" ข้ามภพมาอ้อนรัก "

ตอนที่ 12 : "ซานเปยหลิน"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 250 ครั้ง
    17 พ.ย. 61


"องค์หญิงซานเปยหลิน"


"คุณหนู ! ท่านจะไปทีใดเจ้าคะ " เหมยลี่ บังคับมาขึ้นตีคู่มากับสาวน้อยเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ.



"ข้าเบื่อเมืองหลวงเราไปเทียวต่างเมืองกันข้าเคยได้ยินท่านพ่อกับท่านพี่คุยกันถึงบ้านเดิมของท่านแม่ที่แคว้นซาน สกุลไป๋ที่มีท่านตาเป็นถึงเจิ้งกั๋วกงและท่านยายมีตำแหน่งตี๋ฟูเหริน" สาวน้อยกล่าวบอกกับสี่สาวงามแห่งบุบผาแต่ฝือมือแต่ละคนไม่ธรรมดา ถ้าเปรียบจริงๆพวกนางทุกคนก็ไม่ต่างจากบุบผาที่มีพิษสองข้างทางที่นางควบม้าผ่านมาเต็มไปด้วยภูเขาเฉิงกังรู้เส้นทางพวกนี้เป็นอย่างดีด้วยสำนักคุ้มภัย ต้องติดตามขบวนสิ้นค้าผ่านอยู่บ่อยครั้งทำให้การเดินทางของสาวน้อยไม่ค่อยยุ่งยากนัก เพราะแต่ละคนไม่มีใครเอาอะไรติดตัวมาเลย คงต้องไปหาเอาข้างหน้าเดินทางผ่านเส้นทางลัดไม่กี่ชั่วยามก็เข้าเขตแคว้นซานที่นี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติ บรรยากาศดีมาก สาวน้อยสูดหายใจเข้าเต็มปอด ซึมซับกับธรรมชาติเหล่านี้ ที่หาไม่ได้ในเขตเมืองหลวง นางเลือกที่จะหลบออกมาเที่ยวดีกว่ากับจวนไปหาท่านแม่เพราะเรื่องที่นางก่อไว้ สู้หลบไปเทียวเล่นพักผ่อนดีกว่าหลบหน้าองค์ชายทั้งหลายด้วยชีวิตของนางช่างแสนวุ่นวายนัก ขอใช้ชีวิตอิสระให้คุ้มก่อนแล้วกัน เรื่องรับโทษจากท่านแม่เอาไว้ที่หลัง ถึงแคว้นซานเมื่อไหร่ค่อยส่งข่าวบอกท่านแม่.



แคว้นซาน.



"คุณหนู ท่านรออยู่ที่นี้กับแม่นางเหมยลี่และแม่นางหย่าฟู่ ก่อนนะขอรับ ส่วนข้ากับ ซูหริ่งและอี้เซียง จะไปดูที่พักทางด้านโน้นและจะเอาม้าไปฝากไว้ด้วย "เฉิงกัง หันมาบอกกับนายสาวก่อนจะเดินไจูงม้าไปพร้อมกับสองสาว.



" คุณหนู จะไปเดินเล่นก่อนหรือเปล่าเจ้าคะ "เหมยลี่ถามสาวน้อยที่มัวยืนมองโน่น มองนี้ อย่างตื่นตาตื่นใจ.


"ไปสิเจ้าคะ ด้านโน้นมีของขายเยอาะแยะเลย จะได้ดูหาเสื้อผ้าของพวกท่านกันด้วย " กล่าวจบฟางเซียนก็เดินนำหน้าสองสาวออกไปโน่นแล้ว สองสาวได้แต่พากันสายหน้าให้กับความซุกซนของนาง คิดอยากจะไปไหนมาไหนไม่เคยบอกกล่าวล่วงหน้าอย่างเช่นวันนี้ สามสาวพากันเลือกซื้อข้าวของมากมายจนล้นมือ พากันหิ้วถืออย่างทุลักทุเล .



"นี้เราซื้อกันเยอะแยะเลยนะเจ้าคะพี่เหมยลี่ พี่หย่าฟู่ "     ฟางเซียนหันไปพูดคุยกับสองสาวที่หอบข้าวของพรุงพรังที่ทำหน้ามุ่ยเพราะโกรธสาวน้อยตรงหน้าที่ขนซื้อทุกอย่างที่เห็นว่าเหมาะกับพวกนางทั้งสี่คน ยังไม่รวม ของท่านเฉิงกัง ถ้าได้เห็นสีสันเสื้อผ้าที่คุณหนูเลือกให้คงได้ร้องไห้ แต่สาวน้อยหาได้เดือดร้อนไม กับยิ้มแย้มดีอกดีใจ หน้าบานไปหลายส่วน.



ผลั้ก !!! ตุ๊ป!!!... โอ้ย "สาวน้อยร่างงามลงไปนอนกลิ้งกับพื้นเพราะถูกชนกระแทก ข้าวของกระจัดกระจายตกเกลื่อนพื้น .


"นี้เจ้าเดินอย่างไรของเจ้าถึงไม่ดูทาง"

        สาวน้อยร้องถามพรางลูปแขนของตัวเองข้างที่มีเลือดซึมออกมา สองสาวเห็นนายตัวเองเจ็บรีบทิ้งข้าวของเดินเข้าไปประคองให้ฟางเซียนลุกขึ้น.



