คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fic Harry] 鹢ҹ [lm x ss] [Fic Harry] เส้นขนาน [lm x ss] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Short fic [Y]

เส้นคู่ขนาน


 ตัวละครทั้งหมดที่กล่าวขึ้นล่วนเป็นสมบัตรของ

J.K. Rowing เราเพียงนำมาเขียนสนองความต้องการ

ของตนเองเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด ถ้าใครชอบคู่นี้

ก็ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ทีน่าา คู่นี้อยากอ่านมาก

เเต่ไม่มีคนเขียนเลย เลยจัดการเขียนมันสะเองเลย

มีข้อดิชมอะไรก็บอกมาได้เลย เรายินดีรับฟัง


พล่ามมามากละ เชิญอ่านได้เลยจร้า



{ winter dark theme }

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ต.ค. 59 / 18:18




ใครว่าผมไม่มีความรู้สึก ใครว่าผมไม่เคยรักใคร ใครว่าผมไม่เคยสนใจใคร ไม่จริงสักนิด ลูเซียส มัลฟอยคนนี้ก็ยังคงมีความรู้สึกเชกเช่นคนปกติทั่วไป ผมยังคงมีความรู้สึกรักโลภโกรธหลง อย่างที่คนๆนึงจะพึงเป็น เเต่เเล้ววันนึงทุกอย่างมันถูกกระชากหายไปจากผม... เเละมันจะไม่มีวันหวนคืน...


ใจหนอใจ ทำไมถึงทรยศกันได้ถึงเพียงนี้ ใยเจ้าจึงไม่เชื่อฟังกันบ้าง... ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ใจดวงนี้หลุดลอยไป... ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ดวงตาสีเทาคู่นี้จับจ้องไปที่ใบหน้าขาวซีดนั้น ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่มันไม่สามารถละสายตาออกมาได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ทุกห้วงคำนึงจึงคิดถึงเพียงเธอ... เซเวอร์ลัส สเนป


เธอมีอะไรน่าดึงดูดกันงั้นหรือ.. อาจจะเป็นดวงตากลมสวยคู่นั้น เเววตาดำขลับที่มักจะจดจ้องหนังสือเล่มหนาที่เธอมักจะถือมันเอาไว้ บางทีฉันก็อิจฉามันที่ได้อยู่ในอ้อมกอดเธอ หรืออาจจะเป็นคิ้วสวยนั้นที่มักขมวดเข้าหากันเสมอเมื่อเธอคิดอะไรไม่ออกเเล้วคลายออกเมื่อเธอหาคำตอบเหล่านั้นเจอ หรือจะเป็นจมูกโด่งเป็นสันนั้นที่มันช่างดูรั้นเสียเหลือเกิน หรือจะเป็นริมฝีปากสวยนั้นที่มักจะเรียบนิ่งไม่เเสดงอะไรออกมาเเต่มันกลับน่าสัมผัสเสียเหลือเกิน 


มันเพราะอะไรกันเล่าที่ดึงดูดฉัน หรือเพราะเพียงเเค่ทุกๆอย่างมันรวมเป็นตัวเธอกันเเน่นะเซฟ ตัวเธอที่ฉันเเสนจะหลงไหล ตัวของเธอที่มังดึงสายตาของฉันไปจากพวกเพื่อนๆทั้งหลายทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นรวม มันคงจะเป็นเเบบนั้นละมั้ง...


ทุกอย่างมันเริ่มตั้งเเต่เมื่อไหร่กันละ อาจจะเป็นวันนั้น วันที่ฉันเจอเธอครั้งเเรกที่ห้องสมุด เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ตรงริมหนาต่างบานใหญ่ ปล่อยให้สายลมอ่อนๆจากด้านนอกพัดพาให้ผมสีดำสนิทนั้นพัดปลิวไปโดยที่เธอไม่เเม้จะสนใจมัน เเสงสว่างจ้าที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่นั้นเข้ามามันช่างเหมาะกับเธอเหลือเกิน มันทำให้เธอดูงดงามจนฉันไม่สามารถละสายตาไปได้ เเละมันเหมือนมนต์สกด มันทำให้ฉันเดินเข้าไปหาเธอ เเล้วนั่งลง นั่งลงตรงข้ามกับเธอ 

