เซ็ง...

วันนี้รู้สึกเซ็งและเบื่อขึ้นมา โดยขี้เกียจหาสาเหตุ... (ใช่ว่ามันจะไม่มี แต่ขี้เกียจทำความเข้าใจมัน)

นิยายคนอื่นก็อ่านแล้ว นิยายตัวเองก็อัพฉบับรีไรท์แล้ว

แต่งหน้าบทความต่าง ๆ ก็เสร็จเรียบร้อย ขี้เกียจทำแล้ว พอใจล่ะ ทำมากไปจะดูรกเสียเปล่า ๆ

...ใครอยากเห็นความเปลี่ยนแปลง เข้าไปรับชมได้ที่นี่ >> The Seekers <<

ส่วนเรื่องภาพก็ปลง รีไรท์ก็เสร็จแล้วส่วนหนึ่ง เหลือแต่ภาษาช่วงหลัง ๆ เท่านั้น อื่น ๆ เราพอกับมันแล้วล่ะ

ต้องพักไว้สักหน่อย ก่อนที่นิยายจะขึ้นสมองยิ่งขึ้น

แล้วมีอะไรอีกล่ะ ? คอมช้า อากาศร้อน อืม... ก็ส่วนหนึ่ง

(สรุปนี่กำลังหาสาเหตุของความเซ็งอยู่สินะ...)

ชักรำคาญคนที่กล่องแชท เลยถอยห่างมา แต่ก็ยังคุยเอ็มอยู่...

น้องคนเดิม ก็เตือนให้อัพไดอารี่เที่ยวใต้ ที่คนเขียนชักหมดอารมณ์จะเขียนต่อเสียแล้วสิ

โค้ดก็เหมือนจะไม่มีอะไรให้แกะอีก ขี้เกียจเผยแพร่ขึ้นมาเล็กน้อย แต่ถ้ามีคนรีเควสมาก็ยังหาให้ได้

วันนี้ยังนั่งอ่าน text จากเว็บต่างชาติ ศึกษาแล้วได้ความรู้เกี่ยวกับ css ระดับสูงเพิ่มเติมด้วย... ก็ดีนะ บางที พอฮึกขึ้นมาใหม่ อาจลองแต่งเพิ่ม

สรุปทำตั้งหลายอย่าง แล้วก็ยังเซ็ง

งานนิยายที่คืบหน้าคือเขียนคำนำเสร็จ แต่ยังไม่ได้ให้ใครตรวจดูเลย

ไว้ว่าเดี๋ยวค่อยเขียนคำขอบคุณ และแนะนำนักเขียนต่อ วันนี้ขี้เกียจล่ะ

ยอดวิวนิยายพุ่งกระฉูดมาก... จนน่าแปลกใจ แต่ก็ดีแล้วมั้ง แม้จะไม่ค่อยมีคนเมนต์เพิ่มเลยก็ตาม

ที่เห็นหยุดอัพไดอารี่ไปหลายวัน ก็เพราะมีเรื่องที่ทำให้ผิดหวังสุด ๆ เลยหมดอารมณ์จะเขียนล่ะ อาการค้างคาอยู่นาน ในที่สุดก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข เสียเวลาเศร้าไปเปล่า ๆ จนได้แต่ทำใจ ปล่อยให้เวลาชะล้าง ก็เท่านั้น


อยากเห็นความคืบหน้าของงานอื่น ๆ หวังว่าภาพแฟนอาร์ตที่รอคอยจะช่วยเราได้...


อย่าถามถึงเรื่องเก่า เพราะเราไม่อยากเล่าถึงมันอีก...

สรุปไดอารี่นี้ก็ได้ ความคืบหน้าของชีวิต ที่ถ้าไม่ตามตลอดก็คงไม่เข้าใจ กับการบ่นเล็ก ๆ น้อย อย่างไม่เป็นระเบียบเท่านั้น

สร้างสรรค์มากเลยเรา...