ้วสั่งพี่คริสอย่างขำๆ

"ครับๆผมจะตั้งใจเรียนนะครับคุณแม่ตัวเล็ก"

"ดีมากลูกคริสคิๆ"
ผมหัวเราะอย่างชอบใจที่พี่คริสเล่นตามน้ำพี่คริสดันหัวผมเบาๆแล้วผมก็ลงจากรถก่อนจะเดินไปหาซึลกิและคยองที่นั่งคุยกันอยู่ก่อนแล้ว

"เอ้าแบคมาพอดีเลยนี่ฉันกำลังจะชวนไปหาอะไรกินตอนเย็นพอดีไปด้วยกันไหมละ"
พอผมเดินมาถึงซึลกิก็ชวนไปหาอะไรทานตอนเย็นทันทีเลยเดี๋ยวผมก็อ้วนหรอกชวนบ่อยๆแบบนี้

"วันนี้เรามีเรียนพิเศษอะแต่ก่อนเรียนเรามีเวลาว่างชั่วโมงหนึ่งพอไหมอะ"

"พอก็ไปกินแป๊บเดียวก็กลับไงยะหาใกล้ๆแภวนี้กินก็ได้"
ซึลกืพูด

"เออโทรขอเฮียด้วยกูกลัวเฮียจะตามหามึงจะอาระวาด"
คยองได้ทีเหน็บพี่คริส

"คยองก็เว่อ"

"เว่ออะไรละยะแบคเฮียนะห่วงแกอย่างกับอะไรดีโทรบอกเขาก่อน"

"ก็ได้ครับ"
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพี่คริส

"ฮัลโหลพี่คริสครับ"

"ว่าไงตัวเล็กพึ่งแยกกันเมื่อกี้เองมีอะไรครับ"

"คือเย็นนี้ก่อนเรียนอะแบคขอไปหาอะไรทานกับคยองกับซึลกินะครับ"

"ได้สิครับเดี๋ยวพี่ไปรับทั้งสามคนเลย"

"ได้ครับงั้นผมวางแล้วตั้งใจเรียนนะครับพี่คริส"

"ครับแม่ตัวเล็ก"
40%

"แบคฮยอนจะกินอะไร"
ซึลกิหันมาถามผมหลังจากที่เราเดินเข้ามาให้ห้างคือวันนี้พี่คริสก็มารับผมแล้วมาส่งปกติแต่ว่าพี่คริสยืมรถใครมาส่งก็ไม่รู้เพราะรถพี่คริสนั่งได้แค่สองคนนะครับแต่พอมาส่งพี่คริสก็กลับไปเลยบอกว่าพอใกล้เวลาเรียนจะมารับอีกที

"อะไรก็ได้ครับผมทานได้หมด"

"งั้นกินพิซซ่าเหอะอยากกินวะ"
คยองพูดขึ้นก่อนจะรีบดิ่งไปที่ร้านพิซซ่า ถ้าจะไม่รอใครแบบนี้จะพูดทำไมละครับนั่นบังคับเลยสิ




"เห้ออิ่มจังนี่น้ำหนักฉันขึ้นแล้วมั้งเนี่ยล่อพิซซ่าไปตั้งเยอะ"
ซึลกิออกปากบ่นหลังจากที่เราทานพิซซ่ากันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองคนก็มายืนรอพี่คริสเป็นเพื่อนผมครับ 

"อย่าบ่นมากซึลกิตอนแดกเสือกไม่คิด"
คยองแซะจอยเบาๆก่อนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตารอพี่คริสต่อ

"นั่นๆไงรถที่เรานั่งมาพี่คริสแน่เลย"
ซึลกิทักขึ้นเมื่อเห็นรถมาแต่ไกล ตาดีจริงๆสงสัยจะชอบกินผักบุ้ง

"งั้นฉันกลับก่อนนะแบค"

"ครับ"

ผมยิ้มร่าเมื่อรถเก๋งสีน้ำเงินเข้ามาจอดเทียบ แต่เมื่อกระจกลดลงผมก็ต้องหุบยิ้มลงอย่าฉับพลันเพราะคนที่ขับรถไม่ใช่พี่คริสแต่เป็นพี่จุนกิ
ผมไม่ได้เสียใจที่พี่จุนกิมารับนะแค่แปลกใจเท่านั้นเอง

"พี่คริสละครับ"

"เฮียไม่ว่างเลยให้พี่มารับแบคฮยอนไปเรียนแทนนะ"

"อ๋อครับ"
ผมพยักหน้ารับช้าๆแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถอีกฝั่งๆข้างๆคนขับ