 นางฟ้าของฉัน 


หรือจะเป็นตอนที่เธอโดนพวกพอตเตอร์เเกล้งจนตกน้ำไป เธอตะเกียกตะกายพยายามพาตัวเองเข้าฝั่ง เเต่นั้นไม่เป็นผล พวกพอตเตอร์หัวเราะเยาะเธอที่พยายามดื้นรน พวกมันทำราวกับว่าเธอหมือนตัวตลก คนเเถวนั้นไม่มีใครสักคนที่จะมีน้ำใจสักนิดยื่นมือเข้าไปช่วยเธอ พวกตัวกวนนั้นคงไม่สังเกตุเห็น ไม่สิ..ทุกคนคงไม่สังเกตุเห็นเเววตาคู่นั้นของเธอ ที่มันเเสนจะสิ้นหวังเเละเว้าวอน... วอนขอให้ใครสักคนเข้าไปช่วย เเละคนๆนั้นคือฉัน... ฉันไม่เคยคิดจะเข้าไปช่วยใครเมื่อคนๆนั้นโดนเเกล้ง เพราะมันไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน เเต่เมื่อมันเป็นเธอ


ฉันไม่เเม้เเต่จะคิด...


ฉันกระโจนลงไปในน้ำนั้น ทุกสายตาต่างมองมาที่ฉัน เเต่ฉันไม่สน! ฉันสนเเค่เธอ เธอที่ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำนั้นอย่างทรมาณ ฉันทนนิ่งเชยไม่ได้เลยสักนิด... เธอทำอะไรกับฉันกัน... 


ฉันอุ้มเธอที่ตัวสั่นเทาจากความเย็นของน้ำขึ้นมาด้วยเเขนคู่นี้ ฉันไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเปียกปอนมากเเค่ไหน ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองหนาวมากเเค่ไหน สิ่งที่ฉันสนใจคือเธอ... 


เธอเปลี่ยนแปลงฉันไปมากมายนัก... 


เเละวันนั้น วันที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน วันที่เราตกลงกัน... วันที่เธอบอกกับฉัน “ถ้าหากรุ่นพี่เเข่งควิชดิชได้ที่ 1 ผมจะยอมคบกับรุ่นพี่” เธอรู้ไหม ว่าคำพูดของเธอมันเเสนวิเศษมากเเค่ไหน... มันเหมือนกับฉันเห็นเเสงสว่างอยู่ที่ปลายทางนั้น... 


ฉันซ้อมหนัก.. พวกเราทุกคนในทีมต่างซ้อมหนักกันทั้งสิ้น... เพื่อชัยชนะ... ทุกคนต่างอยากครองเเชมป์ครั้งนี้กันทั้งนั้น เป้าหมายอาจจะเป็นถ้วยทองคำนั้น...เเต่สำหรับฉัน..การชนะครั้งนี้ หมายถึงการที่ฉันได้ครอบครองเธอ..



เเละวันนั้นก็มาถึง...วันที่การเเข่งขันเริ่มต้นขึ้น ฉันเดินออกมายืนที่กลางสนาม... ฉันกวาดตาไปทั่วเพื่อมองหาเธอ... เเละฉันก็ได้เห็น.. ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาทางฉัน... เเววตาของเธอมันช่างน่าหลงไหล... ริมฝีปากนั้นก็ด้วย... ริมฝีปากที่เผยยิ้มออกมา... ยิ้มเเสนน่ารัก...รอยยิ้มที่ฉันเเสนจะหลงไหลเเละเฝ่านึกถึงมัน... เธอยิ้มให้ฉัน...มันคือกำลังใจที่เเสนวิเศษ 


นัดเเรกเป็นการเเข่งกับพวดเรเวนคลอ.. มันผ่านไปด้วยดี ฉันได้รับชัยชนะที่สวยงาม... เมื่อฉันออกไปจากสนามนั้น... เธอเป็นคนเเรกที่วิ่งเข้ามาสวมกอดฉัน.. มันเหมือนยาวิเศษเลยละ... อาการเจ็บจากที่โดนลูกบลัดเจอร์ซัดเข้าที่กลางหลังนั้นมันหายไปเป็นปลิดทิ้ง... เธอคือยาที่ดีที่สุดสำหรับฉัน 


