ย้อนความหลัง

นานมาแล้วเราได้รู้จักใครคนหนึ่ง ซึ่งเรามีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมาก แม้ว่าจะต่างหาเรื่องมาตีกันได้โดยไม่เคยเว้นวันเลยก็ตาม วันหนึ่งเขาถามเราว่า อนาคตถ้าทุกอย่างเปลี่ยนไป เราจะทำอย่างไร? วันนั้นเราร้องไห้ บอกเขาว่า จะไม่ยอมให้มีวันนั้นเด็ดขาด ไม่ว่าเขาจะไปอยู่ไหน เราก็จะตามไปอยู่ด้วย แต่เขากลับบอกว่า มันเป็นไปไม่ได้หรอก และถ้าเราต้องถึงวันที่จะต้องจากกันจริง เราก็ต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ แต่อย่างหนึ่งที่เราไม่ต้องห่วง คือ แม้ว่าเราจะไม่มีทางได้พบกันอีก แต่เรากับเขาจะยังเหมือนเดิม เขาจะไม่มีวันตายไปจากใจของเรา...ตราบเท่าที่เรายังคงรักษาเขาเอาไว้ในความทรงจำ

ขอบคุณ คุณไข่มุก. ค่ะ ^^

ไดอารี่นี้ไม่ค่อยมีคนมาทิ้งคอมเมนต์ไว้นานแล้ว (เพราะส่วนใหญ่มักเขียนอะไรไร้สาระที่คนอื่นไม่เข้าใจ 55+)

เอ... หรือว่าจะไม่เคยมีคอมเมนต์เลยกันแน่ ฮะฮะ จำไม่ได้แล้วสิ

...

การรำลึกความหลังเช่นนี้ ก็คงเป็นการรักษาพวกเขาเอาไว้ในความทรงจำสินะคะ

^_____^

อืมนั่นสิ ช่วงม.ต้นเป็นเวลาที่ข้ามีความสุขกับโรงเรียนมากที่สุด ตอนนี้กำลังทำบันทึก(สิ่งที่เพิ่งนึกได้) จะเอาไว้เก็บสิ่งต่างๆที่เป็ความทรงจำตอนม.ปลาย น่าเสียดายที่คิดได้ช้าไป(แต่ไม่ต้องห่วง มันก็มีอะไรหลายอย่างน่า ที่ยังเก็บไว้ได้^^)

---

PS.  อยู่ในระหว่างปรับปรุง