" ข้ามภพมาอ้อนรัก "

ตอนที่ 19 : "หยกแทนใจ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    6 ต.ค. 61

           กลุ่มขบวนเสด็จกำลังเดินทางลงจากเขาวัดซานซื่อ เพื่อเดินทางกลับเข้าวังหลวง แต่คงต้องลงไปสมทบกับบรรดาองค์รัก และ นางกำนันที่เชิงเขาด้านล่างก่อน.

"ท่านยายเจ้าคะพวกเราแยกจากขบวนเสด็จกลับไปหาท่านตาที่จวนเลยได้หรือไม่เจ้าคะ"


"เซียนเอ๋อร์ ไม่ได้หรอกลูก ไทเฮาทรงมีรับสั่ง ให้เจ้ากับยายตามส่งเสด็จถึงในวัง จะขัดรับสั่งได้อย่างไรกัน"


"ก็หลานไม่อยากเข้าวังนี้เจ้าคะ วุ่นวายกลานไม่ชอบเลย"


"หลานจำคำท่านนักพรตบอกไม่ได้หรือไร บางสิ่งบางอย่างเราก็ยากที่จะหลบหลีก ใช้สติเผชิญหน้า และไตร่ตรอง"


"เจ้าคะ หลานจำได้"


        สาวน้อยส่ายหัวไปมา ทำเอาผู้เป็นยายถึงกับหัวเราะ กับกิริยาที่ถูกขัดใจของหลานสาว นี้บุตรสาวกับบุตรเขยสั่งสอนหลานสาว กันแบบไหนถึงได้เกียจกลัวการเข้าใกล้วังหลวงยิ่งนัก.

"ท่านยายอารมณ์ดีอะไรกันเจ้าคะ"


        สาวน้อยเอ่ยถามด้วยใบหน้าบูดบึ่ง เพราะไม่อยากเข้าวังหลวง แต่ขัดรับสั่งองค์ไทเฮาไม่ได้.


"ฮ่าฮ่า ยายอารมณ์ดีที่เห็นใบหน้าบูดบึ่งของเจ้า อีกเดียวก็ถึงเชิงเขาด้านล่างแล้ว เตรียมสั่งคนติดตามของเจ้าเข้าวังไปด้วยก็ได้นะ"


"แต่หลานไม่มีป้ายอาญาสิทธิ์ มีแค่หยกประจำตัวจะให้พวกเขาไปด้วยได้หรือเจ้าคะ"


           พูดพร้อมกับหยิบหยกของตัวเองออกมาชูขึ้นให้ท่านยายดู แต่ท่านยายกับมีสีหน้าตกใจเป็นอย่างมากจนเรียกชื่อนางออกมา.



"หลงฟ่างเซียน เจ้าได้หยกชิ้นนี้มาจากไหนหลาน"



          ฮูหยินไป๋จ้องมองหยกในมือหลานสาวจนแทบอยากจะตะโกนสั่งให้หยุดรถม้าแล้วลงไปคุกเข่าเบื้องล่าง.



"เห็นหยกของหลาน ทำไมท่านยาย ต้องตกใจด้วยเหตุใดกัน เจ้าคะ"




"ยายไม่ได้ตกใจเพราะหยกประจำตัวของเจ้า แต่เป็นอีกชิ้นต่างหาก"




"อ้อ อันนี้หรือเจ้าคะ มีคำว่าซาน สลักไว้ มีคนฝากมาให้หลาน ก่อนที่จะเดินทางมาที่นี้เจ้าคะ"



"เจ้ารู้หรือไม หยกชิ้นนี้สั่งเป็น สั่งตายคนทั้งแคว้นซานได้ยกแคว้น มีค่ามากกว่าป้ายอาญาสิทธิ์ พระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ ที่ประทานให้กับเชื้อพระวงศ์ อีก"




"เหตุใดของสำคัญชายคนนั้นถึงฝากมาให้หลานกันเจ้าคะ"