เเละการเเข่งขันต่อๆมา..เเน่นอนฉันย่อมชนะ ฉันตั้งใจไว้เเล้วว่าฉันจะต้องมีเธออยู่เคียงข้างให้ได้ จนวันนั้น...วันที่ฉันรอคอยก็มาถึง วันที่สลิธีรินได้เข้าเเข่งรอบชิงกับพวกกริฟฟินดอร์งี่เง่า... เธอมาหาฉันที่ห้องพักรวมก่อนเเข่ง... เธอกอดฉัน... อ้อมกอดของเธอมันเเสนวิเศษจริงเซเวอร์ลัส มันทำให้ฉันรู้สึกดี... ทุกคนต่างเอ่ยปากเเซวฉันกับเธอ...เเก้มของเธอมันเเดงเพราะความเขินอายใช่ไหม... มันเเสนจะน่ารักเหลือเกิน...เเต่ไอ้พวกกริฟฟินดอร์งี่เง่านั้น มันมองเธอเหยียดหยามเหลือเกิน... ยิ่งคำพูดของพอตเตอร์ที่เสียดสีเธอนั้นก็ด้วย... ฉันอยากจะเข้าไปต่อยปากเน่าๆนั้นเหลือเกิน.. เเต่เธอก็ไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น... เธอส่งยิ้มให้ฉัน...อวยพรให้ฉันชนะ.. เเล้วเธอก็เดินออกไป 


มันคือกำลังใจที่ดีเหลือล้น ฉันออกไปข้างนอกนั้น...ฉันยืนอยู่กลางสนาม.. ฉันเห็นเธอที่ยืนอยู่ตรงนั้น... เธอยืนอยู่เเถวหน้าสุดของฝั่งสลิธีริน..ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉัน... นั้นยิ่งทำให้ฉันหึกเหิมมากขึ้น ฉันต้องเอาชนะไอ้พวกกริฟฟินดอร์นี้ให้ได้...


เเละฉันก็ทำได้... ฉันจับลูกสนิชนั้นได้ก่อนพอตเตอร์...


เสียงโห่ร้องของสลิธีรินดังลั่นไปทั่วทั้งสนาม เมื่อฉันร่อนลงมาจากฟ้า ทุกคนในทีมต่างเข้ามามุงฉัน ทุกคนต่างชื่นชมฉันที่นำพาชัยชนะมาให้ทีม.. เเต่นั้นไม่สำคัญเท่าเธอ...เธอที่ยืนมองฉันอยู่พร้อมรอยยิ้มกว้าง ที่คงไม่มีใครเคยได้เห็นเเน่ๆ


“เซเวอร์ลัส สเนป เธอยินดีคบกับฉันไหม!!!!” 


ฉันคงเป็นบ้าไปเเล้วที่ตะโกนไปเสียงดังเเบบนั้น ทุกเสียงโห่ร้องต่างหยุดลง... ทุกคนจ้องมองมาที่เธอ..ฉันเองก็เช่นกัน ฉันมองเธอ... รอคำตอบจากเธอ..เป็นครั้งเเรกเลยนะที่ใจฉันมันเต็นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้ มันลุ้นสุดๆไปเลย ลุ้นยิ้งกว่าตอนที่ดูการเเข่งขันควิดดิชเวิลคัฟเสียอีก 


“ผมยินดีจะคบกับรุ่นพี่ครับ”


ถึงเสียงนั้นจะไม่ได้ดังอะไรมากมายนัก เเต่คงเพราะความเงียบละมั้งมันทำให้ฉันได้ยินคำตอบนั้นชัดเจน... คำว่าตกลงของเธอมันดังก้องไปทั่วทั้งหัวใจของฉันราวกับกลอง เธอยิ้ม ยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น เเก้มซีดๆของเธอเเต่งเเต้มไปด้วยสีเเดงอ่อนๆ เหมือนสีของดอกกุหลาบไม่มีผิด.. เธอคงเขินเเละไม่คิดว่าฉันจะขอเธอคบกลางที่สาธารณะเเบบนี้ละสินะ... 