"ข้าก็เดินมาปกติ เป็นเจ้าต่างหากที่ไม่ดูข้า "ดรุณีย์ร่างบางอายุน่าจะไล่เลี้ยกับนางยืนเถียงคำไม่ตกฟาก ขอโทษสักคำก็ไม่มี.



"นี้เจ้าช่างไรมารยาทยิ่งนักทำผิดแล้วยังไม่คิดจะขอโทษ ที่บ้านไม่มีใครอบรม หรืออย่างไร "ฟางเซียนต่อว่าหญิงสาวที่ยืนเถียงกับนางอย่างไม่ไว้หน้า.



"เจ้าช่างบังอาจนักกล้าดีเช่นไรมาต่อว่าข้านางสตรีผู้ต่ำต่อย " สาวน้อยก็ไม่ยอมเช่นกันเถียงกันไปเถียงกันมาจนผู้คนต่างหันมามอง.



" คุณ หนูเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ " เหมยลี่ถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง.



"ข้าไม่เป็นไรเจ้าคะ พี่เหมยลี่ อ้าวนั้น ท่านเฉิงกังกับพี่สาวทั้งสองมาพอดี "หญิงสาวหันไปมองทิศทางทีาสามคนเดินเข้ามา.


"คุณหนูเป็นอะไรขอรับแขนท่านมีเลือดออก"เฉิงกังเอ่ยถามหญิงสาวด้วยนำเสียงห่วงใยจนสายตาเหลือบไปเห็นเลือดที่ซึมออกมา.


"ไม่มีอะไรเจ้าคะเพียงแต่ข้าเดินไม่ระวังจึงถูกสุนัขชนจนล้ม ไปกันเถิดเจ้าคะ อยู่ต่อ สุนัขก็เอ่ยคำขอโทษข้าไม่ได้"  พูดจบก็เดินกุมแขนข้างที่มีเลือดซึมออกไปบรรดาผู้ติดตามจึงช่วยกันเก็บของที่ตกเกลื่อนพื้นก้าวตามสาวน้อยไป.


กลุ่มผู้บาดเจ็บเดินจากไปเหลืออยู่แต่เพียงผู้ที่ถูกเปรียบเป็นสุนัขยืนอึ่งโกรธจนใบหน้าสวยแดงจัดนางเป็นถึงองค์หญิงซานเปยหรินแต่ถูกผู้หญิงชั้นต่ำด่าเปรียบว่าเป็นสุนัขแค้นนี้ต้องชำระแน่นอน.


"ไปกลับ"ก่อนหันไปสั่งผู้ติดตามด้วยน้ำเสียงกราดเกี้ยวแววพระเนตรเหมือนมีไฟลุกอยู่.


"โอ้ยย...เบาๆสิเจ้าคะข้าเจ็บพี่เหมยลี่"หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อถูกล้างแผลด้วยนำ้เกลือและใช้ยาสมานแผลโรยไว้.


"เจ็บก็ต้องทนเจ้าคะ ใส่ยาเสร็จแล้วก็เข้านอนได้แล้วนะเจ้าคะหัวค่ำข้าน้อยกับหย่าฟูจะอยู่เฝ้าเวรยามสวนดึกๆเฉิงกังจะรับหน้าที่ต่อมีอะไรก็ร้องเรียกนะเจ้าคะ"  เหมยลี่ดุ หญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก  กล่าวจบก็ปิดประตูห้องออกไป.


    พวกท่านทุกคนช่างดีกับข้ายิ่งนักเป็นทั้งพี่และเพื่อนในเวลาเดียวกัน ข้ารักพวกท่านทุกคน " ฟางเซียนกล่าวจบก็ผลอยหลับไปเพราะเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล.



" ทูลฝ่าบาทคนที่เฝ้าคุณหนูรายงานจกลับมาว่าตอนนี้นางไม่ได้อยู่ที่หอบุบผาหรือว่าโรงเตี้ยมหอมหมื่นลี้แล้วพะยะคะ."


"แล้วนางหายไปไหนคนของเราไร้ความสามารถเพียงนั้นเชียวหรือเพียงแค่สตรีนางเดียวแต่ไม่รู้ว่าหายไปไหน"  เขามีสีหน้าครุ่นคิดนางช่างไม่ธรรมดาจริงๆสมแล้วที่ควรจะมานั้งเคียงข้างเข้า.


"หลงฟางเซียนต่อให้เจ้ามีปีกบินได้ดังหงษ์ ข้าผู้นี้จะเป็นเฉกเช่นมังกร รัดเจ้าเอาไว้ "บุรุษหนุ่มยิ้มด้วยใบหน้าแพรวพราวเมื่อนึกถึงสาวน้อย.


_______________________________











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 250 ครั้ง

143 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 16:14
    ลุ้นคะ หรือไม่ถ้าชอบคนไหนเป็นพิเศษนำเสนอได้คะ
    #38
    0
  2. #37 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 16:13

    ตกลงใครเป็นพระเอกกันแน่ค่ะเนี้ย
    #37
    0