"ตอนเข้าวังเจ้าลองใช้มัน เดียวถึงเชิงเขา ยายคงต้องไปกราบทูลต่อองค์ไทเฮา เรื่องใหญ่เช่นนี้ ยายคงบอกกับเจ้าไม่ถูก คงต้องไปถามกับคนที่ให้หยกเจ้าเอง เขาอยู่ในวังหลวง"



"ใครกันเจ้าคะ ท่านยายบอกหลานมาเถิดเจ้าคะ"


"แล้วเจ้าไปให้ใครเขาถูกตาต้องใจกันละ"


"หลานไม่ทราบ ก็หลานไม่เคยเห็นหน้าคนให้หยกนี้เจ้าคะ เห็นสวยดีความหมายก็ดีเลยเก็บเอาไว้ เพื่อเจอเจ้าของจะได้ส่งคืน ถ้าสำคัญจริงดังคำท่านยายกล่าว"


              สาวน้อยพลิกหยกไปมาอย่างพิจาราณา แต่คนเป็นยายกับกำลังคิดถึงอนาคตของหลานสาว หรือนี้จะเป็นชะตาของฟางเซียน ตามคำบอกกล่าวของท่านนักพรต สวรรค์ท่านกำลังเล่นตลกอะไรกับครอบครัวนาง .



"จริงหรือนี้ หยกชิ้นนั้นตอนนี้อยู่กับเซียนเอ๋อร์ หมายความว่าทรงเลือกแล้ว เราดีใจยิ่งนัก"



"หม่อมฉัน เกรงว่าจะไม่เป็นอย่างที่ทรงคิดไว้นะสิเพคะ"



"เหตุใด ถึงทำให้ท่านคิดเช่นนั้นท่านพี่"




"ก็เซียนเอ๋อร์เก็บหยกไว้ เพราะความสวยและ มีความหมายดี แต่หาได้รู้ถึงความหมายที่แท้จริงว่าสำคัญขนาดไหนนะสิเพคะ"




"ถ้าอย่างนั้นให้นางแสดงป้ายกยกชิ้นนี้กับผู้ตรวจการหน้าวังหลวง สำหรับนำผู้ติดตามเข้าวัง นางจะได้รู้ความหมายที่แท้จริง."




"จะเป็นการดีหรือเพคะไทเฮา"



"ดีที่สุดสำหรับเราในตอนนี้ ฮ่าฮ่า"




          ไทเฮาทรงหัวเราะอารมณ์ดี เหล่าบรรดาผู้ติดตามร่วมถึงฮั่งกงกง ที่กำลังเดินเข้ามา ยังอดแปลกใจไม่ได้.



"ถวายพระพรไทเฮาและพระชายา"



"เจ้ามาก็ดีแล้ว กงกง"



"ฝ่าบาทมีอะไรให้เกล้ากระหม่อมรับใช้"




"เจ้าไปแจ้งแก่องค์รักษ์จัดให้เซียนเอ๋อร์นำหน้าขบวนรถม้าของข้า ใช้รถมาตราสัญลักษณ์หงษ์ทอง"



"แต่ว่า รถม้านั้นสำหรับตำแหน่งฮองเฮานะพะยะคะ"




"แล้วคนที่ถือครองหยกสีทองมีคำว่าซานท่านว่าคู่ควรหรือไม ฮั่วกงกง"



"ฮะ กระหม่อมสมควรตาย"




"รีบไปจัดการ. แล้วเดินทางต่อ"




"รับด้วยเกล้าพะยะคะไทเฮา"





"คุณหนู ข้าว่ามันดูแปลกๆนะขอรับ"




"นั้นนะสิท่านเฉินกัง แปลกมาก"




               จะไม่ให้ฟางเซียนแปลกใจได้อย่างไร อยู่ดีๆ ก็ถูก ฮั่งกงกง ให้มานั่งรถมเาคันนี้ ส่วนท่านยายไปคันเดียวกับไทเฮา ส่วนนางนั่งคันนี้โดยมีท่านเฉินกังควบมาตามส่วนสี่สาวงามประกบด้านข้างรถม้านางเช่นกัน และดูเหมือนตลอดการเดินทางจนตอนนี้กำลังหยุดอยู่หน้าประตูวังหลวงทุกคนตลอดจนชาวบ้านพากันมองมาที่รถม้านางเป็นจุดเดียวกันอย่างสนใจ.




"ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะท่านเฉินกัง"




"ไม่มีอะไรคุณหนูทหารกำลังตรวจป้ายเข้าออก"


"ขออภัยขอรับ เราขอตรวจป้ายดข้าออกด้วยขอรับ"


       


           เสียงของนายทหารหน้าประตูวังถามหาป้ายเข้าออก จนมาหยุดตรงรุม้าของนางฟางเซียนจำที่ท่านยายบอกเอาไว้ได้ ให้ใชัหยกสีทองนี้ยื่นแก่นายทหาร  ฟางเซียนจึงหยิบหยกออกมาก่อนที่จะก้าวลงจากรถม้าไปหยุดตรงหน้านายทหารผู้นั้น.




"เราไม่มีป้ายอาญาสิทธิ์เข้าออก เรามีแค่หยกนี้ คนของเรารวมทั้งตัวเราผ่านเข้าไปในประตูวังหลวงได้หรือไม่ เราตามเสด็จองค์ไทเฮามาเจ้าคะ"



        นายทหารผู้นั้นเมื่อมองเห็นหยกในมือ ของสาวน้อย ก็ทรุดฮวบคุกเข่าลงเบื้องหน้า นายทหารที่อยู่แถวนั้น พากันเดินมาหยุดและคุกเข่าลงทั้งหมดทันที ที่มองเห็นหยกในมือของเด็กสาว องค์ไทเฮาและท่านยายเดินมาหยุดมองดูอยู่ด้านหลังฟางเซียน.



"พวกท่านคุกเข่ากันด้วยเหตุใด ลุกขึ้นเถิดเจ้าคะ"



"มิได้พะยะคะ เกล้ากระหม่อมสมควรตายโปรดประทานอภัยด้วยเถิดพะยะคะ"


"เรามาดี ไม่ได้มาทำร้ายใคร พวกท่านทั้งหมดลุกขึ้นเถิดเจ้าคะ เรากับคนของเราแค่ตามเสด็จมา ต้องการเข้าได้านในวังหลวงเท่านั้นเอง"



          สาวน้อยตกใจต่อการกระทำของบรรดาทหาร เลยต้องรีบขอร้องให้ทุกคนลุกขึ้น เหตุใดหยกนี้ถึงได้สำคัญมากมายเช่นนี้แล้วเจ้าของคือใครกัน.



"เชิญเสด็จเถิดพะยะคะ"


"ท่านไม่ต้องพูดกับเราแบบนี้ ถึงเราจะเป็นหลานท่านตาก็จริง"



"เขาทำถูกต้องแล้วพะยะคะ รีบเสด็จเถิดอย่าได้ลังเล ใจอยู่เลย"



"ฮั่วกงกง ข้าน้อยงงไปหมดแล้วเจ้าคะ"



"ถึงด้านในคราใดก็จะทรงเข้าพระทัยเองรีบเสด็จเถิด องค์ไทเฮาและพระชายา ดำเนินมายืนมองอยู่นานแล้ว นะพะยะคะ"



"เจ้าคะ "



ขบวนเสด็จเคลื่อนเข้าสู่วังหลวง ทุกคนตรงไปยังท้องพระโรง ที่ด้านหน้ามีองค์ฮ่องเต้ ยืนคอยรอรับเสด็จองค์ไทเฮาอยู่.


_________________________________



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #44 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:27

    มาต่อไวๆน้าาาา รอค่าาาา
    #44
    0
  2. #43 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:23
    รอนะคะ
    #43
    0