หลังจากการเเข่งขันย่อมมีการเลี้ยงฉลอง ฉลองทั้งชัยชนะของสลิธีริน เเละฉลองให้เเก่ความรักของฉัน..ที่มันสมหวังเเล้วในวันนี้.. ฉันยังคงจำได้ดี เธอเต้นรำกับฉัน ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่เรา วันนี้เธอสวยกว่าทุกวันนะเซเวอร์ลัส.. ฉันรู้สึกขอบคุณเอฟเวนส์เหลือเกินที่จับเธอเเต่งตัวเเบบนี้...วันนี้เธอใส่ชุดเดรสสีดำสนิท..มันดูดึงดูดมาก.. ฉันรู้ว่าเธอเป็นผู้ชาย... เเต่ชุดนี้มันไม่ได้ทำให้เธอดูตลกสักนิด... มันทำให้เธอดูงดงามมาก.. ผมของเธอวันนี้มันยิ่งดูน่าหลงไหลกว่าทุกวัน มันปลิวไปตามลมทุกครั้งเมื่อฉันจับเธอหมุนตัวไปตามท่วงทำนอง... เธอยิ้มให้ฉัน...วันนี้ฉันจะสำลักรอยยิ้มเธอตายอยู่เเล้วนะเซเวอร์ลัส เธอรู้ไหม...


สิ่งที่ดีที่สุดในค่ำคืนนั้นคือการที่เราออกมาจากห้องโถงด้วยกัน... เธอจับมือฉัน พาเดินออกมาที่บริเวณโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน เราคุยกัน.. เธอบอกความรู้สึกเหล่านั้นให้ฉันฟัง ว่าเธอรักฉัน.. ฉันมีความสุขเป็นบ้า.. มีความสุขยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าได้มาเรียนที่ฮอกวอตส์ เเละสิ่งที่ฉันยังจำไม่ลืมคือริมฝีปากนั้น... ริมฝีปากสีเรื่อ ที่จูบลงมาบนปากของฉัน..วงเเขนเรียวนั้นที่โอบรัดรอบคอของฉันเอาไว้เเล้วรั้งมันลงไปใกล้.. มันช่างหวานล้ำเกินจะบรรยาย ฉันโอบกอดเอวคอดของเธอเอาไว้ รั้งมันมาชิดใกล้.. ฉันรู้สึกเหมือนพวกติดยา ฉันดูดดึงริมฝีปากเธอราวกับเป็นขนมหวานที่เเสนโปรดปาน มันมอมเมาให้หลงไหลไปได้ไม่ยากเย็นนัก... ลิ้นเล็กๆของเธอที่เกี่ยวกระหวัดหลบหลิกลิ้นของฉันที่หยอกเย้าไปนั้นมันเเสนเย้ายวนอย่างไม่น่าให้อภัย


ไม่รู้ว่าเรามาถึงที่หอนอนกันได้อย่างไร เพราะตอนนี้ฉันไม่สนอะไรทั้งสิ้นนอกจากตัวเธอ.. ร่างกายของเธอมันช่างน่าหลงไหลเซเวอร์ลัส มันหอมหวานราวกับน้ำผึ้ง... ริมฝีปากหนาจรดลงบนผิวกายนั้น ดูดดึงสร้างรอยรักสีกุหลาบไปทั่วราวกับคนไม่รู้จักพอ... เธอครวนครางเสียงหวานหูเมื่อตัวตนของฉันเข้าไปภายในกายของเธอ.. ฉันจำไม่ได้ว่าร่วมรักกับเธอไปกี่ครั้งเเล้วในคืนนั้น...เเต่มันไม่เคยพอเสียที..ฉันเหมือนคนโลภมาก เมื่อได้ยินเสียงหวานๆของเธอครางเรียกชื่อฉันออกมา มันทำให้ฉันห้ามตัวเองไม่ได้... 


หลังจากนั้นไม่นานนักเธอก็สลบไปในอ้อมกอดของฉัน.. มันชวนให้รู้สึกผิดนะที่ฉันมันโลภมากเกินไป เเต่เธอมันเเสนยั่วยวนเกินกว่าจะห้ามใจ ฉันกอดเธอไว้เเนบกาย เธอซุกตัวอยู่ภายในผ้าห่มผืนหนาของฉัน ฉันได้ยินเสียงพวกเพื่อนๆที่เข้ามาภายในหอนอน เเต่ฉันก็ไม่ค่อยสนใจอะไรมากมายนัก เพราะฉันสนใจเธอมากกว่า...เธอที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของฉัน


ความรักของเรานั้นไปได้ด้วยดี ฉันรักเธอมากขึ้นทุกวันๆ จนไม่รู้จะบรรยายอย่างไรออกมาจนหมด... เเละฉันมั่นใจว่าเธอก็คิดเเบบนั้นเหมือนกัน เธอรักฉันเเบบที่ฉันรักเธอใช่ไหม เซเวอร์ลัส.. ทุกๆวันผ่านพ้นไปด้วยการที่เรามีกันเเละกัน มันเป็นช่วงเวลาที่เเสนสุขสมเเละหอมหวาน.. เเต่อะไรดีๆมักจะจบลงไปอย่างรวดเร็วเมื่อการจบการศึกษาของฉันมาถึง...


ฉันออกจะรู้สึกเเย่ไม่น้อยที่เราจะต้องจากกัน เเต่เธอก็บอกฉันว่าไม่เป็นไร.. ห่างไกลกันเพียงใดขอเเค่ใจเรารักกันนั้นก็เพียงพอ ฉันก็คิดเเบบนั้น... เพียงเเค่ใจเราสองมั่นคงในรักก็เพียงพอเเล้ว 


คืนนั้นมีงานเลี้ยงเช่นเคย..การจากลาของเราเเสนหอมหวาน เธอยังคงมอมเมาฉันด้วยเสียงครวญครางนั้นเช่นเคย ฉันร่วมรักกับเธอมาก็หลายครั้ง เเต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งมันก็ไม่เคยพอเสียที... ฉันดูเหมือนคนโลภมาก ซึ่งนั้นก็จริง ฉันโลภมากเสมอหากนั้นคือเธอ.. ค่ำคินเเสนสุขนั้นจบลงอย่างรวดเร็ว ในรุ่งเช้าคือการจากลา


ฉันยืนอยู่ตรงนั้น...ที่หน้าประตูบานใหญ่ จ้องมองภาพปราสาทหลังงามเเละความทรงจำต่างๆที่เราต่างมีร่วมกัน ทุกอย่างนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจฉันไม่มีวันลืมเลือน


เธอเดินออกมาจากปราสาทพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เราต่างตกลงกันว่าจะใช้เวลาปิดเทอมนี้ร่วมกันที่บ้านของฉัน... เเต่ภาพฝันที่เราวาดกันไวต้องพังทลายลง เมื่อเรามาถึงที่คฤหาสน์มัลฟอย.. ท่านพ่อมีเเขก ฉันเห็นหญิงสาวคนนึง นั่งอยู่ที่โซฟาข้างๆ นั้นคงเป็นพ่อของเธอที่กำลังคุยกับพ่อของฉัน.. ฉันไม่สนว่าคุยอะไรกัน เพราะมันคงไม่สำคัญอะไรมากมายนัก


ฉันเข้าไป ตั้งใจจะเเนะนำว่าเธอคือคนรักของฉัน... เเต่ทุกอย่างมันจบลง เมื่อท่านพ่อได้บอกข่าวร้ายที่สุดในชีวิตเเก่ฉัน... ฉันต้องเเต่งงาน กับหญิงสาวที่นั่งอยู่นั้น นาร์ซิสซา แบล็ก  ฉันจำได้ว่าเธอคือเพื่อนร่วมชั้นคนนึง เเละจำได้ดีว่าเธอคนนี้เคยมาสารภาพรักกับเขา... มันราวกับฝันร้าย เมื่องานเเต่งของเรามันจะถูกจัดขึ้นในไม่ช้านี้ เซเวอร์ลัสดูจะช๊อกไปมาเลยทีเดียวกับสิ่งที่ได้รับรู้... 


ฉันพยายาม..พยายามอย่างมากที่จะบอกท่านพ่อ ว่าเธอคือคนรักของฉัน เเละฉันจะไม่ยอมเเต่งงานกับใครทั้งสิ้นนอกจากเธอ...เเต่ท่านก็บอกกับฉัน..คำพูดที่ฉันไม่อยากได้ยิน..เซเวอร์ลัสเป็นพวกเลือดสีโคลนโสโครก.. ผมเกลียดคำนี้.. มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนใจผม...ตอกย้ำว่าความรักของเรามันไม่สามารถบรรจบกันได้ราวกับเส้นขนาน... เธอจากฉันไปในคืนนั้น... ไม่เหลือไว้เเม้เเต่คำบอกลา... ไออุ่นจากร่างกายของเธอยังคงติดตรึงอยู่ที่อ้อมเเขน.. ลัมผัสนุ่มนวลนั้นยังคงอยู่... อยู่ในใจของฉันเสมอ...