"แล้วยังไงจะกลับก็โทรบอกพี่นะเฮียเขาไม่ว่างนะ"
พี่จุนกิพูดขณะที่กำลังเคลื่อนตัวรถช้าๆ ความจริงพี่จุนกิมารับก็ดีนะผมจะได้แอบถามพี่จุนกิว่าพี่คริสเนี่ยแอบนอกลู่นอกทางรึป่าง

"อ๋อครับ เออพี่จุยกิครับวันนี้พี่คริสมีเรื่องอะไรรึป่าว"

"ก็มีนะครับเห็นว่างานยุ่งๆนะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นครับเรื่องนี่หมายถึงพวกต่อยตีนะครับ"
พี่จุนกินี่ก็เป็นคนตลกนะเนี่ยเล่ยมุกซะฮากริบเลยครับ

"ก็ไม่มีนะครับทำไมเหรอ"

"ป่าวครับผมก็ถามเฉยๆแล้วพี่คริสนี่มีติดสาวที่ไหนบ้างรึป่าวครับ"
ผมตะล่อมๆถามบางทีผมก็อยากรู้นะครับว่าผมเนียจะมีโอกาสมีพี่สะใภ้กับเขารึป่าวนะ ถ้ามีขอแบบใจดีๆเหมือนพี่ริสเลยนะ

"ติดผู้หญิงเหรอหึอย่างเฮียไม่เคยติดผู้หญิงหรอกมีแต่ผู้หญิงมาติด"
พี่จุนกิหัวเราะขำเบาๆแต่ผมก็งงนะครับจะขำทำไมไม่เจ้าใจพี่เขาจริงๆเลย

"ผมละไม่ชอบผู้หญิงพวกนั้นเลยครับแต่ก็ไม่อยากห้ามเฮีย"
เมื่อผมนึกถึงผู้หญิงที่ชอบตามตอแยพี่คริสปากจองผมมันก็ยู่อย่างทันทีไม่รู้สิครับพวกเขาดูจะอยากได้พี่คริสมากเกินไปเออพูดแบบนี้มันหยาบคายรึป่าวครับถ้าหยาบคายผมขอโทษด้วยละกัน นั่นแหละครับพวกเขาดูอยมกไดพี่คริสทั้งๆที่ก็รู้สถานะตัวเองดี

"หึ ปากยื่นเลยนะแบคฮยอน"

"ก็ผมไม่ชอบนี่ครับ"

"แล้วแบคฮยอนละครับมีแฟนรึยัง"

"โหพี่คริสหวงผมขนาดนี้ไม่มีหรอกครับถ้าจะมีก็คงเป็นพี่จุนกิไม่ก็คยองนี่แหละอยู่ใกล้ผมสุดและฮ่าฮ่า"
ผมพูดออกไปว่าแล้วก็ขำชีวิตผมพี่คริสไม่ค่อยให้เข้าใกล้ผู้ชายคนไหนมากนอกจากพี่จุนกิคยองคุณอาแล้วก็คุณพ่อ 

"แล้วแบคชอบผู้ชายแบบไหนเหรอ"
เออมันจะไม่แปลกใช่ไหมที่ผมชอบผู้ชายคือที่ประเทศผมชอบผู้ชายด้วยกันนี่เรื่องปกติครับผมก็รู้ว่าตัวเองชอบผู้ชายตอนที่เป็นแฟนคลับศิลปินกลุ่มหนึ่งนะครับแต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้ชอบอะไรมากแล้วละ

"ก็แบบพี่คริสไม่ก็พี่จุนกินี่แหละครับใจดีดูแลผมได้แล้วก็อบอุ่น"
พี่จุนกิกับพี่คริสนะนิสัยคล้าบๆกันนั่นแหละแต่เวลาอยู่กับคนอื่นพี่คริสจะดุกว่านิดหน่อย

"อ่าถึงที่เนียนแล้วอย่าลืมโทรหาพี่นะครับถ้าจะกลับ"

"ได้ครับ"
ผมยิ้มรับก่อนจะเดินลงมาจากรถ ผมก็ไม่แปลกใจหรอกครับที่พี่จุนกิพาผมมาถูกเพราะพี่จุนกิเคยมาส่งผมครั้งสองครั้งแทนพี่คริส







หลังจากที่ผมเรียนเสร็จผมก็ออกมานั่งรอพี่จุนกิอยู่ที่ส่วนคาเฟ่ของที่เรียนพิเศษ คือผมโทรหาพี่จุนกิแล้วครับแต่พี่เขาไม่รับแล้วนี่ก็เลิกเรียนมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว จะโทรไปหาพี่คริสก็ไม่กล้ากลัวว่าพี่คริสจะยุ่งอยู่นะครับ

20 นาทีผ่านไป
.
.
.
.
.
30นาทีผ่านไป
.
.
.
.
.
40นาทีผ่านไป
.
.
.
.
.
50นาทีผ่านไป