งานเเต่งงานทุกจัดขึ้น...เพื่อนๆทุกคนของผมต่างแปลกใจที่เจ้าสาวของผมไม่ใช่เซเวอร์ลัส สเนป.. เเต่ทุกคนต่างก็ตระหนักได้ว่า..เซเวอร์ลัสไม่ใช่พวดเลือดบริสุทธิ์ ไม่มีสิทธิ์จะเเต่งงานกับผม... นั้นคือความจริงที่ไม่น่ายอมรับ เเต่ผมก็ต้องยอมรักมัยให้ได้... วันนี้นาร์ซิสซาสวยมาก..เธอดูตื่นเต้นเเละดีใจที่ได้เเต่งงานกับผม พวกเพื่อนๆของเธอต่างก็ยินดีเช่นกัน... เเต่ผมไม่ยินดีสักนิด..เธอสวย..เเต่ไม่เท่าเซเวอร์ลัสของผมสักนิด... 


คืนนั้น..ในงานเลี้ยง ผมได้ยินพวกสาวๆคุยกัน เรื่องของเซเวอร์ลัส เขาถูกเรียกว่า ‘คนที่ผมเคยควง’ พวกเธอต่่างบอกว่าเขาไม่เหมาะกับผมสักนิด ไม่ใช่พวกบริสุทธิ์ พวกเลือดสีโคลนสกปรกโสมม.. มันเป็นคำพูดที่ผมเกลียด.. พวกเธอต่างหัวเราะเยาะเซเวอร์ลัสของผมที่สุดท้ายความรักก็พังทลายลง พ่ายเเพ้ให้กับเพื่อนสาวของพวดเธอ นาซิสซาร์.. ผมเเทบจะเอาเเก้วเหล้าในมือปาไปกลางวงสะเเล้ว ถ้าเพื่อนๆไม่ห้ามสะก่อน... 


ทุกๆอย่างมันพังทลายลง ความรักของผมก็เช่นกัน ความรู้สึกทั้งหมดมันทุกฝังลงไปในหลุมลึก ถูกกลบด้วยดินอย่างหนาเเน่น มันไม่มีทางหลุดรอดออกมา.. มันหลอมรวมมากลายเป็น ลูเซียส มัลฟอย ในปัจจุบัน ที่มีเพียงความเกลียดชังอยู่เต็มเปี่ยม...


เเต่มันก็มักจะถูกขุดขึ้นมาทุกครั้งที่ฉันได้เจอเธอ...เซเวอร์ลัส ตอนนี้ฉันเจอเธอในฐานะรุ่นพี่..เเละผู้ปกครองของลุกชาย เดรโก มัลฟอย.. ความหน้าด้านของฉันมันยังคงมีอยู่ มีอยู่มากพอที่จะขอให้เธอมาเป็นพ่อทูลหัวให้เดรก เเละเธอก็ไม่ปฏิเสธ 


ฉันรู้สึกดีไม่น้อยเลยนะที่เธอยินดีจะเป็นพ่อทูลหัวให้เขา...


เเต่ทุกอย่างมันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากลูกของฉันเกิดมาจากเธอ...


มันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นเเค่ความฝัน...


เเค่ทุกวันนี้เธอไม่เกลียดฉันมันก็ดีพอเเล้ว...


มันเพียงพอเเล้วจริงๆ...


  • end - 








TBC.

ไรท์อยากถามรีดเดอร์ที่ผลัดหลงเข้ามาอ่านว่า.. ต่อไปอยากอ่านความคิดของ เจมส์ หรือว่า เซฟ ดี ตอบๆกันหน่อยนะเออ พลีสๆๆ 

เเฮ่ เรามีเรื่องจะมาเเจ้งทุกคนน่า เข้ามาอ่านหน่อยเนอะ คืองี้ เราเขียนเรื่องสั้นมาสองเรื่องเเล้ว คือรอเธอหันมากับเส้นขนาน มันเป็นตอนต่อกันเป็นความคิดของลูเซียสกับเจมส์ ตอนเเรกกะจะเขียนของเซฟด้วย เเต่ตอนนี้เราไม่เขียนเเล้ว