งือนี่ผมไม่อยากรอแล้วนะนี่จะสามทุ่มแล้วอะงือไม่ไหวแล้วโทรหาพี่คริสดีกว่า

"ไอ้เด็กโง่"
ไม่ทันที่ผมจะกดโทรหาพี่คริสเสียงเรียกจากคนด้านหน้าที่ยืนอยู่ดังขึ้นผมจำได้เลยครับเสียงแบบนี้เนี่ยเสียงใคร

CHANYEOL
กูขับรถผ่านมาก็เห็นไอ้เด็กโง่มันนั่งหน้างออยู่กูเลยจอดรถแวะดูมันหน่อยก็ถ้ามันปกติดีคงไม่ทำหน้างอทั้งๆที่นั่งอยู่ในคาเฟ่หรอก 

"ไอ้เด็กโง่"
กูเดินเข้ามาหามันที่โต๊ะแล้วเรียกมันเสียงปกติ
ในคาเฟ่ตอนนี้มีคนแค่สามคนรวมไอ้เด็กโง่นี่ด้วย

"อ้าว!พี่มาทำอะไรที่นี่ครับ"
มันทำหน้าตกใจแล้วมือที่ถือโทรศัพท์ที่เหมือนจะโทรหาใครลง

"เสือก แล้วมึงทำไมไม่กลับบ้าน"

"เออคือคนที่ต้องมารับผมเขายังไม่มานะครับโทรไปก็ไม่รับ"
มันพูดเสียงหงอยแล้วส่งยิ้มแหยๆมาให้ผม เห็นแล้วแม่งหงุดหงิด

"นานยัง"

"อะไรครับ"
โอ๊ยยย!ไอ้โง่ แค่นี้เสือกยังจะมาไม่เข้าใจน่าหงุดหงิดไหมละมึงเนี่ย

"มึงรอมานานยัง"

"ประมาณสี่สิบนาทีแล้วมั้งครับ"

"แม่งสี่สิบนาทีรอได้ไงวะมึงเป็นกูนี่เดินไปหารถกลับแล้ว"

"เออผมไม่เคยขึ้นรถประจำทางครับและเเถวนี้ไม่มีแท็กซี่"
แม่งไอ้ห่าคริสเลี้ยงมาไร้เดียงสาจริงๆมึงแล้วแม่งหายหัวไปไหนวะน้องมึงนั่งหงออยู่เนี่ยเสือกไม่รู้

"งั้นไป"

"ไปไหนครับ"
ไปเอากันมั้งแม่ง

"ไปส่งมึงไงไปกับกู"

"เออขอบคุณครับแต่ว่าไม่ดีกว่า"

"กูไม่ข่มขืนมึงหรอกไป"

"ผมไม่ได้คิดแบบนั้นะครับคือผมแค่กลัวว่าคนที่มารับผมจะไม่เจอครับ"
มันรีบปฏิเสธตาลีตาเหลือกว่าไม่ได้คิดว่าผมจะข่มขืน

"สี่สิบนาทีไม่รับโทรศัพท์มันไม่มาแล้วละมึงไปกับกูเหอะ"

"แต่ว่า"

"กูบอกให้ไปก็ไปอย่าเรื่องมาก"
กูกดเสียงต่ำแกมขู่จนมันต้องยอมแล้วจับกระเป๋าเดิมตามกูมาที่รถ
Talk
อห.พี่ชานกร้าวใจจิงๆเอาเป็นว่า คนจริงไม่ท่าเยอะอร๊ายยแบดได้ใจจริงๆ
talk2
มาสั้นๆเพราะง่วงแล้ววันนี้ง่วงเร็วอะตาจะปิดและรักพี่คริสจุ๊ป



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #103 koii0926 (@koii0926) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:04
    พี่ชายมาได้ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ เนื้อคู่ชัดๆ55
    #103
    0
  2. #99 ByunBae01610499 (@ByunBae01610499) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 11:07
    จะซึลกิหรือจอยเนี่ยย??5555
    #99
    0
  3. #54 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:18
    ทำไมเราชอบความบังเอิญของชานแบคจัง ^___^
    #54
    0
  4. #19 Geegie baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:04
    เอาแล้ววว ชานใจเย้นนะลูก5555
    #19
    0
  5. #18 Geegie_baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 00:38
    ทำไมคริสดีอย่างนี้ ชอบบบบบ
    #18
    0
  6. #17 prettykpopexo (@prettykpopexo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 00:00
    คนที่ยิงตายพอดีโดนทั้งชานทั่งคริส
    #17
    0
  7. #16 Geegie_baibua (@Geegie_EXO-L) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 00:59
    กลัวแล้วเพพพพพ้
    #16
    0