เเต่ว่า!!! เราจะเอามาทำเป็นเรื่องยาวเเทน เเต่เซฟจะคู่กับใครก็ต้องติดตามกันเอาน่า ฝากให้ทุกคนติดตามเเละตาไปติชมด้วยน่า ขอบคุณค่ะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ C_white จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 คอตตอน (@officialcotton) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 00:10
    คุณป๊าของลูเซียสใจร้ายมาก ;_; ชอบฉากกระโดดน้ำไปช่วยแล้วทุกคนมอง ชอบที่เซฟตั้งเงื่อนไขว่าถ้าแข่งควิดดิชได้ที่1จะคบ ชอบที่ลูเซียสขอคบกลางคน แต่ตอนท้ายเหมือนโดนความจริงทำร้าย ลูเซียสต้องแต่งกับนาร์ซิสซ่า และเซฟไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์แบบที่ตระกูลมันฟอยต้องการ เสียใจ ;_; แต่ตินิดนึง เราว่าครั้งแรกที่ทั้งสองเจอกันคือตอนเซฟคัดเลือกเข้าบ้านนะคะ จำได้ว่าตอนนั้นลูเซียสเป็นพรีเฟคแล้วต้อนรับเซฟเข้าบ้านด้วยนี่? ถ้าผิดพลาดหรือแต่งแบบไม่อิงหนังสือก็ขออภัยด้วยค่ะ แฮะๆ แต่สนุกมากกก ขอบคุณนะคะไรท์
    #11
    1
    • #11-1 C_white (@C_white) (จากตอนที่ 1)
      25 พฤษภาคม 2560 / 21:45
      จะนำคำติชมไปใช้ในเรื่องยาวของสามคนนี้นะคะ
      #11-1
  2. วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 19:18
    สเนปผู้มีเสน่ห์ล้นเหลือ -w- #อินกับบทบรรยายมาก
    #10
    0
  3. #9 ฮารูฮารูน
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 22:49
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยคะ
    #9
    0
  4. #8 Sarapao_nt (@stomeza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 03:23
    อยากอ่านของเซฟ
    #8
    0
  5. #7 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 22:45
    เซพค่ะ
    #7
    0
  6. วันที่ 7 เมษายน 2559 / 00:35
    เราชอบนะ หาอ่านแบบนี้ยาก
    พูดเลยว่าเขินความคิดของลูเซียส สงสารนางนะ รักมากแต่รักไม่ได้ เพราะครอบครัว แต่ถ้าน่าสงสารที่สุดคงเป็นเซฟอ่ะ คิดดูว่าจะเจ็บแค่ไหน ฮื่อออ เซฟของฉันทำไมต้องเจ็บปวดตลอดดดด TOT
    #6
    0
  7. วันที่ 6 เมษายน 2559 / 17:30
    ชอบอ่ะ แต่ตอนล่างสุดที่บอกว่าอยากอ่านความคิดของใครต่อไปทำไมต้องเป็นเจมส์ด้วยง่ะงง แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากอ่านของเจมส์ก่อนอ่ะ นายเอกต้องเก็บไว้อันท้าย ภาษาสวยมาก บรรยายดีมากอ่ะ 
    #5
    0
  8. #4 FPPD (@FPPD) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 01:07
    อ่านแล้วไม่สะดุดเลยค่ะ
    #4
    0
  9. #3 แมว
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:29
    คำสะละสะหลวยมากกก

    สุดยอดด//แต่มาอีกเยอะๆน้าค้าา

    จะคอยติกตาม>\\\<

    O_____o
    #3
    1
    • 5 เมษายน 2559 / 19:28
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า จพเเต่งมาเรื่อยๆเลย
      #3-1
  10. #2 Punyavee Sripo (@natety) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 07:19
    ชอบๆๆๆ//อ่านเเล้วเขินเลยตอนขอคบ
    #2
    1
    • #2-1 C_white (@C_white) (จากตอนที่ 1)
      5 เมษายน 2559 / 19:29
      ขอบคุณที่ชอบผลงานเรานะ 5555
      #2-1
  11. #1 Snookkk (@snookk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 23:56
    ละมุนนน ><
    #1
    0